Litið við í sveitinni

Viðurkennast verður að tengsl mín við sveitina eru varla til að hrópa húrra fyrir. Er hræddur um að ég entist ekki lengi sem vinnumaður í sveit. Yrði sjálfsagt sendur heim með skömm á fyrsta degi. En ætli sé ekki hægt að segja svipaða sögu um marga Íslendinga? Mig grunar það.

Hvað um það. Ég hef haft á stefnuskrá um skeið að kíkja með Rúnar Atla í sveitina og leyfa honum að sjá sveitaskepnurnar öðrum vísi en á mynd eða í sjónvarpi. Um helgina gafst gott tækifæri. Við fórum nefnilega vestur til Grundarfjarðar og fannst mér tilvalið að gera stans í Dalsmynni og fá að kíkja á lömbin. Þótt ég sé ekki mikill sveitamaður, þá veit ég þó að sauðburður er á vorin. Á Íslandi, þ.e.a.s., því ég veit líka að í öðrum löndum eiga rollur til að bera tvisvar á ári.

En nóg mont um eigin yfirburðarþekkingu...

Ég hringdi deginum áður til að forvitnast hvort væri í lagi að líta við. Þetta er jú annatími í sveitinni (annar vitneskjumoli úr mínum ranni). Ekkert sjálfsagðara en að líta við, sagði hún Halla. Ef mikið er að gera, þá fáiði bara minni þjónustu. Ekkert verið að fara í kringum hlutina á þeim bænum. Enda engin ástæða til.

Auðvitað var tekið á móti okkur með kostum og kynjum. Svanur, bloggari með meiru, ræddi við okkur um daginn og veginn yfir kaffibolla og Rúnari Atla sá bikarasafn frá smalahundakeppnum. Flott safn.

Svo var farið í fjárhúsið og fjósið og ýmsar skepnur skoðaðar.

Þessi kálfur er ekki nema dagsgamall þarna. Sá var ekki alveg sáttur við lífið og tilveruna.

Gleði þess stutta var mikil yfir þessu öllu saman og vildi hann ekki fara. Daginn eftir þegar komið var til baka frá Grundarfirði var hann hundfúll að fá ekki að gera stans á þeirri leiðinni líka.

Við lofuðum að kíkja seinna í sveitina.

Að sleikja gangstéttir

Í nokkra daga hefur staðið til að fara í klippingu. Í dag lét ég verða af því. Nálægt vinnunni er slæðingur af hárgreiðslustofum. Á þeirri sem ég fór síðast var hálftíma bið. Mér leist illa á það og rölti af stað að leita að annarri. Sá fljótlega eina sem auglýsti herra- og dömuklippingar. Fór þangað inn og spurði hvort hægt væri að fá klippingu.

Á móti mér tók ung stúlka, rúmlega tvítug giska ég á, með fjólublátt hár. Ekkert mál að fá klippingu og ég settist í stólinn.

Fjólublátt er ekki alveg minn litur þegar kemur að hári, en ég hughreysti mig við það að sá sem dundaði sér við að lita sitt eigið hár, þótt fjólublátt væri, og ynni þar að auki á hárgreiðslustofu, hefði líklega vit á klippingum og hárgreiðslu. Og sú varð raunin, ég var ósköp sáttur við útkomuna.

En, ég komst að því að ég og þessi stúlka töluðum ekki alveg eins íslensku.

Ekki að hún væri útlendingur, engan veginn. En, orðavalið og -notkunin var ekki alveg eins hjá okkur tveimur.

T.d. var helsta áhersluorð þessarar stúlku „ó-mæ-godd“.

„Mamma hennar hringdi, ó-mæ-godd, og afpantaði tímann en ó-mæ-godd gleymdi að segja henni, þ.a. hún mætti í morgun og ó-mæ-godd ég var ekki mætt því tíminn var ó-mæ-godd afpantaður. Svo var hringt í mig, ó-mæ-godd, og ég sem var á leið í ræktina, ó-mæ-godd, þurfti svo að bruna hingað og traffíkin, ó-mæ-godd, var brjáluð.“

O.s.frv.

Ég hefði líklega sjálfur, ó-mæ-godd, notað annað áhersluorð.

Eins og gengur á hárgreiðslustofum fórum við að tala um daginn og veginn. Einhvern veginn þróaðist umræðan út í ferðamáta í og úr vinnu. Hún var engan veginn sannfærð að hjólreiðar væru almennilegur samgöngumáti.

„Sko, kærastinn minn, hann myndi frekar sleikja gangstétt heldur en láta sjá sig á hjóli.“

Sleikja gangstétt?

Hvaðan í ósköpunum kemur svona samlíking?

Hverjir sleikja gangstéttir?

Var ég að upplifa hið margfræga kynslóðabil?

En ég mæti örugglega aftur á þessa hárgreiðslustofu - ó-mæ-godd bullið í mér, þetta var ekki hárgreiðslustofa heldur ó-mæ-godd rakarastofa með dömuívafi...  (hvað þýðir það?) - því spjallið var endurnærandi og skemmtilegt. 

Ó-mæ-godd já.

Fótboltamót

Rúnar Atli mætti á sína fyrstu fótboltaæfingu hjá Leikni á fimmtudaginn var.

Nokkru áður tjáði hann mér að hann væri fótboltasjúkur og vildi fara að æfa þá íþrótt.

Fram að þessu hefur hann aldrei sýnt fótbolta neinn áhuga. Þekkir reyndar Messi og Barcelona, en annað fótboltatengt veit hann lítið um.

En, sem sagt, á fyrstu æfinguna í 7. flokki var farið á fimmtudag. Ætli hafi ekki verið í kringum 30 strákar á æfingunni. Sumir eru með Rúnar Atla í bekk og er munur að eiga vini í hópnum strax í upphafi.

Þjálfarinn tjáði okkur að á sunnudag (í dag) væri Reykjavíkurmót í Egilshöll og að Rúnar Atli ætti endilega að mæta.

Þ.a. við mættum.

Þarna spilaði drengur þrjá leiki með C-liði Leiknis. Það þykir sjálfsagt ekki slæmt að hafa mætt á eina æfingu og spilað þrjá leiki.

Árangurinn var upp og ofan. Leikir gegn Þrótti og Í.R. töpuðust. Þróttarleikurinn var reyndar undarlegur. Leiknir lá í sókn allan leikinn en tókst ekki að skora. Hinir fengu þrjár, eða fjórar, skyndisóknir og skoruðu tvisvar. Fúlt. Svo gerðu menn jafntefli við Val, 1-1. Rúnar Atli átti eitt gott skot að marki í þeim leik, en markmaðurinn sá við honum.

Annars á Rúnar Atli svolítið í land á fótboltasviðinu. Enda hefur aldrei spáð í þessa íþrótt. En það kemur eins og annað. Skagamótið er víst 17.-19. júní og heyrist mér að við megum ekki klikka á því.

Vinirnir, bekkjarbræðurnir og nú liðsfélagarnir: Stefan, Rúnar Atli og Branko

Leiðangur til fjalla

Eftir vel heppnaðan Esjuleiðangur um daginn þá fjárfesti ég í Fjallabók barnanna, 20 gönguleiðir í nágrenni Reykjavíkur, sem gefin er út af bókaútgáfunni Sölku.

Í morgun fórum við Rúnar Atli í fyrsta leiðangurinn úr þessari bók. Lögðum við á Helgafell í Mosfellssveit.

Tókst ferðin vel. Við vorum á rölti í 3 tíma og 19 mínútur og lögðum að baki 4,4 km á þeim tíma. Þá er auðvitað ekki nema hálf sagan sögð, því oft var á brattann að sækja og síðan þurfti að kanna ýmislegt, eins og gengur og gerist þegar maður er sex ára. Í ferðinni okkar var Stjörnustríðsþema og tókst okkur að spinna ýmis atriði úr Stjörnustríði inn í göngutúrinn. Vel kom sér að hafa alvöru göngustafi, sem voru eins og sniðnir í að vera geislasverð, þegar þannig stóð á.

Nokkrar myndir:

Gott að hafa sjónauka til að kanna betur það sem fyrir augu ber

Uppgangan var um brattan stíg, en þó ekki til vandræða

Sumir voru kannski ögn þreyttari en aðrir

Það birtir til þegar sumir birtast

Flottur á toppnum

Elliðaárdalurinn kannaður

Eftir karate-mótið áðan gengum við Rúnar Atli heim. Mótið var haldið í Víkingsheimilinu, neðst í Fossvoginum, en þar sem Gulla var á bílnum og vant við látin, ákváðum við kapparnir að ganga heim.

Vorum enda vel birgðir af nesti og veðrið fínt.

Eftir nestisstans rákumst við á þennan flotta helli og eins og sjá má var sonurinn hrifinn. Einhvers konar stríðs- og gleðidans í gangi.

Karate-mót

Áðan tók Rúnar Atli þátt í sínu fyrsta karate-móti. Kata-mót kallast það, en þá berjast menn ekki heldur sýna tveir keppendur ákveðna rútínu fyrir dómara sem velja hvor gerði betur. Sá kemst síðan í næstu umferð og svo koll af kolli.

Rúnar Atli tapaði „glímunni” um þriðja sætið með minnsta mun. Einn dómari gaf honum sigur en tveir dómarar mótherjanum.

„Pabbi, hvað gerði ég vitlaust,” spurði hann síðan. Ég gat litlu svarað enda fannst hann miklu betri en andstæðingurinn :-)

Rúnar Atli til vinstri

100 ár

Valur 100 ára í dag.

Í tilefni dagsins fórum við Rúnar Atli að Hlíðarenda til að sjá grimma Valsmenn taka Vestmannaeyinga í nefið.

En ekki fór það nú þannig. Því miður.

Hvorki voru mínir menn grimmir né tóku hina í nefið.

Langt er síðan ég fór á Valsleik. Ég sá einhverja leiki með Skagamönnum fyrir sex-sjö árum þegar við bjuggum uppi á Skaga. Þar á undan fór ég líklega síðast á leik 1980-og-eitthvað. Aðstaðan orðin nokkuð betri - ekki verður annað sagt.

Rúnar Atli var þarna á sínum fyrsta knattspyrnuleik. Skemmti sér ágætlega, en var ekki alveg með hlutina á hreinu. Það kemur.

Auðvitað þurfti aðeins að galla gaurinn upp. Það gengur ekki að vera á Valsvellinum ekki í rauðu.

Áfram Valur!

Leti en þó spenningur

Við Rúnar Atli höfum svolítið dottið í að horfa á íþróttaleiki eftir að við fluttum til Íslands.

T.d. fórum við á tvo leiki í úrslitarimmunni milli Stjörnunnar og K.R. í körfubolta.

Við létum duga að horfa á handboltann í sjónvarpinu. Til að þetta yrði svolítið skemmtilegra ákvað Rúnar Atli að halda ekki með Akureyri eins og foreldrar sínir. Nei, hann vildi halda með F.H. Ekki síst vegna þess að hann á nafna á ská í því liði, en það er línumaðurinn Atli Rúnar.

Í fjórða leik laumaðist Gulla að taka þessa mynd:

Við höfðum það nú alveg ágætt, eins og sjá má.

Líklega hefur Akureyri verið að skora í þann mund er myndin var tekin ef miða á við látbragð okkar feðganna.

En sá hlær best sem síðast hlær og það gerði sonurinn að þessu sinni.

Betrumbætur í tilefni sumars

Veðrið var frábært um helgina. Rúnar Atli velti fyrir sér hvort Ísland væri búið að breytast í Namibíu...

En við Gulla veðjum á gott sumar.

Svalasumar.

Við eru því búin að gera svalirnar notendavænni.

Fínt kolagrill, grasteppi og borð og stólar sem passa við svalastærðina.

Nú er að vona að veðurspáin standist.

Loksins, loksins grillað

Sit núna úti á svölum, horfi yfir borgina og nýt hitans og lyktarinnar frá kolunum. Þau verða tilbúin eftir smástund.

Gulla fór áðan og fjárfesti í kolagrilli. Þrælfínt grill, sýnist mér.

Við Rúnar Atli settum það saman áðan og nú er generalprufa. Matur verður á seinni skipunum í kvöld, en það er í góðu lagi.

Ekki skemmir að vera með s-afrískt rauðvín í glasi.

Lífið er ljúft.

Næðingur

Sama hvað sumir segja, það er bévítans næðingur í Bökkunum...

Sumir eru bara plássfrekari en aðrir...

Þarf nokkuð fleiri orð um það?

Afríka eða Ísland? Hvar er ég eiginlega?

Að loknum vinnudegi áðan þá lagði ég hjólandi af stað heim á leið. Lá leið mín yfir Klambratúnið, en síðan fór ég út á Lönguhlíð og þar yfir Miklubraut. Í því sem gatnamót þessara tveggja birtust mér sjónum þá tók ég eftir því að tvær mótorhjólalöggur höfðu stöðvað Lönguhlíðarumferðina og veifuðu Miklubrautarbílum að drífa sig yfir.

Það fyrsta sem mér datt í hug var að einhvers staðar hefði orðið stórslys. Fljótlega fór ég þó af þeirri skoðun, því hver mótorhjólalöggan á fætur annarri kom brunandi úr austurátt. Eftir u.þ.b. þriggja mínútna bið kom skýringin á þessari umferðarstöðvun í ljós. Forseti Íslands kom þarna nefnilega með fríðu föruneyti. Bæði bíll númer eitt og númer tvö. Ég las í blöðunum í morgun að forseti Slóveníu væri í heimsókn. Hann var ábyggilega í öðrum bílnum. Í kjölfar bílanna tveggja fylgdi síðan rúta. Þegar þessi hersing var farin yfir gatnamótin, þá brunuðu mótorhjólalöggunar tvær í burt og þá loksins var hægt fyrir almúgann að komast aftur af stað.

Öðrum vísi mér áður brá.

Í Afríkuríkjum tíðkast í flestum löndum að stöðva umferð þegar forseti landsins er á ferð. Ég segi nú ekki að þetta hafi verið daglegt brauð í Windhoek, en þónokkuð oft gerðist þetta. Fyrrum forseti landsins lét meira að segja stöðva umferð ef forsetafrúin var á ferð. Vakti þetta fremur litla lukku vegfarenda eins og gefur að skilja.

Og af hverju er verið að stöðva umferðina? Í Afríku þykir þetta öryggismál. Þar í álfu hefur jú komið fyrir að ráðist er á þjóðhöfðingja, jafnvel skotið á þá úr launsátri. Það er ólíkt erfiðara að hitta skotmark sem brunar á 80 km hraða eftir götum borgarinnar heldur en skotmark sem situr kyrrt á rauðu ljósi.

En á Íslandi? Höldum við virkilega að einhver vilji skjóta forseta vorn úr launsátri? Mér finnst það frekar langsótt. Ég man ekki eftir að hafa upplifað þetta áður hér á landi. Enda fannst ég mér um stund vera kominn til Afríkulanda...

Kannski hefur löggan horft aðeins of mikið á Livvagterne og aðra danska spennuþætti í sjónvarpi?

Stillan í því efra

Karl faðir minn var hrifinn af vesturbænum. Enda átti hann ungur heima á Grímsstaðarholtinu, þ.a. æskuslóðirnar lágu vestan læks. Þegar ég var í kringum fimmtán ára aldurinn var ákveðið af flytja úr Ingólfsstrætinu, þar sem ég hafði átt heima frá sex ára aldri. Voru því skoðaðar íbúðir á ýmsum stöðum í Reykjavíkinni. Þá varð pabbi iðulega að orði: „Veðrið er alltaf gott í vesturbænum.”

Ekki veit ég hvernig á því stóð, en alltaf þegar við skoðuðum húsnæði vestur í bæ þá var veðrið gott. Endaði húsnæðisleitin síðan á að íbúð var keypt á Hagamel.

Enda veðrið alltaf gott í vesturbænum.

Í gegnum tíðina hafa þessi orð hans pabba stundum komið mér í hug, og síðast gerðist það í gær. Þannig var að í gærmorgun hjólaði ég í vinnuna í þokkalegasta veðri, en eftir því sem á daginn leið hvessti meir og meir. Þegar vinnudegi lauk og ég lagði af stað til baka á hjólinu var komið hávaðarok. Á stundum fannst mér ég standa kjurr þrátt fyrir að hamast á pedölunum sem óður væri. Fossvogsdalurinn var seinfarinn móti storminum, og var farið að draga af mér þegar ég mjakaðist yfir göngubrúna við Elliðaárdalinn. Silaðist síðan upp í gegnum Bakkana, en svo gerðust undur og stórmerki.

Í því sem ég mjakaðist yfir Fálkabakkann og lagði af stað upp hlíðina við rætur efra Breiðholts, þá gerði allt í einu blankalogn. Er skemmst frá að segja að það var fínasta stilla upp hlíðina og eftir Vesturberginu. Meira að segja í Norðurfellinu, þar sem ekkert skjól er, hreyfðist varla hár á höfði.

Þótti mér þetta hin merkilegasta upplifun. Þarna komu mér orð pabba í hug og í framhaldi velti ég því fyrir mér hvort gróðurhúsaáhrifin og hlýnun jarðar hafi hliðrað góða veðrinu til um einhverja kílómetra.

Því segi ég nú, þar til annað kemur í ljós:

Veðrið er alltaf gott í efra Breiðholti...

Misskilningur, smá...

Eftirfarandi spurning kom núna í morgunsárið, í þann mund sem verið var að leggja hönd á undirbúning brottfarar í vinnu og skóla:

„Mamma og pabbi, hvað er fukk?”

Reyndar bar sonurinn eff-orðið fram „fikk” eða eitthvað í þá veru. Í huga foreldranna lék þó enginn vafi á hvaða orð var um að ræða.

Hvað gerir maður? Fimm mínútur í átta að morgni.

Jú, maður segir: „Þetta er ljótt orð sem þú átt ekki að segja!” Eða eitthvað í þá veruna.

„En hvað er fukk-merkið?”

„Hvað áttu eiginlega við?”

Það var okkur foreldrunum algerlega fyrirmunað að skilja af hverju þetta umræðuefni bar á góma akkúrat á þessum tíma dags.

Hvað hugsar maður á svona stundu? Jú, maður verður urrandi illur yfir slæmu áhrifunum frá öðrum börnum, að skólinn sé ekki að standa sig, og svo frameftir götunum.

„Jú,” sagði sá stutti, „fff-kkk merkið á pokanum?”

Ha? Fattarinn hjá foreldrunum var ekki alveg að virka í morgun. Á pokanum? Hvaða poka?

Þá allt í einu rann upp fyrir okkur ljós. Ég var nefnilega að setja nokkra hluti í plastpoka. Á pokanum stóð stórum stöfum: FK.

Og þar fyrir neðan: Fjarðarkaup!

Urðu ekki sumir smáskömmustulegir?

Smámisskilningur.

Göngugarpar

Í gær tókum við Rúnar Atli okkur til og löbbuðum í góða tvo klukkutíma fram og til baka um Elliðaárdalinn. Kíktum á kanínur sem vappa þarna um, Rúnar Atli óð út í Elliðaá og náði í skíði sem einhver hefur tapað. Já, skíði. Guttinn fann grein sem varð fínn göngustafur og ekki má gleyma steininum sem breyttist í gps-tæki. Svo fengum við okkur auðvitað nesti.

Mjög skemmtilegt.

Göngutúrinn gekk það vel að í morgun ákváðum við að prófa eitthvað svolítið erfiðara.

Esjuganga!

Eitthvað fyrir níu vorum við mættir á bílastæðin við rætur Esju og örkuðum af stað. Eitthvað af fólki var mætt í sama tilgangi og flestir vel útbúnir. Eins og við.

Útsýnið var flott og einstaka sinnum stöðvuðum við til að njóta þess.

Stoltur göngugarpur með göngustafinn úr Elliðaárdalnum

Sumstaðar var færðin nú ekki til að hrópa húrra fyrir, drullusvað. En það eyðilagði ekki okkar ánægju af göngunni. Eftir því sem ofar dró þá kólnaði og hvessti. Ekki átti ég von á því að arka í snjó á þriðja degi sumars, en það gerði ég í dag.

Komið vel uppfyrir snjólínu og farið að kólna.

Við fórum upp í 530 metra hæð u.þ.b. áður en við snerum við. Þá vorum við komnir langleiðina að Steininum, en mér leist ekki nógu vel á aðstæður til að halda áfram. Tók okkur rúmlega einn og hálfan tíma að komast þangað.

Ánægðir vorum við með árangurinn.

Síðan töltum við okkur niður aftur. Það tók tímann sinn og var sumstaðar nokkuð vandasamt. En allt hafðist þetta.

Enn í þrusustuði, þótt búið sé að labba 530 metra upp og niður

Svo borðuðum við nestið okkar áður en við ókum til baka.

Erum við ákveðnir í að koma aftur seinna og þá komast alla leið á toppinn.

Ekkert minna!

Ráðist á garðinn

Þá kom að því.

Í morgun klæddi ég mig í nýja Didriksons 1913 vind- og regngallann minn og settist á reiðhjólið. Nú var stefnan sett á að komast í vinnuna á hjóli.

Er ég leit út um gluggann í kringum sjöleytið var hæglætisveður. Nokkuð kyrrt af trjátoppunum að dæma og úrkomulaust. Greinilega hafði þó rignt í nótt. Síðan þegar búið var að borða morgunmatinn og ég hálfnaður að græja mig upp, þá sá ég að byrjað var að snjóa.

Of seint að hætta við. Enda ef maður hættir við einu sinni, þá er voðinn vís í framtíðinni...

Ég hjólaði því af stað. Ferðin sóttist vel. Þó var óþægilegt að frá snjódrífuna í augun og því horfði ég meira niður á stíginn heldur en ég er vanur. Kannski ég ætti að fá mér skíðagleraugu? Nei, ætli fólk hætti þá ekki alveg að kannast við mann.

Það snjóaði alla leið. En þar sem gallinn stóð fyrir sínu, þá var hjólatúrinn bara fínn. Erfiðasti hjallinn var Suðurhlíðin, meðfram Fossvogskirkjugarðinum. Sú brekka leynir á sér. Ekkert svakalega brött en svona í lengri kantinum.

En allt hafðist þetta. Kom í vinnuna eftir rúmlega hálftíma hjólatúr og voru þá níu kílómetrar að baki. Mætti ég nokkuð fyrr en ef ég hefði farið með strætó. Munar þar mestu að þegar labbitúrinn í skólann á morgnana með syni og eiginkonu er búinn, þá þarf ég að bíða í hátt í tíu mínútur eftir vagninum. Því fékk ég forskot á hjólinu.

Heimferðin tók aðeins lengri tíma. Tæpar 40 mínútur. Enda meira upp í móti en hin leiðin.

En stór þröskuldur yfirstaðinn.

Fyrsti alvöru hjólatúrinn

Tók daginn þokkalega snemma. Ákvað nefnilega í gærkvöldi að fara í leiðangur á reiðhjólinu. Reyndar á ég enn eftir að pússa ryðið af annarri gjörðinni, en það gerist líklega um helgina. Ég fór sem sagt framúr rétt rúmlega sjö í morgun og var kominn á bak hjólhestinum 20 mínútum seinna eða svo.

Ég hjólaði síðan meðfram Suðurfellinu og skellti mér niður að Elliðaánni. Kom þar að brú sem ekki er gerð fyrir hjólreiðafólk og þurfti að teyma „klárinn” yfir. Hélt svo áfram í átt að Suðurlandsvegi, kíkti inn í Ásana í Árbænum, undir Suðurlandsveginn rétt hjá Hádegismóunum, til baka meðfram Rauðavatni, aftur að Elliðaánni og hjólaði meðfram henni til norðurs og svo til vesturs að lóninu. Þar upp göngu- og hjólastíg í áttina að Hólunum og síðan fann ég stíg sem liggur samhliða Vesturberginu og endar við Æsufellið.

Þessi rúntur var 11,8 km skv. gemsanum mínum, og fór ég hann á rúmum 57 mínútum. Meðalhraði 12,3 km/klst og náði einhvers staðar rúmlega 22 km hraða á klukkustund. Fín líkamsrækt.

Þvílík perla sem Elliðaáin og hennar umhverfi er. Þarna er stórkostlega fallegt svæði innan seilingar. Hægt að labba þarna um, horfa á endur, borða nesti og leyfa krökkum að hlaupa til og frá. Ekki voru margir á ferð þennan morguninn, einn maður að viðra hundinn sinn og þrír skokkarar. Annars var það bara ég og stígurinn...

En þessi rúntur lofaði góðu. Hjólið stóð sig vel. Þarf þó aðeins að athuga stillingu á gírum, því á ögurstundu var skiptingin ekki alveg eins smurð og ég vildi. Svo þarf eitthvað að kíkja á klæðnað.

Eitt skref í einu.

Heilbrigð sál á hjólhesti

Ég hef í nokkra daga látið mig dreyma um að koma gamla hjólhestinum í gagnið. Gaman væri að hjóla öðruhverju í vinnuna, en ég er búinn að sjá út skemmtilega leið héðan úr Æsufellinu í Þverholtið. Í gegnum Fossvogsdalinn.

En áður en hægt er að hjóla, þarf að koma farartækinu í lag. Svo í morgun dró ég hjólhestinn úr híði. Rölti mér út á bensínstöð með gripinn í eftirdragi og pumpaði í dekkin. Sprautaði svo olíu á viðeigandi staði og fór í stuttan prufutúr. Gekk bara ágætlega.

En, vesalings hjólið er búið að vera afskipt í mörg ár. Líklega þarf að skipta um dekk bráðum, en gúmmíið er aðeins farið að láta á sjá. Svolítið er hjólið farið að ryðga, þ.a. ég dró upp úr pússi mínu blakk-og-dekker pússimús sem ég á. Gæðagripur, jólagjöf frá Svíaríki. Náði ég að losa ryðið af annarri gjörðinni, en tek hina á morgun.

Svo skaust ég út í búð á hjólinu. Nýtti mér þessa snilldar göngu- og hjólastíga sem virðast vera út um alla Reykjavík. Rúllaði í gegnum göng sem liggja undir Breiðholtsbrautina, þ.a. ég varla getur heitið að ég hafi þurft að fara yfir götu.

Hins vegar fann ég að eitthvað þarf að skoða klæðnaðinn áður en lagt er í lengri ferðir. Þrátt fyrir gott veður var vindurinn ískaldur þegar ég var kominn á smásiglingu. Því þarf úlpu sem heldur kuldanum úti en andar þó þannig að ég verði ekki kófsveittur.

En ætli ég taki ekki nokkrar styttri ferðir næstu daga og byggi upp þol áður en lagt verður í stóra túrinn.

Miðbæjarrölt á góðviðrisdegi

Veðrið lék við hvern sinn fingur hér á höfuðborgarsvæðinu í dag. Kíktum við fjölskyldan niður í miðbæ, lögðum bílnum á Skálholtsstíg og röltum okkur svo í gegnum Þingholtin, upp Bankastræti og þaðan upp Skólavörðustíg, niður Klapparstíginn svo Laugaveg, niður Bankastrætið, suður Lækjargötuna og heilsuðum upp á endurnar á tjörninni.

Þetta var rólyndisgöngutúr en skemmtilegur. Við kíktum í tvær antíkverslanir og létum okkur dreyma um fallega hluti. Mikið af gömlum og vönduðum húsgögnum í þessum búðum. Flest kostar sitt, en ef sett í samhengi við verðlag á húsgögnum, þá eru þessir gömlu hlutir ekkert dýrari en annað. Ég hef alltaf verið svolítið svag fyrir að eignast skatthol. Er búinn að sjá eitt sem ég væri alveg til í að splæsa í, en auðvitað þarf að vega og meta þetta eins og annað. Svo eru ýmsar hirslur, borð og margt fleira sem væri gaman að eiga.

Við kíktum svo í fornbókabúðina neðarlega á Klapparstígnum. Ég hef aldrei komið þar inn áður. Þvílík búð! Bækur út um allt. Ég gæti setið þarna inni og dundað mér að skoða bækur dögum saman. Greinilega er töluverð traffík þarna, enda líklega með sérstakari verslunum bæjarins.

Ánægjulegur dagur.

Hvítt eða rautt?

Nei, ekki áfengi... hvað eruði að hugsa eiginlega?

Fyrir þremur tímum eða svo tók Rúnar Atli svokallað beltapróf í karate. Hann, sem byrjandi, hefur haft hvítt belti. Nú var spurningin hvort hann næði prófi til að fá næsta lit fyrir ofan.

Rautt belti er það næsta í röðinni.

Síðustu tvær vikur hefur ríkt nokkur spenningur vegna prófsins. Slatti af armbeygjum verið tekinn heima fyrir og ýmsar fleiri æfingar ástundaðar.

Nú var stóra stundin runnin upp.

Fyrst þarf auðvitað að hita upp með armbeygjum og fleira í þeim dúr.

Einbeitingin er mikil. 

Svo þarf að teygja vel á öllum vöðvum svo allt fari nú á besta veg.

Ýmsar þrautir þurfti að leysa af hendi, t.d. fara í kollhnís. Ekki mikið mál.

Svo þarf að setja sig í karate-stellingar. Flottur og fagmannlegur drengurinn.

 

Auðvitað náði piltur settu markmiði. Hér sést hann stoltur taka við prófskírteininu úr hendi prófdómarans og rauða beltinu sjálfu úr hendi kennarans síns.

Hér er svo allur hópurinn sem þreytti prófið með árangur erfiðisins

Búinn að setja upp rauða beltið. Enginn byrjandi lengur.

Svo er það sjálft prófskírteinið.

Margt leynist í ferðatöskum

Rakst á opna ferðatösku áðan. Hún er í eigu ferðalangs frá Vestfjörðum. Merkilegt þótti mér að brauðrist virðist hluti af staðalferðaútbúnaði fólks af þeim slóðum.

Spenningur út'á landi

„Vitiði hvað gerðist á mánudaginn var?!“ spurði systir mín okkur rétt í þessu.

Best að taka fram að systirin er utan af landi, Vestfjörðum nánar tiltekið.

Henni var mikið niðri fyrir.

„Nei,“ sögðum við hin, „hvað gerðist?“

„Ég vann í bingó!!“

Nefnilega...

... spennandi líf vestur á fjörðum.

Snjór og meiri snjór

Það kyngir naumast niður snjó þessa dagana. Fyrir fyrrum Namibíubúa er þetta skemmtileg upplifun. Að vísu er skjólklæðnaði ábótavant. Ekki væri vitlaust að leita sér að kuldaskóm, sé ég gjörla. Tók aukasokkapar með í vinnuna í morgun, enda fylltust skórnir af snjó. Verð nú að þakka eiginkonunni þá hugmynd.

Á svona snjóadegi er fínt að ferðast í strætó. Út um gluggann á vagninum fylgdist ég með ýmsum misskemmtilegum uppákomum þeirra sem voru á eigin bílum. Þó nokkuð margir sátu fastir í innkeyrslum og fórnuðu höndum yfir þeim örlögum sínum. Umferðin gekk hægt og var þung, en strætisvagninn ruddist áfram og var ekki langt á eftir áætlun. Svo vakti athygli mína hversu margir nenna ekki að sópa snjónum almennilega af bílunum sínum. Sumir með smágægjugat á framrúðunni og nenna ekki að sópa af öðrum gluggum.

Ég átti sem sagt áhyggjulausa ferð í vinnuna og naut þess að hlusta á KK í útvarpstækinu mínu.

Hvalir í Kolgrafafirði

Eftir miklar bolluveislur (jamm, fleiri en eina) í Grundarfirði í morgun, þá lögðum við af stað heim fljótlega eftir hádegið. Þegar við nálguðumst brúna fínu yfir Kolgrafafjörðinn þá rákum við augun í hvali rétt fyrir utan brúna.

Ég er nú enginn hvalasérfræðingur, en gat ekki betur séð en þetta væru háhyrningar. Þarna var þónokkur fjöldi, ekki undir tíu stykki. Allt morandi í fugli líka, þ.a. greinilega var fiskur þarna sem hægt var að gæða sér á. Við stöðvuðum bílinn og horfðum í góða stund. Alveg þótti okkur magnað að sjá þessar skepnur svona nálægt.

Sem ég skrifa þetta, dettur mér í hug að myndavélin og aðdráttarlinsan voru með í för.

Æ, stundum er maður hálfmisheppnaður :-)

Hvín í Grundarfirði

Kominn vestur til Grundarfjarðar. Hótel mamma þessa helgina.

Við lögðum af stað um tvöleytið, en þá var farið að hvessa allhressilega. Skv. veðurupplýsingaskiltinu í Mosfellsbænum voru 42 metrar á sekúndu í hviðum undir Hafnarfjalli. Lengst af gekk ferðin þó stórslysalaust fyrir sig. Fengum þó á okkur eina hressilega hviðu undir Hafnarfjallinu. Náði sú að snúa þurrkublaðinu bílstjóramegin við, þ.a. ég þurfti að stökkva út og snúa við blaðinu. Vindurinn var þvílíkur að ég náði vart andanum og fannst mér ég standa í grjóthríð. Þetta voru þó bara regndropar sem skullu á mér með þvílíku offorsi að sem grjót væri.

Við komumst að öðru leyti klakklaust til Borgarness og fínt var að setjast inn á Geirabakarí og fá sér aspassúpu og brauð. Ekki má gleyma ástarpungunum sem aldrei svíkja.

Reyndar, þegar við Rúnar Atli vorum að hlaupa eftir bílaplaninu fyrir utan bakaríið þá sá kvikindið hann Kári sér leik á borði og blés svo hressilega á pilt að hann tókst hreinlega á loft og endaði kylliflatur á stéttinni. Sem betur fer hélt ég í hönd drengsins, en annars væri hann sjálfsagt enn á lofti einhvers staðar yfir vesturlandi.

Ferðin gekk síðan tíðindalaust fyrir sig þar til við komum að lokum Vatnaleiðarinnar. Frá Berserkjahrauni og alla leið til Grundarfjarðar var hinn hressilegasti sunnanstrekkingur þvert á veginn. Lulluðum við rétt á 50 km hraða og tóku síðustu 20 km næstum því hálftíma.

En á leiðarenda komumst við og sitjum nú í góðu yfirlæti á Smiðjustígnum. Þessi fínasti lambahryggur með stökkri puru rann ljúflega niður í kvöldmatnum. Rúnar Atli tók karate-sýningu fyrir ömmu sína og á morgun verður bollubakstur. Ríkir mikil eftirvænting hjá ýmsum vegna hans.

Líður að heimför

Þá er síðasti dagurinn í þessari Namibíuferð runninn upp. Skýjað yfir eins og venjan er þessar vikurnar. Ég flýg af stað skömmu eftir hádegi til Jóhannesarborgar; bíð þar fram að kvöldmat. Þá legg ég af stað til Lundúna og kem þangað snemma föstudagsmorguns. Flugleiðir koma mér svo áfram síðasta spölinn. Ef allt fer eftir áætlun verð ég kominn til Keflavíkur um kaffileytið á morgun.

En núna bíð ég bara eftir að klukkan hreyfist svolítið meira. Finnsk dama skutlar mér út á flugvöll - ekki slæmt fyrir mig. Taskan löngu niðurpökkuð, þ.a. ég hangi bara á netinu til að drepa tímann.

En allt styttist þetta nú.

Of mikið vatn veldur vatnsskorti

Er staddur í Hvalaflóa - Walvis Bay. Kom hér á miðvikudag og fer aftur til Windhoek seinnipartinn í dag.

Þegar ég kom á gistiheimilið lá á rúminu blað með skilaboðum til mín. „Ef þú vilt fara í sturtu, skaltu gera það milli 19:00 og 20:00.”

Óvenjuleg skilaboð, þótti mér.

En, vandamálið er að mikill vatnsskortur er í Walvis Bay um þessar mundir. Líklega um tvær vikur síðan hann hófst. Þannig er að vatnsuppsprettur þær sem notaðar eru til að skaffa bænum vatn eru einhverja tugi kílómetra utan bæjarins undir stórum árfarvegi. Eins og er um flestar namibískar ár þá rennur næstum því aldrei vatn eftir árfarveginum. Stundum líða mörg ár á milli þess að vatn renni. En, eins og ég hef áður nefnt, þá hefur rignt óvenjulega mikið síðasta mánuðinn. Því fór svo að vatn fór að renna í þessari á. Skilst mér að á einhverjum hlutum hennar sé heilmikill vatnsflaumur. Gerðist þá, sem stundum gerist, að krafturinn í vatninu var svo mikill að eitthvað af vatnsleiðslunum sem flytja neysluvatn til bæjarins, eyðilögðust. Þar sem áin rennur enn á fullu, þá er mjög erfitt að finna hvar bilanirnar eru. Einhverjar leiðslur eru í lagi, en þær anna engan veginn vatnseftirspurninni. Því er vatn skammtað, tvo tíma á morgnana og einn til tvo tíma á kvöldin. Annars er skrúfað fyrir.

Það er merkilegt að of mikið vatn valdi vatnsskorti. En svona er lífið stundum öfugsnúið.

Söknuður

Í dag er Valentínusardagur. Dagur elskenda. Í gegnum tíðina hef ég ekkert misst mig yfir þessum degi. Engan veginn. En í dag... já, í dag sakna ég hennar Gullu. Við í sitthvorri heimsálfunni. Já, söknuður ríkir.

Ætli sjómenn og sjómannskonur hlægi ekki að þessu. Nokkrar vikur aðskilin og einhver meiriháttar söknuður í gangi.

Það er nú samt bara svoleiðis.

Meðfylgjandi lag heyrði ég í útvarpinu um helgina. Var nú alveg búinn að gleyma því, en mér finnst textinn lýsa ágætlega hvernig mér líður.

Gulla mín, njóttu dagsins - hlustaðu á textann.

Þetta styttist.

Auglýsingar, tilkynningar eða skilaboð? Örstutt...

Hvenær gerðist það að auglýsingar í sjónvarpi urðu „örstutt skilaboð”?

Einnig hef ég lengi undrast hvernig tilkynningar í útvarpi urðu auglýsingar. Hvernig getur útvarp tengst sjóninni?

Æ, bara smánöldur hjá mínum...

Bara einn laukur?

„Ha?” hváði stúlkan sem vigtar grænmetið í matvörubúðinni, „ætlar þú bara að kaupa einn lauk? Ertu viss?”

„Jú, jú, alveg viss. Ég get bara borðað einn lauk í einu,” svaraði ég henni.

Hún hristi höfuðið og hló dillandi hlátri að þessum skrítna manni.

Já, vandræði einstæðingsins halda áfram í matvörubúðinni.

Þetta var namibískur þjóðvegur

Rigningarnar hér í Namibíu láta ekki að sér hæða. Myndina hér að neðan fékk ég lánaða af vefsíðu Republikein, afríkönsku dagblaðs hér í borg.

Þarna var engin brú, heldur fór vegurinn hreinlega í sundur á þennan ótrúlega hátt. Er fólk varað við að aka á þjóðvegum syðst í landinu. Regnvatnið étur uppfyllinguna undan malbikinu, þ.a. þótt vegurinn virðist í lagi þá vantar uppfyllinguna. Eru dæmi um að bílar hafi pompað niður ofan í holrúm undir malbikinu.

Hæst bylur í tómri tunnu, eða hvað?

Keypti mér nýja græju um helgina.

ShoX smá-hátalara. Bleikan að sjálfsögðu, enda öruggur um mína karlmennsku...

Mér hefur gengið illa að hlusta á ísl. útvarpið undanfarið, því hátalarnir í tölvuruslinu sem ég er með eru vitagagnslausir. Því keypti ég mér þennan smá-hátalara.

Bjóst reyndar ekki við miklu.

En græjan kom mér sannarlega á óvart.

Dúndurhljómur í henni. Ég þarf að lækka alla hljóðstyrki í tölvunni niður í næstum ekki neitt til að fá ekki í eyrun.

Nú er gaman að hlusta á KK í morgunútvarpi Rásar eitt og Reykjavík síðdegis á Bylgjunni.

Mæli með ShoX fyrir þá sem vilja hafa öflugan hátalara með í ferðalagið.

Matarinnkaup einstæðingsins

Ég er að átta mig á því að matvöruverslanir eru ekki mjög einstæðingsvænar. Undanfarnar vikur hef ég jú verið einstæðingur og þurft að kaupa matvörur handa mér einum. Áðan fór ég í matvörubúðina og keypti ýmislegt smálegt. Tvær kartöflur, minnsti pakki af smágulrótum, tvær svínakjötssneiðar - þ.a. það verður svínakjöt í matinn tvisvar þessa vikuna - og dós af gulum baunum. Gulu baunirnar munu ábyggilega skemmast hjá mér.

Vandamálið sem einstæðingurinn glímir við er að pakkningar á svo mörgu eru of stórar. Sumt er sem betur fer hægt að kaupa í lausu, en annað ekki. Hálft kíló af niðurskornu graskeri er bara allt of mikið, svo eitt dæmi sé tekið. Sex pulsubrauð eru fjórum of mörg. Ef ég kaupi mér það sem mig langar í, þá enda ég iðulega með að henda mat. Sem er fúlt.

Svo er nú annað. Að fara að kjötborðinu og biðja um eina kjúklingabringu, eða 200 grömm af nautakjötsstrimlum er greinilega undarleg hegðun. Þarf ég iðulega að endurtaka beiðnina og síðast í gær þurfti ég að stoppa afgreiðsludömuna af þegar hún hélt áfram að bæta í pokann þótt hún væri komin yfir 500 grömm. Ég bað um 250 grömm, en henni fannst það greinilega hljóta að vera 1.250 grömm.

Ég skal viðurkenna að þetta er skrýtin upplifun. Gott verður að komast aftur nálægt því að vera í vísitölufjölskyldu.

Flíspeysa og síðbuxur

Ég veit eiginlega ekki hvað er í gangi hér í Windhoek. Höfuðborg lands sem á tvo bæi á topp-tíu lista  sólríkustu staða í heimi. Hér, um hásumar, hefur varla séð til sólar í viku og núna í augnablikinu dembist rigningin niður með þvílíku offorsi að það er varla hægt að hlusta á útvarp.

Í morgun klæddi ég mig í stuttbuxur og stuttermaskyrtu eins og ég geri venjulega. En ekki leið langur tími þar til ég var kominn í síðar gallabuxur. Svo þurfti ég að skjótast út í búð, en klæddi mig þó fyrst í flíspeysu.

Já, ég veit bara ekki hvað er að gerast.

En auðvitað eru Namíbíumenn hæstánægðir eins og alltaf þegar rignir. Nú bætir hressilega í áveitulónin og eru sum orðin full og ríflega það. Vatnsbúskapur komandi árs lítur því vel út. Ekki er lengra síðan en í byrjun desember á síðasta ári þegar vatnsnotkun í Windhoek var takmörkuð. Bannað var að vökva garða, þvo bíla og þess háttar.

En nú þarf ekki að hafa áhyggjur af vatnsskorti á næstunni.

Sem er gott, þótt það þýði að ég þurfi að fara í síðbuxur og flíspeysu.

Svínaflensa, drómasýki og Finnar

Las með athygli blöðin í gær, sem endranær. Tók eftir fréttum í DV og Mogganum þar sem velt var fyrir sér möguleikanum á því að svínaflensubóluefni auki líkur á drómasýki. Fréttamenn frá báðum blöðum ræddu við sóttvarnalækni sem gerði lítið úr þessu. „Ólíkleg tengsl,” hafði Mogginn eftir honum og „engin tengsl” skv. viðtalinu í DV. Í Fréttablaðinu skrifaði sóttvarnalæknir grein, ásamt tveimur öðrum læknum, þar sem segir að „mjög ólíklegt” sé að bólusetning gegn svínaflensu tengist drómasýki og  að mikilvægt sé að sem flestir láti bólusetja sig gegn svínaflensunni.

En af hverju fór þessi umræða í gang?

Jú, Finnar voru að birta rannsókn þar sem þeir finna tölfræðilega marktæk tengsl milli bólusetningar gegn svínaflensu og drómasýki. Skv. fréttum hefur drómasýki aukist töluvert í Svíþjóð, á Íslandi og í Finnlandi frá því bólusetningar hófust. Hefur framkvæmdaráð ESB farið fram á rannsóknir á þessum tengslum, sjá m.a. frétt í Politiken fyrir nokkru.Því hafa einhverjar rannsóknir farið fram á því hvort tengsl séu á milli.

Nú fundu Finnar sem sagt tengsl. Sóttvarnalæknir segir að ekkert sé að marka þessa rannsókn því Finnum hafi tekist að bólusetja milli 70 og 80% íbúa Finnlands og því sé viðmiðunarhópurinn of lítill. Við svona rannsókn þarf að hafa bæði bólusetta og óbólusetta einstaklinga. Þeir óbólusettu séu of fáir til að hægt sé að taka mark á þessum niðurstöðum, skv. sóttvarnarlækni og hans tveimur kollegum.

Fyrr í kvöld fór ég út að borða með finnsku kunningjafólki mínu. Spurði ég þau hvort þau könnuðust eitthvað við þessa rannsókn. Jú, þau gerðu það. Skv. þeim er mikið um þetta rætt í Finnlandi. Sögðu þau mér að finnsk heilbrigðisstofnun, sem mér skilst sé landlæknisstofnun Finnlands, hefði beðist afsökunar á því að hafa lagt jafnmikla áherslu og gert var á að Finnar bólusettu sig gegn svínaflensu. Að yfirvöld hefðu farið offari í áróðri sínum fyrir bólusetningu.

Þessi afsökun kemur í kjölfar rannsóknarinnar á tengslum bóluefnisins og drómasýki.

Einhvern veginn held ég að ef hægt sé að draga niðurstöður rannsóknarinnar í efa vegna tölfræðilegra galla, t.d. vegna of lítils samanburðarhóps, þá hefði finnska landlæknisembættið gert það. Vill ekki verða rúið trausti. Hefði dregið í lengstu lög með að biðjast afsökunar. Hefði ekki beðist afsökunar nema vegna þess að engin vafi var um niðurstöðuna.

Ég hef enga ástæðu til að rengja finnsku kunningjana mína. Ef þeirra frásögn er rétt, þá þykja mér viðbrögð sóttvarnalæknis og hans kollega mjög vafasöm, svo ekki sé meira sagt.

Ýmislegt dettur inn af götunni

Rétt í þessu sat ég í rólegheitum að snæða kvöldverð og hlusta á Reykjavík síðdegis í gegnum tölvuna. Úti var úrhellisrigning og þrumur og eldingar. Vindhviður miklar öðru hverju.

Allt í einu sá ég að útidyrnar hjá mér byrja að opnast. Voðaleg læti í vindinum, var það fyrsta sem mér datt í hug. En svo vissi ég ekki fyrr en lítið stúlkubarn dettur bara inn um dyrnar hjá mér. Hágrátandi.

Þetta var á að giska þriggja ára stúlka, klædd í náttföt. Ósköp falleg lítil stúlka með fléttur í hárinu. Hún hágrét og ekkasogin svakaleg.

Ég stökk auðvitað til, tók barnið upp og reyndi að róa það. Kíkti út en sá ekki nokkurn mann á ferli, enda ekki beint veður til þess að sóla sig.

Íbúðin sem ég bý í er hluti af litlum íbúðakjarna, sex útleiguíbúðir á sömu lóðinni. Allar með sér inngang og maður verður lítið var við aðra gesti. En þó er sameiginlegt hlað og bara eitt hlið til að komast út af svæðinu.

En ég fór að spjalla við stúlkuna, og hún róaðist aðeins. En ég fékk þá tilfinningu að hún skildi ekki ensku. Var að reyna að segja mér eitthvað en ég skildi ekki neitt. Ég náði mér í skó og rölti svo út með stúlkuna í fanginu. Fannst að einhver hlyti að vera að leita að þessu fallega barni.

Rakst á fólk sem var að bera töskur út í bíl. „Þekkið þið þetta barn?” spurði ég. Kona þar horfði á mig og spurði hvað ég meini. Jú, þessi stúlka hafi bara dottið inn um dyrnar hjá mér og ég sé að leita að fjölskyldunni. Konan hristi hausinn. „Þú ert að grínast,” staðhæfði hún. „Þú þekkir þessa stúlku. Annars myndi hún grenja í fanginu á þér.”

Þetta þótti mér skrýtið. Ókei, stúlkan grét ekki lengur. Hefur líklega fundið á sér að ég var að reyna að hjálpa henni. En hvers konar grín væri það að labba út með lítið barn, klætt í náttföt, í grenjandi rigningu og þykjast vera að leita að ættingjum barnsins? Ég bara spyr.

Ég sneri mér frá þessu fólki og fór að kíkja á aðrar íbúðir. Allt í einu heyrði ég hratt fótatak. Einhver á opnum sandölum. Kom eldri kona á fullri ferð, og með mikinn áhyggjusvip, niður tröppur frá íbúð nr. 5. Stúlkan litla þekkti konuna greinilega og teygði hendurnar til hennar. Ég lét barnið fúslega af hendi. Gamla konan var greinilega í mikilli geðshræringu. „Obrigadas,” sagði hún við mig. Portúgalska. Hún er þá líklega frá Angólu og þar með komin skýring á því af hverju stúlkan skildi ekki ensku. Ég klappaði konunni á öxlina og sagði henni að allt væri í lagi. Hún skildi mig örugglega ekki.

Ég var léttstígur upp tröppurnar heim að minni íbúð.

Leið vel.

Hvað leynist í frystihólfi líffræðingsins?

Öðru hverju í gegnum tíðina hef ég starfa minna vegna átt samskipti við ýmis konar líffræðinga. Margir þeirra sem ég hef kynnst eru sérstakar týpur. Ég veit ekki hvort sérstakar týpur verða líffræðingar, eða hvort líffræðingar verða sérstakar týpur. Þetta er kannski rannsóknarefni.

Í síðustu viku var ég tvær nætur í Lúderits. Fyrra kvöldið fór ég út að borða. Einn hagfræðingur með fjórum líffræðingum. Er skemmst frá að segja að umræðurnar við borðið voru um önnur málefni en ég á að venjast.

Eitt umræðuefnið voru skjaldbökur. Tvær tegundir bárust í tal. Þá segir einn líffræðingurinn við hina: „Fljót svo, hvað nefnist þessi skjaldbökutegund? Og bannað að segja á latínu, það er of létt!”

Ókei, einmitt, latínan svo létt að hún gildir ekki í trivíal pörsjút fyrir líffræðinga...

Ýmislegt annað skondið kom til umræðu, en sérstaklega þótti mér ein staðreynd merkileg.

Ég nefndi eitthvað að ýmis umræðuefni líffræðinga yfir kvöldmatarborðinu væru svolítið fjarlæg mér.

„Blessaður, það er ekkert,” sagði einn. „Til að vita hvort líffræðingar séu raunverulega líffræðingar þá spyrðu þá hvað þeir geyma í frystinum!”

Allir hinir fóru að hlæja og vissu greinilega hvað þessi var að tala um.

En ég var auðvitað alveg út á þekju. En fór þó að spurja þetta lið hvað væri í frystinum hjá þeim.

Jú, einhverjir fuglar voru þar. Einn var með mörð í frystinum. Annar var með moldvörpu.

Er ekki í lagi með þetta lið? Geyma moldvörpu í frystinum heima hjá sér. Eitthvað segði hún Gulla mín ef ég tæki upp á einhverju svona.

En aðallinn var þó eftir. Einn líffræðingurinn, kona, virtist voða önnum kafinn. „Og hvað er í frystinum hjá þér?” spurði ég.

„Ha, mér?” sagði hún, „ekkert merkilegt svosem. Ekki nema tvær mörgæsir.”

Nebbnilega...

Ekki bara ein mörgæs, heldur tvær. Kannski er rétt að útskýra að í kringum Lúderits og á eyjum þar rétt fyrir utan er mikið af mörgæsum. Kona þessi vinnur að rannsóknum á þeim og alltaf ef slösuð mörgæs finnst þá er hringt í hana. Hér er meira að segja mynd af henni sem ég fann á netinu. Þarna er hún að bjarga mörgæsum sem lentu í olíu, en þið getið lesið meira um það hér.

Svo í þessari viku var ég í Walvis Bay. Ég hitti þar einn líffræðing til viðbótar. Fuglafræðingur af einhverju tagi og virðist líf hans algjörlega snúast um fugla. Hugsaði ég mér gott til glóðarinnar að komast að því hvort þessi væri „raunverulegur” líffræðingur skv. skilgreiningunni frá Lúderits.

Svo ég spurði hann:

„Ef ég kíkti í frystinn hjá þér, sæi ég eitthvað sem mér þætti óvenjulegt?”

Gaurinn glotti.

„Ekki mikið,” sagði hann, „frystirinn hjá mér er hálftómur. Þar er ekki núna nema einn ... albatross!”

Einmitt! Albatross. Lengsta vænghaf fugls er hjá einhverri albatross tegund ef ég man rétt.

Það er bara ekki í lagi með þetta fólk.

En hann sá sér leik á borði. „Hvað er í frystinum hjá hagfræðinginum?”

„Ha, ö-ö, kjötbollur og rjómaís...”

Hver lifir tilbreytingalausa lífinu?

Leikfimi hefst á ný

Í dag mætti ég í leikfimi í fyrsta sinn á nýju ári.

Átti nú von á frekar rólegum tíma, svona eftir langt hlé vegna jóla.

En, nei, því var ekki að heilsa.

Leggjast á bakið, fætur á boltann, lyfta mjöðmum, draga fætur inn, síðan lyfta mjöðmum enn hærra, svo niður, þá ýta fótum út. Þá mátti ég telja EINN og halda stöðunni. Ekki setja mjaðmir niður í gólf á milli. Fimmtán skipti. Þrisvar sinnum. Var aðeins farinn að skjálfa í kálfum í síðustu skiptin.

En mikið var gott að vera kominn í gang aftur.

Sektir við umferðarlagabrotum

Sá einhvers staðar í morgun að ef maður talar í farsíma undir stýri þá er sektin 5.000 krónur.

Þegar ég kom til Windhoek í gær, þá var ég sóttur út á flugvöll af manni sem tengist á einhvern hátt gistiheimilinu sem ég er á. Ég fór að spurja hann út í umferðarbrotasektir, en ég vissi að rétt fyrir jólin hækkuðu þær allsvakalega.

Hann var alveg með þær á hreinu.

Ef þú ert gripinn við að tala í farsíma undir stýri þá er sektin 2.000 Namibíudalir. Það er í kringum 36.000 krónur.

Að aka yfir á rauðu ljósi kostar 2.500 dali. Fyrir að virða ekki stöðvunarskyldu þá þarf að borga 1.500 dali.

Að gleyma að spenna á sig öryggisbeltið kostar 1.000 dali.

Ógætilegur akstur leiðir til 4.000 dala sektar.

Og ýmislegt fleira.

Greinilega þótti bílstjóranum mínum þetta svívirðilega háar upphæðir. Hann trúði mér síðan fyrir því að mánaðarlaun hans væru 2.000 dalir.

Í þessu ljósi velti ég því fyrir sér hvort 5 þúsund kallinn íslenski sé ekki alltof lág sekt fyrir að tala í farsíma.

Hvernig í ósköpunum ætti ég að borga svona sekt? spurði hann.

Ég svaraði að líklega myndi hann passa sig á því að brjóta ekki umferðarreglunar.

Jú, það er rétt, sagði hann.

Í því hringdi farsíminn hans.

Hann svaraði ekki.

Íþróttaklúbbur

Þá er búið að skrá Rúnar Atla í íþróttaklúbb í fyrsta sinn á ævinni. Karatedeild Leiknis hlaut þann heiður. Drengurinn er búinn að fara á tvær æfingar og líkar vel. Nú er að sjá hvort hann heldur þetta út. Æft þrisvar í viku, klukkutíma í senn.

Ég sat á báðum æfingum og fylgdist með. Líst mér vel á þetta. Mikið af styrktar- og liðleikaæfingum, en margar gerðar þannig að krakkarnir hafa gaman af. Slatti af armbeygjum.

Nú er bara að átta sig á hvernig þetta frístundakort virkar.

En, mér finnst magnað hversu boðið er upp á allflest sem þurfa þykir hér í Breiðholtinu. Karateæfingarnar eru í skólanum hans Rúnars Atla. Þ.a. ekki er langt að fara. Ef labbað er hér um hverfið, þá leynast merkilega mörg fyrirtæki og stofnanir hér. Svo er stutt í Mjóddina og ekki er langt í Smárann.

Tæknivæðing eiginkonunnar

Gulla hefur ætíð óttast farangursvigtir á flugvöllum. Ekki veit ég hvaðan þessi ótti kemur, en hef stundum velt fyrir mér hvort sé ekki til eitthvað flott fræðiheiti, helst á latínu, yfir svona tilfinningu.

Í hvert skipti sem einhver úr fjölskyldunni ferðast, þá er náð í baðvigtina og allar töskur vigtaðar. Þetta er oft töluvert vandaverk, því baðvigtir eru jú ekki gerðar til að vigta töskur. Gæta þarf að taskan snerti hvergi gólf og síðan þarf auðvitað að vera hægt að lesa á vigtina. Stundum gengur þetta illa.

En, alltaf þarf að gera þetta. Breytir engu þótt ég segist einfaldlega borga þá yfirvigt sem komið gæti. Nei, töskur skulu vigtaðar, og síðan er velt fyrir sér hvort vigtin sýni nú örugglega rétta tölu.

Doddi mágur hefur lent í svona meðferð hjá systur sinni. Oftar en einu sinni og oftar en tvisvar.

Því kom í sjálfu sér ekki á óvart einn jólapakkinn frá honum.

Farangursvigt.

Sú lítur svona út.

Þetta er alveg brillíant tæki. Taskan hangir á króknum og svo er henni lyft frá gólfi. Bíður maður síðan eftir að græjan pípi, en þá er kominn álestur. Á apparatinu er þessi fíni stafræni gluggi, sem gefur einn aukastaf eftir kíló.

Núna fyrr í dag þá reyndi í fyrsta sinn á tækið. Tinna Rut var á leið til Kanada.

Taskan vigtuð.

En hún elsku Gulla mín var ekki alveg sátt. Nei, eitthvað þótti henni talan lág.

Hvað gerði frúin?

Jú, náði í baðvigtina.

Svo var farið í gegnum alla seremóníuna. Taskan vóg salt á vigtinni og svo var reynt að lesa á tölurnar. Það gekk ekki vel, því baðvigtin er ekki neitt sérstaklega nákvæm.

Aftur var farangursvigtin prófuð. 21,9 kg sýndi hún.

Í Keflavík fór svo taskan á vigt eins og lög gera ráð fyrir. Ekki var laust við að sumir héldu niðri í sér andanum.

21,9 kg.

Ætli baðvigtin fái frí næst?

Merkilegur dagur

Þá rann merkilegur dagur upp í lífi Rúnars Atla. Hann fór í fyrsta skipti í skóla á Íslandi. Í Fellaskóla, bekk 1-BH.

Í gær keyptum við skólatösku og ýmis ritföng sem þarf þegar svona tímamót renna upp í lífi manns. Auðvitað þurfti líka nesti og nýja skó.

Menn voru aðeins syfjaðir í morgun, enda komnir upp á lagið með að vakna seint og vaka frameftir. En þó hafðist að fara framúr og klæða sig án nokkura vandræða. Aðeins meira af fötum sem þarf á Íslandi heldur en Namibíu.

En svona leit piltur út rétt rúmlega kl. 8 í morgun.

Fyrsti skóladagurinn gekk vel. Kennarinn, sem heitir Bjarni, virðist fínn náungi. Rúnar Atli var reyndar ekki alveg sáttur við að bekkurinn er iðulega kallaður Bjarnabófarnir. Rúnar Atli segist nefnilega ekki vera glæpamaður... En að því undanskildu leist dreng vel á allt saman. Hann er núna að dunda sér við fyrsta heimaverkefnið.

Þetta lítur vel út.

Kraftur í stuttum strák

Milli jóla og nýárs var skroppið í IKEA og kommóða keypt. Þegar samsetning hófst, þá tók sonurinn yfirráðin. Undir leiðsögn föðursins þá sá hann nær alveg um samsetninguna. Þetta var í raun bara eins og Legó í hans huga. Leiðbeiningabæklingur og svo „kubbar” sem þurfti að setja saman.

Fór drengurinn létt með þetta.

Fjölskyldan saman

Enn laumast nýtt ár í garð. Síðasta ár var gott að mörgu leyti fyrir okkur, en nokkur óvissa ríkir um framtíðina hjá okkur á þessum tímamótum. En, óvissa eða ekki, tíminn líður.

Eins og hefð hefur myndast fyrir þá komu ýmsir ættingjar hingað í mat á gamlárskvöld. Að venju eldaði Gulla kalkún og saltkjöt og baunir. Allir eru ánægðir með þetta matarframboð.

Líklega var þetta stærsta áramótaboðið fram að þessu. Voru 17 matargestir að þessu sinni. Hér sátu allir afkomendur mömmu, ásamt henni, en sjaldgæft er að við hittumst öll.

Ekki eru margar myndir af okkur systkinunum þremur saman, en hér er þó ein.

Við Gulla vorum ásamt okkar þremur börnum, Davíð og Sigga ásamt sínum þremur sonum og síðan voru Jóhanna og Elli og tveir drengir þeirra. Að auki mættu svo tveir samleigendur Dagmarar Ýrar.

Allir skemmtu sér vel. Síðan nýttum við okkur það að hafa „utanaðkomandi” fólk sem gat tekið að sér ljósmyndun. Stilltu allir sér upp og hér sést mamma ásamt sínum afkomendum.

Flott lið.

Góður árangur og ánægjulegur

Stundum þarf að monta sig aðeins af eigin árangri.

Í morgun þegar ég steig á vigtina þá sýndi hún 21 kg minna en hún gerði í ársbyrjun.

21 kíló!

Ég er ánægður yfir þessu. Og reyndar rígmontinn, ef ég á að vera alveg hreinskilinn.

Í ársbyrjun var ákveðið að nú þyrfti að taka sig á.

„...annars verðurðu dauður eftir ekki alltof mörg ár...“ sagði einn læknir mér.

Ekki alveg það sem maður vill heyra.

En, ég var heppinn. Mér tókst að lagfæra lífsstílinn og árangurinn lét ekki standa á sér. Kílóin hreinlega hrundu af mér. Bara það að hætta að drekka gos og borða sælgæti hafði greinilega mikil áhrif. Enda þegar maður drekkur um og yfir tvo lítra af Pepsíi á hverjum einasta degi, þá innbyrðir maður slatta af sykurmolum.

Sykur tók ég útúr mínu mataræði eftir því sem hægt er og síðan var regla að fá sér aldrei oftar en einu sinni á diskinn.

Næringarfræðingur sagði mér að borða sex máltíðir á dag og mér hefur tekist að fylgja því nokkuð vel. Þá verður maður aldrei mjög svangur og gúffar því ekki matnum í sig með látum.

Síðan hef ég stundað leikfimi af miklum móð. Undir leiðsögn hámenntaðs þjálfara. Kellingaleikfimi hef ég stundum kallað þetta í gríni. Ligg á bakinu og lyfti mjöðmum og fótum. Er síðan að velta mér yfir stærðarinnar bolta og geri allskonar æfingar sem ég hefði aldrei hugmyndaflug til að láta mér detta í hug.

Aftur, árangurinn er ljós. Nú er ég miklu léttari, en ekki bara það. Einnig er ég miklu hraustari en áður.

Og hvað gerði ég í tilefni dagsins og árangursins?

Jú, byrjaði daginn á 500 metrum í sundlauginni. Fór síðan heim, bakaði vöfflur og borðaði tvær með sultu og rjóma. Því maður má ekki fara út í öfgar. Lífstíllinn er langtímamarkmið og í góðu lagi að gera vel við sjálfan sig inn á milli.

Gleðilegt nýtt ár og gangi öllum vel að ná sínum markmiðum á næsta ári.

Jólaös? Verð ekki var við hana

Vakið hefur athygli mína hvað allt er rólegt þessi jólin.

Finnst mér mikill munur frá síðustu jólum. Þá var t.d. varla hægt að fá stæði í Mjóddinni rétt fyrir jólin. Núna var hægt að velja úr stæðum á Þorláksmessu. Og reyndar var það svipað tvo dagana á undan.

Smáralindin var með rólegra móti. Fengum við stæði tveimur dögum fyrir jól rétt við innganginn. Og engan veginn örtröð inni.

Fjarðarkaup. Jú, þar var töluvert af fólki 22. desember, en á sama tíma í fyrra var ekki þverfótað í búðinni fyrir viðskiptavinum. Þá var vandkvæðum bundið að snúa við ef eitthvað gleymdist að setja í kerruna. Ekkert mál að snúa við þessi jólin.

Byko í Breiddinni. Varla kjaftur þar inni.

Garðheimar í Mjóddinni og Blómaval í Skútuvoginum. Ekkert um að vera.

Í gær fór ég í IKEA. Útsala hófst þann sama dag. Ekki var mikið af fólki. Engan veginn. Teljandi á fingrum sér.

Hverju veldur?

Í fréttunum heyrir maður að kuldinn sé orsökin. Ég man ekki betur en hafi verið nístingskuldi í fyrra. Nærri 10 stiga gaddur.

Fór fólk fyrr af stað að versla?

Kannski.

En kannski er samdrátturinn núna fyrst að hafa áhrif á fólk.

Veit það ekki, en er handviss um að fólk verslar töluvert minna núna en þá.

Þegar ég verð stór...

... þá vil ég verða lögga

Við komum nefnilega í hús hjá löggumanni í gær og guttinn fékk að máta húfuna. Vakti þetta mikla gleði hjá þeim stutta.

Tuttuguogfjögur hvað?

Við hjónin vorum aðskilin á brúðkaupsdaginn okkar fyrr í mánuðinum. Tuttuguogfjögur ár í hjónabandi. Geri aðrir betur.

Tinna Rut smellti af okkur þessari fínu mynd á aðfangadagskvöld. Ekki skyldi manni detta í hug að þessi árafjöldi sé að baki.

Jólin 2010

Aðfangadagur kom og fór eins og aðrir dagar.

Maður er víst orðinn svo gamall að helsta gleðin er að fylgjast með börnunum sínum. Og skemmtilegast að fylgjast með yngsta fjölskyldumeðlimnum.

Lundúnaævintýrið olli því að jólatréskaup áttu sér stað töluvert seinna en vant er. Tré fannst þó, en okkur hjónunum þótti tréið hálf-kreppulegt. Líklega minnsta tré frá því að við hófum að kaupa alvörutré, en það gerðum við fyrst 1991 í Vancouver.

Eins og siður hefur verið undanfarin ár, þá fékk sonurinn að setja toppinn á. Honum leist þannig á að geta þetta hjálparlaust, en þrátt fyrir að tréið væri minna en venjulega, þá var drengur of stuttur í annan endann. Faðirinn kom því til hjálpar og var ánægður með.

Ekki var neitt vikið frá vana þegar kom að kvöldmat á aðfangadag. Hamborgarhryggur frá Fjarðarkaupum. Sá bráðnaði í munni eftir snilldareldun eiginkonunnar.

Hér er Rúnar Atli ásamt ömmu sinni við matarborðið. Hryggurinn í forgrunni.

Undir tréinu var mikið af pökkum þetta árið eins og fyrri ár. Hér sést Rúnar Atli halda á stærsta pakkanum sem hann fékk í þetta sinn. Núna, á jóladagsmorgni, situr sá stutti og dundar sér við samsetningu.

Að lokum óskum við öllum gleðilegra jóla og farsæls komandi árs.

Fjársjóðurinn, þessi eini sanni

Dagmar Ýr, Rúnar Atli og Tinna Rut.

Beðið aðeins lengur

Sit núna úti í flugvél og bíð eftir því að hún leggi af stað. Líklega góður hálftími síðan vélinni var lokað. Flugmaðurinn gaf reyndar til kynna að við þyrftum að sitja a.m.k. 40 mín. í vélinni áður lagt yrði af stað. Svo þarf að taxa í 20 mín. Bara ein flugbraut í gangi.

En þetta styttist.

Enn styttist

Er kominn út að hliði. Mætti út á völl um hálfsjö, en vélin var sett kl. 9. Ekkert bólaði á starfsfólki. Leist mér ekkert sérstaklega á þetta, því önnur flugfélög á nálægum borð voru að tékka inn í óðaönn. Ekkert hins vegar hjá okkur.

Loks um 8 birtist starfsfólk. Skipulagið var ekkert sérstakt því ekkert hreyfðist lengi.

En svo loksins, loksins fór eitthvað að gerast. Ég fékk brottfararspjald, flaug í gegnum öryggiseftirlitið og fékk mér langþráðan morgunmat.

Svo kemur í ljós hvort taskan er með.

Styttist...

Sit núna á Heathrow flugvelli. Kominn með brottfararspjald í hendur og bíð bara eftir tilkynningu um númerið á brottfararhliðinu. Sem betur fer virðist glytta í lok ferðalagsins.

Meira síðar, nú var að koma tilkynning

Óveður og fréttaflutningur

Almannatengslafulltrúi Heathrow flugvallar er mikið í sjónvarpinu hér í Bretalandi. Þetta er krullhærður stráklingur, líklega 25-27 ára.

Hann segir að veðrið í gær sé það versta sem menn hafi upplifað í 20 ár.

Örfárra sentimetra snjór.

Og reyndar má ekki gleyma ,,djúpfrystingunni.''

Big freeze!

2-5 gráðu gaddur. Ekki er það nú mikið.

Þetta éta sjónvarpsstöðvarnar upp, en engum dettur í hug að spurja veðurstofuna hvernig þetta veður sé í sögulegu samhengi.

Almannatengslafulltrúinn stýrir umræðunni.

Lundúnavist

Skrapp í strætóferð í dag. Aðalástæðan var að kaupa yfirhöfn af einhverju tagi. Það gengur varla að storka örlögunum mikið lengur með því að flækjast út um allt á stuttermaskyrtu.

Ég fór sem sagt í strætó. Spurði konu á stoppustöðinni ráða, því ég var ekki alveg viss hvaða vagn ætti að taka. Hún sá greinilega aumur á mér, því hún lagði mér lífsreglur og sá til þess að ég kæmist klakklaust á Laugaveg þessa hverfis sem ég er í. Kona þessi er líklega frá einhverri eyju úr karabíska hafinu ef dæma má af hreimi hennar.

Á leiðinni í strætó velti ég því fyrir mér hvernig væri að búa í Lundúnum. Komst ég að þeirri niðurstöðu að það væri ekki eftirsóknarvert. Mér finnst einfaldlega ekkert við Lundúnir aðlaðandi. Það bara ekki flóknara en það.

En mér tókst þó að finna yfirhöfn sem ég er ánægður með. Svo er bara að sjá hvernig Gullu líkar við ,,töffarajakkann.''

Ég rölti svo um bæinn í smástund, fylgdist með mannlífinu og keypti jólagjöf eða tvær. Það verður að segjast að fjölbreytni mannlífsins hér er forvitnileg. Ekki veit ég hversu mörg tungumál ég heyrði á þessum stutta miðbæjarrúnti, en mörg voru þau. Síðan fór mér að kólna á tánum og þar með fór ég að sakna veðurlagsins í Windhoek. Þá var tími að finna strætóinn til baka.

Ég náði sambandi við Icelandair skrifstofuna heima. Stefnt er á að fljúgja héðan klukkan níu í fyrramálið. Mikið vona ég að það gangi eftir, því mér hundleiðist að hanga hérna einn rétt fyrir jólin. Allt sem krossleggja er hægt er því krosslagt með þá von í huga að skömmu eftir hádegi heyri maður fleygu orðin:

,,Kæru farþegar, velkomin heim.''

Bretaklúður og hvar er Icelandair starfsfólkið?

Sit núna á hóteli nokkur hundruð metra frá Heathrow flugvellinum í Lundúnum. Hef það alveg ágætt, þó auðvitað vildi ég miklu frekar vera í faðmi fjölskyldunnar í Æsufellinu.

En klúður gærdagsins heldur áfram. Þá gátu flugvallaryfirvöld ekki tekist á við 2-3 sm snjólag. Vélin frá Keflavík var síðasta vélin sem lenti áður en vellinum var lokað. Þá var klukkan 12:15. Eftir það snjóaði ekkert. Sex klukkutímum seinna er ég kominn út í vél og allt klárt fyrir brottför. Klukkutíma síðar tilkynnti flugstjórinn okkur að flugvöllurinn yrði ekki opnaður þann daginn. Allir farþegarnir þurftu því að fara frá borði.

Ekki nög með það, heldur var okkur líka sagt að öll hótel væru full og við þyrftum því að sjá um okkur sjálf. Og svo þyrftum við að finna töskurnar okkar.

Ýmsir þjóðþekktir Íslendingar og útrásarvíkingar eru í sama bobba og ég. Má nefna Eggert Magg, fyrrum West Ham stjóra, Steina í Kók og frú og Jón stórforstjóra Sigurðsson.

Í töskusalnum ríkti algjör ringulreið. Þar voru hundruðir taska út um allt og ekkert skipulag. Ég spurð einn starfsmann hvar töskurnar úr mínu flugi kæmu. Sá ranghvolfdi í sér augunum og sagði: ,,Þú verður bara að leita.''

Já, sæll!

Eftir klukkutíma bið hafði slatti af mínum ferðafélögum fengið sínar töskur, en ekkert bólaði á minni. Fór ég að spyrjast fyrir. Eftirgrennslan leiddi í ljós að þar sem mín taska kom úr tengiflugi þá var hún tekin til hliðar einhvers staðar og yrði sett beint í vélina sem ég færi í. Ágætt hefði verið ef maður hefði fengið að vita þetta.

Á meðan ég beið eftir töskunni sem aldrei kom áskotnaðist mér símanúmer hjá Hotels.com og tókst mér með þeirra aðstoð að fá herbergi á einhverju litlu hóteli guð-má-vita-hvar.

Svo var að koma sér þangað.

Leigubíll.

Ég fer út úr flugstöðinni og sé heljarinnar biðröð eftir leigubílum. Mér leist ekki vel á þessa röð því ég var ekki klæddur fyrir mikla útivist í tveggja stiga frosti eða svo. Ég var bara á stuttermaskyrtu og gallabuxum. Hafði beðið Gullu að koma með úlpu út á völl í Keflavík, en ég átti ekki von á því að fara út á meðan á ferðalaginu stóð.

En ég þurfti leigubíl og rölti mér þvî að endanum á röðinni. En þá lá við að mér væri öllum lokið. Þar sem ég hélt að röðin endaði fór hún fyrir horn og var margfalt lengri en ég hélt. Varlega áætlað, ég endurtek varlega, voru ekki undir 500 manns í þessari röð. Án gríns.

Þarna stóð ég í meira en klukkutíma í röð. Í stuttermaskyrtu og undir frostmarki. Ég var reyndar með bol í handtöskunni og fór líka í hann. Sem betur fer er ég heitfengur, en síðustu mínúturnar í röðinni var ég farinn ad fá ósjálfráðan skjálfta öðru hverju. Óþægileg tilfinning, megið þið trúa.

En á endanum komst ég á hótelið. Svaf ég vel til morguns, þótt eitthvað af gormum í dýnunni væru full uppstæðir.

Starfsfólk Icelandair sagði okkur að brottför yrði í kringum 8 næsta morgun. Mætti ég því út á völl rétt eftir sex.

Þá var kominn lögregluvörður við allar aðkeyrslur að Heathrow. Völlur var lokaður var mér sagt. Tókst mér þó að komast gangandi inn í innritunarsalinn. Þar voru þúsundir manna, sem flestir höfðu eytt nóttinni á vellinum. Öðru hverju var lesin upp tilkynning þar sem sagt var að völlurinn væri lokaður og að allir ættu að yfirgefa hann.

Ekki bólaði á starfsfólki Icelandair. Símanúmerið sem upp var gefið var símsvari sem sagði að skrifstofa opni á mánudag kl. 9.

Ekki þótti mér þessi þjónusta til fyrirmyndar. Ég sá t.d. srafsmenn Swiss Air þarna sem leitðu uppi sína viðskiptavini, fræddu þá um stöðu mála og gáfu þeim skriflegar leiðbeiningar og símanúmer. Svipað virtist í gangi hjá Lufthansa.

En engar upplýsingar frá Icelandair.

Eftir smátíma virtist mér einsýnt að ekkert myndi gerast næstu klukkutímana. Hringdi ég því aftur í vini mína hjá Hotels.com og redduðu þeir mér hótelherberginu sem ég er í núna. Ég er einn af þeim heppnu því fullt af fólki finnur ekki hótelherbergi.

Gulla náði sambandi við Icelandair heina, en þeir vissu ekkert. Ekki nema að þar sem ég átti flug í gær, þá væri ég ekki í forgangi í dag.

Eru menn ekki að grínast?

Þrautaganga í Tsumeb

Var að skoða gemsann mínn - jú, jú, ég hef lítið að gera á kvöldin, svona aleinn - og þá rakst ég á þessa hreyfimynd. Hún er tekinn í júlí sl. í Tsumeb. Rúnar Atli kom með mér í vettvangsferð á leikskóla og þurftum við að gista eina nótt á fínum gististað. Þar var fín leikaðstaða og Rúnar Atli vildi auðvitað prófa.

Rigning í Windhoek

Fyrr í kvöld kom þessi svakalega úrhellisrigning hér í Windhoek. Sem er fínt, því þá dregur aðeins úr hitanum sem er hér annars. Ég prófaði að taka smámynd á símann minn út um stofugluggann og hér kemur hún. Vonandi gefur hún ykkur hugmynd um hvernig rignir hérna.

Alvöru listaverk

Ýmislegt kemur í ljós þegar staðið er í flutningum. T.d. gat ég ekki annað en tekið mynd af þessu listaverki sonar míns. Pasta er til margra hluta nytsamlegt.

Einn í koti

Þá er maður orðinn aleinn í landi hinna hugrökku. Gulla og Rúnar Atli eru komin til Svíþjóðar eftir því sem ég kemst næst. Ég sit því einn í kotinu. Þó ætti ekki að hafa ákveðinn greini, því áðan lauk ég við að tæma húsið og snemma í fyrramálið skila ég lyklunum. Ég er fluttur á lítið gistiheimili og er því ekki í kotinu, heldur koti.

Reyndar ágætis gistiheimili, ég er með litla íbúð fyrir mig með eldhúskróki, borðstofu og stofu. Og svo auðvitað svefnherbergi. Þrjú svefnherbergi reyndar. Hér þarf ég að elda ofan í mig sjálfur. Mér líkar það bara ágætlega, því mér leiðast hótel þegar þarf að sofa meira en tvær, þrjár nætur. Kjúklingabringa og hrísgrjón verða í matinn á eftir.

En alltaf er skrýtið að labba síðasta hringinn um húsið þegar verið er að flytja. Allt orðið tómt og húsið virkar sem skel. Maður þekkir húsið, en samt ekki því allt manns hafarí er farið á braut.

Ég verð hér fram í miðjan desember, kem til Íslands 18. des. Þá verður maður ekki lengur einn.

Kveðjustund

Yfirstandandi vika er síðasta vika Rúnars Atla í forskólanum, Vorschule á germönsku. Aðalkennarinn hans, Maren, verður ekki í vinnunni á morgun og föstudag og því kvöddust þau áðan. Skrýtið til þess að hugsa að kannski sjáist þau aldrei aftur.

En best að sleppa svoleiðis döprum og leiðinlegum hugsunum.

Ég fékk að taka mynd af þeim tveimur.

Hugurinn ber mann hálfa leið

Nú styttist í að Rúnar Atli leggi í langferð með mömmu sinni. Á mánudaginn í næstu viku fljúga þau á braut. Fyrsta stopp verður í Svíaríki hjá frændum og frænkum.

Rúnar Atli er orðinn nokkuð spenntur fyrir ferðalaginu, ekki síst að hitta Ellen og Oliviu, tvíburafrænkur sínar. Í morgun fór hann því í Ljungberg bolinn sinn, föður sínum til lítillar kátínu.

Skyldi jólaskapið koma brátt?

Nú eru jólaskreytingar komnar í nær allar búðir hér í Windhoek. Allskonar grenigreinar og jólaskraut lafir niður úr loftunum. Afgreiðslufólkið er komið með jólasveinahúfur. Meira að segja er vélrænn jólasveinn í einni matvörubúð hér í nágrenninu. Sá dillar sér í mjöðmum og syngur jólalög, börnum til mikillar ánægju. En fullorðna fólkinu finnst minna til koma, enda hálfgert dósahljóð í sveinka.

Síðan eru jólavörunar auðvitað komnar. Jólatré og allt sem því tilheyrir. 

Einn og einn húseigandi tekur líka þátt í leiknum. T.d. er einn nágranni okkar búinn að festa jólasveinabrúðu utan á skorsteininn sinn. Heldur sveinki dauðahaldi að því er virðist; kannski búinn að innbyrða of mikið af glöggi?

Jólalög heyrast þó ekki enn í útvarpinu. A.m.k. ekki á þeim stöðvum sem ég hlusta á. Ætli það byrji ekki uppúr mánaðarmótum, gæti trúað því.

Ég get nú ekki sagt að ég sé kominn í jólaskap. Alltaf er nefnilega sama vandamálið. Þrjátíu stiga hiti og þar yfir passar bara engan veginn við jólin. Sama hversu lengi maður býr á slóðum sem hásumar er í jólamánuðinum. Spenningurinn er þó aðeins að byrja hjá Rúnari Atla, enda ekki nema sex ára.

Vonandi kemst ég í gott jólaskap þegar ég lendi á Fróni, tæpri viku fyrir jól.

Já, ég er eiginlega alveg viss um það.

Íslenskan getur vafist fyrir

Þegar ég kom heim úr vinnunni áðan, þá var sonurinn á fullu að leika sér.

„Ja-há,” varð mér að orði, „er verið að drasla út?”

Sonurinn horfði á mig. Greinilega svolítið hissa.

„Nei, pabbi, ég er að drasla inni.”

Meiri músaraunir

Á fimmtudaginn fór rafmagnið allt í einu af hluta af húsinu okkar. Sama hvað við gerðum, lekaliðnum sló alltaf út. Rafvirki var kallaður til og eftir smástund var sá dómur kveðinn upp að eitthvað væri að þvottavélinni okkar.

Þvottavélin af öllum hlutum. Einmitt það heimilistæki sem maður vill síst missa.

Nú voru góð ráð dýr. Annar viðgerðarmaður var kallaður út og tók hann þvottavélina til viðgerðar á föstudaginn. Engin þvottavél alla helgina, þ.a. nú var aldeilis gætt sín að „endurvinna” föt og þó sérstaklega handklæði. Ómögulegt að verða handklæðalaus, ekki satt?

Svo í morgun fékk ég símtal frá viðgerðarmanninum. Sá sagðist vera búinn að finna bilunina og yrði lítið mál að redda þessu.

Og... hvað gerðist? vildi ég fá að vita.

Jú, líklega hefur mús komist inn í þvottavélina og nagað einangrunina af einhverjum vírum.

Mús!

Líklega ættingja músanna sem við eltumst sem mest við í vetur sem leið.

Einhver hefnigirni líklega á ferð. Hlýtur að vera, því ég skil engan veginn af hverju músarræfill vill naga á einhverri einangrun, þegar nóg matarkyns er til í húsinu.

En málið er þó leyst svo nú er hægt að fara að þvo á nýjan leik.