Hátíðarkvöldverður með stæl

Í gærkvöldi fór ég á hátíðarkvöldverð sem samtök maka diplómata héldu. Þarna var um að ræða fjáröflunarkvöldverð, en samtökin styðja við ýmis verðug málefni, sér í lagi sem tengjast konum og börnum.

Eins og kannski einhverjir dagbókarlesendur muna, þá er Gulla hvorki meira né minna en forseti þessara samtaka. Það er því búið að vera nóg að gera hjá henni undanfarnar vikur í undirbúningi. Ekki er ofsögum sagt að í mörg horn þurfi að líta þegar undirbúinn er 150 manna kvöldverður.

Skemmst er frá að segja að kvöldið var geysilega vel heppnað. Dagskráin rann í gegn sem margæfð væri og er varla hægt að benda á nokkuð sem betur hefði mátt fara. Mín heitelskaða hélt þessa líka mergjuðu ræðu sem kallaði fram tár í hvörmum eiginmannsins. Var ég svo bergnuminn að ég tók ekki mynd af frúnni í ræðustólnum... en held þó í þá von að mynd muni fást annars staðar frá.

Þarna var ýmislegt sér til gamans gert, annað en að hlusta á Gullu halda ræðu og borða fíneríis mat. Þarna var haldið uppboð á nokkrum fínum hlutum og svo var tombóla. Var ég svo heppinn að vinna mat fyrir tvo á einu af veitingahúsum bæjarins. Keypti reyndar slatta af tombólumiðum, því eitthvað átti að vinna! Kom víst út á sléttu. Lagði út 200 Namibíudali en það var einmitt verðmæti vinningsins.

Svo voru skemmtiatriði. Tróð upp indónesískur tónlistarhópur, sem söng nýmóðins lög, en undirspilið var á hefðbundin indónesísk hljóðfæri. Virkilega flott og skemmtilegt.

Skipuleggjendur svona hátíðarkvöldverðar þurfa í mörg horn að líta. Hér eru Gulla og Marikka, finnskur meðlimur samtakanna, að finna lausn á vandamáli sem upp kom. Lausnin var auðvitað bráðsnjöll og tók enginn eftir að vandamál hefði skotið upp kollinum, nema stöllurnar tvær.

Ekki voru bara indónesísk skemmtiatriði. Þjóðdansahópur, namibískur, tróð einnig upp og vakti mikla gleði hátíðargesta. Er alltaf svo mikil gleði og kátína í fasi namibískra þjóðdansahópa að ekki er hægt annað er hrífast með.

Eins og ég sagði áðan, þá hefur undirbúningurinn verið strembinn. Til að öllu sé nú haldið til haga, þá stóð Gulla engan veginn ein í þessu. Skemmtinefndin samanstóð af sjö kjarnakonum og var ég svo heppinn á ná þeim öllum saman á mynd undir lok kvöldsins. Þreyttar voru þær, en virkilega ánægðar með afraksturinn.

Kvöldinu lauk með dansi. Þriggja manna hljómsveit sá um að halda uppi fjöri og gerði það svikalaust. Ekki man ég hvenær við Gulla dönsuðum síðast jafnmikið og við gerðum í gær. Mikið var það skemmtilegt. Ekki er laust við að þreytu hafi gætt í mannskapnum í morgun. Og einnig voru tær forsetans eitthvað eftir sig eftir háhæluðu skóna.

En kvöldi var skemmtilegt og eftirminnilegt. Þungu fargi var af skemmtinefndinni létt, því auðvitað er fólk alltaf með í maganum þegar svona atburður er skipulagður.

Ég er stoltur af eiginkonunni.

Ferðalangar

Þá erum við Rúnar Atli í Tsumeb, góða 400 km fyrir norðan Windhoek. Við erum í góðu yfirlæti á nýjum gististað í útjaðri bæjarins, Kupferquelle nefnist hann. Einhver flottasti gististaður sem ég hef lent á hér í Namibíu. Hérna er m.a.s. sex brauta 50 metra löng sundlaug. Reyndar alltof köld á þessum árstíma, en ábyggilega flott að fara í hana í desember þegar heitast er.

Ég er að fara á morgun að heimsækja leikskóla sem verið er að byggja á svæðum Sana, en eitthvað gengur erfiðlega að klára bygginguna. Því fer ég til að komast að því hvaða vandamál valda þessu. Hér lendir maður stundum í því að enginn vill segja manni beint hvert vandamálið er, þ.a. maður verður að mæta sjálfur á svæðið. Ekki að það sé leiðinlegt, því miklu skemmtilegra er að fara í vettvangsskoðanir heldur en að sitja við skrifborðið í Windhoek.

Síðan datt mér í hug að ekki væri úr vegi að fá Rúnar Atla með í för. Hann er jú miklu meiri sérfræðingur í leikskólum heldur en ég...

Við lögðum af stað frá Windhoek rétt fyrir tvö leytið og renndum í hlað hér rétt rúmlega sex. Rétt eftir myrkur. Ferðin gekk áfallalaust fyrir sig. Rúnar Atli er einstaklega góður og rólegur í bíl. Hann horfir á bíómyndir ef sá gállinn er á honum, en ef ekki, þá dundar hann sér með eitthvað dót. Alveg með ólíkindum hvað hann nennir að sitja.

Í Otjiwarongo kíktum við á kaffihús, Bäckerei O. Carstensen, heitir það. Er eitt af þessum frábæru þýsku bakaríum sem maður rekst á sumsstaðar í sveitum Namibíu. Þarna úir og grúir allt í fínum þýskum marsípankökum og alls konar gúmmelaði sem ég kann ekki að nefna. Síðan, fyrir heilbrigða fólkið, er heilmikið af hollum brauðum, s.s. þriggjakornabrauð, bóndabrauð, mjólkurbrauð og ég veit ekki hvað og hvað. Áreiðanlega á annan tug brauðtegunda. Ekki má gleyma þessum flottu frönsku vöfflum, sem nefnast skósólar á þýskunni. Annar af tveimur stöðum í landinu sem ég veit til þess að það fínerí fæst.

Er eins og að hverfa aftur um fjóra áratugi eða svo að koma þarna inn. Mér er sagt af traustum heimildamanni að innréttingum hafi ekki verið breytt frá því bakaríið var stofnað. Svo er ótrúlega gamaldags að horfa á eigandann standa bakvið búðarborðið reykjandi sígarettu.

En, bakkelsið er gott, því er ekki hægt að neita.

Annars erum við Rúnar Atli að spá í að skreppa í túristaleiðangur á leiðinni heim á morgun. Taka á okkur smávegis krók og kíkja á steingerð risaeðluspor. Við höfum aldrei skoðað þau, sem er nú eiginlega skömm frá að segja. Ef þetta er flott þá koma myndir seinna.

Bévítans „ekki Macintosh“ tölvurusl

Ég er Makkamaður.

Svo mikill að það nálgast trúarbrögð. Einu sinni var mér sagt að ef ég yrði atvinnulaus hagfræðingur, þá gæti ég alltaf farið að selja Makka. Og myndi standa mig ofurvel, því ég tryði á söluvöruna.

Því miður man ég nú ekki nákvæma dagsetningu. En í október 1990 settist ég í fyrsta sinn fyrir framan Makka. Um leið og ég fattaði muninn á einföldum og tvöföldum músarsmelli, þá varð ég forfallinn aðdáandi. Munið, á þeim tíma voru „ekki Makkar“ músarlausir.

Mér hefur í gegnum tíðina tekist að sannfæra eitthvað af fólki að Makkinn það eina sanna. Ekki veit ég til þess að það hafi valdið neinum vinslitum, nema síður sé.

En, og alltaf skal þurfa að vera undantekning..., hún Tinna Rut, elskuleg dóttir mín, hefur hins vegar þurft að ergja karl föður sinn þegar kemur að tölvumálum.

Af einhverjum óskiljanlegum ástæðum tók hún ástfóstri við Windows tölvur. Windows af öllum hlutum.

Úff, ég fæ tár í augun við að skrifa þetta... Liggur við að maður fari hreinlega að halla sér að flöskunni...

Nema hvað, maður reynir jú að vísa börnunum sínum á rétta veginn, en auðvitað styður maður við bakið á þeim þótt maður sé ekki endilega sammála. Í fyrra fékk Tinna Rut því „ekki Macintosh“ fartölvu.

Þetta var nokkuð góð tölva, a.m.k. voru „spekkurnar“ fínar, eins og nördarnir myndu sjálfsagt segja. „Acer TravelMate“ heitir gripurinn og svo eitthvað númer sem ég man ekki. Það hefði mátt kaupa fína Makka fartölvu fyrir verð þessarar.

Svo fyrr í vikunni, 18 mánuðum eftir framleiðsludag tölvunnar, koma þau skemmtilegu skilaboð á skjáinn að „harði diskurinn er alveg að gefa sig, vinsamlegast taktu afrit af gögnunum þínum!“

Það var og.

Ég mæli ekki með „Acer TravelMate“ nó-sör-í.

Sjúkdómsgreiningin var síðan staðfest af tölvusérfræðingi fyrr í dag. Harði diskurinn ónýtur. Þar liggur fjörutíuþúsund kall í valnum.

Ekki nema.

En þvílíkt og annað eins endingarleysi. Tölvur eru ekki gefins. Og að skuli þurfa meiriháttar viðgerð einu og hálfu ári eftir framleiðsludag, það er nú alveg ótrúlega skítt.

Það versta er að engum finnst þetta neitt skrýtið. „Svona eru bara tölvur,“ er svarið sem gefið er ef maður álpast til að rífast yfir svona hlutum. „Já, mjög algengt að fá 15-18 mánaða gamlar tölvur með ónýta diska.“ Hvað getur maður sagt við svona löguðu? Hvers konar rusl er eiginlega verið að selja manni?!

Tölvan sem ég skrifa þetta dagbókarbrot á var keypt 2001. Síðla árs, minnir mig. Makki auðvitað, iMac hálfkúla. Hún virkar vel, enn þann dag í dag. Níu ára gömul. Er reyndar hægvirk í myndvinnslu, en annars bara ágæt. Hélt reyndar um daginn að hún væri að gefa sig, en er núna að hallast að því að sökudólgurinn sé utanáliggjandi harður diskur, ekki Makkinn sjálfur. Ég keypti þessa tölvu eftir að hella óvart hvítvíni yfir lyklaborðið á fartölvunni minni - líka Makki - og sú var úrskurðuð ónýt. Hafði keypt hana 1998 og vitiði hvað? Hún virkar enn í dag. Já, þurfti bara nokkura mánaða hvíld inni í skáp, rétt á meðan hvítvínið var að gufa upp, og fór svo í gang á nýjan leik.

Töggur í Makkanum.

Nei, ég mun ekki kaupa annað en Makka héðan í frá.

Ég fell alveg í skuggann...

Ég er alveg viss að tryggir lesendur muna vel þegar Rúnar Atli komst á forsíðu Namibian í mars sl.

Það hef ég enn ekki afrekað.

Nú í morgun var svo komið að Gullu að heilla land og þjóð. Hún fór í sjónvarpsviðtal hjá NBC, hvorki meira né minna.

Áður en þið, kæru lesendur, farið að hringja í vini og kunningja í Bandaríkjunum Norður Ameríku, þá er líklega rétt að nefna að að NBC er skammstöfun fyrir Rúv þeirra Namibíumanna. „Namibian Broadcasting Corporation“ upp á engilsaxnesku.

Þannig er að samtök maka diplómata, sem Gulla er í forsvari fyrir, halda hátíðarkvöldverð seinna í mánuðinum. Tilgangurinn er að safna peningum sem renna til góðgerðarmála. Til að auglýsa kvöldverðinn fór Gulla, ásamt gjaldkera samtakanna, í viðtal í sjónvarpsþætti sem nefnist „Góðan daginn, Namibía“. Þáttur þessi hefst kl. sex á morgnana og stendur í tvo tíma. Gulla þurfti því að fara framúr fyrir allar aldir í morgun, því mæting var rétt fyrir sex.

Því miður vorum við Rúnar Atli uppteknir við annað, en sem betur fer erum við með afruglara sem hægt er að taka efni upp úr sjónvarpinu. Stillti ég því á upptöku og horfði síðan á viðtalið núna í kvöld.

Skemmst er að segja frá því að frúin stóð sig glimrandi vel. Ég er því núna að rifna af stolti yfir hversu vel giftur ég er.

Ég vissi það auðvitað, en alltaf gaman að fá staðfestingu á hversu sterkur leikur þetta var í Klúbbnum sáluga fyrir, ja, tuttuguogsex árum... aðeins.

Sællar minningar.

Búfénaður við morgunverðarborðið

Við hjónin fengum okkur morgunverð úti á verönd þennan sunnudaginn. Kanadískar pönnukökur, beikon og te. Ekkert heilhveiti eða önnur heilsuvitleysa í þetta skiptið. Það er aðeins byrjað að hlýna á nýjan leik og því aftur hægt að sitja úti við á morgnana.

Húsið okkar er miðsvæðis í nokkuð brattri hlíð og sjáum við því niður til sumra nágranna okkar. Blasir þak eins hússins við okkur af veröndinni. Merkilegt finnst okkur að íbúar þessa húss eiga tvær geitur. Geitur þessar eru iðulega á vappi ofan á þaki hússins. Koma stundir þar sem þær jarma alveg endalaust. Þannig stund var núna í morgun. Skiljum við engan veginn af hverju nokkrum dettur í hug að hafa geitur í garðinum sínum, hvað þá ofan á bárujárnsþaki.

Kannski einhver sem gengur með sveitamanninn í maganum.

Avatar og óskhyggjan um hið dásamlega líf frumbyggjans

Fyrir nokkrum kvöldum horfði ég á kvikmyndina Avatar. Reyndar í annað skipti sem ég sé þessa mynd. Mér finnst þetta skemmtileg mynd. Ágætis söguþráður sem heldur manni við efnið allan tímann. Síðan eru tæknibrellurnar alveg stórkostlegar. Með ólíkindum hvað brellutæknin er orðin háþróuð.

En ég man þegar myndin kom út fyrir jólin í fyrra hversu mikið húllumhæ var í kringum hana. Las ég um ungmenni úti í hinum stóra heimi sem íhuguðu sjálfsmorð eftir að sjá myndina. Af hverju þá? Jú, líf hins bláa Nu'vi fólks í myndinni var svo dásamlegt og fallegt að hið daglega strit í heimi nútímans sýndist algjörlega merkingar- og tilgangslaust. Litlaust líf og grátt. Má t.d. lesa um þetta á síðu Daily Mail hérna. Virtust þó nokkuð margir sammála þessari skoðun.

Fyrir þá sem hafa ekki séð myndina, þá lifir Nu'vi fólkið á fjarlægri plánetu í fullri sátt og samlyndi við umhverfi sitt. Þegar ég sá kvikmyndina í fyrra skiptið, þá sá ég strax mikla samsvörun milli lífs Nu'vi fólksins og Himba ættflokksins í norður Namibíu. Himbarnir lifa í sátt og samlyndi við umhverfi sitt og lifa meira og minna á sama hátt og forfeður þeirra hafa gert í hundruðir ára. Þeir hugsa um sína nautgripi og lífsgæði okkar hinna eru fjarlæg þeim flestum.

Væri þá bara ekki ráð fyrir þá sem sjá líf Nu'vi fólksins í rósrauðu ljósi að skella sér til Namibíu og ganga í Himba-hópinn?

Jú, kannski. En þó held ég að fólk gæfist fljótt upp. Líf Himbanna er nefnilega enginn dans á rósum. Stanslaust strit. Næst þegar þið horfið á Avatar, teljið hversu oft þið sjáið einhvern undirbúa málsverð. Hversu oft þið sjáið einhver vinna. Enginn gerir þvílíkt hjá Nu'vi fólkinu.

Draumaheimur kvikmyndanna er nefnilega samur við sig. Skiptir ekki máli hvort um er að ræða frumbyggjaheim eða einhvern annan heim. Verst er hversu margir virðast ekki gera greinarmun á draumaheiminum og hinum raunverulega.

Mörkin dregin

Villi, ég dreg mörkin við heilsuvöfflur! mælti mín elskulega eiginkona í morgun.

Þá veit ég það.

Heilhveiti er víst bannað í vöfflur...

Fyrsta tönnin farin!

Stór stund áðan. Rúnar Atli missti fyrstu tönnina. Framtönn í neðri gómi.

Mikill dýrðardagur, því biðin hefur verið löng og stundum nær óbærileg. Tönnin sem um ræðir var orðin laflaus og hékk bara á lofti að því er virtist. Svo áðan var guttinn eitthvað að snúa tönninni og þá bara datt hún úr.

Já, menn færast nær fullorðinsárum.

Svo er bara að setja hana undir koddann og sjá hvort tannálfurinn mætir á svæðið í nótt.

Sameiginlegt svekkelsi Afríkubúa

Er hægt að upplifa meiri spennu? Átta liða úrslit í heimsmeistarakeppni, leikar standa jafnir, lokamínúta framlengingar og vítaspyrna dæmd. Að vítapunktinum gengur Gyan, ganverska hetjan úr leiknum við Bandaríkin, og býr sig undir að taka spyrnuna. Tekur tilhlaup og þrumar knettinum í þverslána og yfir. Um alla Afríku hrópuðu menn „Neiiiiii“ á öllum þeim óteljandi tungumálum sem í álfunni finnast.

Undraði mig ekki ef jarðskálftamælar hefðu tekið kipp við þetta sameiginlega svekkelsi íbúa Afríku.

Afríka er næststærsta álfa heims. Í henni eru 53 lönd, ef mig misminnir ekki. Í hverju landi er aragrúi ættbálka og ekki óalgengt að margir tugir tungumála séu við lýði. Borgarastyrjaldir eru vel þekktar í álfunni og óöld á mörgum stöðum.

Engu að síður held ég að í engri annarri álfu heims sé jafnmikla samkennd að finna yfir uppruna sínum. Allir eru Afríkubúar. Og eru stoltir af því. Lýsir þetta sér líklega hvað best í íþróttum. Á yfirstandandi heimsmeistaramóti þá halda bókstaflega allir Afríkubúar með öllum Afríkuliðunum. Allir vildu sjá Nígeríu, Gana, Fílabeinsströndina, Kamerún, S-Afríku og Alsír ná upp úr riðlakeppninni. Engu máli skiptir hvaða liði þú heldur með - Afríkuliðin áttu að komast upp.

Uppskeran var hins vegar rýr, því aðeins Gana náði að komast áfram. Mikið skúffelsi var yfir slöku gengi hinna liðanna. Hafa ýmsir spekingar rætt þetta fram og til baka og benda á ýmis afrísk vandamál sem þurfi að leysa til að álfuliðin standi sig betur næst. Ekki vandamál bundin við Nígeríu eða Fílabeinsströndina o.s.frv. Nei, afrísk vandamál.

Mér er sem ég sæi Hollendinga verða fúla ef Þýskaland dytti snemma úr leik. Ekki mjög líklegt. Ætli Bretar almennt hafi grátið mikið þegar Frakkar urðu sér til háborinnar skammar á HM? Varla.

Nei, við Evrópubúar höldum ekki sjálfkrafa með liði af því að það er evrópskt. Ég held að sömu sögu megi segja um aðrar heimsálfur.

Í Afríkunni, hins vegar, þá er haldið með Afríku.

Liðið skiptir engu, treyjan öllu

Í gegnum tíðina hefur Rúnar Atli ekki sýnt nokkurn áhuga á fótbolta. Mér hefur þó nýlega tekist að útskýra fyrir honum að Barcelona sé merkilegt fótboltalið og að Messi sé góður fótboltagaur.

Hann man þetta, en kannski vegna þess að honum finnst nafnið Messi svolítið fyndið. Á ensku þýðir orðið messy jú auðvitað sóðalegt eða draslaralegt.

En fyrir utan Barcelona og Messi, þá hefur hann lítinn áhuga á þessu boltasparki. Ég veit t.d. ekki hversu oft ég hef síðan heimsmeistarakeppnin hófst svarað á mjög þolinmóðan máta neitandi þeirri spurningu hvort Barcelona sé að spila.

Þrátt fyrir þetta almenna áhugaleysi á fótbolta finnast honum fótboltatreyjur flottar.

Vandamálið við það, hins vegar, er að namibískir kaupmenn virðast ekki fatta að foreldrar séu tilbúnir að eyða formúum í að kaupa fótboltatreyjur á börnin sín. Einhvern tímann spurði ég sportvörukaupmann hvort hann ætti namibísku landsliðstreyjuna í barnastærðum. „Nei, af hverju?“ var svarið. Spurningin var greinilega mjög heimskuleg. Varla svaraverð. Auðvitað á maður að kaupa rúbbítreyjur á krakka...

Um daginn kíktum við Rúnar Atli inn í sportvöruverslun og þá sáum við portúgölsku landsliðstreyjuna í barnastærð. Ég spurði hvort treyjur annarra þjóða væru til í litlum stærðum, en fékk neikvætt svar. Afgreiðslumanninum fannst greinilega undarlegt að þessi treyja væri til. Rúnar Atli var auðvitað spenntur fyrir henni, en ég var ekki alveg til í að kaupa hana. Mest því að ég er engan veginn hrifinn af honum Christiano Ronaldo. Meira að segja þegar hann spilaði fyrir Manchester United, þótti mér hann ekki spennandi leikmaður. Of mikill vælukjói fyrir minn smekk, og svo fara þykjustunni-dettu-kóngar voðalega í taugarnar á mér. Ég var því ósköp feginn þegar hann fór til Real Madrid.

Hvað um það, treyjan var ekki keypt.

Svo á laugardaginn var, þá vorum við feðgarnir á búðarrápi og álpuðumst aftur inn í þessa sportvöruverslun. Treyjan hékk enn þarna. Eftir smáumræður var hún mátuð og að lokum keypt.

Sá stutti er hæstánægður eins og sést. Skiptir engu þótt um Diadora eftirlíkingu sé að ræða.

Súkkulaðiísskeggið gerir þetta bara flottara.

Nú bíður drengurinn bara eftir leiknum með Portúgal á morgun. Þá ætlar hann að vera í treyjunni og hvetja sína menn. 

Allavegana fram að háttatíma.

Flottar buxur

Rúnar Atli fékk að fara eftir skóla heim til bekkjarbróður síns, Liams. Liam og Rúnar Atli eru virkilega góðir vinir og alltaf mikill spenningur fyrir svona heimsóknir.

En þessi færsla á ekki að fjalla um þá félaga. Skömmu fyrir fimm þá fórum við Gulla að sækja pilt. Eins og gengur fóru pabbarnir að spjalla saman úti í sínu horni og mömmurnar að spjalla í sínu. Í bílnum á leiðinni heim fór Gulla að spyrja hvað John (pabbi Liams) hefði verið að kommenta á buxurnar mínar.

„Ha, buxurnar mínar,” spurði ég og kom af fjöllum.

„Já, var hann ekki að segja eitthvað um þær;” spurði frúin.

„Nei, við vorum að ræða heimsmeistarakeppnina - hvað annað?”

„ Ó”

Og þar með var málið dautt.

Nema í kollinum á mér.

Hvernig datt Gullu eiginlega í hug að tveir karlmenn á fimmtugsaldri færu að tala um buxur hvors annars? Tala nú ekki um þegar heimsmeistarakeppnin er í fullum gangi. Ég fór síðan að reyna að ímynda mér hvernig svona samræður yrðu.

„Virkilega lekkerar buxur sem þú ert í, Villi.”

„Já, John, finnst þér þær ekki smartar? Keypti þær í Edgars. Og veistu, ég sá v-hálsmálspeysu sem færi þér ábyggilega mjög vel. Hún mun örugglega draga fram herðarnar á þér.”

„Er það virkilega? Ég er einmitt svo ósáttur við peysurnar mínar. Kannski við förum saman í bæinn um helgina og þú bendir mér á þessa peysu.”

„Ekki málið. Fáum okkur svo kaffé latté á eftir.”

Sénsinn!

Við karlmenn tölum einfaldlega ekki um buxur hvors annars. Og bara yfirleitt ekki um karlmannaklæðnað.

Mér rennur kalt vatn milli skinns og hörunds. Bara við tilhugsunina.

Vúvúselan hans Rúnars Atla

Þá kom að því að Rúnar Atli eignaðist vúvúselu. Þessir gripir hafa verið ófáanlegir í búðum síðan heimsmeistarakeppnin hófst. Við fórum í búð í morgun og þar var ein vúvúsela til og biðum við ekki boðanna. Keyptum hana án þess að hugsa okkur um tvisvar.

Og nú er blásið...

Suður-afrísk örvænting

Ef Suður-Afríka vinnur Frakkland 3-0 og Úrúgvæ vinnur Mexíkó 2-0, þá kemst Suður Afríka áfram.

Þetta segja sérfræðingarnir á SuperSport (btw - hundraðfalt betri íþróttarás en Stöð 2 Sport)

En þeir virðast ekki mjög vongóðir...

Schade.

Kuldi í Afríkunni

Gleðilega þjóðhátíð kæru lesendur.

Í tilefni dagsins dró ég fánann að húni í morgun. Kom aftur inn með krókloppna fingur og hálfheilafrystur.

Bara eins og Ísland um síðustu jól!

Greinilega er vetur skollinn á hér í sunnanverðri Afríku. Í sjónvarpinu eru áhorfendur á leiki heimsmeistarakeppninnar vafðir inn í teppi og þjálfurum virðist frekar kalt á hliðarlínunni.

Vindar alla leið frá suðurskautinu eru að valda usla hér hjá okkur. Í sunnanverðri Namibíu mældist 14 gráðu frost á nokkrum stöðum í fyrrinótt.

Mínus fjórtán!

Karasburg heitir lítill bær sunnarlega í landinu. Þar kom sex sentimetra djúpur snjór í fyrrinótt.

Hér í Windhoek er ekki alveg svona kalt. Þessa margumræddu fyrrinótt var þriggja stiga gaddur í höfuðborginni. Þá nótt var ég enn í Rúndú og þar var svolítið hlýrra.

Gærnóttin var köld og leist mér ekki meira en svo á fiskana hans Rúnars Atla þegar ég kom framúr í morgun. Þeir löfðu einhvern veginn í kringum hreinsidæluna í búrinu, en líklega kemur smáhiti frá henni. Fór ég í bæinn í hádeginu og keypti hitara í fiskabúrið.

Það er sem sagt svo kalt að fiskarnir þurfa ofn!

Á ferð og flugi

Sit núna í góðu yfirlæti á Omashare River Lodge í Rúndú. Reyndar er staðurinn orðinn hótel, ekki þykir lengur nógu fínt að vera gististaðurinn við ána. Gistiheimili í Namibíu hafa mörg breyst í hótel undanfarin ár, að nafninu til a.m.k., þrátt fyrir að iðulega hafi staðirnir lítið sem ekkert breyst að öðru leyti. En ekki meira um það.

Áin, sem gististaðurinn er við, er Ókavangó-áin, en hún myndar landamæri við Angólu. Fjórða lengsta á í Afríku, 1.600 km eða svo. Rennur ekki út í sjó, heldur endar í heljarinnar fenjasvæði í Kalahari eyðimörkinni, á landamærum Namibíu og Botsvönu. Fínt að fá smálexíu í landafræði.

En hér sit ég sem sagt núna á verönd fyrir utan herbergið mitt. Hitinn er um 28 gráður, líklega fimm gráðum hlýrra en í Windhoek. Hérna rölta páfuglar og hænsni um garðinn. Er ég ekki frá því að páfuglunum finnist að ég eigi að halda mig innandyra. Eins og á svo mörgum gististöðum í Namibíu hvílir dásemdar kyrrð yfir þessum stað. Mér finnst stundum að aldingarðurinn Eden hljóti að hafa litið út eitthvað í þessa veru.

Ferðin hingað gekk vel. Lagt var af stað um hálfátta í morgun og ekið sem leið lá norður. Hér á suðurhveli er norður ávísun á hlýrri slóðir. Bifreiðin sem ég keyrði að þessu sinni er búin hraðastilli, en þannig apparat er guðsgjöf á namibískum vegum. Vegirnir eru jú þráðbeinir og að því er virðist endalausir. Því er gott að hafa hraðastillinn, því annars þyngist bensínfóturinn smátt og smátt og hraðinn verður hættulega mikill. Ekkert svoleiðis í þessari ferð. Renndi ég í hlað á hótelinu korter yfir þrjú og var ánægður með þann tíma. Tvö stopp voru á þessari 700 km leið - annars var bara keyrt.

Kavangó-sýslan, sem Rúndú er í, er að mörgu leyti ólík öðrum sýslum landsins. Hér er gnægð vatns neðanjarðar ef dæma skal af fjölda og stærð þeirra trjáa sem hér eru. Sum tréin eru með ólíkindum stór og trjákrónan verður ábyggilega tuttugu, þrjátíu metrar í þvermál á sumum. Ekki er ég nú svo fróður að þekkja tréin með nafni, en einhvern tímann sá ég nokkura blaðsíðna lista um trjátegundir í sýslunni. Kannski ég læri einhvern tímann að þekkja tré. Kannski.

Síðustu 150 kílómetrarnir eða svo einkennast af endalausum smáþorpum, sem virðast byggjast í kringum skóla. Þá birtist hrúga af fólki, geitum og nautgripum á svona 500 metra svæði og svo sést ekkert fram að næsta skóla. Reyndar sést illa hvað er handan við tréin sem standa við veginn, þ.a. vel getur verið að byggðin sé miklu þéttari en sýnist af þjóðveginum.

Að undanskildum skólunum eru húsin þarna að mestu leyti strá- og leirkofar. Íbúðarhúsin eru yfirleitt ferköntuð, ekki hringlaga eins og algengt er vestar í Namibíu. Það er merkilegt að sjá að húsalag breytist eftir ættbálkum. Einhvern veginn hefði ég haldið að það sem virkar vel hér, virki líka vel 200 kílómetra í vestur. En ef til vill er bara um smekksatriði að ræða.

Hérna í Rúndú verð ég á fundastússi á morgun og ek til baka á miðvikudag. Kem mátulega heim fyrir þjóðhátíðardaginn.

Fótboltafár

Þá eru u.þ.b. 20 tímar í fyrsta leik heimsmeistarakeppninnar í fótbolta. Hér í Windhoek, sem er um 2.000 km frá Jóhannesarborg þá eykst spennan stöðugt. Eftir því sem ég heyri þá ætla mörg fyrirtæki að loka eftir hádegi á morgun, svo fólk geti fylgst með S-Afríku keppa við Mexíkó. Ætli göturnar verði ekki eins og í Reykjavík á júróvisjónkvöldi. Hér heldur mikill meirihluti fólks með S-Afríku og margir bílar aka um skreyttir s-afríska fánanum. Á morgun ætla margir að mæta í fótboltatreyju í vinnuna. Ég á nú bara namibísku landsliðstreyjuna... veit ekki hvort hún dugir. En ætli verði ekki hálfgerður karnivalfílingur í miðbænum um helgina.

Svo er bara að vona að þetta gangi nú allt vel hjá grönnunum hér fyrir sunnan.

Vanafastir bílstjórar

Umferðin í Windhoek er oft erfið. Bílaeign borgarbúa eykst ár frá ári og þótt flestir almennir borgarar séu tillitssamir í umferðinni þá er stór floti leigubíla sem er til sífelldra vandræða. Leigubílstjórar hér fara nefnilega eftir öðrum umferðareglum en allir aðrir. Þeirra reglur eru einfaldar. Stöðva skal bifreiðina við öll möguleg og ómöguleg tækifæri til að hleypa út farþegum og taka nýja upp í. Skiptir engu hvar bifreiðin er stödd og hvaða vandræði þetta geti skapað öðrum bílstjórum.

En nóg um leigubílstjórana. Kannski skrifa ég pistil um þá síðar meir.

Bílastæðakjallarinn sem ég legg bílnum mínum í yfir daginn hefur einnig verið erfiður. Ja, inn- og útkeyrslan hefur verið vandasöm, réttara sagt. Oft er mikil röð af bílum á götunni fyrir utan og lífsins ómögulegt að komast hvort sem er inn eða út úr bílakjallaranum.

Þar til á mánudaginn var.

Borgaryfirvöld ákváðu nefnilega að breyta götunni í einstefnugötu. Fyrir algjöra heppni sá ég auglýsingu um þetta á föstudaginn í síðustu viku. Í auglýsingunni stóð að mikið samráð hefði átt sér stað við íbúa borgarinnar um þessa breytingu. Ég hafði þó aldrei heyrt neinn minnast orði á þessa breytingu.

Hvað um það.

Yfir helgina voru borgarstarfsmenn uppteknir. Malbikuðu götuna upp á nýtt, máluðu fullt af akstursstefnuörvum og settu upp aragrúa af skiltum til að ekki færi milli mála að hér væri um einstefnugötu að ræða. Síðan hafa staðið einkennisklæddir lögreglumenn á öllum gatnamótum þessarar götu til að greiða úr vandamálum.

Núna er draumur að fara inn og út úr bílastæðakjallaranum.

En, fylgir ekki oft böggull skammrifi?

Þrátt fyrir allan þennan viðbúnað er enn heilmikið af ökumönnum sem bara fatta ekki hvað hefur gerst. Virðast þeir keyra um í einhverjum svefndoða - fara bara sína gömlu leið hvað sem tautar og raular.

Ég er nú ekki mikið á ferðinni á bílnum. Rétt í morgunsárið, í hádeginu og svo að vinnu lokinni. Ég hef þó séð bíla, á hverjum einasta degi þessarar viku, sem aka á móti einstefnunni. Og taka ekki eftir flauti, hrópum, handaveifum eða nokkru öðru sem aðrir vegfarendur nota til að reyna að ná athygli þeirra.

Áðan sló nú einn öll met. Ég var á leið heim eftir vinnu. Klukkan rúmlega fimm og allar götur stútfullar af bílum. Við ein gatnamót er nýja einstefnugatan þrjár akreinar. Allar troðfullar af bílum á leið til norðurs. Kemur ekki allt í einu bíll úr vesturátt og beygir til suðurs inn nýju einstefnugötuna.

Á móti umferð.

Bílstjóranum þótti greinilega ekkert skrýtið að þrjátíu bílar eða svo væru á „hans“ akrein að aka í gagnstæða átt. Nei, gaurinn lagðist bara á flautuna. Alveg brjálaður. Nú, bílstjórarnir sem voru á leið í rétta átt fóru líka að flauta. Allt að verða vitlaust. Þetta var eins og vuvuzela lúðrarnir á fótboltaleik. Ruglaði bílstjórinn gaf sig ekki fyrr en froðufellandi lögregluþjónn var búinn að taka hann allhressilega á beinið og lá við þurrka honum í framan með nýja „innakstur bannaður“ skiltinu. Síðan tók alllanga stund fyrir gaurinn að koma sér afturábak til baka yfir gatnamótin, því enginn sem var að keyra vestur-austur var tilbúinn að hleypa svona aula aftur inn í röðina.

Já, ég horfi fram á fjöruga næstu daga í umferðinni hér í Windhoek-borg.

Gaman, gaman.

Baráttan mikla um svefnherbergið

Í gærkvöldi fór ég snemma upp í rúm. Svona um níuleytið. Venjulegur háttatími í Namibíu er tíu til hálfellefu, því hér er dagurinn tekinn snemma. En ástæðan fyrir þessum asa mínum að komast í rúmið var að mér áskotnaðist að láni bók á íslensku, Skipafréttir eftir Annie Proulx. Alltaf er tilhlökkun þegar mér berast í hendur bækur á því ylhýra.

Svo um ellefuleytið heyri ég eitthvað hljóð. Átti erfitt með að átta mig á hvað þetta var. Klórhljóð sem barst að mér virtist frá náttborðinu mínu. Voðaflott náttborð með skúffu og skáp og ná hliðar alveg niður í gólf. Svo hætti hljóðið.

En, Adam var ekki lengi í paradís. Aftur hófst þetta klór. Datt mér einna helst í hug mús, en þótti það nú ótrúlegt. Ýtti þó borðinu alveg þétt upp að veggnum, ef vera skyldi að ég hefði rétt fyrir mér. Músin, ef þetta væri nú mús, væri þá lokuð undir borðinu. Svo mætti eiga við þetta í fyrramálið. Síðan fór svefninn að sækja á.

En, enn hófst klórið. Nú var eiginkonan búin að átta sig á því að eitthvað var ekki eins og átti að vera. Ég lagðist á hliðina, hreyfingarlaus, og fór að fylgjast haukfránum augum með gólfinu. Og viti menn. Sé ég ekki músarhöfuð gægjast fram við hliðina á náttborðinu. Skýst músin svo að poppskál sem stóð á gólfinu og er eitthvað að gera sig heimakomna við hana. Um leið og ég hreyfði mig, þaut hún til baka í öruggt skjól.

Æ, svona lagað er allt annað en skemmtilegt. Ekki síst í kringum miðnætti þegar svefninn er farinn að gera vart við sig. En að áeggjan Gullu lét ég mig hafa það að skrönglast framúr, fara í stuttbuxur og síðan í vopnaleit.

Kom ég til baka allvígalegur með fötu í annarri hendi og pappaspjald í hinni. Dró svo náttborðið frá veggnum - undir það var komin álitleg hrúga af poppi - og eftir smástund var músarræfillinn króaður af úti í horni. Skjálfandi á beinum, sú litla. Voðalega krúttleg mús, hefði ýmsum sjálfsagt fundist. En ég sýndi enga miskunn, enda músin komin í mitt konungsríki. Og það óboðin. Ég skellti fötunni á hvolf yfir hana, renndi pappaspjaldinu undir fötuna, sneri svo öllu klabbinu við, og var þar með búinn að ná yfirhöndinni í þessari baráttu.

Músin endaði í árfarvegi hinum megin við girðinguna okkar. Hún tók á sprett frá húsinu, frelsinu fegin.

Ég fór aftur í rúmið, adrenalínið alveg á fullu og ætlaði aldrei að sofna. En, huggaði mig þó við það að hafa unnið baráttuna miklu um svefnherbergið.

Samskipti ungdómsins í dag

Áðan komu loksins ferðalangarnir í hús. Þar á meðal voru Ellen og Olivia, tvíburafrænkur hans Rúnars Atla. Síðast þegar þau hittust voru þau svo lítil að þau rekur ekki minni til þess. En það háði þeim ekkert og eftir skamma stund voru þau farin að leika sér saman.

Nútímaleiki þar sem innbyrðis samskipti eru í fyrirrúmi...

Frá vinstri: Olivia, Rúnar Atli og Ellen.

Dæmdir namibískir sauðaþjófar

Sé í Namibian í morgun að í gær féll dómur yfir tveimur sauðaþjófum. Þeir gerðu sig seka um að stela ellefu sauðum 15. janúar 2008. Þetta voru sauðir af svonefndu karakúl-kyni og var verðmæti þeirra 6.600 Namibíudalir. Á þess tíma gengi jafngilti það rúmum 62.000 krónum. Á gengi dagsins í dag væru þetta nærri því 120.000 krónur.

En dómurinn féll sem sagt í gær. Hvor um sig fékk 20 ára fangelsisdóm, þar af eru níu ár skilorðsbundin. Þeir þurfa því að sitja 11 ár í fangelsi pottþétt. Eitt ár fyrir hvern sauð.

Hvernig væru þessir dómar yfirfærðir á íslenska fjárglæframenn?

Kannski við ættum að flytja inn namibíska dómara...

Allt er þegar þrennt er

Sjaldan er ein báran stök. Tinna Rut lenti í vandræðum með flug fyrir mjög stuttu. Síðan lenti Dagmar Ýr í hrakningum í gær og tafðist um heilan sólarhring í Lundúnum. Og núna var Doddi að missa af Air Namibia vélinni frá Frankfurt til Windhoek. Þannig var víst að þegar átti að leggja af stað frá Stokkhólmi kom í ljós að yfir Frankfurt var þrumuveður með eldingum. Tafðist vélin því um góða klukkustund. Dugði til að tengiflugið náðist þar með ekki. En nýjustu fréttir eru að flug fékkst i gegnum Jóhannesarborg. Doddi og dætur hans komast því á leiðarenda skömmu eftir hádegi á morgun.

Það góða við þetta klúður er að við hjónin þurfum ekki að rífast um hvort okkar ,,fengi" að sækja Dodda og föruneyti klukkan 5:10 í fyrramálið.

Stóra spurningin er síðan hvort álög hvíli á gestum okkar. Hver leggur í að koma næst?

Vetrar í Windhoek

Kalt í Windhoek þennan morguninn. Klukkan sjö sat ég úti á verönd með jarðarberjajógúrtina í ekki nema 4,5 gráðu hita. Úff, veturinn nálgast. Enda ríða kvefpestir röftum hér í höfuðborginni og fólk hóstar og hnerrar hægri, vinstri.

En um daginn heyrði ég að fingur- og táneglur vaxi hægar að vetrinum. Einhverjir plúsar fylgja því fallandi hitastigi.

Enn stress vegna flugferða

Enn er vesen vegna flugferða dætra. Dagmar Ýr að þessu sinni. Hún á að leggja af stað til Namibíu í fyrramálið.

En, enn er askan að flækjast fyrir. Mér er sagt að nú sé gömul aska sökudólgurinn. Þ.e. aska sem fór til Evrópu fyrir einhverjum vikum sé nú að snúa til baka.

Ekki er nú öll vitleysan eins.

Vandamálið núna var að Dagmar átti að lenda í Lundúnum um hádegi og fljúga áfram um hálffjögur, en nú verður fyrst flogið til Skotlands. Svo verður ekki lent fyrr en hálffimm í Lundúnum. Þar með er ferðalagið í uppnámi.

En með lagni og peningaúlátum hefst þetta. Líklega.

Okkur tókst að finna flug frá Glasgow sem Dagmar ætti að ná og kemur henni nægjanlega snemma til Lundúna. Síðan virðist Lufthansa ætla að setja Dagmar í seinni vél frá Lundúnum. Við erum því bjartsýn. Eins og er.

Ég má nú til með að hrósa starfsfólki Icelandair. Ég er búinn að hringja þangað nokkrum sinnum undanfarið og finnst viðmótið til fyrirmyndar. Vilja allt fyrir mann gera og er aðdáunarvert hversu vel er tekið á móti manni í símann. en ég vona að ég þurfi ekki að hringja oftar. Þrátt fyrir gott viðmót.

Bóndinn og venjulega fólkið

„Pabbi, það væri gott að vera bóndi með traktor,” sagði sonur minn áðan.

„Nú,” sagði ég og leit upp frá tölvunni.

„Já, bóndi en ekki svona venjulegur maður eins og þú,” sagði sá stutti.

„Jæja,” hljóðaði mitt gáfulega svar, um leið og ég velti því fyrir mér hvaða kosti drengurinn sæi við bóndastarfið.

„Já, því þá þarftu ekki að keyra í vinnuna.”

Ókei. Þá veit ég það. Ætli sé einhvers staðar jörð til sölu?

Loksins komin á leiðarenda

Þá er hún Tinna Rut okkar loksins komin heim til foreldranna á nýjan leik. Við erum nýkomin frá flugvellinum að sækja hana. Ferðalagið gekk vel hjá henni. Tíðindalítið. Það eru líka bestu ferðalögin. Þau tíðindalitlu.

Mjög gaman var að sjá hana á ný eftir fjögurra mánaða aðskilnað. Svo eftir tíu daga eða svo, þá kemur Dagmar Ýr í heimsókn og þá verður öll fjölskyldan saman á ný.

Langferðalangur

Í þessum skrifuðum orðum þá situr Tinna Rut í flugvél SA235 frá Suður-Afríku-flugleiðum og bíður eftir flugtaki. Skv. brottfararupplýsingum frá Heathrow er vélin að „taxa” að flugbrautinni.

Tinna Rut yfirgaf Ísland tuttugu mínútur fyrir átta í morgun. Lenti í Lundúnum um hádegi og hefur beðið á Heathrow síðan. Hún lendir í Jóhannesarborg sjö í fyrramálið að staðartíma - fimm að íslenskum tíma - og bíður þar í sex tíma eða svo. Síðan er tveggja tíma flug til Windhoek. Hér lendir hún rúmlega tvö að okkar tíma.

Við Rúnar Atli erum að undirbúa komu Tinnu Rutar. Bökuðum við dýrindis skúffuköku áðan.

Spurningin er bara hversu mikið af henni verður eftir þegar Tinna Rut mætir á svæðið.

Sopnar hveljur í namibískri rigningu

Nú er veðrið skrýtið í Namibíu. Miðað við árstíma, það er. Um fimmleytið hófst þessi líka úrhellisrigning með tilheyrandi þrumum og eldingum. Lýsist himininn upp öðruhverju í látunum. Allajafna rignir ekki undir lok apríl. Næstu rigningar ættu að koma í október eða nóvember. En veðrið hefur verið undarlegt síðustu vikur.

Eins og ég hef nefnt áður komast allir hér í gott skap þegar rignir. Ég er orðinn það mikill Namibíumaður í mér að ég kætist líka þegar rigningin lætur á sér kræla. Rigningin hófst skömmu áður en ég lagði af stað heim eftir vinnu. Skrúfaði ég niður hliðarrúðuna í bílnum og söng hástöfum með sígildri íslenskri dægurtónlist og trommaði með fingrum utan á bílhurðina.

Þegar rignir hér, þá hafa niðurföllin ekki við að taka á móti öllu regnvatninu. Göturnar eru lagðar þvert yfir árfarvegi og lendir maður oft í skemmtilegum akstri í gegnum straumharðar ár (sjá myndir í færslu frá í fyrra).

Sem ég syng og tromma í rigningunni við opinn bílglugga, mæti ég bíl. Hittist þannig á að um leið og við mætumst ekur hinn ofan í poll. Veit ég ekki fyrr en stærðarinnar gusa hitti mig beint í andlitið!

Saup ég hveljur, að sjálfsögðu, en hló svo að þessu og hélt áfram að syngja og tromma.

Það er ekki hægt að vera fúll í namibískri rigningu.

Leiðarendi... ja... að hluta.

Í gærkvöldi, á slaginu ellefu, bárust þær fregnir að Tinna Rut væri lent í Keflavík. Ferðalagi sem átti að taka 19 klukkustundir, eða svo, lauk þar með. 36 tímum eftir að það hófst, ef mér reiknast rétt til. Plús aksturinn til Reykjavíkur.

Daman fær svo einn dag í Reykjavík áður en haldið verður í seinni hluta leiðangursins. Vonandi gengur sá betur. Við hér í Windhoek hlökkum til að fá hana til okkar á laugardaginn.

Léttir!

Vorum að fá tölvupóst frá Tinnu Rut! Hún er í Glasgow - gott að fá staðfestingu á því - og er á leið um borð í vél sem stefnir til Keflavíkur. Skv. dömu sem ég ræddi við áðan hjá Flugleiðum er áætluð lending milli tíu og hálfellefu á eftir.

Léttir hjá foreldrunum. Ekki hægt að neita því.

Áhyggjufullir foreldrar

Úff, það er ekki gott að vita af „litla” barninu sínu einu einhvers staðar á flugvelli og geta ekki haft neitt samband. Jafnvel þótt „litla” barnið sé orðið 18 ára. Nú þarf að gera áætlun svo svona lagað gerist ekki aftur. Helst græða GPS-kubb einhvers staðar í krakkann. Maður veit þá allavegana hvar hann er...

Nei, kannski fullmiklar öfgar, en í það minnsta kaupa símakort sem hægt er að nota hvar sem er.

Þetta er agalegt að vita ekki neitt og hafa engin ráð til að hafa samband. En skv. Flugleiðum styttist í brottför vélarinnar frá Glasgow til Akureyrar.

Svo er bara að vona að „litla” barnið sé um borð í vélinni...

Fullfljótur að fagna

Æ, æ, nú er búið að beina vélinni hennar Tinnu Rutar til Glasgow. Svakalega fúlt. Síðan er haldið að Akureyri verði áfangastaðurinn á Íslandi. Alveg hrikalega svekkjandi að hanga marga tíma í Seattle til að geta lent á Íslandi og fá svo þetta í hausinn.

Arrggghhh.

Flug að koma til

Þá situr Tinna Rut í FI680 á leið frá Seattle og allt stefnir í lendingu í Keflavík rúmlega hálfeitt. Fimm tímum og fimmtíu mínútum á eftir áætlun. En, lendir þó á réttum stað. Í stað fjögurra og hálfs tíma stopps á flugvellinum í Seattle, þá varð biðin þar rúmir tíu klukkutímar. En það er þó betra en að fljúga framhjá landinu, þurfa að vesenast í Glasgow og síðan taka rútu annað hvort frá Egilsstöðum eða Akureyri.

Flugvöllurinn í Seattle er ágætur. Einna best er að þar er frítt þráðlaust net, í boði Google ef ég man rétt. Ef tölvan er með í för þá lætur vafrið tímann líða hraðar.

Það rættist sem sagt úr flugi á réttum tíma fyrir Tinnu Rut.

En viðbúið er að mín verði þreytt eftir hádegið í dag.

Er Dohop að klikka?

Ég hef nokkrum sinnum keypt flugmiða í gegnum Dohop og líkað ágætlega. Man ég eftir að finna þar flugmiða milli Keflavíkur og Seattle nokkuð ódýrari en á Flugleiðasíðunni, þótt Dohop miðinn væri með Flugleiðum. Hef líka keypt miða hingað á suðurhvelið með aðstoð Dohop og þótt verðið gott. Ég hef ágætis samanburð því ég kaupi oft vinnutengda miða í gegnum ferðaskrifstofur og yfirleitt stendur Dohop sig betur.

En undanfarna daga hef ég leitað miða fyrir Dagmar Ýr milli Keflavíkur og Windhoek. Ég var ekki alveg sáttur við Dohop niðurstöðurnar. Þótti verðið í hærri kantinum og skrýtnar flugleiðir. Tók mig því til áðan og fór að púsla sjálfur saman flugferð með því að fara inn á síður ýmissa flugfélaga. Með þessu móti tókst mér að finna flugmiða næstum því 40.000 krónum ódýrari en sá ódýrasti á Dohop. Gerir það um 20% verðmun.

Munar um minna.

En hvað skyldi klikka hjá Dohop?

Einn sit ég og ...

Sit þennan daginn heimavið. Þetta er samkvæmt ráðum hnykkjarans. Eða kannski vilja hnykkjarar kalla sig kírópraktora? Veit það ekki. Hvað um það, ég er búinn að vera með pirring í baki undanfarið. Líklega vegna löngu bíltúranna sem ég hef farið í síðustu vikur. Núna í morgun kíkti ég til hnykkjarans. Leist honum ekki vel á ástandið á mér. Stakk í mig tveimur nálum í þetta sinn. Merkileg tilfinning þegar verið er að stinga í mann nálum. Núna líður mér ágætlega. Síðan vill hann fá mig aftur seinna í vikunni og svo í þeirri næstu. Hann hlustar ekkert á nöldrið í mér að verið sé að hafa mig að peningaþúfu. Enda bara í nösunum á mér. Hnykkjarar eru einhver gagnlegasta starfsstétt sem ég þekki. Alveg með ólíkindum að geta tekið kengbogið fólk og rétt úr því með 15-20 mínútna meðferð.

En, nú sit ég semsagt heima við og glápi á tölvuna á milli þess sem ég rölti hring eða tvo um húsið. Verð að halda mér liðugum.

Aðaláhyggjuefnið þessa dagana er ferðalag Tinnu Rutar frá Prince George til Íslands. Ferðin, sem hefst snemma þriðjudagsmorguns að staðartíma í Prince George, liggur í gegnum Vancouver og Seattle. Svo núna virðist Glasgow-borg vera búin að bætast við ferðalagið. Ég krossleg fingur að hægt verði að fljúga til Keflavíkur frekar en Akureyrar. Ekki að Akureyri sé slæmur staður. En Tinna Rut á einungis tveggja daga stopp á Íslandi áður en hún heldur af stað til Namibíu. Fúlt að þurfa að eyða stórum hluta þess í rútuferð milli Akureyrar og Reykjavíkur, í ofanálag við miklu lengra flugferðalag en til stóð.

Nei, Akureyri er ágæt. En maður vill velja sjálfur hvenær maður fer þangað. Ekki satt?

Veðrabrigði og lasleiki

Á sama tíma og Íslendingar fagna fyrsta degi sumars, þá líður að hausti hér á suðurhveli jarðar. Af einhverjum undarlegum orsökum erum við aldrei tilbúin þegar fyrsti kaldi gusturinn kemur. Þetta ár var engin undantekning.

Um miðja síðustu viku kom fyrsti næðingur haustsins. Vöknuðum við með glamrandi tennur og napurlegt var að koma sér framúr. Svo var farið að leita að rafmagnsofnum og fundust þeir undir þykku ryklagi. Í samband var nokkrum þeirra stungið, svo næsta nótt var ekki jafnslæm og sú fyrri. Þessar nætur fór hitastigið utandyra niður í sjö gráður. Innandyra kannski svona 14 gráður. Ég fæ hroll við að skrifa þessar tölur.

En versta var að Rúnar Atli fékk einhverja pest í kjölfarið. Á föstudagskvöldið var hann orðinn slappur og þá um nóttina kastaði hann tvisvar upp. Var heitur eins og kolamoli. Ekki var laust við hann væri með óráði, því það sem hann sagði við okkur um nóttina tengdist á engan hátt því sem var að gerast í kringum hann.

Núna, rétt eftir hádegi á sunnudegi, er hann loksins að hressast. Í sjónvarpinu er Tomma og Jenna maraþon, en honum finnast þeir fírar skemmtilegir. Reyndar erum við feðgarnir tveir einir heima því Gulla fór með gestina okkar til Omaruru, tæplega þriggja tíma akstur frá Windhoek. Þar verður næstu nótt eytt og stefnan er síðan Swakopmund á morgun. Við strákarnir þurfum því að hafa ofan af hvor fyrir öðrum. Það gengur örugglega vel, sér í lagi ef pestin er að lagast.

Sjávarréttaspjót, par excellance

Í gærkvöldi gerðum við okkur dagamun og fórum út að borða. Kubata nefnist veitingastaðurinn. Þarna eru réttir portúgalskrar ættar í fyrirrúmi, en þar teljast með réttir frá Mósambík og Angólu.

Sjávarréttir eiga sinn sess á matseðlinum. Pantaði ég mér sjávarréttaspjót. Rækjur, smokkfiskur og kingklip voru uppistaðan á því. Ég vissi ekki alveg á hverju ég átti von, en framreiðslan sveik ekki. Var komið með stærðarinnar spjót sem stóð á borðinu fyrir framan mig. Undir spjótinu var síðan diskur með léttsoðnu grænmeti. Lak safi af sjávarréttunum ofan á diskinn og gaf grænmetinu einstakt bragð.

Smakkaðist þetta dásamlega vel og get ég hiklaust mælt með þessum stað. Þjónustan var líka góð og bið eftir matnum frekar stutt.

Aldrei þessu vant skolaði ég sjávarréttunum niður með rauðvíni, Beyerskloof Pinotage. Fór það bara vel með matnum.

Í kvöld hins vegar verðum við heimakær. Ætla ég að grilla spjóthafurssteik (e. oryx) sem núna liggur í bláberjalegi. Ég er strax farinn að hlakka til.

Biðin vel þess virði...

Páskarnir komu og fóru.

Ekkert kom páskaeggið handa honum Rúnari Atla blessuðum.

En síðan kom frelsandi engill í gervi Beggu. 

Guttinn varð ánægður, svo ekki sé kveðið fastar að orði.

Allt fram streymir...

Jæja, móðir mín bara orðin sjötug.

Takk fyrir.

DV klikkaði ekki og birti nafnið hennar á stórafmælisdagalista dagsins.

Já, tíminn líður. Það skrýtna við þetta er að þegar ég var tvítugur, sem mér finnst ekki svo langt síðan, þá var mamma á svipuðum aldri og ég er í dag. Já, það er undarleg tilhugsun. Og svo, til að bæta gráu ofan á svart, á ég tvær dætur rétt sitt hvoru megin við tvítugt.

Uss, ég get bara ekki farið að hugsa svona.

Nei, ég er alltaf jafnungur! Enda á líka fimm ára gutta.

Til hamingju með daginn, mamma.

Áfallið mikla

Margir sem þekkja mig kannast við nöldur mitt út í Svía. Sjá t.d. bókmenntafærslu mína frá í fyrra. Þeir eru reyndar ágætir einn í einu, en saman í hóp eiga þeir til að fara í taugarnar á mér. Sérstaklega, sérstaklega þegar kemur að umræðu um hópíþróttir. Þeir eru jú alltaf bestir í þeim öllum - að eigin sögn...

Í morgun fór ég í verslunarleiðangur. Keypti mér Nike íþróttabol og var bara ánægður með gripinn. Fór í hann eftir hádegið.

Haldiði ekki að Gulla spyrji áðan: „Villi, er ekki bolurinn í sænsku fánalitunum?“

Og þar með fékk ég eitt mesta áfall mitt í langan tíma :-(

Gauragangur, nei, mauragangur

Í suðlægum löndum er ekki hjá því komist að hafa nokkuð samneyti við skordýr. Líklega eru ekki mörg lönd þar sem eins lítið af skordýrum gera sig heimakomin inni á gafli hjá manni eins og á Fróni.

Hér í Namibíu er töluverður fjöldi af skordýrum. Með tímanum höfum við vanist þeim og kippum okkur lítið upp við einn og einn kakkalakka eða þessháttar kvikindi hlaupandi upp um veggi.

En undanfarið er okkur farið að þykja nóg um. Maurar nokkrir eru farnir að færa sig allmikið upp á skaftið, ja, svo hátt að við þurftum að bregðast við. Reyndar er ekki nýtt að maurar séu á vappi inni hjá okkur. Þetta eru ósköp lítil grey, kannski tveggja millimetra löng, og hafa lítið farið í taugarnar á okkur. En fyrir kannski tveimur vikum varð hálfgerð sprenging í fjölda þeirra. Voru heilar hersveitir komnar upp á eldhúsborð að sækja sér góðgæti. Ekkert þýddi að úða eitri á sveitirnar, jú, reyndar dugði það í nokkra klukkutíma, en svo fór allt í sama far. Í sjónvarpsherberginu okkar er ekki ofsögum sagt að maurarnir hafi skipt þúsundum.

Svo rammt hvað að þessu að ég átti fullt eins von á því að vakna einn daginn úti á hlaði - að maurarnir bæru okkur út í orðsins fyllstu merkingu. Þegar þeir voru svo farnir að narta í tærnar á mér þegar ég sat við tölvuna, þá var mér endanlega nóg boðið.

Á páskadag ákvað ég að snúa vörn í sókn. Eftir að ráðfæra mig við ýmsar netsíður, þá fór ég að sjóða vatn. Sauð tugi lítra af vatni og hellti vatninu þar sem mér leist á að maurabú væru. Mér er ekki vel við að hella einhverju eitri ofan í jörðina, en heitt vatn ætti að vera í lagi, svona umhverfislega séð. Sjóðandi vatnið olli auðvitað hamagangi hjá maurunum. Og miklu maurafalli. En svona er lífið.

Í morgun var lítið af maurum inni hjá okkur. Mér sýnist vatnið virka, en á von á að þurfa að halda baráttunni áfram einhvern tíma. Orrustan vannst, en stríðið er líklega enn í fullum gangi.

Tímabreyting í Namibíu

Í nótt var klukkan færð til baka um einn tíma hér í Namibíu. GMT+1 er tíminn okkar núna. Tímabreyting til baka er þægileg, því þá sefur maður einum tíma lengur. Núna munar sem sagt einum tíma á Íslandi og okkur. Og ekki nema átta tímum á okkur og fröken Tinnu Rut í Prinsi Georgi. Þar til 5. september, þá færist klukkan fram á nýjan leik.

Portkonur kljást

Vikublað eitt í Namibíu, informanté, birti nokkuð skondna frétt í gær. Þannig var að í Katima Mulilo, bæ í norðaustur hluta landins, bárust fréttir af fimm portkonum í hávaðarifrildi. Hnefaleikakeppni, var reyndar lýsing blaðsins. Virtust vandkvæði á að ná samkomulagi um skiptingu greiðslu frá einum viðskiptavini á milli kvennanna. Í viðtali við blaðið voru tvær konurnar hæstánægðar með að komast í blöðin. „Endilega auglýstu þá þjónustu sem við bjóðum upp á. Kannski lifnar yfir viðskiptunum í kjölfarið.“

Svo mörg voru þau orð.

Akstur, akstur og meiri akstur

Namibía er víðfemt land. Átta sinnum stærra en Ísland. Hins vegar er landið fámennt. Næst strjálbýlasta land í heimi, á eftir Mongólíu, með tvo íbúa á ferkílómetra. Ísland er víst í fimmta sæti yfir strjálbýlustu lönd með þrjá íbúa á hvern ferkílómetra. Nóg um þetta.

Eins og ég hef oft nefnt eru vegalengdir hér í Namibíu miklar. Ég hef undanfarna daga verið á ferðalagi um smáhluta landsins. Fyrst fór ég í fjögurra daga túr, einn af ellefu manna hópi. Ferðuðumst við þríbíla. Tilgangurinn var vettvangsskoðun og einhverjir fundir á Himba-svæðum.

Ferðin var skemmtileg, eins og alltaf. Ýmislegt kom uppá: púnkteríng hjá undirrituðum, matareitrun hjá hluta hópsins og svo þurfti að taka stuðaragrind af einum bílnum, en sú var farin að losna ískyggilega. Jú, einnig rigndi svo ógnarlega í einu hádegisstoppi að flæddi inn á gólf veitingastaðarins. Að ferð lokinni var tveggja daga „hvíld“ í Windhoek. Hvíld innan gæsalappa, því auðvitað þurfti að mæta til vinnu.

Í fyrradag ók ég síðan til Swakopmund og daginn eftir til Walvis Bay. Alltaf eitthvað að funda. Ók svo til baka í gærdag. Ekkert frí á skírdag hér.

Í dag er ég þreyttur. Enda er aksturinn á þessum fáu dögum kominn yfir 3.000 km. Aðeins. Væri kominn á þriðja hring umhverfis Ísland.

Bráðum fáum við gesti. Þá verður enn haldið af stað.

Endurnærður og til í tuskið á ný.

Kvótagjöld á skötusel í Namibíu

Skömmu eftir sjálfstæði Namibíu tóku stjórnvöld þar upp kvótakerfi í fiskveiðum. Úthlutun er hagað á nokkuð annan hátt en í íslenska kerfinu og deila má um gegnsæi hennar. Hins vegar var strax mörkuð sú stefna að auðlindin ætti að gefa af sér pening til þjóðarinnar.

Auðlindagjald.

Þótti eðlilegt að 5-15% af löndunarverðmæti rynni í ríkissjóð. Var því sett á kvótagjald sem greiðist af úthlutuðum kvóta. Til að flækja málið eru kvótagjöld breytileg eftir því hvort landað er til vinnslu eða fryst á sjó. Löndun til vinnslu ber lægri kvótagjöld því fleiri fá atvinnu en ef fryst er á sjó.

Kvótagjöld á skötusel eru 400 Namibíudalir á tonn ef landað er til vinnslu, en 750 Namibíudalir ef fryst er á sjó. Fyrri upphæðin samsvarar um 7.000 krónum á tonn og sú síðari góðar 13.000 kr. Ef 2.000 tonn af skötusel væru fryst á sjó fengi ríkið 26 milljónir króna í tekjur.

Bankaklúður á skattaframtali

Var að skila skattaframtalinu. Húrra!

Alltaf jafngaman að koma þessu frekar leiðinlega skylduverki frá. Verst ég lauk þessu ekki á föstudags- eða laugardagskvöldi. Þá hefði verið flott að opna rauðvínsflösku. Nú, eða böbblí, eins og sagt er á enskunni. Læt smálögg af amarúlla duga í kvöld.

Eitt þótti mér stórfurðulegt við framtalið þetta árið. Við Gulla erum með húsnæðislán hjá Nýja Kaupþingi, aka Aríón banki. Ég var ekki alveg sáttur við forskráðu lánaupplýsingarnar. Náði ég því í reikninga ársins og fór að leggja saman. Exsellaði dæmið. Komst ég að því, mér til mikillar undrunar, að stór hluti forskráðu talnanna var hreinlega rangur. Í okkar tilviki munaði þónokkru. Vaxtagjöldin voru vantalin um meira en tuttugu prósent! Aðeins.

Einhvern veginn hélt ég, þrátt fyrir allt, að bankarnir væru með samlagningu á hreinu.

A.m.k. hjá okkur, þessum venjulegu húsnæðislánþegum.

En aldeilis ekki.

Hafið því varann á.

Namibía 20 ára

Í dag er þjóðhátíðardagur hér í Namibíu. Stórafmæli, en í dag eru tuttugu ár síðan landið fékk frelsi frá nágrönnum sínum í Suður Afríku. Auðvitað eru skiptar skoðanir um framfarir áratuganna tveggja frá sjálfstæði. En í dag er fagnað.

Kannski er vel við hæfi að við Íslendingar hleypum eldgosi af stað á þessum merkisdegi í sögu Namibíu. Enda ríkja kærleikar þjóðanna á milli.

Reyndar hófust hátíðarhöld fyrir einhverjum dögum síðan. Við Rúnar Atli fórum í gær að fylgjast með skrúðgöngu mikilli eftir Sjálfstæðiströð hér í Windhoek-borg. Þar átti að ganga fylktu liði og sýna gestum og gangandi ýmiskonar hernaðartæki.

Við feðgarnir komum okkur vel fyrir fyrir utan gluggann á skrifstofunni minni, en skrifstofan stendur við áður nefnda Sjálfstæðiströð. Eftir nokkra bið birtist hersingin.

Fyrst kom lúðrasveit hersins, sem spilaði „fallerí, fallera“ með flottum takti. Manni lá helst við að fara að marsera þar sem maður stóð.

Þó nokkrir hópar hermanna gengu síðan taktfast í kjölfar lúðrasveitarinnar. Auðvitað eru mismundandi deildir innan hersins, sem ég kann engin skil á, og þurftu allar að sýna sig á þessum degi. Athygli mína vöktu kvenhermenn, eða herkonur að sögn sonar míns. Voru a.m.k. þrír hópar herkvenna.

Síðan birtust allskonar hertæki. Sem friðelskur Íslendingur verð ég að viðurkenna að þekkja ekki tilgang allra þessara tækja. En mikilfenglegt var þetta.

Í lokin flugu svo nokkrar þyrlur yfir og herþotur þutu um loftið.

En þetta var dagur ánægju og dagurinn í dag líka.

Auðvitað veifaði Rúnar Atli nýja fánanum sínum sem mest hann mátti.

Alveg obbosslega frægur...

Nú svelgdist mér á morgunkaffinu.

Haldiði ekki að fimm ára sonurinn hafi afrekað það sem föðurnum hefur aldrei tekist! Að komast á forsíðu Namibian, mest lesna enska dagblaðins í Namibíu. Annar frá vinstri í efri röð.

Tilefnið er að á sunnudaginn kemur, 21. mars, verða 20 ár liðin frá sjálfstæði Namibíu. Einhverra hluta vegna kíkti blaðaljósmyndari í skólans hans Rúnars Atla.

Ég toppa þetta víst seint.

Útblásinn

Greinilegt að páskar nálgast. Í gær kom bréf frá skólanum hans Rúnars Atla þar sem sagt var frá páskastússi og -föndri næstu tveggja vikna. Og svo beiðnin: „Vinsamlegast komið með fjögur til sex útblásin egg, bitte.“

Er virkilega heilt ár liðið síðan við vorum að þessu síðast?

Úff, ekki ber á öðru.

Jæja, en hvað gerir maður ekki fyrir börnin sín? Ég náði í eggjabakka áðan og fór að pota göt með nálum og svo að blása. Og blása. Mér datt bara í hug sagan um stóra vonda úlfinn sem var að reyna að blása um koll múrsteinshúsið sem klárasta svínið hafði byggt. Og hann blés og blés og ...

Þetta hafðist nú allt að lokum. Að þessu sinni var myndavélin víðsfjarri. Ef einhver vill sjá hvernig þetta er gert þá voru settar myndir inn af samskonar athöfn rétt fyrir páskana í fyrra.

En nú er ég sem sagt algjörlega útblásinn og tími á háttinn hér í sunnanverðri Afríku.

Varalitavá!

Eins og flesta aðra daga sótti ég Rúnar Atla í forskólann í dag. Ekki lengur í leikskóla, en þó ekki kominn í skóla. Eitthvað á milli.

Það er nokkur gangur frá innganginum í skólann og út að hliði. Á hægri hönd er stór grasflöt og við fjærenda hennar eru rólur og önnur leikföng. Sem við göngum þarna í mestu makindum, þá er guttanum litið á rólurnar. Þar róla sér tveir krakkar. Hrópar hann upp yfir sig „Nein!“ Bíður svo ekki boðanna og tekur til fótanna út að hliði. „Hjúkk,“ heyrist svo í honum þegar hann er kominn í öruggt skjól að hans mati.

Ég skil ekki neitt í neinu yfir þessum látum í drengnum. Spyr hann svo út í þetta.

„Jú, pabbi, þetta er stelpan með varalitinn!“ segir hann og er mikið niðri fyrir.

„Stelpan með varalitinn?“ hváir pabbinn og skilur hvorki upp né niður.

Eftir nokkrar útskýringar lítur málið þannig út fyrir mér. Stúlka þessi er greinilega alræmd meðal bekkjarbræðra sinna. Hún á það til að koma með varalit í skólann. Ekki á munninum, skiljiði, heldur í vasanum. Grípur hún greinilega hvert tækifæri sem gefst, situr um strákana og varalitar þá á munninn. Bara strákana. Ekki stelpurnar.

Svo ef hún er ekki með varalit, þá á hún það til að ráðast á strákana og gefa þeim rembingskoss!

Ekki var laust við að hrollur færi um son minn þegar hann sagði mér frá þessu lævísa kvendi.

Já, það er margt sem ber að varast í forskólanum.

Rólyndis helgi

Enn ein rólyndishelgin hjá okkur. Meira að segja fékk ég laugardagsmorgun alveg fyrir mig. Gulla var búin að lofa að vera viðstödd þegar einhver hjúkrunarkona er að skoða ungabörn í fátækrarhverfinu. Tók hún Rúnar Atla með sér og var ég aleinn heima megnið af morgninum. Notalegt.

Annars hefur helgin helst farið í stúss í eldhúsinu. Ég eldaði roastbeef í gær sem tókst mjög vel. Meira að segja tókst mér að elda hluta nautsins á hátt sem Gullu líkar við, þ.e. gegnsteikt, og hluta á minn hátt, þ.e. meðalsteikt. Í kvöld verður síðan heill kjúklingur, uppáhald Rúnars Atla. Og reyndar Tinnu Rutar og Dagmarar Ýrar ... ef þær væru hér. Gulla sér um kjúklinginn.

Döðlubrauð kom svo úr brauðvélinni. Mmm. Síðan bakaði Gulla meira að segja jólaköku, en sonurinn hefur átt svoleiðis inni lengi.

Það eina sem gert var að við Rúnar Atli brugðum okkur í sund í dag. Sundlaugar í Windhoek eru frekar í kaldara lagi þessa dagana. Bæði er farið að hausta og eins hefur rignt nokkuð undanfarna viku eða tvær. Laugin var um 24 gráður. En ein köfunardýfa kemur blóðinu á hreyfingu og þá er laugin orðin fín. Annars er guttinn orðin virkilega flinkur að synda. Hann hefur tekið miklum framförum frá áramótum. Ætli það séu ekki allar sundferðir feðganna um jól og áramót?

Sem sagt, rólyndis helgi.

Kvótakerfi eða ekki kvótakerfi. Eða hvað?

Hef verið hugsi undanfarið yfir umræðu um sjávarútvegsmál. Fyrningarleið er oft talað um. Þjóðaratkvæðagreiðsla um kvótakerfið, eða afnám þess, hefur líka verið rædd. Meira að segja er búið að stofna samtök, Þjóðareign, sem vilja atkvæðagreiðslu af þessu tagi. Ýmsir málsmetandi Íslendingar standa að samtökunum.

Kannski skil ég umræðuna ekki alveg af því ég bý langt í burtu frá Íslandi.

Grundvallaratriði í fiskveiðistjórnun er að hefta ásókn sjómanna í fiskinn. Ég held að allir skilji það, enda eru ofveiddir fiskistofnar í öllum heimsins höfum. Matvæla- og landbúnaðarstofnun S.þ. álítur að um 30% af fiskistofnum heimsins séu ofnýttir eða hrundir og 50% séu nýttir að fullu. Aldrei hef ég heyrt nokkurn halda því fram að þetta sé ofmat.

Þ.a. fiskifræðingar meta af bestu getu hversu mikið má veiða af fiski á hverju ári. Svo er vandamálið hvernig eigi að tryggja að ekki sé veitt meira en það. Hér á landi tökum við magnið sem má veiða og deilum niður á skip. Kvótakerfi.

Auðvitað má fara aðrar leiðir. Sóknardagakerfi var notað áður fyrr. Þá reikna menn út hversu marga daga taki flotann að veiða leyfilegan afla og þann dagafjölda má veiða. Sums staðar hafa verið þreyttar ólympískar veiðar. Þá veiða menn og veiða þar til leyfilegur hámarksafli er kominn á land, en þá verða allir að hætta. Ýmsar aðrar leiðir má hugsa sér.

Hvað meina menn með afnámi kvótakerfisins? Hvers konar kerfi á að koma í staðinn?

Sumir tala um sóknardagakerfi, en mér sýnist að flestir vilji halda í kvótakerfi.

Bara öðrum vísi kvótakerfi.

Kvótakerfi með öðrum eigendum.

Fyrningarleiðin virðist t.d. ganga út á að taka kvóta frá núverandi eigendum á 20 ára tímabili og síðan sjái ný ríkisstofnun um að leigja út kvótann. Að mér sýnist til eins árs í senn.

Frjálst framsal kvótans virðist líka þyrnir í augum marga. Til að losna við óæskilegar afleiðingar kvótasölu vilja sumir byggðakvóta, þar sem sveitarfélögin sjá síðan um að velja hverjir fá að veiða.

Ég veit ekki hvort þessar leiðir verða eitthvað betri eða réttlátari en sú sem notuð er í dag. Eru t.d. menn í bæjarstjórnum bestir til að sjá um úthlutun kvóta í sínu bæjarfélagi?

En, sem sagt, ég er í vandræðum með að skilja nákvæmlega hvað menn ætla sér að kjósa um í þjóðaratkvæðagreiðslu um kvótakerfið.

Gott að vera kona... eða hvað?

Gulla var að fara út rétt áðan. Hátíðarkvöldverður, eingöngu fyrir konur, til styrktar einhverju góðu málefni. Auðvitað þurfti hún að stríla sig upp. Gengur ekki að mæta í bol og gallabuxum á svona viðburð.

Við feðgarnir hjálpuðum henni við uppástrílinginn. Helsta vandamálið var að velja skó. Rúnar Atli hafði greinilega aldrei pælt mikið í háhæluðum skóm áður. Fékk hann að prófa eitt par. Prófunin stóð ekki lengi yfir.

„Ég er glaður að vera ekki kona,“ klykkti hann út með.

Karlmennska völtum fótum?

Færa má rök fyrir því að fæturnir séu með mikilvægustu líkamshlutum okkar. Án þeirra væri margt erfitt. Þó er það nú þannig að við, a.m.k. karlmenn, hugsum nú ekkert sérstaklega um þá. Um nokkurt skeið hafa þessir mikilvægu líkamshlutar mínir valdið mér hugarangri. Ekkert alvarlegt þannig séð, en pirrandi. Ég vil nú ekkert fara meira út í þá sálma, nema þó að einsýnt hefur verið um skeið að einhvers konar sérfræðingur þyrfti að kíkja á þá.

Eftir að humma þetta fram af mér lengi, þá braut ég odd af oflæti mínu og pantaði mér tíma í fótasnyrtingu.

Já, les og skrifa  f ó t a s n y r t i n g u.

Reyndar... reyndar pantaði ég ekki tímann heldur mín elskulega eiginkona. En að minni beiðni.

Fótasnyrtinum leist víst ekki meira en svo á blikuna. Konan sú sagðist ekki vera vön karlmannafótum á sínum meðferðarbekk, en gerði þó undantekningu. Enda er Gulla góður viðskiptavinur hennar.

Kannski er ekki skrýtið að henni hafi litist illa á. Mjög algengt er að hvítir karlmenn í Namibíu gangi berfættir hér um götur. Sem strákar var ekki verið að troða þeim í skó og bera fætur margra þeirra þess merki. Heljarinnar óhreininda- og sigglag neðan á iljum ver fætur þeirra.

Eftir því sem leið nær fundi mínum og fótasnyrtisins fékk ég fleiri og fleiri bakþanka. Ég hef t.d. alltaf verið frekar kitlinn í fótunum og kann því illa þegar aðrir koma við þá. Og, hversu karlmannlegt er nú að fara í svona meðferð?

En ég mætti þó í tímann. Gat ekki verið þekktur fyrir að gugna á síðustu stundu.

Þrautgóðir á raunastund - ef þannig ber undir gröfum við okkur í fönn. Sem sagt, íslenskir karlmenn eru sko alls engar gungur...

Mikið kom þetta á óvart. Fótasnyrtir þessi er greinilega mjög fær í sínu fagi og þykir gaman að stússast með fætur fólks.

Hversu „korní“ sem það nú hljómar.

Mig kitlaði ekkert í fæturna á meðan á meðferðinni stóð. Heilar 50 mínútur af allskonar sköfun, skröpun og klippingum. Núna er ég með þessar líka mjúku og fínu fætur. Og líður betur í þeim en í langan tíma.

Og karlmennskan?

Jú, hún hefur bara ekkert breyst. Meiri ef eitthvað er.

Heimsókn á slysó

Stundum fara dagarnir öðrum vísi en ætlað er.

Við vorum í rólegheitum að undirbúa kvöldmatinn áðan. Heimagerð pitsa, og þá taka auðvitað allir þátt. Rúnar Atli var eitthvað að baksa með ananasbitadósina þegar hann sker sig á bólakaf í annan þumalinn. Dósarlokið alveg flugbeitt og skurðurinn náði nærri því hálfan hringinn.

Foreldrarnir eru nú nokkuð sjóaðir í slysum og var þotið eftir sjúkrakassanum. Sárið þrifið og bundið um.

Eftir matinn ákváðum við nú að skoða þetta aðeins betur. Leist okkur nú ekki meira en svo á þetta. Um leið og bindið var tekið af fór að blæða á ný og sárið djúpt. Var því arkað út í bíl og stefnan tekin á slysavarðsstofuna.

Slysó hér í Windhoek er að mörgu leyti þægilegri staður en slysó í Reykjavík. A.m.k. í minningunni. Yfirleitt frekar rólegt og biðin ekki mjög löng. Ja, og þó, manni finnst alltaf erfitt að bíða þegar slys hefur gerst, jafnvel þótt ekki sé mjög alvarlegt.

Ég tók eina mynd af puttanum á meðan við biðum eftir lækninum. Slatti af blóði og þó er þetta örugglega tveimur og hálfum til þremur tímum eftir slysið.

Svo kom loksins læknirinn og tók til starfa. Hann límdi sárið saman með einhverju fljótandi lími. Setti síðan tvö límbönd þar yfir og grisjusokk yfir þau. Lítur þetta mjög snyrtilega út.

Svo eftir þrjá daga þurfum við að skipta á þessu. Eins gott maður muni hvernig þetta var gert.

Verst finnst Rúnari Atla þó að komast ekki í sundkennsluna í næstu viku.

Strákadagur

„Mamma, í dag er strákadagur,“ heyrðist í Rúnari Atla áðan.

„Ha, strákadagur?“ hváði móðirin.

„Já, þá á konan að gera allt fyrir strákana,“ sagði sá fimm ára.

Hann lærði greinilega eitthvað af konudeginum...

Móttökur og klæðaburður

Einu sinni á ári, yfirleitt í febrúar, býður forseti Namibíu fulltrúum erlendra ríkja í móttöku. Þar óskar hann öðrum þjóðum farsæls komandi árs og segir frá ýmsu sem namibísk stjórnvöld hafa í huga á komandi ári. Sem fulltrúi Íslands er mér boðið ásamt maka. Maður fær meira að segja að taka í höndina á forsetanum og konunni hans og líka forsætisráðherranum og hans frú. Ýmsum málsmetandi Namibíumönnum er líka boðið og er þarna því múgur og margmenni. Í morgun var samkoman fyrir 2010.

Ekki er beint hægt að segja að svona samkoma sé skemmtileg. Að vissu leyti lendir maður í afturhvarfi til fyrstu skólaáranna, því erlendu sendifulltrúarnir þurfa að fara í röð. Ekki er sama hvar maður fer í röðina. Sendiherrar eru æðri en forstöðumenn sendiráða (ég er í forstöðumannaflokknum) og síðan eru fulltrúar alþjóðastofnana aftar á merinni og ræðismenn reka síðan lestina. Innan hvers flokks er síðan farið eftir árafjölda í landinu. Sá sendiherra sem lengst hefur verið staðsettur í Namibíu leiðir því hópinn. Ég er fyrstur í forstöðumannaflokknum, með fjögurra ára forstöðumannareynslu á bakinu. Alveg hokinn af reynslu, kallinn.

Þarna stendur maður því í röðinni í góðan tíma. Svo mætir forsetinn og þá eru nöfn sendifulltrúanna lesin upp um leið og maður fer og heilsar forsetanum. Þarna er komin skýringin á af hverju er svona mikilvægt að vera á réttum stað í röðinni. Alveg væri ferlegt að vera kynntur frá Venesúelu, bara til að taka mögulegt dæmi. Síðan þegar búið er að heilsa þá röltir maður sér meðfram Namibíumannaröðinni. Þar hefur maður tækifæri til að heilsa þeim sem maður þekkir. En bara þó augnablik. Annars er hætta á að röðin ruglist.

Svo endar maður á sama stað og maður byrjar. Þá eru haldnar tvær ræður. Síðan er boðið upp á léttar veitingar og þá er hægt að rölta um og spjalla. Styrkja tengslanetið og þessháttar ef maður er í þannig skapi.

Nei, þetta er ekkert sérstaklega skemmtilegt, ekki síst fyrir þá staðreynd að vera í jakkafötum og með bindi í nærri 30 stiga hita.

Þó er reyndar eitt skemmtilegt við svona samkomur. Það er að virða fyrir sér klæðaburð afrísku kvennanna sem mæta. Það er ekkert verið að klæða sig í einhverja bisness-drakt eins og vestrænu konurnar. Nei, þær afrísku mæta í svakalegum afrískum kjólum. Því sterkari og meira æpandi litir því betra. Sumir kjólanna eru alveg meiri háttar flottir. Ja, engir þeirra eru ljótir, þeir eru bara mismunandi flottir. Yfirleitt eru þessir kjólar þjóðbúningar af einhverju tagi.

Já, á svona stundum sér maður að vestræn „betri“ föt eru svona frekar litlaus.

Því miður er ekki við hæfi að mæta með myndavél á svona samkomur. Ekki vill maður láta henda sér út.

En svona leið sem sagt morguninn hjá mér og Gullu þennan daginn.

Enn rólegheit

Í gær færðum við lítinn sófa út á verönd. Algjör lúxus að sitja þar, lesa og hlusta á útvarpið að heiman. Sem sagt, annar rólegheitadagur í dag. Bakaði þó vöfflur að beiðni frúarinnar, enda konudagur á Íslandi. Ítalskt kryddbrauð er í brauðvélinni og svo stendur til að hafa pasta með því.

Annars bíður Rúnar Atli í ofvæni eftir því að klukkan verði fimm mínútur yfir fimm. Þá byrja nefnilega Transformers í sjónvarpinu. Bíómyndin þ.e.a.s. Strákurinn eignaðist nefnilega eina fígúru úr þessari mynd og varð mjög ánægður þegar uppgötvaðist að myndin væri á eftir.

Hann hefur spurt mig hvað Transformers heiti á íslensku.

Ég lýsi hér með eftir þýðingu.

Rólegt

Rólegur laugardagur hjá okkur hjónum og syni. Reyndar fór Rúnar Atli í afmælisveislu í morgun og á meðan skruppum við Gulla í bæinn. Alltaf gaman að kíkja í búsáhaldabúðir. Gulla keypti sér kjötsúpu- og baunapott. Frekar í stærra lagi, 16,5 lítrar. Aðeins. Hann virkaði ekkert rosalega stór í búðinni, en ofan á eldavélinni okkar ... það er nú önnur saga.

Núna sitjum við og hlustum á snarkið í grillinu. Svínakótilettur og grænmeti fara á grillið.

Annars er þvílíkur molluhiti að maður nennir varla nokkrum sköpuðum hlut. Ætli séu ekki rúm 30 stig í forsælu. Nú bíð ég bara eftir kvöldinu, því þá er gott að sitja úti, lesa bók eða rápa um netið.

Bollubakstur

Eins og á mörgum íslenskum heimilum var skellt í vatnsdeigsbollur í dag. Enda bolludagur á morgun. Verður að viðurkennast að stundum hefur það hent undanfarin ár að bollurnar falli. Kenni ég yfirleitt bakaraofninum um.

Nema hvað, í dag tókust bollurnar alveg rosalega vel. Flottustu og stærstu bollur sem ég man eftir að hafa bakað. Bakaraofninn er sá sami og í fyrra, þ.a. sú kenning að ofninn sé óþéttur stenst ekki. Nýja kenningin er sú að hrærivélin skipti öllu máli. Eins og lesendur dagbókarsíðna Gullu hafa tekið eftir, þá fjárfesti hún í KitchenAid hrærivél um daginn. Sú vél er algjör draumur og efast ég ekki um að þar liggur ástæðan fyrir fínu bollunum.

Hér er svo mynd sem ég stal af vefsíðunni hennar Gullu minnar. Sést þar vel þvílíkar gæðabollur þetta voru.

Smálæti í eldhúsinu

Lasagna í kvöldmatinn. Mjög gott, enda frúin snjöll að útbúa þann mæta rétt.

Ég þurfti auðvitað aðeins að fíflast í syni mínum. Laumaðist með ísmola og renndi niður á bak honum. Fór það ekki betur en svo að diskur hans sveif í rólegheitum niður á gólf, þrátt fyrir heiðarlega tilraun til að grípa hann, og splundraðist þar í misstóra bita. Það var reyndar ekki það versta. Auðvitað fór lasagnað út um allt.

Hver neyddist til að þrífa?

Að sjálfsögðu sökudólgurinn sjálfur.

Ég hef aðeins hægar um mig annað kvöld.

Stór stund

Á sunnudaginn var fór fram fyrsta kennslustund Rúnars Atla í skóreimingum. Gekk svona la-la, en markmiðið var að kenna honum fyrsta skrefið í þessari stórmerku athöfn. Mér leist nú eiginlega ekki meira en svo á þetta. Var einna helst á því að þetta tæki nú góðan tíma.

Víkur svo sögunni til hádegis á mánudeginum. Ég mæti til að sækja Rúnar Atla í skólann. Situr þá ekki piltur önnum kafinn við að reima skóna sína! Kennaranemi frá Þýskalandi sem er hér um sex mánaða skeið hafði þá bara kennt honum þetta þennan morguninn.

Nú kann Rúnar Atli sem sagt að reima skóna sína. Stórt þrep í þroskaferlinu.

Sundleiðangur

Við feðgarnir brugðum okkur bæjarleið áðan. Markmiðið var að komast í alvöru sundlaug. Stóra sundlaug með volgu vatni. Stefnan var því sett í norðurátt, tæplega 70 km til Okahandja og þaðan 25 km í vesturátt. Gross Barmen heitir staðurinn. Þar er stærðarinnar heit laug innandyra, með a.m.k. 38 gráðu heitu vatni, og síðan er fín útisundlaug með svipuðu hitastigi og laugar á Íslandi.

Þarna skemmtum við okkur vel, enda lítið af fólki þarna. Reyndar er aðstaðan orðið svolítið þreytt og aðeins mætti bæta klórmagnið í lauginni. Þar sem fúgur eiga að vera milli flísa ofaní lauginni vex nefnilega þessi fíni mosi. En ég lét það nú ekki trufla mig neitt. Rúnari Atla þótti þetta þó aðeins fráhrindandi.

Heita innilaugin sló því meira í gegn heldur en útilaugin. Hún er risastór, fyrir heitan pott, örugglega 12 metrar á hvern kant. Hún er á tveimur hæðum og sú dýpri nær mér í háls, en sú grynnri Rúnari Atla undir hendur. Svo er lagst á bekk eftirá og þá væri sko ekki erfitt að blunda svolítið.

Ferðin var vel þess virði. Nú er bara að sjá hvort sonurinn biður um að fara í sund seinni. Það verður jú aðaldómurinn.

Gæludýr

Eins og dætur mínar geta borið vitni um hef ég aldrei verið mikið fyrir gæludýr. Einhvern tímann á unga aldri átti ég kött. Pési, minnir mig að hann hafi heitað. En ég hef barist hetjulegri baráttu gegn gæludýrum inn á heimilið.

Þó hafa dæturnar nokkrum sinnum farið með sigur af hólmi í baráttunni. Fiskar hafa ratað inn á heimilið. Meira að segja smíðaði ég líkkistu utan um einn. Hamstrar hafa líka verið fjölskyldumeðlimir um tíma og nokkrar finkur.

Rúnar Atli hefur ekki hafið baráttuna að neinu marki enn. Þó, þegar ég sótti hann í skólann í gær eða fyrradag þá var honum mikið niðri fyrir og dró mig inn í skólastofuna. Þar sýndi hann mér glerkúlu fulla af vatni. Voru í henni nokkur síli og þrír froskar. Ja, pínulitlar körtur.

Greinilegt var að pilt langaði að eignast fiska. Helst líka froska. Eftir nokkrar samningaumræður ákváðum við feðgarnir af fara á stúfana á laugardag, sem sagt í dag, og kíkja í gæludýrabúð. Var móðurinni tilkynnt þetta.

Svo var lagt í leiðangur í dag. Við fundum eina búð sem er bókstaflega full af fiskabúrum og öllum mögulegum og ómögulegum fiskategundum. Sniðugt að þarna var eitt búr með Nemó þema. Þ.e.a.s. í búrinu voru nokkrir Nemóar og Marelar ásamt nokkrum eintökum af Dóru. Rúnar Atli var ekki lengi að sjá tengslin við bíómyndina.

Við sögðum eigandanum að við hefðum áhuga á einhvers konar byrjendasetti. Hann var nú ekki í vandræðum með að selja okkur fiskabúr og fiska. Gaf okkur svo ýmislegt í kaupbæti, plöntur og möl og fleira smálegt. Jú, ekki má gleyma skítugu vatni sem við fengum frá honum. Ekki gengur víst að fiskarnir lendi í „hreinu vatnssjokki.“

Rúnar Atli er sem sagt núna stoltur eigandi fiskabúrs og tíu fiska. Fimm kallast „gobies“ og hinir eitthvað annað... Pínulitlir, en víst frekar auðveldir í umhirðu. Nú er bara að sjá hvernig gengur. Rúnar Atli er með það á hreinu að ekki þýði að gera eitthvað stórmál ef fiskur hrekkur upp af. „Pabbi, við bara kaupum nýjan!“

Engar líkkistur eða neitt sentimental í kringum þetta. Það líkar mér.

Að beiðni Tinnu Rutar

Tinna Rut keypti háskólabol handa Rúnari Atla og bað um myndir af honum í bolnum.

Símavandamál

Heyrst hefur af fólki sem nær ekki í okkur í síma. Eitthvað ólag er á símalínunni okkar og því ekki hægt að nota símann eða fara á netið.

Gert verður við þegar gert verður við...

Komin til Windhoek

Þá erum við komin á heitari slóðir á ný. Sem betur fer rignir þessa helgina, þ.a. hitinn fer mest í kannski 25 gráður. Alveg nóg svona þegar maður er nýkominn af klakanum.

Ferðalagið gekk bara vel. Langt þó og leiðinlegt inn á milli. Flugvallarbygging númer 5 á Heathrow finnst okkur Gullu ekkert sérstök. Kannski í lagi að labba einn hring, en að sitja þarna í átta klukkutíma er ekki eftirsóknarvert. Þetta hafðist þó allt.

Langa flugið til Jóhannesarborgar gekk þokkalega. Lítið þó sofið, ja, nema Rúnar Atli svaf eins og steinn milli sex og sjö tíma. Við Gulla vorum bara í bíómyndunum. Svo var þriggja tíma stans í Jóhannesarborg og fylgdi tveggja tíma flug í kjölfarið til Windhoek.

Ég skal ekki neita því að gott var að leggjast í rúmið í gærkvöldi. Okkur tókst að hanga vakandi til að verða átta um kvöldið, en heim vorum við komin rúmlega þrjú. Síðan sváfum við tólf tíma samfleytt, án þess að rumska.

Í dag tókum við hlutunum með ró. Mikið gott að fá einn dag til að jafna sig áður en mætt er í vinnu. Á morgun er svo fyrsti dagur Rúnars Atla í svokölluðum forskóla, en það er eins árs undirbúningur fyrir grunnskólann. Svipað og sex ára bekkur var í gamla daga heima á Fróni. Það er sem sagt enginn leikskóli lengur, og móðgast drengur mjög ef sagt er að hann sé að fara í leikskóla. Hann hlakkar mikið til að byrja.

Ánægður með sjálfan mig

Í dag fór ég í tiltekt í bílskúrnum. Markmiðið var að geta sett bílinn inn í skúr ... og lokað hurðinni á eftir.

Án þess að fara of mikið í smáatriðin þá náðist markmiðið. Tókst mér í leiðinni að hengja mikið af handverkfærunum upp á vegg og var ég ánægður með það. Verkfærin eru búin að vera ofan í kassa frá flutningnum ofan af Akranesi 2007. Þetta smákemur allt saman.

En nú verður hægt að geyma bílinn inni á meðan við erum í Namibíu. Því er ég ánægður með sjálfan mig í dag.

Hvers á ég eiginlega að gjalda?

Hvað er eiginlega í gangi?

Flugvélin til Íslands full af Svíum....

Hvernig er svo Prince George?

Já, hvers konar bær er Prince George eiginlega?

Fyrst er best að nefna að umhverfið er mjög fallegt. Núna þegar bærinn er klæddur vetrarskrúða, þá er mikil náttúrufegurð. Svimandi há grenitré, umvafin snjó, eru ótrúlega falleg. Og það er mikið af trjám þarna. En þarna hefur kyngt niður snjó undanfarið, og eru tveggja til þriggja mannhæðaháir snjóruðningar meðfram mörgum götum.

Ég ímynda mér að fegurðin sé síst minni á sumrin, þegar allt er grænt.

Vegna alls þess skógar sem þarna er, þá er skógarhögg og ýmiskonar myllustarfsemi þungamiðja atvinnulífsins. Bærinn er að miklum hluta iðnaðarbær, rauðhálsabær ef maður þýðir beint úr enskunni. Mikið er af stærðarinnar flutningabílum og ýmsum atvinnutækjum. Hér skilur maður, frekar en á Íslandi, af hverju ekið er um á stórum amerískum pallbílum. Sumir hverjir með snjóplóg framan á sér, þ.a. ekki þurfi að bíða eftir opinberum ruðningstækjum. Mörg störf þarna eru verkamannastörf. Alskegg, derhúfa, köflótt vinnuskyrta og gallabuxur er ekki óalgeng tíska karlmanna og maður heyrir svolítið þennan ruddatalsmáta sem virðist fylgja verkamannastörfum.

Á móti þessu kemur að Prince George er stjórnsýslumiðstöð norðurhluta bresku-Kólumbíu. Því er mikið af alls konar opinberum stofnunum þarna og við fyrstu sýn virðist hægt að sinna öllu því sem þarf gagnvart stjórnvöldum án þess að takast á hendur löng ferðalög. Svona stofnanir og þeirra starfsfólk veita svolítið mótvægi gegn verkamannahugsanahættinum. Skapa fjölbreytni í samfélaginu.

Síðan er jú háskólinn. Hann dregur að menntað fólk og heldur ungu fólki lengur á svæðinu heldur en annars væri. Eins og í mörgum háskólabæjum er því forvitnileg blanda af fólki sem gefur skemmtilegt yfirbragð.

Töluvert er þarna af fólki af asísku bergi brotið, meira en ég átti von á.

Allar mögulegar og ómögulegar verslanir virðast vera í bænum og er enginn skortur á vörum, hverju nafni sem þær kunna að nefnast. Hellingur af veitingastöðum og síðan er ýmis konar afþreying þarna. Ég rak augun í keiluklúbb, þ.a. hver veit nema Tinna Rut dusti rykið af keilukúlinni og komist að því hvernig fyrrum Íslandsmeistari í keilu stenst samanburð við kanadíska keilara.

Bærinn er ekki mjög stór. Ég var farinn að átta mig á helstu umferðarleiðum, þótt ég hafi ekki verið þarna lengi. Maður er ábyggilega fljótur að læra að rata um götur bæjarins.

Eins og Kanadamönnum er von og vísa þá eru íbúar Prince George yfirmáta kurteisir og þægilegir í umgengni. Allir eru forvitnir um hver maður er og hvaðan maður komi. Og á móti fær maður að vita allt um hinn aðilann. Einhver sem afgreiðir mann um bækur fer að spurja hvaðan bankakortið manns sé, og til að jafnvægi sé í öllu fylgir með sögunni að sá sem spyr sé nú fæddur og uppalinn í Edmonton. Þetta er mjög ólíkt þeirri miklu þögn sem ríkir í samskiptum milli fólks í Namibíu þar sem yfirleitt er bara rætt um það sem þarf til að afgreiða mál.

Í hnotskurn þá voru fyrstu kynni af Prince George góð og mér líst ágætlega á bæinn fyrir Tinnu hönd. Ég væri alveg til í að koma að sumri og aka sem leið liggur frá Vancouver til Prince George. Það er ábyggilega meiriháttar ferðalag.

Kannski við Gulla eigum það eftir síðar.

Seattle

Kominn til Seattle, en þar þarf ég að bíða frameftir degi eftir vélinni til Íslands. Ætli séu ekki góðir fjórir tímar til viðbótar í bið. Sit núna á betri stofu í mestu makindum, sötra kóladrykk og snæði banana.

Í morgun var ég reyndar svolítið heppinn. Ég var búinn að kíkja nokkrum sinnum á flugmiðann í gær til að athuga brottfarartíma. Alltaf var hann óbreyttur, 7:20 að morgni. Hugsaði mér nú að betra væri að vera svona tveimur og hálfum tíma fyrr út á völl. Enda flogið til Bandaríkjanna og allt öryggiseftirlit strangt. Mæta um fimm, þ.a. með sturtu og bíltúr út á völl væri ráð að vakna klukkan fjögur. Það gekk eftir, og var ég mættur út á völl um fimm og stóð síðan í biðröð við innritunarborðið.

Þegar stúlkan réttir mér brottfararspjaldið verð ég undrandi og spyr hvort tímanum hafi eitthvað verið breytt. Nei, svarar hún, vélin fer 6:30 og lendir 7:20.

Nefnilega.

Ég mætti því ekki tveimur og hálfum tíma fyrir flug, heldur einum og hálfum tíma!

En allt gekk upp. Reyndar löng bið í öryggiseftirlitinu. Allt grandskoðað í töskunni minni. Það var auðvitað svoleiðis hjá öllum öðrum. Svo var ég beðinn um að setja hendurnar á kaf í buxnavasana og rétta þær svo fram með lófana upp. Var svo strokið yfir lófana með einhverju tæki. Líklega til að komast að því hvort ég hefði verið að hræra saman sprengiefni. En svona hef ég ekki kynnst áður.

Flugið tók síðan 26 mínútur.

Mínus 30 á selsíus

Segir ekki fyrirsögnin allt sem þarf?

Kanada

Þá erum við Tinna Rut komin á leiðarenda. Prince George. Við flugum frá Seattle í morgun, en það flug var ekki nema 35 mínútur. Hlægilega stutt.

Svo tókum við okkur bílaleigubíl í Vancouver, því við áttum margra tíma bið fyrir höndum. Við rúntuðum á gamlar slóðir. Fengum okkur morgunmat á IHOP, en það var uppáhaldsmorgunverðarstaðurinn okkar í þá gömlu góðu. Við ókum svo um háskólasvæðið þar sem ég stundaði nám til fjölda ára. Ég sýndi Tinnu Rut húsið sem við bjuggum í, fyrsta leikskólann hennar og ýmislegt annað. Þetta var mjög gaman.

Mér þótti merkilegt hversu auðveldlega ég rataði, því ég hef ekki komið til Vancouver síðan 2001. Og þá bara í fjóra daga eða svo. En þarna eru miklar vegalengdir, því ég ók næstum því 80 km á þessum rúnti.

Við flugum síðan til Prince George. Alveg troðfull flugvél, en þar sem flugið var innan við klukkutíma þá skipti það nú litlu.

Síðan var gengið niður landganginn út í 11 gráðu frost. Já, landganginn. Það var sko ekkert verið að hlífa manni við að fara út í kuldann. Reyndar var veðrið mjög gott, blankalogn og því fann maður lítið fyrir kulda. En hérna er allt á kafi í snjó. Ég var spurður af stúlku á bílaleigunni hvort ég vildi hafa vetrardekk undir bílnum, en það kostar 10 dali aukalega á dag. Ég hélt það nú. Sagði henni reyndar að mér finndist að þeir sem ekki vildu vetrardekkin ættu að borga aukalega.

Vegirnir eru glerhálir. Greinilega eru ýmsir á slöppum dekkjum, því menn voru að taka tilhlaup í smáslakka til að komast af stað á grænu ljósi.

Hótelið er nokkuð sérstakt. Hér er hitabeltisgróður inni í stærðarinnar yfirbyggðu porti, en herbergin raðast í kringum portið. Er sundlaug hérna og nokkrir nuddpottar. Mjög merkilegt miðað við lofthitann utandyra.

Við Tinna Rut fórum svo inn á háskólasvæðið og hún fékk lykla að herberginu sínu. Ágætisherbergi en þó í minna lagi. Hún hitti einn af herbergisfélögunum sínum og virtist þar vera á ferð ágætasta stúlka. En á morgun þarf að kaupa ýmsar nauðsynjar og útrétta ýmislegt. Ég verð hér bara á mánudag og þriðjudag og því ekki mikill tími til stefnu.

Meira síðar.

McDonalds...

Sit núna á alþjóðaflugvellinum í Seattle og bíð eftir kalli út í vél til Vancouver. Ferðalagið hefur gengið ágætlega. Byrjuðum reyndar með seinkun í Keflavík, u.þ.b. einn og hálfur tími. Allt vegna seinkunar á vél frá Glasgow, skilst mér. Ferlega pirrandi að bíða vegna svoleiðis.

Við vorum mætt snemma út á völl, þremur tímum fyrir áætlaða brottför. Vorum fyrst í öryggisleit númer tvö. Fékk ég hrós fyrir að hafa lítið í handfarangri, og Tinna Rut fékk hrós fyrir fartölvuna sína. Sú sem fór í gegnum Tinnu tösku á víst alveg eins tölvu. Alltaf létt stemming á Íslandi.

Loksins þegar vélin fór af stað þá gátum við slakað á. Þjónustan fín hjá Flugleiðum. Þetta var þriggja bíómyndaferð hjá mér, en Tinna Rut sofnaði og náði bara tveimur myndum. Ekkert er að því að fá lítið að borða og þurfa að borga fyrir það sem maður vill. Á meðan er maður ekki með full borð af einhverjum matarílátum.

Við lentum í Seattle tíu mínútur yfir sex að staðartíma. Tíu mínútur yfir tvö að morgni að íslenskum tíma. Innflytjendaeftirlitið tók heila eilífð, og ekki bætti úr skák að helmingur af starfsfólkinu hætti að vinna klukkan sjö. Vaktin greinilega búin og fólk bara hætti að vinna þótt enn væri slatti af fólki í biðröð. En þetta gekk allt. Tinna Rut var voðalega ánægð, því hún notaði kanadíska vegabréfið sitt og fékk stimpil. Fyrsta skipti sem er stimplað í það vegabréf. En af því að hún dröslaðist með pabba sinn, þá tók þetta mun lengri tíma fyrir hana en ef hún hefði verið ein á ferð.

Stundum er maður dragbítur...

Töskurnar biðu eftir okkur þegar innflytjendaeftirlitinu lauk. Síðan örkuðum við þangað sem hótelstrætóar ganga og biðum eftir vagni frá okkar hóteli. Engin smáræðisfjöldi af hótelum, því það var stanslaus traffík af kálfum að sækja hótelgesti.

Hótelið var flott. Stofa og svefnherbergi, þ.a. ekki væsti um okkur. En ekki vildum við fara að sofa, þótt klukkan væri um fjögur að nótt á Íslandi. Tinna Rut sá nefnilega McDonalds hinum megin við strætið og vildi ólm fara. Ég skal viðurkenna að sú staðreynd að McDonalds var þarna hafði áhrif á hótelvalið mitt. Ég notaði nefnilega Google Maps til að leita að hóteli og síðan tékkaði ég á veitingastöðum í nágrenninu áður en ég pantaði.

En... en þið hefðuð átt að sjá sælusvipinn á Tinnu Rut þegar hún beit í fyrsta kjúklinganagginn. Þetta var hrein himnasæla fyrir hana. Ekki skemmdi fyrir að grunnskammturinn þarna var tíu naggar, ekki sex eins og var á Íslandi.

Við röltum okkur síðan að stærðarinnar verslunarmiðstöð sem þarna er. Þar er opið til hálftíu sex kvöld vikunnar. Úði og grúði af verslunum þarna og hefði líklega verið hægt að skella bæði Kringlunni og Smáralind þarna inn og samt eiga pláss afgangs.

Þegar við komum á hótelið var klukkan að nálgast tíu - sex að morgni á Fróni - og var mikið gott að leggjast upp í rúm.

Vöknuðum svo rúmlega fjögur og, eins og sagði í byrjun, bíðum við núna á flugvellinum. Nú fer að kalla um borð. Bið að heilsa öllum. Ég reyni að skella inn færslum þegar færi gefst til.