Afmæli!

Fimmtán ára!

Barasta fimmtán ár frá því hún Tinna Rut kom í heiminn. Ótrúlegt en satt.


Við Rúnar Atli vöktum hana klukkan sex í morgun til að fylgjast með henni opna gjafirnar. Okkur fannst það bara gaman. En eins og sést voru menn auðvitað mishressir.

Um leið og ég spurði Rúnar Atla hvort við ættum ekki að vekja Tinnu Rut til að opna pakkana, þá spratt hann á fætur. Ekki málið. Auðvitað átti að vekja Tinnu.



Hún fékk grænt flísteppi og mynddisk frá Rúnari Atla. Frá foreldrunum fékk hún græjur í herbergið sitt, en hún hefur látið lítið ferðatæki duga sér. Nú hins vegar drynja djúpir bassatónar úr herberginu hennar. Allt önnur gæði og hún var fjarska glöð með gjafirnar sínar.

Auðvitað þurfti að hjálpa við að opna gjafirnar eins og gengur. „Opna saman,“ var aðalfrasinn hans Rúnars Atla.

Síðan var farið í skólann. Þar var hálfgerður frídagur - íþróttadagur - og allir áttu að mæta í íþróttafötum í skólann. Skólataskan var ekki einu sinni tekin með í skólann. Auðvitað gaman á afmælisdeginum þegar svoleiðis er.


Síðan í kvöld fara 15 krakkar út að borða á tex-mex stað sem heitir Spur. Þar er nefnilega sungið fyrir afmælisbörnin. Tinna Rut þarf ekki einu sinni að borga. Munur að eiga góða vini.

Enda þetta með smáskilaboðum frá henni fimmtán ára dóttur minni:

Nostalgía

Æ, mikið var ég þreyttur í morgun.

Í gærkvöldi sat ég við tölvuna og var eitthvað að skoða mbl.is. Rek þá augun í bloggsíðu þar sem minnst er á Vancouver Canucks, íshokkílið Vancouverbúa. Álpast ég til að skoða síðuna, en hún er skrifuð af íslenskri konu sem stundar nám við háskóla í Vancouverborg.

Sem ég byrjaði að lesa um hin og þessi kennileiti borgarinnar fór fullt af minningum að hrúgast upp. Gleymdi ég mér gjörsamlega við lesturinn og fór ekki upp í rúm fyrr en eftir miðnætti. Gekk síðan ekkert að festa svefn, og var því hálfpirraður þegar klukkan hringdi 20 mínútum fyrir sex. Óvenjuseint þar sem Rúnar Atli fer ekki í leikskólann á mánudögum. Sem betur fer í þetta sinn.

Ég leiði ekki oft hugann til áranna í Vancouver, en þegar það gerist, þá eru alltaf góðar minningar. Svona líf í rósrauðu ljósi. Þrátt fyrir peningaleysi námsáranna og skort á ýmsum veraldlegum gæðum, þá leið okkur yfirleitt ósköp vel þarna.

Náttúran ægifögur eins og meðfylgjandi mynd af háskólasvæðinu ber með sér.



En hvað var svona gott við staðinn?

Jú, í fyrsta lagi fæddist jú Tinna Rut þar, sem hlýtur að teljast hápunktur verunnar þarna.

Síðan voru dæturnar á þeim aldri þegar lífið er svo skemmtilegt og margar skemmtilegar minningar tengjast þeim.

Við eignuðumst mjög góða vini þarna, sérstaklega ein hjón sem áttu dætur á svipuðum aldri og við. Ferðuðumst við mikið með þeim og voru tjaldútilegur það sem blífaði. Þarna lærði maður að höggva við í varðeldinn, kveikja upp eld og sitja og glóða sykurpúða.

Ja, við vorum reyndar aldrei mjög hrifin af sykurpúðunum, en það var engu að síður einhver sérstök stemming sem fylgdi því að tálga grein og stinga í sykurpúðann og halda yfir eldinum.

Síðan var jú allt til alls í borginni, og bókabúðirnar, maður minn, algjör himnasæla að dunda sér tímunum saman í þeim.

Lengst af ókum við um á 78 módeli af svörtum tveggja dyra Chrysler LeBaron, alveg víðáttustórum. Hann var svolítið dyntóttur greyið og átti Gulla það stundum til, komin sex til átta mánuði á leið, að þurfa að opna húddið og stinga skrúfjárni ofan í blöndunginn til að loft kæmist að þegar bílnum var startað. Fólki varð stundum starsýnt á þessa kasóléttu konu sem stóð í bílaviðgerðum. En í gang fór bíllinn alltaf hjá henni.

Síðan átti framrúðan bílstjóramegin það til að opnast að fyrirvaralausu, og lítið mál var ef lyklarnir læstust í bílnum. Maður bara stakk fingrum milli pósts og rúðu og þrýsti henni niður og þar með var hægt að opna bílinn innan frá.

Einhvern veginn var lífið þægilegt og áhyggjulítið. Við áttum heima í Vancouver í fimm og hálft ár og vorum orðin eins og innfædd þarna. Á þeim tíma hefðum við alveg verið til í að ílengjast þar.

Stundum höfum við velt því fyrir okkur hvað hefði gerst ef við hefðum vitað áður en við fluttum út að Tinna Rut væri á leiðinni. Hefðum við farið út í óvissuna? Við munum aldrei vita svarið, en líklega væri lífið öðrum vísi á einhvern hátt.

En, eitt er þó víst. Í kvöld verður farið snemma í bólið.

Uppskerutími nálgast

Vér bændur hér í sunnanverðri Afríku erum farnir að huga að uppskerutíma. Tíðin hefur verið ágæt hér í Windhoek, þótt annars staðar í landinu hafi verið fullþurrt. Síðan berast fréttir af fuglafári sem éti kornin af maísstönglum, en við höfum verið blessunarlega lausir við þau óféti.

Nú fer að líða að því að glóaldin verði fullþroska á ökrunum okkar hér í Windhoek. Af þessu tilefni fórum við Rúnar Atli á stúfana til að kanna ástandið. Eins og sést á myndinni er eitt og eitt glóaldin orðið þroskað, og smakkaðist mjög vel, en aðeins þarf að gefa lengri tíma áður en hægt verður að hefjast handa við tínslu af alvöru.



Hjá okkur eru tvö glóaldintré og síðan er eitt mandarínutré. Einhverjir fleiri ávextir vaxa hjá okkur á akrinum, en ekki gafst tími að þessu sinni að fullvissa sig á því hvurslags ávexti þar um er að ræða.

Kominn var nefnilega síestutími hjá honum Rúnari Atla.

Svo þurfa bændur að hvílast sem aðrir.

Bílasýning

Í morgun brá ég mér á bílasýningu með dóttur minni og syni.

Okkur líst þannig á að þegar móðir barnanna kemur hingað í sumar þá verði að fjárfesta í bifreið handa henni. Sjálfsagt best að búið sé að því áður en hún kemur.

Hún eiginkona mín er nefnilega ekki beinlínis þekkt fyrir þolinmæði, hef ég heyrt utan að mér.

Hvað um það, þetta er nú ekki einfalt mál, að velja ökutæki.

Bifreiðin þarf að vera lítil, þ.a. að auðvelt sé að finna bílastæði og eins til að vefja sig áfram á háannatíma í Windhoek.

Þó þarf að vera hægt að koma börnunum fyrir, og síðan þarf auðvitað að vera pláss fyrir pinklana úr verslunarleiðöngrum.

Erfitt er að finna bíl sem uppfyllir þetta. Ég gleymdi víst að taka fram að verðið þarf líka að vera skikkanlegt.

Við fórum sem sagt á bílasýninguna til að skoða úrvalið og möguleikana í stöðunni.

Hann Rúnar Atli, hver annar, datt síðan niður á lausnina.

Ford er málið, og týpan kallast Bantam. Hljómar líkt og Batman...

Hér er mynd af kagganum:



Eins og sést nægjanlegt rými fyrir pinklana, hægt að stafla von úr viti.

Ha?

Börnin?

Hvar þau eiga að vera?

Ekki vandamál. Rúnar Atli sýnir hér hver venjan er í sunnanverði Afríku, og sjálfsagt þekkist þetta á fleiri stöðum.



Sjálfsagt er ekkert mál að bolta niður barnastól á pallinn.

En síðan skipti Rúnar Atli um skoðun og vill kaupa þetta ökutæki handa móður sinni...



„Ha,“ spurði Tinna Rut, „heldurðu að mamma gæti verið á mótorhjóli?“

Ég hélt það nú. Hún er nú megasvöl hún Gulla.

Kannski fær hún Kawasaki í afmælisgjöf.

Nesið

Seltjarnarnesið er lítið og lágt,
lifa þar fáir og hugsa smátt.

Ef ég man rétt þá orti meistari Þórbergur eitthvað í þessa áttina.

Af hverju dettur mér þetta í hug núna?

Jú, ég fékk tölvupóst frá nesinu í dag. Vinir okkar sem eru að hugsa um að koma í heimsókn á næsta ári. Ekki slæmt.

En, ég var beðinn um að setja mynd af húsinu sem við búum í á netið. Ætli það skipti einhverju máli hvernig við búum? Húsin eru jú ósköp fín á nesinu.

Kannski eru hlutirnir öðrum vísi í Afríkunni, hver veit?

Jæja, en ég ákvað að verða við beiðninni. Hér kemur því mynd af húsinu og fína borðinu sem við borðum við þegar veðrið er gott.

Verið velkomin!

Plástraæði

Hann Rúnar Atli er kominn með nýja maníu.

Plástraæði.

Í hvert skipti sem farið er í bíltúr þá vill hann fara og kaupa plástra. Sér í lagi, auðvitað, þegar hann er með einhverjar skrámur. Það gerist nú nokkuð oft. En skrámurnar eru þó ekkert aðalatriði, hann vill bara fá fullan kassa af plástrum til að geta opnað þá.

Síðan setur hann kannski tíu plástra á sig, hér og þar, og tekur restina af plástrunum og límir þá saman. Þetta er það skemmtilegasta sem hann gerir núna. Engin spurning.

Síðan á hann það til í gæsku sinni að vilja plástra aðra meðlimi fjölskyldunnar.

En í gær tók síðan nýtt við. Þá uppgötvaði hann að þar sem pabbi hans er með eitthvað af hárum á fótunum þá er mjög gaman að líma plásturinn á og rífa síðan af.

Aftur og aftur.

Þetta þykir honum hin besta skemmtun eins og meðfylgjandi myndskeið ber með sér.

Slúðrið í Windhoek

Namibía er ekki öðrumvísi er aðrir staðir. Fólki finnst gaman að lesa um annað fólk.

Í blöðunum hér eru síður með fólki í fréttum; myndir teknar á mannamótum, afmælum, partíum o.s.frv.

Þó á maður ekki alveg von á því að sjá fjölskyldumeðlimi á þessum síðum, eða hvað?

Sú var þó reyndar raunin í síðustu viku eins og hér má sjá:



Í lauslegri þýðingu er hér sagt frá turtildúfunum Rashid nokkrum Muhamedrahimov og Tinnu Wiium sem eru hér á góðri stundu. Þó ekki í Grundarfirði.

Rashid þessi er víst rússneskur og segja sögur að hann sé tengdur mafíósum síns heimalands. Er það gott? Veit það bara ekki.

En fyrirspurnum skal beint til hennar Tinnu minnar - tölvupóstfang: springbok hjá strik.is

Áhrifamáttur sjónvarpsins

Á þeim örfáu árum síðan ég var gutti hefur ýmislegt breyst í sjónvarpsmálum Íslendinga. Þegar ég var á aldur við Rúnar Atla þá voru reglulegar útsendingar á sjónvarpsefni nýhafnar á Fróni. Ég man nú ekki mikið frá þessum fyrstu árum sjónvarpsútsendinga, en í ýmsum fræðsluþáttum um þessi ár kemur fram að frekar voru útsendingar stöpular ef miðað er við daginn í dag.

Barnaefni man ég ekki mikið eftir, það var jú Stundin okkar og síðan voru auðvitað steinaldarmennirnir. Flintstones fyrir hina ungu óíslenskumælandi kynslóð. Ekki get ég svona í fljótu bragði rifjað upp neinar aðrar teiknimyndir frá mínu ungdæmi sem sitja eftir í kollinum, og þó, línan var jú auðvitað alveg klassi og mikil var ánægjan þegar hún birtist á skjánum milli dagskrárliða.

Ekki veit ég hvort Stundin okkar eða steinaldarmennirnir höfðu mikil áhrif á minn daglega talsmáta. Mér þykir nú ótrúlegt að hann Palli, Páll Vilhjálmsson, hafi brúkað slæmt málfar. Kæmi það mér mikið á óvart. Kannski maður hafi einstaka sinnum brugðið fyrir sig eins og einu jabba-dabba-dú-i þegar manni tókst að koma boltatuðrunni í mark í fótboltaleikjum á túninu undir gömlu heilsuverndarstöðinni. Man það þó ekki.

Af hverju er ég að velta þessu upp hér?

Jú, þrátt fyrir að hafa reynt að halda honum Rúnari Atla frá sjónvarpsefni sem þykir kannski ekki mjög uppbyggilegt fyrir ungar sálir, þá bendir ýmislegt til að árangurinn sé ekki alveg eins og til stóð.

Hann hefur horft mikið á Söngvaborg eitt og tvö og síðan á hann tvo mynddiska með Bjarnabóli. Þarna er jú auðvitað hinn besti boðskapur borinn á borð fyrir ungar sálir.

En...

Undanfarið hefur komið í ljós að einn teiknimyndaþáttur á hug sonar míns allan. Er þetta hin alræmda Simpson fjölskylda frá Springfieldbæ í Bandaríkjum, Norður Ameríku. Er guttinn dolfallinn yfir öllum þeim ævintýrum sem þessi fjölskylda lendir í.

Biður hann mikið á fá að horfa á þessa þætti, en þannig vill til að Tinna Rut á einhverjar seríur á mynddiskum.

Greinilegt er að hann á sér sína uppáhaldspersónu úr þáttunum.

Nei, það er ekki Bart.

Núna gengur sonur minn um allt og lætur frá sér við öll möguleg og ómöguleg tækifæri hinn fleyga frasa:

„DÓH!”

Jamm, Hómer Simpson er hin nýja fyrirmynd sonar míns.

Matreiðslan

Eitt er nú ágætt þegar fjölskyldan er sameinuð, ja, svona næstum því fullsameinuð, og það er að matreiðslan skiptist á milli manna.

Maður þarf því ekki á hverjum degi að velta því fyrir sér hvað eigi að vera í matinn og stússast í innkaupunum, því hinir taka þátt.

Gott mál.

Hér stendur hún Tinna Rut í ströngu við matreiðsluna. Greinilega undir strangri handleiðslu móður sinnar. Og þó, móðirin virðist vera að segja einhverja gamansögu. A.m.k. er eitthvað skemmtilegt í gangi.



Síðan þarf að smakka dásemdirnar. Ég get sagt ykkur að maturinn tókst alveg glimrandi vel í þetta sinn.



Svo skellti Rúnar Atli sér einnig í gamanið. Það þurfti í þetta sinn að útbúa kartöflumús og drengurinn tók það að sér.

Mér sýnist hann bera sig fagmannlega að við þetta, ekki satt?



Síðan þurfti jú að taka þetta út hjá drengnum.

Páskarnir komnir

Páskadagur runninn upp. Skýjað yfir Windhoekborg, sem er alveg ágætt því þá er frekar svalt og notalegt veðurlag.

Guttinn vaknaði um sjöleytið og þar með var friðurinn úti. Á þeim tíma var mamma hans sjálfsagt að bíða við hliðið á Gatwickflugvelli.

Við feðgarnir bökuðum vöfflur í tilefni dagsins. Borðuðum þær síðan með jarðaberja- og bláberjasultu. Tinna Rut var úti á lífinu fram til miðnættis svo hún sást ekki fyrr en um hádegisbilið. Hvað er nýtt?

Svo þurfti ég aðeins í bæinn og komst að því að fullt af verslunum eru opnar á páskadegi. Matvöruverslanir opnar til sex margar hverjar og slatti af sérverslunum opið líka.

Ekkert er enn ákveðið með kvöldmat. Ætli við förum ekki bara út að borða. Kannski á hlaðborð á Country Club eða eitthvað annað fínt.

Frúin flogin

Eftir þrjár vikur í endalausri sælu - og þar með slapplegheitum í dagbókarfærslum - þá er frúin flogin aftur heim á Frón.

Við Rúnar Atli ókum henni út á flugvöll áðan og kysstumst og knúsuðumst við hliðið. Merkilegt hvað hægt er að venja þessi börn á. Rúnari Atla virðist alveg hið sjálfsagðasta mál að móðir sín sé á stanslausu flakki. Nú var kominn tími til að kveðja að sinni og þá var bara veifað bless.

Kannski er hann bara ekki kominn á þann aldur að spurja: Hey, bíðiði við, hvað er eiginlega í gangi?

Hvað um það, Gulla ætti að lenda um tíuleytið í fyrramálið í Keflavík.

Eins gott hún Dagmar Ýr muni eftir því að vakna snemma...

Rúnar Atli í fréttunum

Rúnar Atli og páskaeggið

Gifsið komið af!

Á föstudaginn settust feðgarnir niður og pabbinn tók gifsið af. Guttinn var ánægður, þar til verknaðurinn var búinn. Þá greinilega leið honum ekki vel, fannst óþægilegt að hafa ekki verndina sem gifsið veitti. Kannski var hann með náladofa, en hvernig útskýrir maður fyrir tveggja og hálfs árs gaur hvernig náladofi sé?

Svo fór honum nú smátt og smátt að líða betur og um kvöldið vorum við feðgarnir farnir að slást.

Í góðu.

Að sjálfsögðu.

En þó var það þannig að faðirinn lagðist ofan á veiku hendina og beyglaðist úlnliðurinn meira en góðu hófi gengdi.

Sjaldan er ein báran stök, segðu.

Rúnar Atli fór því að hlífa höndinni á nýjan leik, en frekar en að fara með drenginn aftur á slysavarðsstofuna var tekin sú ákvörðun að hinkra og sjá hvort þetta myndi ekki lagast.

Sú ákvörðun virðist hafa verið rétt, því núna notar Rúnar Atli báðar hendur eins og fyrir gifs.

Gott mál.

Setið að spjalli

Nokkrum dögum áður en hún Gulla kom, þá sátum við feðgarnir úti í garði og spjölluðum saman.

Auðvitað var mál málanna koma mömmunnar og ræddum við þau mál aðeins.

Svona til útskýringar, þá er Toyota bakkí pallbíll af Toyota gerð. Svokallaður pikköpp, svo aðeins sé slett.

En samræðurnar voru eftirfarandi...

Láta mömmu líða vel...

Við hér leggjum okkur auðvitað í líma við að láta henni Gullu líða vel.

Þar skiptir engu máli aldur eða líkamlegt ástand. Rúnar Atli lætur auðvitað ekki sitt eftir liggja. Brotinn handleggur - jæja, brákaður - látum svoleiðis smáræði ekki stöðva okkur.

Hver vill ekki fá svona þjónustu?

Skatturinn farinn!

Jæja, þá er búið að klára skattaskýrsluna og skila henni. Alltaf gott þegar það er búið.

Skýrslan var nú ekki mjög flókin þetta árið. Verst hvað skuldirnar eru alltaf miklar...

Tveir flottir

Fyrir nokkru fórum við Rúnar Atli í hádegismat á einu af betri hótelum bæjarins. Þar áttum við stefnumót við Íslending sem bjó hér einu sinni og var í pílagrímsferð.

Hann tók þessa mynd.

...og þá var kátt í höllinni...

Jæja, þá rann stóri dagurinn upp. Rúnar Atli hefur beðið lengi eftir því að mamman hans komi með flugvélinni frá Íslandi. Sem sagt í dag.

Byrjuðum daginn á kaffihúsi, í tilefni komu móðurinnar, og fórum svo út á völl. Mættum u.þ.b. 20 mínútum áður en vélin lenti, til að tryggja okkur sæti við glerið inn í komusalinn. Ekki ráð nema í tíma sé tekið.

Svo kom Gulla. Gleraugun voru greinilega mettuð móðu, því hún ætlaði ekki að sjá okkur tvo. Horfði greinilega langt yfir skammt.

Svo var flogið í gegnum vegabréfsskoðun og að lokum kom taskan.

Eins og sést var knúsast og kjassað.

Tær snilld

Hann sonur minn er nú alveg einstakur.

Þannig er að honum finnst voðagaman að fá að koma með mér í vinnuna. Þetta er aðallega á laugardagsmorgnum eða skömmu eftir kvöldmat, ef ég þarf að skjótast eftir einhverju.

Skrifstofan mín er í fjórtán hæða byggingu og eru fjórar lyftur í húsinu. Alltaf þegar við erum að fara af skrifstofunni þá hleypur Rúnar Atli að lyftunum og bendir á þá sem hann álítur að komi að sækja okkur.

Fjórar lyftur, það þýðir jú að það eru fjórðungslíkur á að hitta á rétta lyftu. Nú hef ég fylgst með drengnum undanfarin skipti, því ég fór að sjá að hann hafði iðulega rétt fyrir sér. Hefur hann hvorki meira né minna en getið rétt til um hvaða lyfta kemur fjórum sinnum í röð.

Hvað er merkilegt við það?

Jú, ef fjórðungslíkur eru á að hafa rétt fyrir sér í hvert skipti, þá eru líkurnar á því að hafa rétt fyrir sér fjórum sinnum í röð 0,25 í fjórða veldi. Það þýðir 0,39% líkur á því að takast þetta.

Frekar ólíklegt.

Annaðhvort er drengurinn skyggn, eða ótrúlega heppinn í spilum.

Spurning að fara að kenna honum tuttuguogeinn.

Hurðarskellur

Í gær skall hurð nærri hælum. Í hádeginu vorum við Rúnar Atli á leið frá leikskólanum. Bara eins og við gerum þrisvar í viku.

Þó ekki með mynd af bílnum í vasanum...

Jæja, við vorum sem sagt á ferðinni. Komum að alveg stórfurðulegu hringtorgi sem er hér í borginni. Biðskyldur inni í því og alls konar krúsindúllur. Ég ek þarna í rólegheitum og sé Benz kálf að bíða að komast yfir götuna. Svo þegar ég er kominn við hornið á honum, haldiði að hann leggi ekki allt í einu af stað!

Ég snarsneri stýrinu til að sveigja frá og stíg bensínið í botn til að komast frá og næstum því, næstum því slapp. En gaurinn náði í skottið á mér, ef svo má segja, náði að klessa utan í afturstuðarann. En mér sýnist þetta nú bara vera rispur, sem jafnvel nást af með stífri pússun.

Gaurinn keyrði svo bara í burtu. En ekki mátti miklu muna að hann hefði farið inn í hurðina hjá Rúnari Atla. Ef einhver hefði verið við hliðina á mér, þá hefði ég ekki haft rúm til að sveigja frá og þá hefði áreiðanlega farið verr.

Svo í sama matartíma sjá ég þriggja bíla árekstur. Allt vegna þess að fremsti bílstjórinn vildi vera almennilegur og hleypa bílum yfir gatnamót, þar á meðal mér, en bílarnir á eftir voru ekki alveg með á nótunum.

Hættulegt í umferðinni.

Hrakfallabálkurinn

Hann Rúnar Atli er nú alveg ótrúlegur hrakfallabálkur þessa dagana. Ég hef nú sagt frá brákaða handleggnum hans, en núna stundar drengurinn það að stingast endilangur út um allt og stundum fleyta jafnvel kerlingar, svo mikil eru lætin í honum.

Hann fór í gær á leikskólann í fyrsta sinn eftir brákun. Þegar ég sótti hann voru hnéin og sköflungarnir þvílíkt hruflaðir að langt er síðan ég hef séð annað eins. Sandur og drulla fast í þessu. Við kíktum síðan í matvörubúð áður en við sóttum Tinnu Rut úr skólanum. Búðin sem litlu körfurnar eru í, þessar sem litlir krakkar geta keyrt. Hann er að hlaupa á fullu að ná sér í körfu þegar honum verður fótaskortur, endastingst framfyrir sig og rennur einhverja metra á maganum. Auðvitað kostaði þetta öskur, enda ekki von. En eftir hálfa mínútu eða svo var þetta gleymt.

Svona er þetta alla daga núna. Ég á allt eins ekki von á því að gifsið dugi fram á föstudag í næstu viku, en þá má taka það af. Ætli verði nokkuð eftir nema einhverjar tægjur. Gæti best trúað því.

Sundlaugarævintýri

Nú þegar komin er alvöru nettenging í kofann, þá verður kannski meiri ævintýramennska á þessum dagbókarsíðum.

Hér er fyrsta tilraun að kvikmyndagerð á netinu. Rúnar Atli og Tinna Rut sátu á sundlaugarbakkanum í byrjun árs og þá gerðist eftirfarandi:

Fréttir á því ylhýra

Þá er ég loksins kominn með ADSL! Nú er sko gaman. Sit í þessum skrifuðum orðum og horfi á fréttir stöðvar 1. Og einstök gæði, bara eins og setið sé fyrir framan sjónvarpið á Stillholtinu.

Gott mál, en kannski fer ég að vanrækja börnin... hver veit?

Kominn heim

Þá er fimm daga ferðalagi um norðurhluta Namibíu lokið. Fór snemma á mánudagsmorguninn var, og kom aftur heim um níuleytið í gærkvöldi. Ferðin var skemmtileg, en alltaf gaman að koma heim.

Leiðin lá norður til Himbaættbálksins. Alltaf gaman að heimsækja það fólk. Heilmikill borgarafundur var haldinn sem ég tók þátt í og síðan var geitakjöt og maísjafningur á borðum. Ég smakkaði aðeins á geitinni. Bara eins og lambakjöt á bragðið.

Ýmislegt er öðrum vísi hjá fólkinu sem býr þarna heldur en við á Íslandi eigum að venjast. Á myndinni hér að neðan sést vatnsból nokkurt sem notað er bæði af fólki og nautgripum. Ekki er gæfulegt að drekka vatnið sem nautgripir eru búnir að vaða í og gera þarfir sínar í. Ef rýnt er í myndina má sjá konu sem er að fara að sækja vatn í vatnsbólið. Vatnið er síðan notað til að elda mat handa börnum...



Síðan voru ýmsir staðir heimsóttir sem tengdust skólum og leikskólum. Leiðin lá um troðninga hingað og þangað og var iðulega erfitt að átta sig á í hvaða átt var farið. En alltaf endaði þó leiðin á réttum stað

Alls staðar eru krakkar eins og finnst alltaf gaman að láta taka af sér myndir. Þessum skólabörnum þótti mjög gaman að láta taka myndir og fá síðan að sjá á skjánum á myndavélinni.

Hrakfall

Hann Rúnar Atli hefur í gegnum tíðina átt það til að detta ofan af sófum, rúmum og fleiri húsgögnum. Um tíma leið varla sú vika að ekki kæmi ný kolsvört kúla á höfuðið á honum.

En í nokkurn tíma hefur honum tekist að forðast föll af þessu tagi. Þar til í gær. Þá tókst honum að falla ofan af stól eða sófa niður á gólf. Hann er allur að koma til í þessum föllum sínum og er farinn að bera hendur fyrir sig. En eftir að detta núna, rak hann upp ramakvein og vildi ekki hreyfa vinstri hendina með nokkru móti.

Var einungis um eitt að ræða, að fara með drenginn á slysavarðstofuna. Þar var drengurinn skoðaður, myndaður, skoðaður enn betur og síðan gifsaður á vinstri handlegg. Kom nefnilega í ljós hann hafði brákað handlegginn rétt neðan við olnboga. Sýndi einn læknirinn mér röntgenmynd þar sem ég gat séð örfína sprungu á beininu.

Verður þetta ekki vandamál, mun gróa að fullu á stuttum tíma, en gifs er nauðsynlegt í þrjár vikur. Guttinn litli var nú ekki alveg sáttur við gifsið, en ekki þýddi að deila við dómarann.

Við gengum út af slysavarðstofunni rúmum þremur tímum eftir að við mættum. Eftir því sem ég les í Mogganum þætti það vel sloppið í henni Reykjavík.

Nóttin var okkur síðan erfið. Rúnar Atli vaknaði á hálftíma til þriggjakortera fresti með miklar kvalir. Við vorum því hálftuskulegir í morgun. Hann hefur þó verið hress í dag og nú er ég búinn að ná mér í einhverja töfrastíla til að drengurinn sofi í nótt. Tók hann sér þriggja klukkutíma blund eftir hádegið í kjölfar inntöku fyrsta stílsins.

En hér er ein mynd af drengnum með nýju múnderinguna.



Síðan þykir honum greinilega allur varinn góður og er kominn með plástrakassa innan seilingar.

Þessir pabbar

Fyrir einhverjum dögum vorum við í bíltúr, ég, Tinna Rut og Rúnar Atli. Álpuðumst við inn í hverfi eitt sem ég hef bara aldrei komið inn í. A.m.k. man ég ekki eftir því. Þetta er íbúðahverfi með kannski tveimur hverfismatvöruverslunum, svo það hefur aldrei gefist ástæða til.

Nema hvað, þarna eru götur skírðar eftir eyjum. Þarna er til dæmis Falklandseyjagata, og Kanaríeyjagata, Sandö gata - ætli þessi sandeyja sé ekki í Svíaríki? - Mæjorkagata og heilmikið af fleiri eyjanöfnum.

Auðvitað er þarna Íslandsvegur, hvað annað? Besta eyja í heimi, skárra væri það nú ef hún ætti ekki fulltrúa þarna. Ég vissi reyndar af þessu og þegar ég fattaði í hvaða hverfi ég var fór ég að svipast um eftir þessum vegi. Fann hann að lokum.

Tinnu Rut fannst fullmikið þegar ég stöðvaði við götuskiltið og skrúfaði niður rúðuna. Þegar ég síðan dró upp farsímann til að taka mynd, þá var henni allri lokið: „PABBI!!“ með þessum vantrúarásökunarhreimi sem einungis unglingar að tala við sína fáránlegu foreldra kunna að töfra fram. „Hvað er eiginlega að þér?“

Helst held ég hún hefði viljað sökkva niður í jörðina. Ég gat ekki skilið af hverju, þarna var ein manneskja á labbi, ekki einu sinni nálægt okkur.

En hér er sem sagt sönnunargagnið að Íslandsvegur sé til í Windhoek.

007

Það hefur nú verið þannig að Rúnari Atla er tamara að segja Atli (reyndar Aggli) frekar en Rúnar þegar hann er að tala um sjálfan sig. Atli gerir þetta og Atli vill hitt.

Nú kom svolítið nýtt hjá honum fyrir nokkrum dögum.

Einhverra hluta vegna spurði ég hann hvað hann heiti. Ekki stóð á svarinu:

Atli, Rúnar Atli

Lá við að ég spyrði hvort hann vildi martínikokkteilinn hrærðan eða hristan.

Þvílíkt og annað eins...

Datt í hug að fylgja fordæmi bróður míns og sjá hvaða fræga fólki maður líkist nú eiginlega.

Fyrsta vandamálið var að finna mynd af sér, en það fundust nú einar tvær myndir.

Hér kemur niðurstaðan úr þeirri fyrstu:



Ja, hvað skal segja. Mér finnst undarlegt hversu fínlegur og nettur ég greinilega er að líkjast öllum þessum konum. Marie Curie?? Auðvitað fræg kona, nóbelsverðlaunahafi, og sjálfsagt fínt að líkjast henni. Susan B. Anthony - kvenréttindafrömuður... ók...

Fæst orð um þessa Brody Dalle.

Æ, hvað skyldi þessari Leelee Sobieski finnast að líkjast mér á þessari mynd?

Svo er greinilegt að Beckham hefur einhver víum svip greinilega. Hann líkist báðum bræðrunum.

En svo ákvað ég að reyna aftur.

Önnur mynd.

Og þá gefur nú á að líta.




Jú, jú, Maggie Smith??? Gerið grín.

En sjáiði töffarana. Brúsinn sjálfur, ekki slæmt. Rúdí borgarstjóri - járnnaglinn sjálfur sem lætur fangelsa bófana vinstri-hægri. Steve McQueen - gerast ekki svakalegri kappaksturskallar. Virkilega vondi kallinn úr Terminator, sá sem rann alltaf úr greipum Schwarzeneggers. Síðan Hugo Chavez - úff þeir gerast nú ekki verri í dag.

En, hvað segir þetta um Maggie Smith?

Þvottadagur

Svolítið hefur verið rætt um þvotta hér á heimilinu undanfarið. Ekki það að ég sé mikið í uppvaski eða fataþvotti, heldur eru hér um að ræða áhrif frá honum Stubbi sjálfum. Hún mamma hans þarf nefnilega að þvo nýju fötin þeirra Péturs og Óla. Um þetta er heil blaðsíða í bókinni og þykir svolítið merkilegt.

Í kjölfarið á sér stundum stað umræða þegar skítugir hlutir verða á vegi okkar. Nú síðast uppgötvaðist að bíllinn hans Rúnars Atla er svolítið skítugur.

Ja, eiginlega er bíllinn drulluskítugur.

Nú voru góð ráð dýr. Eftir fundahöld og málefnalegar umræður var ákveðið að á sunnudag - í dag - yrði gripurinn þveginn. Við náðum okkur því í vaskafat og svamp og fórum síðan fyrir utan bílskúrinn, þar sem vatnsslanga er.

Nú var farið að þvo, eins og myndir bera með sér. Rúnar Atli þvoði og þvoði, en ólíkt mömmu Stubbs varð hann ekki þreyttur á að þvo.

Mikil var einbeitingin, en nú er bíllinn líka hreinn og fínn. Alveg glansandi flottur.

Spurning hvort hægt sé að virkja þessa þvottaorku í eitthvað annað...

Pyntingar eða nauðsynlegur sársauki?

Hún Dagmar Ýr hefur gengið vasklega fram í því að fjölga götum á líkama sínum. Fram að þessu hefur Tinna Rut blessunarlega verið laus við þetta, þótt hún sé með tvö göt í hvorum eyrnasnepli.

Á föstudaginn var þó farið í bæjarferð til að bæta upp þennan skort á götum. Frést hafði af skartgripabúð einni hér í bæ sem á víst þau götunarapparöt sem þarf. Móðirin var búin að gefa samþykki sitt, þ.a. öll vígi sem þurfti að brjóta niður voru komin.

Að þessu sinni var einungis um eitt gat að ræða á hægra eyra. Faðirinn reyndi að hafa áhrif á staðsetningu gatsins, en við lítin fögnuð. Lá við að hnussaði í starfsstúlkum skartgripabúðarinnar yfir því að karlmaður léti sér detta í hug að hafa skoðun á svona málum.

Svo er nú það.

En hér að neðan sést árangurinn.

Rúnar Atli kippti sér ekki mikið upp við þetta. Ja, reyndar þegar honum fannst götunardaman koma fullnálægt sér þá hvein í viðvörunarlúðrum, en annars fannst honum þetta ekki mjög merkilegt.

Drakk bara sinn mjólkurhristing með stóískri ró.


Skyldi hann einhvern tímann fá svona dillur eins og systurnar?

Lestrarhestur

Rúnar Atli er smátt og smátt að uppgötva töfraheim bókanna. Hann les og les bækurnar sínar, afturábak og áfram.

Skemmtilegu smábarnabækurnar eru það sem blífar hjá honum. Stubbur er uppáhaldið núna. Ótrúlegt hversu bók sem fyrst var útgefin á Íslandi 1947 er vinsæl hjá börnum heilum 60 árum síðar. Einnig er Hjá afa og ömmu ofarlega á vinsældalistanum.

Eins og sést er hann kominn með taktíkina á hreint - ekki fara að sofa fyrr en búið er að lesa bók, helst tvær.

Alveg er nauðsynlegt að gera eins og pabbi og nota bara aðra hendi til að halda á bókinni...

Svo eru sumir frasar í bókunum sem hann lifir fyrir að fá að heyra. Þegar Óli og Pétur þurfa að fá dropa vegna þess að þeir fengu illt í magann, en Stubbur þarf ekki að fá dropa, þá er Stubbur fjarska glaður.

Fjarska glaður.

Þetta orðalag finnst Rúnari Atla mjög flott. Hann segir alltaf: „Aggli fjarska glaður þegar mamma koma fluglelinna.“

Pabbinn verður líka fjarska glaður þá.

Hreinlæti

Um helgar bregðum við feðgarnir okkur oft saman undir sturtuna.

Jú, jú, við þvoum okkur líka á virkum dögum...

Ein góð mynd af syninum eftir sturtuferðina í morgun:

Sumarfrí

Ekki er ráð nema í tíma sé tekið. Við hér erum farin að undarbúa
sumarfríið. Auðvitað er sumar hér núna, en við stefnum á íslenskt
sumar. Ja, vor í það minnsta. Keyptum flugmiða í dag með BA frá
London til Keflavíkur og til baka. Eigum líka miða með Air Namibía
milli Windhoek og London. Heim verður komið 6. maí og farið til baka
30. sama mánaðar. Í þetta fer rétt rúmur helmingurinn af
orlofsdögunum mínum.

Mér skilst það sé eitthvað merkilegt við 26. maí þetta árið.

Sjáumst.

Í skólanum, í skólanum...

Jæja, þá byrjuðu börnin í skólanum í dag. Leikskólinn byrjaði reyndar í gær, en við Rúnar Atli nenntum engan veginn að standa í myndatökum þá. Tinna Rut hins vegar byrjaði í tíunda bekk í dag og þótti okkur við hæfi að festa börnin á filmu við upphaf dagsins.

Skólinn var í lagi, sagði hún. Gaf lítið meira út á það. En skóladagar þýða að ég þarf að vakna þremur korterum fyrr en þegar enginn skóli er.

Bömmer.

Mér finnst rigningin góð, la-la-la-la-la

Sungu ekki Grafík og Helgi Björns þetta um árið? Mikið er ég sammála
þeim. Áðan kom nefnilega þessi líka meiriháttar þrumuskúr. Á innan
við klukkutíma féll hitinn úr 35 gráðum niður í 19. Alveg stórkostlegt.

Allt í einu fékk maður áhuga á að gera eitthvað annað en bara liggja
fyrir framan viftur og loftkælingar.

Meiriiii-hááátttttar.

Styttist í skólann

Nú styttist í 10. bekkinn hjá henni Tinnu Rut. Á miðvikudag í næstu viku er sumarfríið búið og gellan komin í þennan margþráða 10. bekk.

Í dag mátti sækja skólabækurnar milli 14:00 og 16:30. Klukkan 14:00:05 vorum við mætt á staðinn. Bókastaflinn er þónokkur eins og sést. Ekki sést betur en Tinna brosi út að eyrum. Í næstu viku þýðir hins vegar ekki að vera með beran magann og á háhæluðum skóm. Neibb, þá er tími á gráa pilsið, bláu skyrtuna og bindið. Kannski fer hún í jakkann á fyrsta degi, kemur í ljós.

Heitt...

Úff, hitinn hér í Windhoek liggur nálægt fjörutíu stigum þessa
dagana. Enda er alveg vonlaust að ætla að vera eitthvað úti við.
Maður bara lamast út af hita. Eina ráðið er að leggjast fyrir framan
viftur og loftkælingar, og svo stinga tánum í sundlaugina. Allir
vonast eftir rigningu, en hún ætlar að láta bíða eftir sér.

Heitt...

Sorglegar staðreyndir

Á Íslandi er mikið rætt um umferðarmál í kjölfar 30 dauðsfalla í
umferðinni á síðasta ári. En ekki eru mál betri í útlandinu. Núna um
hátíðarnar hafa a.m.k. 68 manns látið hér lífið í umferðarslysum. Ef
notuð er hin margfræga höfðatala, þá jafngildir þetta að níu manns
hefðu látist í umferðinni á Fróni. Slysin eru kannski ekki mjög mörg,
en í hverju látast margir því pakkað er í bílana hér. Einn bíll sem
lenti í árekstri var með 17 manns innanborðs. Hér erum við að tala um
fimm manna bíl með palli - pickup jeppa. Allir héldu þó lífi í þeim
bíl, en fimm létust í hinum bílnum. Átta manns létust síðan í öðru
slysi.

Hræðilegt.

Duglegur strákur

Farið var að versla í dag. Ekkert kannski stórmerkilegt við það, nema að í þessari búð eru innkaupakörfur fyrir börn. Og eins og sést var einn lítill gutti alveg til í að keyra. Gekk merkilega vel. Rásaði svolítið, en ók ekki á neinn sem ekki er í fjölskyldunni. Síðan þegar komið var að kassanum, þá tíndi hann allt upp á afgreiðsluborðið.

Duglegur strákur.

Fátt í kotinu, og þó...

Þá er nýtt ár runnið í hlað. Í Morgunblaðinu les ég að aldrei hafi verið sprengt jafnmikið um áramót á Íslandi og um þessi. Hmm. Hér var frekar lítið um flugelda. Ég heyrði í tveimur, en tókst ekki að sjá þá. Mikið fjör. Ég sat einn fyrir framan sjónvarpið og horfði á niðurtalningu til áramóta, sem fram fór á íþróttavelli hér í bæ, en þar voru miklir áramótatónleikar. Gulla og mamma sváfu af sér áramótin, og Rúnar Atli auðvitað líka, en Dagmar Ýr og Tinna Rut fóru í heljarinnar partí sem haldið var af namibísku Bylgjunni - RadioWave. Ég þurfti því að halda mér vakandi til hálfþrjú, svo þær kæmust nú heim.

Svo á nýjársdag fækkaði í kotinu. Helmingurinn af liðinu fór til Íslands. Ekki er hægt að neita að hálftómlegt virkar hér núna. Við Rúnar Atli skutluðum öllum út á flugvöll. Hann er orðinn vanur þessu, því ég hef misst tölu á þeim skiptum sem við höfum keyrt fólk út á völl síðustu tvo mánuði.

En, reyndar má segja að ekki hafi fækkað jafnmikið og við héldum. Í gærkvöldi uppgötvaðist nefnilega að lítil og krúttaraleg húsamús hefur tekið sér bólfestu hér hjá okkur. Það var mikill handagangur í öskjunni hjá okkur Tinnu Rut þegar þetta uppgötvaðist. Ja, a.m.k. hjá mér, því Tinna Rut sat sem fastast uppi í sófa með hné undir höku. Á meðan var ég með ennisljósið mitt að lýsa undir sófann og gólfkústinn í hendinni að reyna að ná mýslu undan þessum sama sófa. Gekk þetta nú allt hálfbrösulega og um tíma játaði ég mig sigraðan. En svo glæddist leikurinn, því seint um kvöldið sé ég mýslu sitja við svaladyrnar. Tekst mér á mjög fimlegan, eigum við ekki að segja akróbatískan, hátt að opna svaladyrnar og viti menn, mýsla rölti sér út. Ég skellti í lás og greyið þeysti til baka, en lenti með andlitið á glerinu í hurðinni.

Ég vann því í bili. Nú er bara að vona að mýsla finni sér annan samastað.

Sumarfrí

Hér á suðurhveli jarðar er sumarleyfistími og því við hæfi að skreppa í smáferðalag. Við tvíbíluðum til búgarðar sem heitir Omaruru Game Lodge. Á ýmsu gekk á leiðinni. Vilhjálmur var búinn að finna styðstu leiðina á kortinu, en reyndar svokallaðir „D“ vegir góðan hluta leiðarinnar. Þessir D vegir eru malarvegir, svona misgóðir. Hvað um það, af stað var lagt um hádegisbil á annan í jólum. Ferðin gekk bara vel. Sáum við gíraffa utan vegar og auðvitað var stöðvað til að virða þær skepnur fyrir sér. Síðan var haldið áfram, þar til allt í einu varð stærðarinnar pollur á vegi okkar. Annar bíllinn rúllaði létt yfir, enda fjórhjóladrifinn jeppi, en hinn... við reyndum ekki einu sinni. Nú voru góð ráð dýr. Við skoðuðum kortið og sáum að hægt var að taka á sig krók. Við beint í það. Ýmsir smápollar urðu á vegi okkar, jeppinn öslaði í gegn og litli bíllinn fleytti kerlingar yfir.

En svo kom reiðarslagið. Risapollur, sjálfsagt 30 sm djúpur og ekkert nema drulla og leðja. Því var ekkert hægt að gera nema snúa við og finna „C“ veg. Þessi útúrdúr var svo sem ekkert mjög langur á namibískan mælikvarða, svona rétt eins og leiðin frá Reykjavík til Grundarfjarðar.

Ferðin gekk síðan áfallalaust fyrir sig þar til komið var til Omaruru, lítils bæjarfélags um 15 km frá búgarðinum. Smekklegur bær og þar sem ég er að rúnta í gegn og virða fyrir mér byggingar bæjarins, hringir gemsinn. „Það er sprungið á þeim litla!“

Því var snúið við og tekið við að skipta um dekk. Gulla hafði reyndar valið fínan stað fyrir svona lagað. Beint fyrir utan lögreglustöð bæjarins. Lögguliðið stóð þarna og fylgdist með aðförunum. En við þurftu svosum ekki að óttast að vera rænd á meðan.

Smáupplýsingar fyrir einn fastan lesenda þessara dagbókarfærslna: Þegar búið var að skipta um dekk þá var ég leiddur að garðslöngu lögreglustöðvarinnar til að geta þvegið mér um hendur. Vegamót hvað?

Við komumst síðan á leiðarenda svona u.þ.b. þremur tímum seinna en áætlað var. Rétt fyrir kvöldmat.

En á búgarði þessum kemst maður í nána snertingu við dýr landsins eins og sést á myndunum. Bæði spjóthafur (e. oryx) og hvítan nashyrning.

Látum myndirnar enda þessa færslu.

Jóladagur

Þá er aðfangadegi ársins 2006 lokið. Fínn matur og fullt af pökkum. Kærar þakkir til allra sem sendu okkur pakka og jólakveðjur.

Var að líta áðan yfir gjafirnar mínar og ég hef tekið eftir ákveðinni hneigð frá bókagjöfum til kvikmynda á mynddiskum. Það virðist sem auðveldara sé að velja myndir heldur en bækur. Ég held þetta sé svipað hjá mér sjálfum, valdi örugglega fleiri kvikmyndir heldur en bækur í jólapakka sem við gáfum. Sjálfsagt er þetta eitthvað fyrir félagsfræðinga til að skrifa lærðar greinar um.

Við Gulla skruppum svo í búðina áðan. Já, á jóladag. Ein matvörubúðin í hverfinu var opin til 13:00 í dag. Og það var allt brjálað að gera tuttugu mínútum fyrir lokun. Hmm, skyldu íslenskir verslunareigendur vera að missa af einhverju?

Dýrðlegt veður

Þá eru þrír tímar í jólin. A.m.k. hér í Namibíu. Ætli séu ekki fimm
tímar á Íslandi...

Hér gerði úrhellisskúr áðan. Alveg stórkostlegt, því þá datt hitinn
niður í 26-27 gráður. Alveg temmilegt og fínt upp á kvöldið að gera.

Hér liggur maður á bæn að biðja um rigningu. Ekki alveg það íslenskasta.

Annars var jólasteikin að fara í pottinn. Hamborgarahryggur keyptur í
Namibíu. U.þ.b. 750 krónur á kílóið kostaði hann. Hangikjötið fyrir
jóladag var soðið í gærkvöldi. Það var nú ekki keypt í Namibíu.
Reyndar ekki. Í morgun elduðum við brönsj, kanadískar pönnukökur og
beikon. Það dugir fram að kvöldmat, enda hægt að dýfa í nammiskálina
ef með þarf.

Pakkarnir liggja í stofusófanum og bíða þess að fara undir tréið.
Rúnar Atli virðist átta sig svolítið á þessu. A.m.k. skilur hann að
einhver bið er í gangi og að svo megi opna jólapakkana. Forvitnilegt
verður að sjá hvort hann muni tapa sér í kvöld.

Þögnin rofnar

Þá heyrist loksins píp frá manni. Búið að vera vandamál með
nettenginguna, var sambandlaus heimavið í rúman hálfan mánuð. En þau
mál komin í lag.

Allt í góðum málum annars. Öll fjölskyldan á staðnum og amman líka.
Við Gulla stungum af í tvær nætur í síðustu viku til að halda upp á
tuttugu ár í hjónabandinu. Fórum á stað sem heitir Sossusvlei,
kannski 350 km fyrir sunnan Windhoek. Sátum þar hönd í hönd með gin
og tónik að horfa á sólarlagið. Mjög flott.

Núna er verið að hefja jólaundirbúning, en reyndar er búið að vera
svo heitt að maður getur sig varla hreyft þegar loftkælingar hverfa
úr augsýn. Nær 40 gráðum en 30 marga daga. En við eigum nú fastlega
von á því að jólin komi nú á réttum tíma, þrátt fyrir sól og hita.

Komnir aftur út

Það hafðist að komast alla leið frá Akranesi til Windhoek. Gekk bara vel, svona almennt. Í Flugleiðavélinni sofnaði Rúnar Atli skömmu fyrir lendingu - yfir Hollandi nánar tiltekið - og var ekki mjög sáttur við að mega ekki sitja í fanginu á mér þegar farið var að lækka flug. Við komum okkur svo á hótelið. Fórum fyrst í sjoppu og keyptum okkur vatn og pitsusneið og samloku. Síðan upp á herbergi. Hann sonur minn tók stúlkurnar í hótelmóttökunni og vafði um fingur sér. Svo kvaddi hann þær meira segja með -bæ- og ég heyrði aðra segja -ó, þessi drengur bjargaði deginum mínum :-) Góður gaur.

Við sváfum síðan á þriðja klukkutíma, fórum í bað og sturtu - alveg fílefldir að því loknu. Rúnar Atli sá síðan McDonald's skilti á meðan við röltum um flugvöllinn og við fórum þangað og fengum okkur að borða. Hann var alveg með á hreinu að þetta McDonald's merki þýddi matur og það góður matur. Ekki veit ég hvernig hann er búinn að komast að þessu, því ekki er McDonald's í Namibíu.

Svo erum við að sýna brottfararspjöldin okkar einhvers staðar á flugvellinum og stúlkan sem skoðar þau fer allt í einu að tala við Rúnar Atla. Á þýsku. Ég held hún hafi spurt hvort hann hefði það ekki bara gott, en er þó ekki viss. Guttinn lítur niður á tær sér og svarar - Ja. Bara upp á þýskuna! Það virtist sem hann skildi hvað hún sagði. Ótrúlegt. Hér bögglast maður sjálfur við að reyna að skilja hvort verið sé að bjóða manni að hita pitsusneiðina eða ekki, en sá stutti - ekkert mál. Bara svara - ja.

Annars varð hann hræddur einu sinni. Við erum búnir að fara í gegnum vopnaleitina í Frankfurt og ég er með handtöskuna í hendinni og færi mig að öðru borði sem er þarna. Ég þurfti nefnilega að setja aftur á mig beltið, en það var greinilega var mjög grunsamlegur hlutur. Rúnar Atli áttar sig ekki á hvert ég fór og rak upp þvílíkt skaðræðisöskur að ég tók alveg undir mig stökk. Þarna var svo margt að sjá fyrir hann og svo þegar hann lítur þar sem ég hafði staðið, þá er bara allt í einu annar maður þar. Auðvitað krossbrá drengnum. Hann róaðist nú fljótt.

Flugið frá Frankfurt gekk mjög vel. Um mig fór kannski ekki mjög vel, enda sætin eru nú ekkert til að hrópa húrra fyrir. Ég náði kannski þremur og hálfum tíma með hléum, en Rúnar Atli svaf sjö tíma í striklotu. Gott í tæplega tíu tíma flugi. Missti hann meira að segja af morgunmatnum. Svo komumst við strax í gegnum vegabréfsskoðunina. Konan þar, sem var mjög þurrkuntuleg á svip, var farin að brosa út í annað út af Rúnari Atla. Oft gott að hafa svona gaur með sér. Töskurnar okkar tvær voru svo númer fjögur og fimm - kannski fimm og sex - á færibandinu þannig að engin bið var. Ég skellti Rúnari svo á háhest til að forðast tollinn, og viti menn, það svínvirkaði.

Krakkargemlingarnir hafa sína kosti.

Erfiðisvinna

Þá er líkamsræktin mín fyrir vikuna búin. Fór út - á sunnudagsmorgni - að skófla snjó. Ákvað að vaða í þetta áður en færi að frysta á nýjan leik. Mokaði frá innkeyrslunni, en byrjaði þó á því að hreinsa frá sorptunnunni. Ekki vill maður hafa sorphirðina á móti sér, svo mikið er víst.

Fór varlega í moksturinn. Enn er í fersku minni Þorláksmessa fyrir nokkrum árum, en þá var ég í Grundarfirði þegar fór að snjóa. Ég út að moka, eins og lífið ætti að leysa. Endaði ekki betur en svo að ég fór í bakinu. Komst ekki til hnykkjara fyrr en milli jóla og nýárs, enda var ég orðinn eins og vinkill í laginu. Tók marga mánuði að verða góður á nýjan leik.

Í dag gætti ég mín því á að pústa oftar en ekki, rétta úr bakinu og horfa til himins. Enda í fínu lagi núna.

Skellti líka upp spegli og veggljósi í baðherberginu. Bar líka silíkon meðfram sturtubotninum, en eitthvað virtist farið að leka þar.

Nóg að gera hjá húseiganda.

Nú er það svart...

... ja, eða hvítt...

Hvað er eiginlega í gangi? Kafsnjór á Akranesi í morgun þegar stigið var framúr rúminu. Skaginn sem er einhver snjóléttasti staður landsins. Rúnar Atli á bara ekki orð yfir þetta. Starði agndofa og opinmynntur á gröfu sem var á fullu að ryðja Stillholtið og Brekkubrautina. Við skruppum síðan í bakaríið og guttinn vildi sko engan veginn ganga í snjónum. Hallala - í lauslegri þýðingu: halda á mér.

Nú væri fínt að hafa namibíska jeppann. Ég renni um götur Akraness á fjölskyldukagganum, Chrysler Caravan, sem fer reyndar létt með snjóinn, enda á splunkunýjum vetrardekkjum. En það væri nú gaman að vera á fjórhjólajeppa, neita því nú ekki.

Annars er Rúnar Atli með einhverja óværu. Háan hita og kastaði upp í gærkvöldi. Vonandi nær hann að sofa þetta úr sér á næsta degi eða tveimur.

Jólamatur

Fór á jólahlaðborð í gær. Kannski fullsnemmt, en það kom ekki að sök. Staðurinn var Skíðaskálinn í Hveradölum. Ég hef nú ekki komið þangað í mörg ár. Fyrir bruna. Mjög flott þarna inni og maturinn góður. Kostur var að ekki voru langar biðraðir, þ.a. ég fór nokkrar ferðir og þurfti ekki að hrúga öllu á diskinn í einni ferð.

Kom svo heim um hálfeitt um morguninn og þá var standandi partý heima. Nei, ekki hún Dagmar Ýr, heldur Gulla... Fullt af barnaskólakennurum sem skemmtu sér vel, ekki vantaði það. Heldur var þetta óvænt, en bara gaman.

Nú er kominn morgunn, og enn kolniðamyrkur.

Frost á Fróni

Úff, það er kalt á klakanum þessa dagana. Rúnar Atli, kallanginn, fékk alveg áfall í gær þegar við komum út úr Leifsstöð. Ekki nóg með að væri kalt, heldur líka brjálað rok. Hann vissi bara ekki hvaðan á sig stóð veðrið - í bókstaflegri merkingu.

En ferðalagið gekk mjög vel. Við sváfum mestan tímann af fluginu til Frankfurt. Ég svaf svosum ekki vel, en svaf þó. Rúnar Atli sofnaði klukkan tíu að kvöldi að þýskum tíma og ég þurfti að vekja hann hálffimm - klukkutíma fyrir lendingu. Síðan tók ég dagherbergi á flugvallarhótelinu og þar sváfum við í góða tvo tíma. Fórum í bað og sturtu og vorum alveg endurnærðir þegar biðröðin hjá Flugleiðum hófst. Hún var auðvitað lengi þ.a. við verðlaunuðum okkur með MacDonald's.

Spes fyrir Tinnu Rut.

Síðan var Rúnar Atli ekki alveg sáttur við öryggiseftirlitið. Þegar öryggisvörðurinn mundaði málmleitartækið í áttina að honum, þá missti minn maður alveg sjálfstjórnina. Ekki var betra meðan var verið að skoða mig. En það hafðist nú.

Flugleiðaflugið var fínt, rúsínur og cheerios fyrir Rúnar Atla. Hann var mjög imponeraður með allar þær flugvélar sem hann sá. Flugvél - Ísland, var viðkvæðið hjá honum í tvo daga fyrir brottför. Nú er hann sem sagt kominn.

Síðan fórum við snemma í rúmið í gærkvöldi og sváfum frameftir að namibískum tíma.

En skidekoldt...

Gaman að vera til

Hreinlæti

Rúnar Atli fór í bað áðan. Þykja nú ekki stórar fréttir, því það
gerir hann flesta daga. En núna var að renna í baðið og hann að
striplast á baðherbergisgólfinu, þegar ég þarf að hlaupa eftir
einhverju. Kem til baka og heyri að það rennur vatn í klósettkassann.
Minn hafði sem sagt sturtað niður.

Af hverju sturtaðirðu?, spyr ég.

Fávitaleg spurning, greinilega, því hann svarar: pissa.

Nú varstu að pissa? spyr ég.

Jah, segir hann.

Og hvar pissaðirðu?, spyr ég.

Hann fer með mig að hliðinni á klósettinu og sýnir mér hróðugur poll
sem er þar. Ekta karlmaður að hitta ekki oní.

En, hann sturtaði. Og setan var niðri.

Alveg eins og á að gera þegar búið er að pissa.

Snilld veðurfréttamanna

Heitt, heitt, heitt.

Síðustu þrjá daga verður veðrinu hér best lýst á einn hátt: heitt.

Skv. weather.com er 32 stiga hiti í Windhoek í dag. Og, já, það
fylgir með að ekki sé nóg með að það sé 32 stiga hiti, heldur finnst
fólki hitinn vera 32 stig.

???

Hvaða viska er nú þetta? Eru ekki 32 gráður 32 gráður?

Þetta kallar maður að gera einfalt mál flókið.

Ég ætla að skella loftkælingunni í gang í svefnherberginu og leggjast
ofaná sængina mína og gá hvort mér líði ekki betur eftir svona
hálftíma hraðkælingu.

Genin

Stundum veltir maður því fyrir sér hvað sé í genum barnanna manns.
Hversu mikið læra þau af umhverfinu og hversu mikið bara er hreinlega
til staðar.

Við Rúnar Atli fórum í verslun í morgun. Ég sé þar ágætis hatta til
verjast sólinni. Svonefndir krikkethattar, með stærðarinnar börðum
allan hringinn. Ef þið hafið einhvern tímann álpast til að sjá brot
af krikketleik þá kannski munið þið eftir svona höttum. Ég spyr
drenginn hvort hann vilji nú ekki svona hatt, en við höfum rætt það
svolítið að hattar séu nauðsynlegir þegar verið sé úti hér.

Neeeiii, hann virtist ekki fíla þetta alveg. Lái honum hver sem vill,
þetta eru ekki beint hattar sem sjást í tískublöðum. Kannski er í
genunum að líka bara ekki við krikket og allt sem þeirri íþrótt
tengist. Gæti verið.

Drengurinn rekur hins vegar augun í húfur úr einhvers konar ullar-
eða bómullargarni. Þær leist honum á. Endaði ég á því að kaupa tvær
húfur handa honum. Hvor kostaði svo sem ekki nema 70 krónur. En ég
fór að velta þessu fyrir mér. Ekki eru þetta mjög sniðugar húfur í
því veðri sem hér ríkir núna, en þær munu áreiðanlega gangast í næstu
viku þegar við komum til Íslands. Kannski eru einhver Íslendingagen á
ferðinni hér.

Veit það ekki.

Kannski hefur hann bara séð einhverjar rapparamyndir hjá Tinnu Rut en
þessir blessuðu rapparar hafa jú oft svona húfur dregnar niður í augu.

Veit ekki meir.

En drengnum verður vonandi ekki kalt á eyrunum í næstu viku.

Þungir þankar

„þér finnst mjög stutt síðan þú varst 22 ára?“ spyr minn elskulegi bróðir. Við mikinn fögnuð minnar enn elskulegri systur.

Hmm, já, ekki finnst mér langt síðan. Steinn Steinarr orti einhvern tímann ljóð sem heitir Barn. Þar lýsir hann því hvernig ævi manns rennur hjá. Síðasta versið hljóðar svo:

Ég var lítið barn
og ég lék mér við ströndina.
Tvö hlæjandi börn
gengu fram hjá
og kölluðu:
Gott kvöld, gamli maður,
gott kvöld!

Sem sagt, sögumanni finnst hann enn vera lítið barn þegar hann í raun er orðinn gamall maður. Páll Rósinkrans syngur þetta ljóð á plötunni Tónmilda Ísland.

Um 22 ára aldur gifti ég mig, vann í Teppalandi, bjó í lítilli kjallaraíbúð á Kambsvegi 11, átti sjálfskiptan Mitsubishi Tredia (reyndar átti Gulla hann), var barnlaus, hafði einu sinni farið til útlanda í þrjár vikur, fór í ljós reglulega, gekk um í mittissíðum leðurjakka og skóm með litlum dúllum á ristinni, átti til að fara á böll í Hollywood og á Broadway, hafði aldrei átt tölvu og kunni ekki á svoleiðis grip, lagði bleikt uppúrklippt teppi á svefnherbergið og gólfdúk með danssporum á eldhúsgólfið, átti bankareikninga í Búnaðarbankanum, Verslunarbankanum og Útvegsbankanum.

Já, mér finnst stutt síðan.

Ha, mamma þín í ljósum?

Fór út að borða með allan krakkaskarann áðan. Rúnar Atla, Tinnu Rut
og vinkonurnar tvær að heiman. Síðasta kvöldið þeirra tveggja hér. Á
meðan við erum þar fæ ég sms frá Gullu: Var í einkaþjálfun, alveg
búin, er að fara í ljós. Eða eitthvað í þessa áttina.

Vinkonurnar horfðu á Tinnu Rut: Fer mamma þín í ljós??? Tinna Rut
horfði á mig: Pabbi, fer mamma í ljós???

Ég rifjaði upp fyrir þeim þegar ég var á að giska 22 ára gamall og
stundaði grimmt, ásamt eiginkonunni, ljósastofur bæjarins. Þetta
fannst stúlkunum vægast sagt ótrúlegt. Mamma þín og pabbi í ljósum???
Tinna Rut gat lítið sagt.

Af hverju er svona erfitt að trúa þessu?

Hvað gerðist eiginlega frá því ég var 22 ára?

Hvert liggur leið?

Evel Knievel taktar

Tinna Rut lenti í ævintýri á fjórhjóli á laugardaginn. Hún fór ásamt Sölku og Möggu á fjórhjól í eyðimörkinni.




Hún var síðust í röðinni og svo drap hjólið hennar allt í einu á sér. Fararstjórinn tók ekki strax eftir því en skipaði síðan Sölku og Möggu að halda kyrru fyrir og fór að leita. Hjólið fór ekki í gang, þ.a. hann brunaði með hana aftan á til að sækja nýtt. Síðan var þotið til baka til að hitta þær tvær. En á leiðinni þá velti Tinna fjórhjólinu.

Takk fyrir.

Hún gætti sín ekki á að slá nægjanlega af í beygju og rúllaði því um koll. Hún er öll aum í vinstri hliðinni, en ekkert alvarlegt. Hefði getað farið verr, engin spurning. Hann var víst alveg í rusli gaurinn sem var að lóðsa þær. En þær héldu síðan áfram og skemmtu sér mjög vel. En Tinna Rut haltrar svolítið núna og er á fá stóran marblett á lærinu.

Íþróttameiðsl hafa alltaf þótt töff.

Fílaminni

Oft er sagt að fílar gleymi aldrei. Ég veit ekki hvort sú sé raunin
með Rúnar Atla, en minnugur er hann.

Þannig var að í dag sátum við á veitingastað í Swakopmund. Tinna Rut
og vinkonur hennar voru á trémarkaðnum, en við Rúnar Atli ákváðum að
fá okkur eitthvað í gogginn, enda farið að draga að hádegi. Nema
hvað, allt í einu vindur sér að mér maður og spyr hvort þetta sé ekki
herra Wiium. Ég jánka því auðvitað. Kannast við andlit mannsins
einhvers staðar frá, en kem honum ekki fyrir mig alveg strax. Hann
spyr síðan hvort sé ekki í lagi með handlegg sonar míns. Þá kviknar
allt í einu á perunni hjá mér. Þarna var læknirinn kominn sem kippti
Rúnari Atla aftur í olnbogaliðinn í júní.

Við ræddum nokkur kurteisisorð, eins og gengur. Sé ég þá allt í einu
að skeifa er farinn að myndast á Rúnari Atla og neðri vörin farin að
skjálfa. Fer hann síðan allt í einu að hágráta. Var greinilegt að
líka hafði kviknað á perunni hjá honum. Leist honum greinilega ekki á
blikuna, hefur líklega haldið að læknisskoðun myndi fara fram þarna á
veitingastaðnum. Tók góða stund að ná drengnum niður og tókst ekki
fyrr en læknirinn var horfinn á braut.

Brottför

Gulla komin út á flugvöll. Ætli sé ekki klukkutími í brottför hjá
henni þegar þessar línur eru skrifaðar. Kveðjustundirnar eru líklega
það erfiðasta við fjarbúðina. En núna huggar maður sig við að stutt
er í að við Rúnar Atli komum til Íslands. Eftir tvær vikur verðum við
líklega að renna í hlaðið á Stillholtinu.

Þangað til...

Jóhanna að fitna?

Á sinni nýendurvöktu dagbókarsíðu er Jóhanna systir eitthvað að velta því fyrir sér hvort hún sé að fitna.

Þar sem ég á, í mínu myndasafni, myndir sem geta varpað ljósi á þessar vangaveltur þá þótti mér við hæfi - ja, annað hefði verið siðlaust - að birta þær hér. Hér er um að ræða mynd sem tekin var í Noregi í ágúst 2005. Varla hefur hún skánað síðan þá. Veit ekki meir.

En hér kemur sem sagt þessi mynd. Vil ég benda fólki á að horfa vel og vandlega neðarlega á myndina. Hún Jóhanna opinberar sig á mjög smekklegan hátt með því að láta skína í bert - sjást á milli laga.

Stundum er sagt að ein mynd segi meira en þúsund orð. Hvað segja tvær þá mikið? Fín spurning á stærðfræðiprófi. Hér kemur nefnilega önnur mynd, þar sem búið er að einangra meinið, ef svo má segja.



Dæmi nú hver fyrir sig.

Íslandsför

Um miðjan nóvember þarf ég að fara á námskeið. Ekki styttra en til
Íslands, takk fyrir. Mæti ég til Íslands 16. nóvember ef spár
standast og fer aftur 27. sama mánaðar. Rúnar Atli kemur með, en
Tinna byrjar í prófum 15. nóvember og kemst því ekki í þessa ferð.

Ætli maður hitti ekki eitthvað af sínum tryggu dagbókarlesendum í
ferðinni.

Reikna með því.

Vonbrigði

Lögðum af stað til Etosha þjóðgarðsins á föstudaginn. Þar er verið að
betrumbæta gistiaðstöðu og þurftum við því að gista rétt utan garðs.
Þar var þessi fíni matsalur, þar sem þjónar og kokkar mættu við
upphaf máltíðar og tóku lagið fyrir gesti. Mjög sérstök upplifun, en
skemmtileg. Síðasta lagið af þremur var óður til hins ágæta suður-
afríska líkjörs, Amarúlla. Gaman.

Hins vegar var nokkuð af skorkvikindum þegar tók að skyggja. Vorum
við ósköp fegin því að sofa undir moskítóneti þá nóttina.

Síðan á laugardag var ekið inn í garðinn. Hófst dagurinn á rigningu,
sem vissi ekki á gott. Fór þannig að okkur gekk bölvanlega að finna
nokkur dýr og urðum við með miklum vonbrigðum með þessa ferð. Ekki
einn einasti fíll. Ekki einu sinni gíraffi sýndi á sér hálsinn. Að
vissu leyti endaði þetta því sem fýluferð.

En svona er víst lífið. Ekki alltaf eins og best verður á kosið.

Útskrift

Þá er hún Gulla mín komin með meistaragráðu í félagsfræði!

Ég missti á útskriftinni sem haldin var 21. október, en fékk nokkrar myndir og hér er ein.

Til hamingju, Gulla.

Mamman mætt

Þá er Gulla mætt á svæðið. Með fríðu föruneyti. Samanstendur það af
tveimur vinkonum Tinnu Rutar sem náðu að safna sér sjálfar fyrir
ferðalagi hingað.

Geri aðrir betur.

Ferðalagið gekk alveg ágætlega, ef frá skilið er vesen vegna
handfarangurs í London. Þau mál redduðust að lokum, en ekki þó fyrr er
tvisvar hafði verið staðið í sömu biðröðinni. Sagan segir að í fyrra
skiptið hafi röðin verið einn kílómetri að lengd, og í seinna skiptið
þrír kílómetrar. Hvorki meira né minna.

Við létum verða okkar fyrsta verk að kíkja á nýja húsið tilvonandi. Ég
hef nú ekkert rætt það í þessum dagbókarbrotum, en af ýmsum ástæðum var
húsið okkar ekki alveg nógu hentugt. Stendur það nú til bóta. Gullu
leist ljómandi vel á nýja húsið og efumst við ekki um að í því mun
okkur líða vel. Þangað flytjum við líklega 1. desember.

Rúnar Atli er virkilega ánægður með að hafa endurheimt mömmu sína.
Hoppar hann og skoppar um allt af gleði.

Mamman er víst alltaf best.

Kona - halló!

Eins og gengur þá skreppum við oft í búðir. Rúnar Atli vill þá gjarnan
halda á einhverju sem á að kaupa. Stundum er hann t.d. að drekka djús í
búðinni sem þarf síðan að greiða við kassann. Þá segi ég oft við hann
að nú skuli hann láta konuna hafa hvað sem hann nú er með. Það þurfi að
borga. Gerir hann þetta yfirleitt möglunarlaust.

Í morgun kíktum við í bókabúð og fékk hann eina bók. Hélt hann á henni
á meðan við Tinna Rut vorum að skoða bækur og blöð fyrir okkur. Svo
komum við að kassanum og þurftum að bíða þar aðeins. Fer þá ekki
drengurinn að kalla, kona, kona! Enginn hér skilur þetta, þ.a. ég segi
svo við Rúnar Atla, afhverju segirðu ekki halló við konuna? Hann prófar
það, og viti menn, konan svarar hello til baka.

Flott fannst honum þetta. Síðan erum við aðeins á rúntinum og Rúnar
Atli með opinn glugga. Við staðnæmumst á rauðu ljósi þegar hann fer
allt í einu að gjamma út um gluggann: Kona, halló, kona!

Ég ýtti snöggt á bensínið og brunaði í burtu.

Mósambík

Skrapp í skottúr til Mósambíkur í vikunni. Var boðaður á fund þangað.
Fór á miðvikudagseftirmiðdegi héðan, flaug í tvo tíma til
Jóhannesarborgar, en þar er helsti skiptiflugvöllur svæðisins. Þurfti
að bíða nokkuð þar, en vélinni til Mapútó seinkaði um heilan
knattspyrnuleik. Flugið til Mapútó var síðan ekki nema þrjú kortér eða
svo. Þá tók við bið eftir vegabréfsáritun. Tók biðin annan
knattspyrnuleik. Kom svo á hótelið rúmlega 10 um kvöldið.

Sá lítið af landinu. Fór á milli hótels og fundarstaðar nokkrum sinnum,
kom á tvo matsölustaði og sá eina rannsóknastofu og
eftirlitsskrifstofu. Sú síðastnefnda er reyndar í rauða hverfi
borgarinnar. Ég var þar rétt eftir hádegi, þ.a. ég varð nú bara að taka
orð leiðsögumannsins trúanleg hvað þessa kvöldstarfsemi áhrærir. Svo í
gærmorgun var mætt út á völl í Mapútó klukkan fimm að morgni og komið
til Windhoek rétt eftir hádegi.

Frekar tíðindalítil ferð sem sagt. En þarna væri gaman að koma sem
ferðamaður. Hótelið var á ströndinni, Indlandshafsströnd, og greinilega
nokkuð af ferðamönnum sem koma þarna. Seinna.

Áhyggjuefni?

Fór og lét klippa mig í dag.

Síðan ég kom hingað í byrjun árs þá hef ég tekið upp á þeim sið,
kannski ósið, að þegar ég er búinn í hárgreiðslunni, þá panta ég mér
alltaf tíma fjórum vikum síðar. Á sem sagt alltaf einn tíma í
hárgreiðslu útistandandi.

Flottur.

En í morgun tók fyrst steininn úr. Ég pantaði mér tíma um miðjan
nóvember, en lét ekki staðar numið þar. Nú á kappinn tíma 14. nóvember
og líka 16. desember.

Ástæða til að fá áhyggjur? Veit ekki. Hvað skyldi Gestur Einar segja um
svona lagað?

Er hins vegar alltaf flottur um hárið.

Sterkur og stór og fleiri myndir

Jólin, jólin, jólin koma brátt...

Jæja, þá líður að jólum. Fór í búð áðan, Game, nánar tiltekið fyrir þá
sem til þekkja. Þar er allt á fullu við að setja upp jólatré... Hmm, 3.
október og allt komið í fullan gang fyrir jólin.

En ætli maður kaupi sér ekki gervitré að þessu sinni. Eitt stórt! Kom
með einn kassa af jólaskrauti með mér hingað út. Þarf maður ekki bara
að fara að opna hann og skoða?

Vonandi að maður nái að halda jólaskapinu fram yfir 24. desember...

Ferðalag

Var að koma úr ferðalagi. Fór af stað á bílaleigubíl klukkan fimm í
gærmorgun. Ók sem leið lá suður á bóginn. Tók fimm hundruð kílómetra á
fjórum tímum sléttum. Svo það sé nú á hreinu, þá er hámarkshraði á
þjóðvegunum hér 120 km/klst.

Ég átti fundi í Keetmanshoop klukkan tíu í gærmorgun og var ég mættur
um klukkutíma fyrr. Þokkalegasti bær, Keetmanshoop, a.m.k. svona við
fyrsta rúnt um bæinn. Hef ekki komið þarna nema einu sinni eða tvisvar
og þá bara til að kaupa bensín. Að fundi loknum hélt ég ferð minni
áfram til Luderitz, en þar átti ég fund klukkan þrjú. Frá Keetmanshoop
til Luderitz eru 350 km, þ.a. þar voru tveir tímar og 30 mínútur til
viðbótar í akstri. Nú var sko gott að hafa iPodinn minn nýja sem ég
keypti í Fríhöfninni á leiðinni út um daginn. Keypti mér líka svokallað
iTrip sem gerir kleyft að hlusta á iPodinn í gegnum útvarpið í bílnum.
Hrein snilld.

En mikið er nú Namibía flott land. Sumstaðar er landslagið svo
stórbrotið að maður á bara ekki orð.

En ég var sem sagt á þessu fundarstússi. Fór svo í skoðunarferð um
fátækrahverfi Luderitz með manni af bæjarskrifstofunni. Sama er hversu
oft maður kemur í svona hverfi, alltaf er það jafnnöturlegt. Þvílík
heppni að maður skyldi álpast til að fæðast á Íslandi. Ef þið spáið í
það, þá eru líkurnar á því að fæðast þar frekar litlar. Sex milljarðar
manns búa á jörðinni, og reyndar svolítið meira, og 300.000 af þeim búa
á Fróni. 0,005% líkur á að vera Íslendingur.

En kannski getum við eitthvað aðstoðað þetta fólk, þótt í litlum mæli
sé.

Flaug svo heim í dag og mikið var gott að komast aftur heim. Þoli ekki
hótelherbergi, hreint út sagt.

Síðan á morgun liggur leiðin norður í land, til Opuwo í Himbalandi.
Þangað eru u.þ.b. 670 km, ef minnið bregst ekki, svo aftur þarf að
keyra. Er með iPodinn í hleðslu...

Salernisferðir

Hann sonur minn er eitthvað farinn að spá af alvöru í þetta með
koppinn... Hann er farinn að setjast svolítið á hann á kvöldin. Talar
líka svolítið um þessi mál, pissa og kúka og þar fram eftir götunum.

Svo í dag, sjálfsagt um fjögurleytið kemur hann til mín og fær því
framgengt að ég taki af honum bleyjuna, því hann þurfi að kúka. Nú, ég
fer og fylgist með gutta þar sem hann baksar með koppinn. Vandamálið
hjá honum er að hann situr ekki meira en svona þrjár sekúndur í einu á
koppnum. Þá þarf að færa hann til, nú eða setja fótinn ofan í hann, eða
setja hann á höfuðið. Eða bara eitthvað.

Eftir einhverja stund gefst ég upp á þessu og segi honum að láta mig
vita þegar hann vilji fá bleyju. Hann var þegar þarna er komið sögu
allsber. Síðan fer ég að lesa Moggann á tölvunni. Eftir smástund kemur
hann vælandi efst í tröppurnar, útataður í einhverju brúnu... Haldiði
að hann hafi ekki kúkað á mitt hjónaherbergisgólfið...

Ég þýt auðvitað til og skelli honum ofan í baðkarið og spúla drenginn
hátt og lágt. Hann var nú ekki sáttur við þá meðferð get ég sagt ykkur.
Finn síðan teppahreinsi og náði þessu bara öllu úr teppinu. Vann jú í
Teppalandi á sínum tíma og þurfti stundum að ráðleggja fólki í gegnum
síma með blettahreinsun úr teppum.

Svo fór ég að segja við hann að hann mætti ekki kúka á gólfið - neih,
sagði hann - hann yrði að kúka í koppinn - jáh, sagði hann. Hann var
svo ræfilslegur karlanginn að það var algjör bíó. Hann greinilega
skammaðist sín niður í tær.

En ég var nú ánægður með að hann skuli koma svona áður en hann kúkar.
Hann vissi greinilega hvað var að fara að gerast hjá sér, þ.a. kannski
verður hægt að venja hann af bleyjunni innan of langs tíma, hver veit.
Ég er svona að velta fyrir mér að taka bara eina helgi í þetta einhvern
tímann á næstunni. Undirbúa þetta svona eins og klippinguna, sem sagt
ræða þetta einhverja daga á undan og byrja svo bara
föstudagseftirmiðdag að hafa ekki bleyju á honum.

Vandamálið er bara að finna góða helgi. Leyfi ykkur að fylgjast með
þessum málum.

Klipping

Í morgun var loksins látið verða af því að fara með Rúnar Atla í klippingu. Útaf krullunum hans hef ég ekki alveg treyst mér útí þetta sjálfur. Ræddi fyrir nokkru við dömuna sem klippir mig alltaf og samdist okkur til að ég mætti bara með Rúnar Atla þegar ég færi í klippingu og svo sæjum við til.

Í morgun, sem sagt, rann þessi dagur upp. Ég var búinn að undirbúa Rúnar Atla í marga daga til að þetta kæmi honum nú ekki á óvart. Hann er jú frekar hvekktur á ókunnugu fólki sem ætlar að gera eitthvað við hann, alveg síðan hann fór í sprautupakkann fyrir Namibíuferðina.

Honum leist nú ekki alltof vel á þegar hárið á mér var þvegið. Grét örlítið, en hætti því svo. Síðan sat hann við hliðina á mér þegar ég var klipptur. Virtist nú ekkert rosalega spenntur. Lét sig þó hafa það að koma í fangið á mér og var frekar duglegur á meðan hann var klipptur. Einstaka grátsvetta kom, en ekkert til að hafa áhyggjur af.

Ekki mátti gleyma að fá fyrsta lokkinn og var ég með lítinn poka til að safna hári í. Var það gert svikalaust.

Núna er guttinn mjög hreykinn af sjálfum sér, og má það líka alveg.

Símatími

Alveg er nú þetta blessaða símaforrit, Skype, frábært. Ég tók mig til
og skellti nokkrum evrum inn á skæpið til að geta hringt í heimasíma
beint út tölvunni. Nú er ég búinn að prófa að hringja í nokkur númer,
bæði heima á Fróni og einnig í Svíþjóð og er ég mjög ánægður með gæðin.
Einna verst kom út að hringja í farsíma í Svíþjóð. Þegar ég sá síðan að
hringing í svoleiðs græju er næstum 20-falt dýrari en að hringja í
heimasíma í því mæta (hóst, hóst) landi, þá ímynda ég mér ekki að ég
geri þetta aftur.

Talandi um kostnað. Samtals hef ég talað í 45 mínútur síðan ég fór að
prófa þetta. Ekki er þetta nú dýrt, heilar 152 krónur hef ég greitt
fyrir þessi símtöl.

Ætli þetta sé ekki bara ódýrara en að hringja innanlands á Íslandi?

Menning

Í dag fórum við Rúnar Atli á lista- og menningarhátíð Windhoekborgar.
Hún er haldin á hverju ári, hófst í þetta sinn á fimmtudaginn var og
lauk í dag. Við sátum í tvo og hálfan tíma og hlustuðum á ýmsar
tónlistaruppákomur. Hver hljómsveit/kór/einstaklingur hafði u.þ.b. tíu
mínútur til að syngja, þ.a. við heyrðum í nokkrum fjölda atriða. Fæstir
voru með hljóðfæri, heldur var bara söngur. Fæstir sungu á ensku, þ.a.
ég var sjaldnast með á hreinu hvað lögin fjölluðu um. Grunar mig þó að
mörg hafi verið dýrðarsöngvar um drottinn.

Ég skemmti mér bara ágætlega, ekki síst við að fylgjast með áhorfendum.
Oft var mikið hrópað og kallað og klappað þegar vel tókst til og oft
tekið undir þegar þekkt lög voru sungin.

Fyrir framan okkur var lítil stelpa, sennilega á svipuðum aldri og
Rúnar Atli. Skemmtilegt var að fylgast með henni því ef lögin voru
skemmtileg að hennar mati þá stóð hún í sætinu sínu og dillaði sér og
klappaði. Greinilega tónlistin í blóð borin.

Svíagrýla...

Ég hef nú aldrei þótt neinn sérstakur Svíavinur. Ýmislegt er nú sjálfsagt ágætt við Svíaríki, t.d. er svilkona mín, hún Pía, alveg stórfín. Reyndar er hún Finni að hálfu. Gæti haft eitthvað að segja, veit það ekki.

En svona almennt væri niðurstaða utanaðkomandi skoðunarmanns líklega að Svíþjóð sé ekki í miklu uppáhaldi hjá mér.

Sérstaklega á þetta auðvitað við um íþróttir. Kannski er allt annað við Svíþjóð í fínu lagi. En á íþróttasviðinu, nei, mér líkar bara ekki við sænsk landslið af neinu tagi. Svíar eru náttúrulega svo hryllilega montnir þegar kemur að íþróttum að það slær meira að segja út höfðatölurembing okkar Íslendinga. Þá er nú mikið sagt, en samt satt.

Þið getið því ímyndað ykkur hvernig mér líður þessa dagana... Ástandið er nefnilega þannig að í þau skipti sem ég geng með syni mínum að fataskápnum hans og spyr hvaða föt hann vilji fara í, þá segir hann: „Dodda, Dodda.“ Er hann að skírskota til þess að móðurbróðir hans, Doddi, hefur gefið honum föt sem hann vill endilega fara í.

Kannski væri þetta ekki í frásögur færandi, nema fyrir þær sakir að þessi föt eru tvær sænskar fótboltalandsliðstreyjur og einar stuttbuxur við. Ég þarf sem sagt að taka út treyjurnar tvær og leyfa syninum að velja hvora hann vill. Síðan þarf að klæða hann í þessa múderingu. Ég get svo svarið fyrir það að svitinn sprettur út á andlitinu á mér við að klæða drenginn í, og helst þarf ég að fá mér gin og tónik til að ná hjartslættinum niður.

Ekki bætir úr skák að önnur treyjan er með nafni sænsks leikmanns á bakinu. Sá spilar auðvitað með Arsenal, af öllum liðum. Þvílík örlög að þurfa að ganga í gegnum svona lagað. Doddi gætti sín auðvitað á því að láta merktu peysuna vera það stóra að hún nær niður að hnésbótum á vesalings barninu.

Best að fara að panta tíma fyrir Rúnar Atla strax hjá Dr Phil og Oprah...

Bíladella

Rúnar Atli er nú alveg frábær. Fyrr í dag var ég að sækja hann af leikskólanum. Við erum með ákveðna rútínu þar sem ég læt hann hafa bíllykilinn og svo opnar hann bílinn þegar við komum út á plan.

Í dag þó brá hann út af vananum og lét mig hafa bíllykilinn til að geta lokað hliði sem er þarna, en það er með krók í góðri hæð fyrir hann. Síðan þegar hann er búinn að loka vill hann ekki fá lykilinn aftur. Mjög óvanalegt.

Hann stendur bara við hliðið og bendir eitthvað og segir „pló, pló“.

Ég skil ekki neitt í neinu en fæ hann nú til að leggja af stað í áttina að bílnum, svo við löbbum aðeins lengra. Enn vill hann ekki lykilinn, stoppar aftur og bendir:

„Pló, pló, pló“

Ég fer því að horfa betur í kringum mig og sé að hann er að benda á fólksvagn af Póló gerð! Pló var semsagt Póló.

Það er nefnilega Póló í vinnunni hjá mér og ég nota þann bíl stundum. Sótti Rúnar Atla á honum fyrir nokkrum dögum. Lykillinn á þeim bíl er nefnilega svo flottur að Rúnars Atla mati. Ef maður ýtir á lítinn takka þá skýst lykillinn út. Hann vildi sem sagt svoleiðis lykil, úr því hann sá Póló á staðnum.

Að lokum tókst mér að sannfæra hann að koma í Toyotuna eins og venjulega.

En drengur þekkir greinilega bílana sína.