Brangelina

Þættinum hefur borist bréf. Spurt var um hjónaleysin amerísku Bradda
Pitt og Angelínu Jólamær. Skemmst er frá að segja að um tíma olli koma
þeirra til Namibíu miklu uppnámi. Þeim fylgdi sægur af ljósmyndurum, í
óþökk hjónaleysana, og kvað svo rammt að ágangi þeirra að namibískir
ráðherrar stigu á stokk og sendu innflytjendaeftirlitið af stað. Kom í
ljós að flestir ljósmyndaranna höfðu komið inn í landið á
ferðamannaleyfi, sem þýðir að bannað er að stunda launuð störf í
landinu. Var mörgum því vísað úr landi fyrir að brjóta á þessu skilyrði
dvalarleyfisins.

Ýmsir spurðu í kjölfarið um lífverði Bradda og Angelínu, hvort þeir
hafi atvinnuleyfi. Ekki hefur komið fullnægjandi svar við þeirri
spurningu, en lífverðirnir hafa gengið hart fram í því að rýmka til á
Langasandi hinum namibíska og hafa rekið saklaust ferðafólk af
sandinum. Sýnist sitt hverjum um þessi mál.

Sagan segir að konan sem á gistiheimilið stórgræði. Angelína gisti hjá
henni á sínum tíma þegar kvikmyndatökur fóru hér fram, og leigja
hjónaleysin allt gistiheimilið. Vertskonan gat því losað sig við slatta
af þjónustuliðinu, því mun færri eru í fylgdarliði hjónaleysanna en
rýmast í gistihúsinu. Nágrannar gistiheimilisins eru ekki mjög sáttir,
einkum vegna vaskrar framgöngu lífvarða.

Nú er beðið eftir að króginn komi í heiminn. Smávandamál hefur komið
upp í þeim efnum. Angelína er að sjálfsögðu með sinn einkalækni, hver
ferðast ekki án læknisins síns? En sá hinn sami hefur ekki
lækningaleyfi í Namibíu. Ef eitthvað kæmi upp á í fæðingunni, þá væri
hægt að stinga þessum ágæta lækni í steininn fyrir skottulækningar og
því hefur þurft að leita á náðir innlendra lækna.

Beðið er í ofvæni eftir að krakkinn komi í heiminn, og eins ganga sögur
fjöllunum hærra að gifting sé einnig í vændum, og þá gifting að hætti
Himba ættbálksins. Ekki er ég nú viss um að henni Angelínu minni þætti
það eftirsóknarvert, því brúðurin kemur á hjánum skríðandi úr tjaldið
til að votta eiginmanninum undirgefni. Einhvern veginn virðist það ekki
alveg vera stíll Angelínu.

Vona að þessi pistill svali spurnarþorsta bréfritara.

Lifið heil.

Sápuóperan

Ríkissjónvarpsstöð Namibíu, NBC kallast sú, þykir nú ekkert sérlega
spennandi stöð. Eilífur fjárhagsvandi hrjáir hana og síðan er hún í
samkeppni við stafrænt gervihnattasjónvarp frá Suður-Afríku, og fer
vægast sagt halloka í þeirri rimmu. Gengur illa að kaupa gott
sjónvarpsefni og er því leitað fanga víða. Rósin í hnappagati NBC er
mexíkósk sápuópera sem ber nafnið „Þegar þú ert minn“ eða kannski
„Þegar þú ert mín.“ Skiptir sennilega engu hvort er. Stundum þegar ég
er á spani milli stöðva dett ég inn á þennan þátt. Þar rífast
föngulegar senjórítur um sykursæta menn, eins og gengur í svona sápum.
Verst við þáttinn er að töluð er spænska af mikilli innlifun og
gríðarlega hröðum munnhreyfingum, en við heyrum bara tiltölulega hæga
ensku talaða, sem passar engan veginn við varahreyfingarnar.

Þessi sápa er víst töluvert vinsæl. Berlega kom það í ljós í gær þegar
tvö ýturvaxin fljóð sem leika í þessum þáttum birtust hér í Windhoek.
NBC bauð þessum tveimur stúlkum, Sylvíu Navarro, eða Paloma eins og hún
heitir í þáttunum, og Anettu Michel Carillo, en hún leikur Barböru. Er
ekki ofsögum sagt að íbúar borgarinnar hafi gjörsamlega tapað glórunni
þegar þessar konur óku um stræti og torg. Voru þúsundir manna á götum
úti og var lífsins ómögulegt að komast um aðalgötur borgarinnar. Gegnt
vinnustaðnum mínum er lystigarður og þar stóð til að mynda stúlkurnar í
bak og fyrir. Þurfti hins vegar að aflýsa myndatökum, því múgæsingurinn
var þvílíkur að lá við stórslysi. Fór þó betur en á horfði, en
greinilegt er að þessir sjónvarpsþættir njóta gríðarlegra vinsælda hér.

Fyrr má nú aldeilis fyrrvera.

Kokteilmóttökur

Dagurinn í dag, 9. maí, er víst merkisdagur í sögu Evrópu. Ja, a.m.k. í
sögu Evrópusambandsins. Ber þessi dagur heitið Dagur Evrópu, eða
Evrópudagurinn, og er víst verið að minnast þess að 56 ár eru síðan
fyrsti vísir að sambandinu leit dagsins ljós. Sá sem er í forsvari
fyrir framkvæmdastjórn ESB hér í Windhoek, er sem sagt sendiherra ESB í
Namibíu, bauð gestum heim í tilefni dagsins. Smákokteill í hádeginu. Ég
fékk meira að segja boðskort, jafnvel þótt Íslendingar séu nú ekki
beint á leiðinni í ESB. En á tyllidögum er svoleiðis bara smámunir.
Nafnið mitt vefst svolítið fyrir fólki og stundum áttar fólk sig ekki á
því hvort Vilhjálmur eða Wiium sé skírnarnafnið mitt. Boðskortið var
því stílað á doktor Vilhjálm, og mátti ég koma með gest með mér líka.

Þar sem ég er án eiginkonunnar minnar þessa stundina, þá datt mér í hug
að spyrja nú Tinnu Rut hvort hana langaði með. Jú, greinilegt að henni
leiðist í skólafríinu, því hún var nú til í þetta. Strílaði sig upp, í
stuttu pilsi og háhæluðum skóm. Mjög fín og myndarleg. Enda stóð á
boðskortinu að ætlast væri til spariklæðnaðar. Við fórum sem sagt og
hlustuðum á tvær ræður, svo voru þjóðsöngvar leiknir og auðvitað var
hlaðborð og tilheyrandi. Ég held að Tinnu Rut hafi þótt svolítið
forvitnilegt að vera innan um ráðherra, sendiherra og guð má vita hvaða
fleiri herra. En ekki fannst henni nú mjög gaman. Ekki bætti úr skák
að móttakan var utandyra. Það rignir örugglega ekki hér fyrr en í
nóvember. Skilst mér að grasflötum og háhæluðum skóm sé ekki sérlega
vel til vina. Eftir einn og hálfan tíma var mín því orðin nokkuð þreytt
í fótunum.

Nú er rætt um að kaupa nýja skó handa dömunni, ekki háhælaða, en þó
hæfa í svona móttökur. Skyldi þó ekki vera að hún væri til í að koma í
aðra seinna?

Hvað hafast konur að?

Hér í Windhoek er verið að umbylta verslanamiðstöð einni. Önnur mun
nýrri miðstöð hefur verið í mikilli sókn, opnaði um daginn tvær álmur
með 65 verslunum. Því brugðu eigendur þeirrar fyrrnefndu á það ráð að
stækka við sig líka. Staðreyndir þessar eiga nú kannski ekki mikið
erindi á þessa dagbókarsíður, en þó, kannski finnst ykkur gaman að
heyra að símalínur útvarpsstöðva borgarinnar hafa verið rauðglóandi
undanfarna daga vegna stærðar auglýsingaskiltis sem búið er að setja
upp hjá þeim sem eru að stækka við sig þetta dagana. Á skiltinu stendur
nefnilega: „Menn að störfum, konur að versla!“

Sitt sýnist hverjum um þessa visku.

Brúðkaup?

Rétt fyrir helgina bárust mér textaskilaboð í farsímann minn. Voru þau
frá minni elskulegu yngstu systur og var mér tilkynnt að búið væri að
ákveða 2. september nk. sem brúðkaupsdag. Þar sem ég á víst að spila
einhverja rullu í þessu brúðkaupi var mér vinsamlegast bent á að
fjárfesta í flugfarmiðum til Íslands.

Nokkuð er síðan mér var fyrst sagt frá að brúðkaup stæði fyrir dyrum.
Hefur það sennilega verið í október á síðasta ári, a.m.k. var á þeim
tíma ekki vöknuð sú hugmynd að flytjast aftur til Namibíu. Ekki skilja
þetta þannig að brúðkaupið hafi á einhvern hátt hrakið mig úr landi.
Nema síður sé. Hvað um það, á þeim tíma var horft á dag í ágúst, tólfta
dag þess meiriháttar mánaðar ef mig misminnir ekki. Síðan leið og beið,
ég flutti úr einni heimsálfu í aðra, en öðru hverju bárust fréttir,
stundum óstaðfestar. Um tíma leit út fyrir dag seint í desembermánuði,
ekki er það nú slæmur mánuður, næstsíðasta dag þess mánaðar að mig
minnir. Svo heyrðust sögur af 07.07.07, sem verður víst laugardagur. Ég
spurði nú elsku systur mína þegar ég heyrði þetta, hvort 12.12.12 væri
ekki enn flottari dagsetning. Hún sá ekki skopið í þessu, hverju sem
veldur.

Nema hvað, þessi septemberdagur er nú ekki svo slæmur fyrir mig, og
sjálfsagt hægt að finna ferð. Hvað gerir maður ekki fyrir litlu systur
sína? Ekki úr vegi að kíkja á blessaðan klakann í leiðinni og komast í
húsið sitt á Skaganum. Síðan frétti ég hins vegar að þótt væri búið að
festa ljósmyndara í brúðkaupið, ætti enn eftir að ræða við prestinn.
Hmm. „Verður rætt við hann á morgun,“ var mér sagt þegar ég innti
nánari frétta um þetta. Svo „á morgun“ forvitnast ég aftur. „Æ, hann
var ekki með dagbókina sína á sér, kallinn, en 95% öruggt. Pantaðu bara
miða.“ Í dag frétti ég síðan að sérann ætti bókaða Danmerkurferð á
þessum tíma... en ætlar að reyna að hnika henni til.

Ekki efast ég um að þetta ferli á eftir að verða efni í sögur seinna
meir. Stórskemmtilegar sögur ef að líkum lætur. Spurningin stendur þó
eftir: Ætti ég að panta miða, eða bíða?

Komdu í bíló

Málum er nú einu sinni þannig háttað að foreldrar hans Rúnars Atla hafa áhyggjur af því að hann hafi ekki nóg fyrir stafni. Verður að viðurkennast að leikföngin sem komu með frá Fróni voru nú ekki gríðarlega mörg. Þrátt fyrir að eitt og eitt leikfang hafi verið keypt, þá eru áhyggjurnar enn fyrir hendi. Sem sagt að honum leiðist því hann eigi ekki nógu mikið af dóti.

Vegna þessa er ég ávallt á varðbergi þegar ég kem þar sem leikföng eru seld, og reyni að stökkva á bestu tilboðin. Sennilega það stærsta sem keypt hefur verið er kubbaborð, sem sjálfsagt fjórir krakkar gætu notað í einu. Meira að segja er hægt að skella borðinu á koll og verður það þá vegasalt. Sniðugt.

Undanfarið hef ég leitað eftir leikfangahúsi til að hafa í framgarðinum. Svona einu stóru sem krakkar geta verið inni í. Hef ekki haft árangur sem erfiði í leit minni að þessháttar húsi. En gerði tilraun á laugardaginn og fór í nokkrar leikfangabúðir. Fann ekki hús, en hins vegar rakst ég á þessa fínu vörubíla. Eftir að skoða þá í krók og kima var ákveðið að kaupa einn. Rúnar Atli er hins vegar ekki alveg búinn að fatta þetta með að versla í leikfangabúðum, því hann fór að hágráta þegar ég tók bílinn á loft og gekk með hann að afgreiðsluborðinu. Ekki skánaði það þegar ég setti vörubílinn í skottið á bílnum. Kveikti ekki alveg að við værum búnir að tryggja okkur eignarrétt á þessu farartæki og værum með það á leiðinni heim. Jæja, þetta kemur sjálfsagt einhvern daginn.

En mér sýnist á öllu að þessi vörubíll eigi eftir að skapa ómælda ánægju næstu mánuðina.

Æðsta íþróttin

Sitt virðist hverjum sýnast með kaup á knattspyrnugalla á litla guttann. En kannski er komin lausn á því máli. Ég dró nefnilega fram körfuspjald, sem keypt var fyrir Tinnu Rut á sínum tíma, og setti það í „rétta“ hæð. Eins og sést, þá vantar lítið á tilþrifin og eru troðslur aðalatriðið að virðist í þessum leik.

Ég kannski leita bara eftir NBA galla handa honum. Verst þó að velja liðið eftir að Vancouver Grizzlies dóu drottni sínum.

Stoltur faðir!

Áðan kom litli guttinn til mín, sló á rassinn á sér, og sagði „puff!“ Og
mikið rétt hann var búinn að gera stórt í buxurnar.

Mikið var pabbinn stoltur af syninum!

Grillveður, hvað?

Grillað í kvöldmat. Jú, en ekki í Namibíu heldur á Akranesi!
Rjómablíða, að mér skilst, á meðan hér var svaðalegt þrumuveður með
tilheyrandi úrkomu og eldingum. Þ.a. ekki þýddi að láta sig dreyma um
að kveikja upp eld utandyra, ó, nei. Berast þá þær fréttir að frúin á
Stillholtinu sé að baksa við grillkol og -vökva, og gekk víst bara vel.

Misskipt er veraldargæðum.

Boltaleikur

Lítið hefur farið fyrir áhuga hjá Rúnari Atla á boltaleikjum. Hann á
einhverja bolta og hefur áhuga fyrir þeim í búðum, en hefur lítið áttað
sig á til hvers þeir eru. Vill frekar sitja og kubba eða púsla. Nú eða
leika sér með plastílát úr einum eldhússkápnum.

Nú virðist einhver breyting vera í uppsiglingu. Hann hefur aðeins verið
að fylgjast með fótbolta í sjónvarpinu með mér undanfarið og í gær tók
hann sig til og fór að sparka í sexkantaða plastkúlu sem hann á, með
tilheyrandi hávaða og látum. Mér fannst þetta athyglisvert, því ég hef
ekki séð hann gera svona fyrr, svo í dag fundum við einn boltann hans
og fórum að leika okkur fyrir utan húsið. Hann sparkaði á fullu, en svo
fannst honum skemmtilegast að ég sparkaði boltanum og hann hlypi á
eftir honum og kæmi með hann til baka. Hversu oft óskaði maður sér ekki
að hafa einhvern svona í gamla daga þegar maður þrykkti boltanum rétt
fram hjá markinu á Austurbæjarskólalóðinni og þurfti að hlaupa langar
leiðir, stundum alla leið niður að Heilsuverndarstöð til að ná í
tuðruna. En guttinn er greinilega réttfættur, það fer ekki milli mála.

Kannski er kominn tími til að kaupa Manchester United, Barcelona og AC
Milanó gallana á drenginn?

Brúðkaupsveisla

Í gær fórum við Tinna Rut í brúðkaupsveislu. Bróðir hennar Imeldu,
þeirrar sem skaffaði okkur barnapíu, var að gifta sig. Nokkrum sinnum
er búið að tala um að okkur verði boðið og svo í fyrrakvöld, um
níuleytið, hringdi Imelda og sagði mér að mæta næsta dag! Góður
fyrirvari, eða hvað?

En við Tinna fórum sem sagt, og skemmtum okkur bara vel. Reyndar voru
allar ræður og brandarar á afrikaans, en það er móðurmál flestra sem
þarna voru. Þessar fjölskyldur eru það sem kallað er litaðar, og fyrir
löngu, löngu síðan var litið niður á litaða fólkið bæði af hvítum og
svörtum. Endaði þetta fólk í hópum utanveltu og talaði mál nýlenduherrana. Margir þessara hópa enduðu í sunnanverðri Namíbíu á sínum tíma. Hvað
um það, við mættum í þessa veislu. Eftir helling af ræðum var skálað í
kampavíni fyrir brúðhjónunum og síðan farið að borða. Flott hlaðborð
með helling af allskonar kjötréttum, og meira að segja einum fiskrétti.
Eitthvað hefur hnífurinn nú runnið til í flökuninni, því sjaldan hef ég
fengið jafnmikið af beinum úr fiskstykki áður. En maturinn var mjög
góður, það vantaði ekki.

Að loknum matnum var farið að dansa. Hljómsveit lék fyrir dansi og stóð
sig vel. Reyndar rak gítarleikarinn sig í trommusettið, en því var
reddað án þess að slegin væri feilnóta. Heyrðu, ég gleymdi að segja frá
því að brúðguminn tók lagið í miðjum ræðuhöldum. Kom niður á
dansgólfið, dró brúðina með sér, og söng ástarljóð til hennar. Hann kom
mér á óvart með sönghæfileikum sínum, verð ég að segja. Var varla þurrt
auga í kofanum að söng hans loknum og ávann hann sér mikið lófaklapp að
söngi loknum.

Sem sagt, það var farið að dansa. Að sjálfsögðu byrjuðu brúðhjónin og
svo bættust systkini þeirra og makar við í fyrsta lagi. Eftir það var
stanslaust spilað og fólk streymdi á dansgólfið. Greinilega er mikil
dansmenning hjá þessu fólki, því allir kunnu þau dansspor sem þurfti.
Nokkrir voru greinilega miklir dansarar og fóru mikinn. Fyrir einn
dansinn var dreift hveiti á gólfið, því í honum þurfti að vera hægt að
renna sér eftir gólfinu. Síðan voru stundum hringdansar, þar sem einn
stökk inn í hringinn og dró einhvern annan út á gólfið. T.d. fór bróðir
brúðgumans, stór og mikill maður á alla kanta, sennilega tvöfaldur á
breiddina miðað við mig, út á gólfið og ein kona líklega nálægt sextugu
fór með honum og ég hélt hreinlega að þau myndu enda fatalaus á
gólfinu... Í öllum þessum dansi sem var þarna var mikil kátína og grín.
Haldiði síðan ekki að þessi tæplega sextuga kona stansi allt í einu
fyrir framan mig í hringnum, ranghvolfi í sér augunum og bendi mér inn
á gólfi. Ekki fór hjá því að ég væri örlítið hissa, en ekki þýddi að
skorast undan, þ.a. ég stökk bara á móti henni og fór eitthvað að dilla
mér þarna. Hún skakaði sér á alla kanta, með vægast sagt vafasömum
handahreyfingum neðan beltisstaðar, ekki síst í áttina til mín... Ekki
var annað hægt en að taka þátt í þessu, svo ég lét bara ímyndunaraflið
flakka og reyndi að fylgja konunni eftir. Þetta tókst bara skikkanlega
vel og mikið hlegið að þessu.

Við vorum þarna frá sjö til rúmlega ellefu en ég á von á því að fjörið
hafi haldið áfram langt fram eftir nóttu. Hljómsveitin virtist ekki
þurfa nein hlé, heldur var bara spilað lag eftir lag, og alltaf mættu
einhverjir út á gólfið.

Þetta var skemmtileg lífsreynsla.

20 mánuðir

Í dag varð hann sonur minn 20 mánaða. Ekki finnst mér nú langt síðan hann var að koma í heiminn. Styttist í tvö árin. Terrible two's eins og sagt er á engilsaxneskunni eða þau tvö hræðilegu í lauslegri þýðingu. Ein breyting sem ég tek eftir í fari hans er að hann er farinn að spá meira í klæðnaðinn sinn. Þ.e.a.s. fylgist með vali mínu úr skápnum sínum og er stundum ekki alveg sammála mér. Sumt er alltaf vinsælt, t.d. peysa með bílum framan á og bolur með Bangsímon. Annað fellur ekki alveg eins vel í kramið. Auðvitað skiptir máli í hvernig skapi pilturinn er. Svo þarf hann að greiða á sér hárið. Alveg ferlegt þegar það gleymist.

Núna áðan vorum við að versla. Ekki beint í frásögur færandi, en þó, skemmtileg uppákoma. Þannig er að fyrir ofan grænmetis- og ávaxtahillurnar eru speglar, sennilega í 45 gráðu horni. Því sér maður grænmetið og ávextina ef maður kíkir í þá og sennilega virkar sem meira sé þarna en er. Hvað um það, áðan var guttinn rétt fyrir framan hillurnar, beygður í hnjám og baki til að sjá ofan á kollinn á sjálfum sér. Mikið var hann ánægður að sjá bláu spennuna hennar systur sinnar í hári sér.

Veikindi og matvendni

Í fyrrakvöld fannst mér Rúnar Atli frekar heitur á kollinum. Veit ekki hvað hann var að hugsa svona gríðarleg að kollurinn bara ofhitnaði, ha-ha. Mældi hann og hann var með smávegis hita. Ekkert alvarlegt, 8 kommur að mig minnir. Hann var því heima í gær og í gærkvöldi var hitinn búinn að hækka aðeins. Ætli ég kíki ekki í apótekið á eftir því hósti fylgir þessu hjá greyinu.

En svo í kvöldmatnum í gær, þá kom eiginlega fram eina matvendnin sem ég hef orðið var við hjá honum. Ennþá... Ég eldaði nautakjötsstrimla í sósu, spaghetti og var svo með pakkamús með þessu. Svo sting ég smámús í munninn á honum, og ég vissi bara ekki hvert guttinn ætlaði! Þarna sat hann, með hálfopinn munn, smákartöflumús á tungubroddinum, og hágrét, án þess þó að hreyfa munninn. Músin var greinilega svo ógeðsleg að hann gat ekki hugsað sér að eitthvað af henni færi ætlaða leið. Ekki bætti úr skák að ég skellihló að honum...

Karlmennska

Eitthvað var verið að spurja um spennu í hári „frænda míns.“ Sendandi óþekktur, en sterkar vísbendingar að uppruni athugasemdarinnar sé Svíaríki. Vonandi tekur þessi mynd af allan vafa um spennuna.

Er þetta eitthvað vandamál? Gul treyja og blá spenna - hvað vilja Svíar hafa það betra?

„Vasalegt mar“

Í gær vorum við Rúnar Atli í framgarðinum og ég var eitthvað að spá og spekúlera eins og mín er von og vísa. Var með hendur í vösum, þungt hugsi. Heyri ég þá eitthvað uml og einhverjar stunur frá syni mínum. Fer ég að spá í þetta og átta mig fljótlega á því að hann er að reyna að koma höndunum sínum ofan í buxnavasana. Gekk hálfilla því þeir eru lokaðir með frönskum rennilás. Ég hjálpa guttanum auðvitað og varð hann himinlifandi yfir þessu og spígsporaði um allt með hendur í vösum. Meðfylgjandi myndir ná ekki að sýna innlifunina nægjanlega en gefa þó vísbendingu um ánægju drengsins.

Vetur konungur mættur á svæðið

Nú er að rifjast upp fyrir mér munurinn á húsagerðarlist í Namibíu og á
Íslandi. Í fyrradag var rigning langt fram eftir degi og frekar kalt. Í
gær hélt kuldinn áfram og þegar leið að kvöldi þá leist mér nú bara
ekkert á hitastigið inni í kofanum. Þannig er jú mál með vexti að
flesta daga ársins er heitt hér og því eru húsin byggð með það fyrir
augum að haldast svöl þótt heitt sé úti. Ágætt þegar sumar er, en nú
þegar koma Veturs konungs nálgast, þá er þetta ekki alveg eins
heppilegt. Í gærkvöldi var orðið það kalt hjá okkur að ég dró úr
geymslu rafmagnsofna sem hafa verið í dvala svo mánuðum skiptir. Setti
einn í hvert svefnherbergi og líka í sjónvarpsholið. Skánaði hitastigið
aðeins, en var þó engu að síður langt frá 20 gráðum, sennilega nær 10.
Verð að fara að fjárfesta í hitamæli, svo ég geti notað statistík þegar
ég barma mér svona.

Nú í morgun var því hrollur í okkur, en nýbakaðar vöfflur og te komu
okkur í gang.

Og enn byggir hann Bubbi...

Keypti málband í dag. Það var smiður hér í gær að mæla eldhússkápana hjá okkur og Rúnar Atli fylgdist með mjög lotningarfullur. Hann greinilega lærði eitthvað, því hann hefur varla látið málbandið frá sér síðan það var keypt.

Takið eftir hárskrautinu...

Sæt saman...

Eru þau ekki æðisleg...

Afmæli og strákastand

Hún Tinna Rut átti afmæli í gær. Orðin 14 ára gömul, takk fyrir.
Dagurinn var tekinn snemma. Hún var, að eigin ósk, vakin klukkan
hálfsjö til að opna pakka. Dagmar Ýr var æðislega hress í útliti á
þessum tíma dags... Reyni að setja inn mynd eða tvær þegar Tinna Rut er
búin að skella þeim inn á tölvuna.

Hvað um það, hún opnaði pakkana sína og var voðalega ánægð eins og
hennar er von og vísa. Hún fékk geisladiska og dvd, nýjustu Harry
Potter myndina, og svo var það aðallinn... iPod nano með pláss fyrir
1.000 lög. Mamma hennar var arfleifð af gamla iPod shuffle.

Engin veisla verður haldin núna. Ekkert gaman þegar skólinn er í fríi.
Ætli verði ekki smáboð einhvern tímann seinni hluta maímánaðar. Gæti
best trúað því.

En svo var þetta með strákana... Mér verður gengið framhjá útidyrunum,
sem venju samkvæmt voru opnar upp á gátt, og rek augun í að Tinna Rut
er úti á gangstétt að tala við einhverja stráka. Kannast bara ekkert
við þá. Dagmar Ýr send að njósna og kemst að því að þeir eru þrír,
piltarnir. Síðan fer gellan bara í göngutúr með félögunum og sást ekki
í tvo klukkutíma... Þetta eru einhverjir gaurar úr skólanum, úr 8., 9.
og 10. bekk. (Tinna Rut er í níunda bekk ef einhver skyldi búinn að
gleyma því). Hmm, móðirin var nú ekki par hrifin, skal ég segja ykkur:
„Barnið er alltof ungt fyrir svona.“

Þarf að setja útivistarbann??

Vandræðaástand

Úff, úff, úff. Nú er það svart. Haldiði að Gulla og Dagmar Ýr hafi ekki misst af fluginu frá London til Íslands! Núna sitja þær á einhverju hóteli í London sem þær vita í raun ekkert um hvar er. Málið var að þegar ég pantaði flugmiðann þá átti namibíska flugvélin að lenda 4:55 að morgni í London. BA vélin flýgur síðan klukkan 7:30 áleiðis til Keflavíkur og því er u.þ.b. tveir og hálfur tími til að skipta um vél. Síðan kom í ljós í vikunni að tímabreytingin var aftur að stríða okkur. Lending var ekki 4:55 heldur 5:55. Aðeins einn og hálfur tími því til aflögu. Síðan seinkaði brottför frá Windhoek um einar 40 mínútur og því fór sem fór.

Nú þarf að kaupa nýja flugmiða og hótelherbergi og ég veit ekki hvað og hvað. Ég er enda búinn að skrifa skammarbréf og senda til Air Namibia og heimta að þeir borgi allan kostnað við þetta. Enda er þetta klúður þeim að kenna. Algjörir jólasveinar að gera ekki ráð fyrir tímabreytingunni. Við hefðum aldrei keypt miðana ef við hefðum vitað réttar tímasetningar.

Snyrtilegur...

Ekki var bara pabbinn sem fékk egg. Börnin fengu líka glaðning úr ferðatösku móðurinnar. Rúnar Atli var ánægður með páskaeggið sitt, þótt ekki væri nema númer 2. Pabbanum fannst þetta frekar skorið við nögl. En Rúnari Atla virtist alveg sama og borðaði bara sitt egg. Gerði það á mjög snyrtilegan hátt. Einhvers staðar eru til myndir frá páskunum í fyrra þar sem drengurinn tapaði alveg viti og glóru og varð súkkulaðihjúpaður upp fyrir haus.

Menn þroskast víst með aldrinum.

Páskaegg hvað?

Ég les á ýmsum bloggsíðum að sumir fengu ekki páskaegg þessa páskana og þurftu að ræna af börnunum sínum. Mig langaði bara rétt að sýna fólki eggið mitt. Nóa-Siríusaregg nr. 5... Var ekki lengi að hverfa enda þýðir ekkert að ætla að geyma súkkulaði í hitanum hér.

Sumardagurinn fyrsti

Í morgun hélt ég smáræðu sem talsmaður Íslands á málþingi um menntamál.
Ýmsir frammámenn voru þarna, ber helstan að nefna forsætisráðherrann
namibíska. Ég var nú búinn að semja ræðuna í gær, en var svona að velta
fyrir mér einhverju sniðugu til að hefja töluna á. Það er nú einu sinni
þannig að ef maður nær athygli áheyrenda í upphafi þá tekst manni oft
að halda henni til loka. Eftir smávangaveltur byrjaði ég ræðuna á því
að óska viðstöddum gleðilegs sumars og þagði svo í örfáar sekúndur.
Gaman var að sjá undrunarsvipinn á fólki - „Hvað á maðurinn eiginlega
við á miðju hausti?“ Ekki minnkaði undrunin þegar ég sagði frá því að
fjallvegir væru ófærir vegna snjóa og stórhríðir geysuðu þessa dagana.
Engu að síður héldum við því fram að sumarið væri að hefjast. Ruglað
lið, þessir Íslendingar. En áhrif þessarar byrjunar voru að margir
hlustuðu í raun og veru á það sem ég sagði, sem var nokkurt afrek þar
sem 26 manns höfðu talað á undan mér og var fólk því búið að sitja
undir ræðum í tæpa þrjá tíma...

Föðurlandsást

Ég hef víst ekki sagt frá því hér að um daginn var reist fánastöng á
fortóinu hjá okkur. Hún er víst tæpra sjö metra há, ef mig misminnir
ekki. Helsti gallinn er að hún er silfurlituð, ekki hvít. Síðan rétt
fyrir páska þá fengum við þennan fína íslenska fána og var því flaggað
hér um páskana. Svo var rokið út fyrir allar aldir í morgun að flagga
fyrir afmælisbarninu sem og sumardeginum fyrsta. Ég er í óða önn að
læra fánareglurnar - ekki þýðir að vanvirða flaggið.

Ég reikna með að flagga flesta daga. Ekki þýðir annað, því þremur húsum
neðar í götunni býr bandaríski sendiherrann og þar blaktir ammríski
fáninn alla daga. Mótvægi er nauðsynlegt.

Spurning hvort ég banki upp á einhvern daginn og ræði varnarmál
Íslands, ha-ha.

Aðskilnaður á ný

Þá rann stundin upp. Jamm, nú í þessum skrifuðum orðum sitja Gulla og
Dagmar Ýr í flugvél Air Namibia og bíða eftir að taka á loft. Gaman var
að hafa þær hér. Verst hvað tíminn var stuttur og eins var nóg að gera
í vinnunni þ.a. ég gat tekið minna frí en ég hafði ætlað. Rúnar Atli
virtist skilja að eitthvað var í gangi. Hann límdi sig við mömmu sína
úti á flugvelli og var ekki sáttur við að fara frá henni. Síðan þegar
við Tinna Rut gerðum okkur líkleg til að fara út í bíl, án mömmu hans
og eldri systur, þá heyrðist í gutta. Sem betur fer tókst okkur að
beina athygli hans annað.

Svo alla leiðina frá vellinum heyrðist í honum: „mamma, mamma.“ með
reglulegu millibili. Snökt, snökt, hjartnæmt ekki satt...

Nú er því orðið tómlegt í kofanum og nægur tími til að blogga.

5/5 sameining

Þá er öll fjölskyldan í sama húsinu. Loksins. Dagmar Ýr mætti á svæðið
í morgun. Klukkan 7:45, jafnvel þótt flugmiðinn segði 8:45... Rúnar
Atli var kátur að sjá hana, hljóp til hennar og faðmaði og kyssti.
Voðalega gaman.

Annars leist Gullu ekkert á þetta í gærmorgun þegar sms-in komu frá
Keflavíkurflugvelli: „Hvaða skiltum á ég að fylgja?“ En þetta hafðist
allt saman. Hún kom meira að segja með kókómjólk handa Rúnari Atla.
Hann fór allur á ið þegar hann sá guðaveigarnar og svolgraði einni
niður á mettíma. Ýmsu þarf að fórna þegar búið er í útlandinu.

Að kröfu Dagmarar var síðan farið á kínastaðinn í kvöldmat. Sá brást
ekki, virkilega góður matur. Dagmar var svo alveg búin, farin að hrjóta
í sjónvarpsherberginu skömmu eftir átta. Erfiður dagur greinilega.

Páskaeggjaleit

Í morgun var páskahátíð í leikskólanum. Við Rúnar Atli vöknuðum fyrir
allar aldir til að baka pönnukökur. Í raun var þetta
jómfrúarpönnukökubakstur á nýju pönnunni, og því var ég hræddur að
kökur festust við pönnuna, en svo varð ekki raunin. Pannan reyndist
mjög vel. Gulla var slöpp í morgun, virðist hafa gripið í sig flensu
sem hefur verið að ganga í margar vikur hérna. Mér fannst frekar fáar
pönnukökur koma úr uppskriftinni, þ.a. ég henti múffum í ofninn og
mætti með þær nýbakaðar á hátíðina.

Slatti af krökkum og foreldrum mættu á svæðið. Flestir þýskumælandi, en
þó var slæðingur af fólki sem kann lítið sem ekkert í því máli. Að
loknum morgunmat - pönnsurnar kláruðust - þá var sest í stóran hring og
farið að syngja. Ég tók nú frekar lítinn þátt í því enda voru nær öll
lögin á þýsku. Hins vegar kom mér á óvart hversu mikinn þátt Rúnar Atli
tók í leikjunum í kringum sönginn. Hann klappaði og stappaði og veifaði
og ýmislegt fleira eins og við átti. Hann er ekki búinn að vera þarna
nema í mánuð - þrjá daga í viku - og því varð ég frekar hissa á þessu.
En hann hefur greinilega mjög gaman af þessu.

Síðan var farið í páskaeggjaleit. Höfðu litlar pappírskörfur verið
hengdar upp í tré, í sjónlínu barnanna. Var mikið hlaupið hjá eldri
krökkunum, en þau yngri voru smástund að átta sig á þessum körfum.
Rúnar Atli var voðalega ánægður með körfuna sína. En greinilega var
undarlegt að hafa svona mikið af foreldrum inni á leikskólalóðinni.
Ekki eins og vant er.

En þetta var skemmtilegt. Hefði nú ekki trúað því fyrir svona þremur
árum að ég ætti eftir að ganga í gegnum svona hluti á nýjan leik, en
svona er nú einu sinni lífið.

Innkaup...

Lítill tími hefur gefist síðustu daga að setjast við tölvuna og senda
inn pistla. Sendi reyndar inn grein í Moggann í gær, en það er nú önnur
saga. En, hún Gulla mín er jú auðvitað komin og það er að sjálfsögðu
nóg að gera. Eitt sem við komumst að er það að drottingarstærð á rúmi
er bara ekki nóg fyrir okkur... Sérstaklega þegar rúmið virðist aðeins
neðar í miðjunni en úti á köntum og því leitum við inn að miðju í
sífellu. Auðvitað getur verið fínt að hitta konuna sína í miðju rúmi,
en eins og mætur maður sagði einhvern tímann, þá er betra að hafa
stjórn á svoleiðis hittingum.

Við erum því búin að rölta milli húsgagnaverslana bæjarins í leit að
rúmi í kóngastærð. Hefur leitin gengið hálfbrösulega, því fæstir liggja
með svona dýrgripi á lager. Drottingarstærðin er allsráðandi. Því þarf
að panta og getur það tekið 10-15 daga. Reyndar pöntuðum við rúm í dag
hjá sölumanni sem staðhæfði að rúmið muni koma í næstu viku.

Við verðum a meðan að lifa af þessar stjórnlausu hittingar.

Tungumálin

Nú er Rúnar Atli kominn af stað með þýskuna. Hann segir „Tschüß“ og
veifar þegar verið er að kveðja. Klár strákur.

Stór spurning

„Pabbi og Mamma!“ heyrðist í Tinnu Rut í fyrradag, „hvað er eðla að
gera í klósettinu?“ Ja, það er nú það. Fyrsta svarið sem mér datt í hug
var: „Af hverju ertu að spurja okkur, spurðu eðluna...“ En þetta var nú
svolítið kvikindislegt svar, svo ég lét það ekki flakka. Við Gulla hins
vegar fórum og kíktum ofan í klósettið - gestaklósettið, vel að merkja
- og mikið rétt, þar var eðla á svamli. Gulla virðist alvön svona
kvikindum, því hún sturtaði einfaldlega niður og þar með var málið
dautt.

Flora kannast ekki við að vera með nein gæludýr í húsinu.

4/5 sameining

Loksins rann stóri dagurinn upp. Ég vaknaði snemma, fór í sturtuna og
vakti síðan guttann. Jú, svo þurfti að hleypa vinnukonunum inn, því
ekki gengur að hafa allt í drasli þegar eiginkonan mætir á svæðið. Svo
fékk ég mér teið og jógúrtina og múslíið og Rúnar Atli fékk ristað
brauð, peru og smájógúrt hjá pabba sínum. Síðan skellti ég hornum
(croissants) í ofninn svo við feðgarnir fengum volg horn líka. Fínn
morgunmatur og ég gat ekki látið hjá líða að hugsa að ágætt væri að
þurfa ekki að keyra Tinnu Rut í skólann fyrir sjö á hverjum morgni og
geta frekar setið við morgunverðarborðið. Mitt í mínum dagdraumum pípir
síminn. Sms - frá hverjum, korter fyrir átta? „Lent og er að bíða eftir
töskunni,“ hljómaði skeytið. Sem betur fer eru croissants mjúk, því
eitt sat fast í hálsinum á mér. Lent! En samkvæmt flugmiðanum átti hún
ekki að lenda fyrr en 8:45! Klukkutíma seinna. Virðist sem
flugmiðaútgefandinn hafi ekki áttað sig á því að tímanum var breytt hér
- sjá bloggið í fyrradag.

Hvað um það, Tinna Rut var rifin út - óburstaðar tennur... og Rúnari
Atla hent í aftursætið og svo var brunað af stað út á völl. Litlir 42
kílómetrar, en þar sem hámarkshraðinn er 120 þá er þetta ögn
fljótfarnara en heima á Fróni. Síðan var engin umferð - allir hinir
bílarnir virtust hafa verið klukkutíma fyrr á ferð!? Hvernig vissu þeir
þetta eiginlega?

Við mættum síðan út á völl kl. 8:09:23. Þar sat hún Gulla mín
hálfeymdarleg á bekk með töskuna í fanginu. En síðan tók hann Rúnar
Atli sprettinn, því hann var nú ekki lengi að koma auga á hana múttu
sína. Ó, nei, enda sonur minn. Þarna voru fagnaðarfundir og ekkert
spillti þessi bið fögnuðinum. Meira að segja þótt þessi blessaði mágur
minn í Sverige væri eitthvað að reyna að spilla sambandi hjónanna.

Svo var rúllað í rólegheitum til baka í bæinn. Tinnu Rut varð að ósk
sinni - hún fékk að sitja frammí, því móðirin tróð sér í aftursætið hjá
syninum. Hvað annað?

Nú vantar bara hana Dagmar Ýr og þá verður sameiningin fullkomnuð.

Breytingin...

Jæja, núna er móðirin búin að sjá breytinguna á dótturinni, svo það er víst í lagi að leyfa alþjóð að sjá. Tvær myndir - fyrir og eftir - dæmi nú hver fyrir sig.

Spenningur

Þá er kominn spenningur í liðið. Móðirin og eiginkonan á leiðinni. Skv.
upplýsingum frá Gatwick flugvelli er verið að hleypa farþegum um borð í
vélina í þessum skrifuðum orðum.

Tinna Rut var rétt áðan að gera herbergið sitt í stand: „Ekki flottasta
herbergi í heimi, en nógu gott fyrir mömmu,“ voru hennar orð. Spurning
hvort hún hafi rétt fyrir sér.

Rúnar Atli er líka orðinn spenntur. Hann virðist átta sig á því að
eitthvað mikið sé í uppsiglingu á morgun og að mamma hans sé bendluð
við málið. Tinna Rut er búin að kenna honum að setja hendurnar út og
herma eftir flugvél en hvort og þá hvernig hann tengi það við móður
sína veit ég ekki alveg.

En í fyrramálið verður hvorki mætt í vinnu né skóla, a.m.k. ekki fyrir
hádegi, því vélin lendir hér rétt fyrir kl. níu. Við förum sennilega
héðan um áttaleytið og ætli við verðum ekki komin til baka um ellefu.

Svo er bara spurning hvað móðurinni finnst um breytinguna á dóttur
sinni, æjæjæ, skyldi ég sitja í súpunni?

Vetur konungur nálgast

Í morgun byrjaði ruglingur. Ekki þó beint hjá mér, var nefnilega búinn
að undirbúa mig fyrir þessi ósköp. Hvað ég sé að tala um? Jú, nú er
komið haust og veturinn nálgast og þá fara menn að hugsa til þess að
spara rafmagn. Ein leið til þess, er manni sagt, er að breyta
klukkunni. Sem sagt, þegar ég vaknaði í morgun klukkan hálfátta, þá var
klukkan ekki hálfátta, heldur hálfsjö.

Að ýmsu leyti er þessi tímabreyting ekki slæm. T.d. má maður sofa
klukkutímanum lengur á morgnana, en þar sem maður verður sennilega
fljótur að venja sig á að fara klukkutímanum seinna að sofa á kvöldin,
þá skiptir þetta ekki máli nema í einn eða tvo daga. Síðan er jú
bjartara á morgnana heldur en hefur verið og því má segja að auðveldara
verði að koma sér af stað.

Á hinn bóginn er breytingin óþægileg. Þarf jú að finna hverja einustu
klukku á bænum og breyta henni. Einhvern tímann man ég að amerískir
spekingar höfðu lagt á sig að reikna hversu langan tíma tæki að
meðaltali að breyta klukkum og síðan með því að gera ráð fyrir
einhverri meðalklukkueign á hvern ameríkana þá gátu þeir áætlað þau
mannár sem fóru í klukkustillingar út af tímabreytingu. Ekki man ég
lengur töluna en mannárin hlupu á einhverjum hundruðum við hverja
tímabreytingu. Ég er nú aðeins efins um þessa speki, því ég einhvern
veginn held að þessar mínútur sem ég eyddi í að breyta klukkunum í
morgun hefðu varla nýst í neitt annað stórmerkilegt. Hefði kannski náð
að hita mér einn tebolla. Þó, gat stillt klukkurnar á meðan vatnið
hitnaði...

Mesti pirringurinn þó er hjá okkur sem erum áskrifendur að Dstv, en svo
nefnist stafrænt gervihnattasjónvarp frá Suður Afríku. Pirringurinn
stafar af því að í Suður Afríku er klukkunni ekki breytt. Þar á bæ gera
menn eins og á Íslandi, halda sig bara við þann tíma sem er í gangi og
eru ekkert að láta misvitra pólitíkusa segja sér hvað klukkan sé og
hvernig hún eigi að breytast eftir árstíðum. Sjónvarpsvísirinn sem Dstv
sendir okkur, er gefinn út í Suður Afríku og þar er ekkert verið að
kippa sér upp við það þótt Namibía sé að hræra í tímanum. Dagskráin er
einfaldlega sett fram miðað við suður afrískan tíma. Því þarf, í fimm
mánuði ársins, að stilla sig inn á það að í sjónvarpsvísinum þýði
20:00 ekki 20:00, heldur 19:00, o.s.frv. Skiljanlega er pirringur í
gangi vegna þessa, ég held ekki þurfi neitt að útskýra það meir.

En þessi tímabreyting sendir okkur skýr skilaboð um það að nú færist
koma Veturs konungs nær, þ.a. hitinn fer að detta niður í 20-25 gráður
að deginum.

Úff, skyldi maður lifa þetta af...

Sportið

Í dag var aðeins verslað. Ég er búinn að vera að skoða hjólhesta
undanfarnar vikur. Ja, svona með öðru auganu. Hef langað mikið í
svoleiðis grip, enda fannst okkur Rúnar Atla meiriháttar gaman að renna
eftir götum Akraness á síðasta ári. Þegar við tókum upp úr kössunum sem
við sendum frá Íslandi þá tók hann kipp þegar „hjólastóllinn“ hans kom
í ljós. Vildi fá hjálminn á höfuðið og benti og benti út. En þegar ég
spurði hann hvar hjólið væri, þá kom undrunarsvipur á drenginn og hann
fór að svipast um í kringum sig - ekkert hjól.

Núna sem sagt er búið að bjarga þessu með hjólið. Ég fór í fína
hjólreiðavöruverslun og keypti þetta líka flotta hjól. Reyndar það
ódýrasta í búðinni. Hefði getað fengið enn ódýrara hjól í
stórmarkaðinum, en ákvað að fara í sérverslunina, því þar er fínt
verkstæði og menn til í að herða upp og laga það sem aflaga fer. Þeir
settu „hjólastólinn“ á fyrir mig með brosi á vör. Góð þjónusta á þeim
bænum.

Við feðgarnir fórum í jómfrúarferð eftir hádegið. Heimsóttum Jóhönnu og
Víði sem búa í 2-3 km. fjarlægð. Ein brött brekka á leiðinni var engin
fyrirstaða, enda 24 gírar á gripnum og gírskiptingin eins og hugur
manns.

Svo er bara spurningin hversu duglegir við verðum.

Tungumál

Afrikaans er, þrátt fyrir að vera ekki opinbert tungumál, útbreiddasta
málið hér í Namibíu. Hljómar svolítið undarlega í eyrum, en engu að
síður á það ýmislegt sameiginlegt með íslensku. Sum orð hljóma mjög
lík, en í dag heyrði ég orð sem er bara nákvæmlega eins á báðum þessum
málum. Þannig var mál með vexti í dag, að ég var í könnunarferð í
Okahandja, sem er u.þ.b. 70 km. frá höfuðborginni. Ég var að skoða tvö
möguleg verkefni í vinnunni. Kem ég í frekar hrörlegan húskofa og er
þar að ræða málin við konu eina sem hefur það m.a. fyrir stafni að gefa
fátækum börnum hádegismat. Hún vill þá endilega sýna mér eitthvað bréf
sem hún hafði fengið og hleypur til að skáp einum og opnar hann til að
sækja möppu. Heyrist þá í henni: „!#&%$#! KAKKALAKKARRR!" Þarna kom
nefnilega lítil herdeild af þessum ófögnuði á móti henni og var hún
ekki alveg sátt við það.

En, þrátt fyrir að ég tali ekki afrikaans, þá skildi ég hana alveg
þarna.

Kippir i kynið?

Einhvern tímann var hún móðir hans Rúnars Atla uppvís að svolítilli tekíla smökkun. Ég var nú ekki viðstaddur, en Óli Siggi er víst mjög áreiðanleg heimild um þennan atburð. En eins og margir vita fylgir því oft með tekílanum að bragða á salti, kreista upp í sig sítrónusneið og sturta svo í sig guðaveigunum. Ég þekki þetta nú ekki mjög vel sjálfur, er frekar óreyndur á þessu sviði. Er samt ágætis náungi engu að síður.

Saga þessi af móður hans kom upp í huga mér í dag. Við vorum á einu af fínu hótelum bæjarins að kveðja samstarfkonu okkar, en hún er að flytja heim. Rúnar Atli og Víðir voru eitthvað að bardúsa saman, skoða fiska o.fl., og síðan fer Víðir að taka drenginn í kennslustund.

Í hverju fólst kennslustundin? Jú, í saltsmökkun...

Rúnari Atla virtist líka þetta vel - ánægja af saltinntöku er kannski í genunum.

Hvað með tekílað?

Vígalegur

Meðfylgjandi mynd þarfnast nú fárra orða, þ.a. ég leyfi henni bara að tala.

Óforskammaðar mæður

Hvenær í ósköpunum gerðist það að við börnin hættum að verða mæðrum
okkar til skammar og þær höfðu hlutverkaskipti við okkur börnin?

Var að fá sms frá mömmu frá Kanarí. Orðrétt:

„Heitasti dagur í ferðinni. Ólíft úti. Erum að fá okkur í glas úti á
svölum. Við stelpurnar erum bara á hálfu bikíni. Erum samt að deyja úr
hita. Kveðja frá okkur.“

Sko, ókey með að fá sér í glas úti á svölum. Ekkert við það að athuga.
En þarf blessuð móðir mín að tilkynna mér að hún sitji á almannafæri -
ásamt systur sinni geri ég ráð fyrir - aðeins klædd öðrum hluta
bikínisins? Gat hún ekki bara sleppt því að segja mér það? Hefði sms-ið
ekki alveg komið skilaboðunum jafnvel til skila með því að sleppa þessu
orði: „hálfu“?

Nei, ég bara spyr.

Svo er það annað:

Hvor helmingurinn skyldi þetta vera?

Drykkjurúturinn hann ég

Í gærkvöldi hringdi Doddi og á meðan við spjölluðum saman þá rifjaðist
upp fyrir mér að ég hafði ætlað að deila með ykkur drykkjusögu minni úr
ferðalaginu um síðustu helgi.

Er ég var að hafa mig til og setja í nýkeypt kæliboxið tók ég þá
fjóra bjóra sem ég átti inni í ísskáp og setti þá ofan í boxið. Var nú
að velta fyrir mér hvort þetta mundi duga í ferðalaginu. Hvort ég ætti
kannski að kaupa kippu til viðbótar. En lét nú ekki verða af því og fór
því klifjaður fjórum bjórum og einni hvítvínsflösku. Sú hafði líka
staðið inni í ísskáp.

Þegar við síðan komum til baka og ég fór að ganga frá úr kæliboxinu, þá
komu í ljós þrír bjórar og hvítvínsflaska sem fóru inn í ísskáp á nýjan
leik. Sem sagt, einn bjór var drukkinn á þessum þremur kvöldum sem ég
var í burtu.

Kallast þetta að þroskast.

Augnlæknafréttir

Tinna Rut fór til augnlæknisins aftur í morgun. Það var smábreyting frá
síðast. Þá var -0,75 á báðum augum, núna var -0,50. Læknirinn - kona í
þetta sinn - sagði að við skyldum ekki gera neitt að sinni, þetta væri
það lítið að gleraugu breyta litlu svona dags daglega. Hins vegar sagði
hún að þegar kæmi að bílprófsaldri, þá skyldum við láta skoða hana á
ný. Hún sagði að í næturakstri þá væri mikill munur á því að vera með
gleraugu eða ekki. En eins og er, engin ástæða til að gera neitt.

Prentari!

Lét minn loksins verða af því! Keypti prentara áðan. Fór í verslun sem
heitir Incredible Connection og sérhæfir sig í tölvubúnaði. Sá í
blaðinu í gær að þarna var HP prentari á tilboði og fór því og kíkti.
Hálftaugaóstyrkur eftir að lesa greinina í tölvublaðinu sem ég sagði
ykkur frá um daginn. Þarna var slæðingur af prenturum til, þ.á.m. sá
auglýsti. Náði svo í sölumann og fór að spurja um prenthylki og
eitthvað annað gáfulegt (úr tölvublaðinu auðvitað). Hann horfði á mig
og sagði síðan „þú vilt ekki þennan, heldur miklu frekar Canon
prentarann sem ég á hérna.“ Ókey, kannski var eitthvað við mig sem
sagði „Canon notandi“ en verð þó að viðurkenna að ég man ekki eftir að
hafa átt neitt merkt Canon, nema kannski reiknivél á síðustu öld. Hvað
um það, hann sýnir mér prentarann. Sá var miklu nettari en HPingurinn,
sem var reyndar svolítill hlunkur. Miklu hærri upplausn í þessum og
síðan prentar hann sjálfur báðum megin á pappírinn ef maður vill
svoleiðis. Og ég er einn af þeim sem vill svoleiðis. Þoli t.d. ekki
laserprentara sem geta ekki prentað á báðar hliðar. Ég féll sem sagt
fyrir þessu bragði sölumannsins og keypti bara það sem hann sagði að
mér væri fyrir bestu. Hefði sjálfsagt getað sleppt því að kaupa
tölvublaðið.

Ennnívei, heim fór ég með græjuna og byrjaði á því að tengjast netinu
og fletta þessum prentara upp á heimasíðu MacWorld tímaritsins. Flottur
prentari sögðu þeir, og getur prentað á geisladiska. Ég hafði nú ekki
áttað mig á því. Ég var nú orðinn spenntur að prófa græjuna og fór því
að opna kassann, lesa leiðbeiningar, setja prenthylkin í og hugbúnaðinn
inn á tölvuna. Prófaði síðan að prenta eina mynd af Rúnari Atla.

VÁ, var það eina sem mér datt í hug. Þvílík gæði á myndinni. Hún var
bara eins og beint frá framköllunarstofu. Ótrúlegt. Greinilega verið
mikil þróun síðan ég keypti síðast prentara. Ég er því hæstánægður með
gripinn. Nú er bara að fara að prenta myndir. Nóg er víst til af þeim.

Kirkjurækni

Á morgnana þegar ég er búinn að skutla Tinnu Rut og Rúnar Atla í skóla
og leikskóla þá liggur leið mín framhjá stórri kirkju. Hún heitir í
lauslegri þýðingu Alheimskirkja Jesús Krists Drottins vors - Konungdæmi
Guðs. Eða eitthvað í þá áttina.

Af hverju er ég að segja ykkur frá þessu?

Jú, þegar ég er á ferðinni þarna, er klukkan rétt rúmlega sjö að
morgni, og iðulega er kraðak af fólki þarna inni. Dyrnar eru alltaf
opnar svo ég sé inn í þann mund sem ég tek vinstri beygju inn á
sjálfstæðisbreiðstrætið. Hvað er þetta fólk að gera þarna svona snemma?

Ekki nóg með það, þegar ég sæki Rúnar Atla í hádeginu, þá er fullt af
fólki þarna líka...

Hér er greinilegt að kirkjurækni fer eftir ríkidæmi. Þeim mun fátækari,
þeim mun meira talar fólk um Guð og þakkar fyrir það sem það á. Þeim
mun ríkari, þeim mun minna hugsað um Guð og þakklæti til hans...

Einhver hélt því fram að ég hefði átt að verða prestur.

Dularfulla töskuhvarfið!

Hjá okkur var mjög vísindalega pakkað niður fyrir ferðalagið. Hvert
okkar var með sína tösku, ja, svona að mestu leyti. Rúnar Atli fékk um
daginn bakpoka til að nota á leikskólanum og tók ég eiginlega öll föt
sem drengurinn á, þ.e. stuttbuxur og boli, og setti ofan í þennan
bakpoka. Fötin hans eru tiltölulega fyrirferðarlítil. Rakst svo á einar
aukabuxur og -bol og henti efst í mína tösku. Verður að hafa smá kaos í
þessu líka... Ok, ok, best að halda mér við efnið. En þetta var sem
sagt allt í góðum málum.

Þar til ... þar til í Tsaobis garðinum. Ég er eitthvað að dunda mér við
grillið og fer þá ekki hugurinn að hverfa að þessum bakpoka hans Rúnars
Atla - kom hann inn úr bílnum með hinum dótinu inn í kofann? Hvar setti
ég hann? Ef hann kom ekki inn, hvernig stóð á því? Getur verið að hann
hafi ekki komið með? Eitthvað á þessa lund voru hugsanir mínar á milli
þess sem ég velti fyrir mér hvort marineruðu lambasneiðarnar væru
tilbúnar. Þær voru reyndar mjög vel heppnaðar, ykkur að segja. Ha, já,
áfram með smjörið - það var þetta með bakpokann.

Ég fer síðan að svipast um eftir umræddum bakpoka og finn hann bara
ekki nokkurs staðar. Sama hvar ég leita. Nú voru góð ráð dýr - ein föt
til skiptana fyrir fjóra daga og þegar þarna er komið sögu var
drengurinn drullugur upp fyrir haus eftir að leika sér í aurnum og
drullunni sem fylgdu með rigningunni. Að ná sandinum úr hárinu hans tók
tvær baðferðir. Heppni að bleyjurnar, og annað tengt salernisferðum
drengsins, voru þó ekki í bakpokanum, heldur á öðrum vísum stað. Eins
gott!

Ég auðvitað skelli heilanum í fimmta gír og túrbó að reyna að muna hvað
hafi orðið um blessaðan bakpokann. Man síðast eftir honum á miðju gólfi
í hjónaherberginu ásamt öðru sem kom allt með. Sama hvað ég brýt
heilann, mér tekst ekki að muna eftir að hafa séð bakpokann eftir það.

Í Swakopmund var því arkað í hættulegu deildirnar og verslaðir gallar á
drenginn. Ég meina, gallabuxur fyrir 220 krónur, jogging galli fyrir
280 krónur... hver stenst svona verð?

Síðan þegar ferðin var að renna sitt skeið, þá vorum við Tinna Rut
mikið að spá í þetta með bakpokann. Hvort hann stæði þarna aleinn út á
miðju hjónaherbergisgólfi, eða hvað? Því var þetta það fyrsta sem gert
var þegar komið var heim, ja, eftir að búið var að slökkva á
þjófavörninnni, að æða inn í hjónaherbergið. En, viti menn, þar var
bakpokinn ekki. Ég fór í herbergið hans Rúnars Atla, ekki þar. Stofuna
- ekki þar, sjónvarpsherbergið - neibb, eldhúsið, ó-nei. Hvar er
bakpokinn?

Sem ég ríf hár mitt og skegg yfir þessu, þá dettur mér í hug að kíkja í
skápinn hans Rúnars Atla þar sem bakpokinn er venjulega geymdur þegar
hann er ekki í notkun. Og viti menn, þar inni í skápnum stendur
bakpokinn. Fullur af fötum. En, af hverju þar? Ekki tók ég mig til og
setti hann aftur þar inn? Er Alzheimer virkilega farinn að banka á
dyrnar?

Ég er búinn að finna skýringu sem ég sætti mig við. Hún er sú, að Rúnar
Atli, þessi elska, hafi séð bakpokann á gólfinu og, vitandi það að hann
á að vera inni í skápnum, hafi hreinlega tekið bakpokann þegar við
Tinna vorum að halda á öðru fram, og bara gengið frá honum aftur. Og
lokað skáphurðinni - það finnst honum gaman - svo ekki var nokkur leið
að sjá pokann þegar síðasta yfirlitsferðin var farinn áður en lagt var
í 'ann.

Ef þetta er ekki raunin... þá er Alzheimer boðið í bæinn...

Ökumeistarinn

Við héldum því af stað niður til Swakopmund á sunnudagsmorguninn. Mig
langaði ekki að fara aðalveginn niður eftir, heldur valdi að fara
malarveg. Hann er heldur styttri, en seinfarnari. Bar vegurinn merki
rigninga undanfarinna mánuða, sum staðar var hann bara í sundur. En það
gerði nú lítið til, við á Toyota Hilux með fjórhjóladrifi og ég veit
ekki hvað og hvað. Vegurinn var annars beinn og breiður og því nær sem
dró ströndinni batnaði hann. Tinna Rut spyr mig svo hvort hún megi
nokkuð keyra. Hún man enn eftir þegar ég leyfði Dagmar Ýr einhvern
tímann að taka í stýrið þegar hún var á Tinnu aldri. Þarna var engin
umferð og vegurinn eins og þrefaldur vegur á Íslandi á breiddina, þ.a.
ég lét eftir beiðninni hennar. Hún varð voðaroggin, syfjan sem hafði
verið að hrjá hana hvarf eins og dögg fyrir sólu, og hún settist undir
stýri. Kúplingin vafðist aðeins fyrir henni til að byrja með, en
reyndar var hún snögg að átta sig á þessu. Svo var farið í annan gír og
lullaðir svona þrír kílómetrar eða svo. Þá tók ég við. Svo einhverju
seinna spyr hún á nýjan leik og leyfði ég henni að prófa aftur. Nú fékk
hún að fara í þriðja gír undir ströngum fyrirmælum að fara ekki yfir 50
km hraða. Hélt hún nálinni negldri í 50 allan tímann. Í þetta sinn
keyrði hún tæpa 13 kílómetra og var mjög roggin. Hún ók því um 10% af
leiðinni þennan daginn.

Ferðalag

Þá erum við komin aftur í kotið eftir nokkura daga ferðalag. Allt er
eins og skilið var við það, enda fékk ég mann til að koma hér og kenna
mér almennilega á þjófavarnarkerfið í húsinu. Veitti ekki af, í fyrsta
lagi fann gaurinn tvær bilanir í kerfinu, og í öðru lagi er heilmikið
af tökkum sem hægt er að styða á og betra að gera þetta rétt. En ég er
nú hálflatur að nota þetta. Helst þegar farið er í langferðir.

Nóg um þetta. Við lögðum af stað skömmu fyrir eittleytið á laugardag.
U.þ.b. tveimur tímum á eftir áætlun, en lítið stress yfir því. Við
mættum síðan í Tsaobis hlébarðagarðinn upp úr klukkan þrjú og gekk
ferðin bara vel. Rúnar Atli varð upprifinn að sjá nautgripi á leiðinni.
Afleggjarinn að garðinum var ekki nema 11 km. langur og ekki hægt að
keyra hraðar en 30 og við ókum þarna fram á stóð og hann tapaði sér
alveg í mu-mu-inu drengurinn. Ég held grínlaust að þetta hafi verið
hápunktur ferðarinnar hjá honum. Við fengum svo úthlutuðum kofa þarna,
en flestir Íslendinganna sem þarna mættu gistu á tjaldstæðum. Eini
viðleguútbúnaðurinn sem við eigum hér eru þrír stólar, kælibox,
grillgrind og grilltöng. Allt þetta, fyrir utan stólinn hans Rúnars
Atla, var keypt fyrir þessa ferð. Við vorum því, eins og gefur að
skilja, ekki alveg tilbúin í að tjalda.

Fyrsta mál á dagskrá var að fylgjast með matargjöf sjíta (cheeta) - ég
hef nú bara ekki græna glóru hvað þessi kattardýr heita á íslensku, en
þau eru víst sneggstu dýr veraldar. Geta hlaupið langt á annað hundrað
km hraða. Þrír kettir eru þarna, en virka nú ósköp gæfir. Hafa verið
þarna frá barnæsku og okkur var meira að segja boðið að fara inn í
búrið til eins, ef við bara vildum. Ég var nú ekki voðalega spenntur.
Ekki alveg viss hvað Tinna Rut og Rúnar Atli myndu gera ef faðirinn
lenti í kjafti einhvers villikattar.

Síðan voru einhverjir apar þarna og svo auðvitað tveir hlébarðar. Þeir
voru nú ekkert voðalega spenntir yfir áhorfendum og létu varla sjá sig
nokkuð að heitið geti.

En um kvöldið var svo grillað. Setti strik í reikninginn að það gerði
hellirigningu. Slæmt því þarna er ekkert nema sandur og mold á jörðinni
og því varð jörðin frekar óskemmtileg. A.m.k. fyrir fullorðna fólkið -
börnunum virtist nokk sama. Tinna Rut hitti þarna nokkrar stelpur á
sínum aldri og skemmti sér vel. Svo stytti nú upp að lokum og
grillmaturinn bragðaðist vel. Var þetta víst í fyrsta sinn sem ég
grilla eftir að ég flutti, en ég hef ekki ennþá fjárfest í grilli
heima. Verð nú að fara að kippa því í liðinn held ég svei mér þá.

Hálfilla gekk að sofna. Í fyrsta lagi var kofinn fullur af flugum. Sem
betur fer ekki neinum sem bíta, en pirrandi var þetta engu að síður.
Við enduðum með að hafa kveikt á einu ljósi sem dró flugurnar að sér.
Síðan var ofboðslega heitt. Oft fylgir rigningunni hér mikill hiti að
nóttunni og það gerði það svo sannarlega þarna. En allt hafðist þetta
nú og að lokum kom morgunn.

Að loknum árbít, þá var borgað fyrir kofann og ekið af stað sem leið lá
til Swakopmund. Bæti því ferðalagi við á eftir.

Vesen...

Skilst að það sé búið að vera vesen á bloggsíðunum. Veit ekki meir -
búinn að vera tölvusambandslaus og þar með blissfully unaware. En vonum
að nú sé búið að kippa þessu í liðinn.

Frí framundan

Vinnuviku lokið. Enn einni. Framundan er löng helgi hjá mér og börnum.
Fjögurra daga helgi meira að segja. Á þriðjudaginn kemur er
þjóðhátíðardagur Namibíu, landið verður 16 ára gamalt 21. mars
næstkomandi. Skólarnir hér nota því tækifærið og gefa frí á mánudag og
fá þar með fjögurra daga helgi. St Paul's er engin undantekning þar á.

Við ætlum því að bregða undir okkur betri fætinum og fara í ferðalag. Á
morgun leggjum við í hann og förum í einhvern hlébarðagarð, svona 250
km frá Windhoek. Er þetta á að giska miðja vegu milli höfuðborgar og
strandar. Þarna ætlar einhver slæðingur af Íslendingum að koma saman og
grilla og njóta samverunnar á því ylhýra.

Á sunnudag höldum við svo aftur af stað og ökum til Swakopmund. Þar er
meiningin að gista í tvær nætur aðallega svo hún Tinna mín geti farið á
fjórhjól. Hún hefur eingöngu farið sem farþegi, en núna ætlar hún sko
að vera ein á tækinu. Það er mjög gaman að þeysa um sandöldurnar eins
og sumir lesenda minna geta borið vitni um.

Á mánudagsmorgun þarf ég aðeins að vinna. Fer á tvo fundi, en það er nú
lítið mál. Hún Tinna Rut sér bara um guttann á meðan. Svo verður haldið
til baka á þriðjudeginum.

Matarvenjur

Hef nú frá litlu að segja í dag. Er þreyttur eftir miklar setur í bíl í dag. Segi kannski frá því síðar. Hins vegar verð ég að sýna ykkur myndina hér til hliðar. Lenti drengurinn í slagsmálum? Tússpennaslag kannski? Nei, hann var að borða! Já, þennan daginn matbjó ég lærisneiðar í raspi og rauðrófur voru eitt meðlæti. Þannig er að rauðrófur eru eitt af því matarkyns sem piltur dýrkar og dáir. Hann tekur kipp þegar hann sér krukkuna. Hins vegar eru rauðrófur ekki voðalega fatavænar og því tók ég á það ráð að hátta drenginn úr öllu nema bleyjunni. Setti síðan á hann smekk - veit reyndar ekki alveg hvað ég hélt mig vinna með því - og svo hleypti ég honum á matinn sinn. Útkomuna sjáið þið hér, og þið skiljið áreiðanlega hvers vegna ég vildi ekki hafa hann í fötunum.

Rauðrófur eru, eins og gefur að skilja, ekki á borðum hér á hverjum degi.

Matvinnsluvélar

Matvinnsluvélar. Þessi undratæki sem gera eldhússtörfin - a.m.k. sum -
svo miklu þægilegri. Ég man þegar við fengum okkar fyrstu svona græju.
Í leiðbeiningunum stóð eitthvað á þá leið að nú væri engin þörf lengur
að hræra í kökur í ákveðinni röð - ekkert að hræra sykur og smjörlíki
létt og ljóst - heldur bara sturta öllu ofaní skálina og setja vélina
af stað. Og voilà, deigið tilbúið eftir örfáar sekúndur, ekkert vesen.

Í mörg, mörg ár hef ég keypt þetta sem heilaþveginn væri. Sem heilagt
sakramenti. Pönnukökur, kleinur, vöfflur, tertubotnar, nefnið hvaða
bakstur sem er, alltaf var öllu bara sturtað í vélina og ýtt á takkann.
Undanfarið hef ég hins vegar byrjað að sjá villur míns vegar. Kannski
er ekki gott að þjóta eftir beina og breiða veginum sem tekur
örskotsstund; getur verið að betra sé að taka tímann sem þarf til að
þræða hinn mjóa og grýtta veg og fylgja uppskriftunum? Getur það verið?

Nú í morgun var ég að baka vöfflur. Auðvitað er það ekki í frásögur
færandi, en eins og margt smálegt ratar það engu að síður hingað inn.
Málið er að hér í Namíbíu á ég ekki matvinnsluvél. Mér líst engan
veginn á þær sem ég hef skoðað í búðunum og til bráðabirgða fjárfesti
ég í litlum handþeytara. Nú, með þannig græju er ekki hægt að sturta
öllu í skálina og þeyta. Nei, þá endar maður jú með kekkjótt og
viðurstyggilegt deig. Gengur ekki. Sem sagt, þegar baka skal vöfflur
núna, þarf ég að spá í röðina. Ég hef því byrjað að þeyta saman eggjum
og sykri, leyft þessu að taka sig svolítið og set svo hveiti, súrmjólk
o.s.frv. þar til allt er komið. Og útkoman eru þær bestu og flottustu
vöfflur sem ég hef bakað svo árum skiptir. Fyrst datt mér í hug að nýja
vöfflujárninu væri um að þakka, en í morgun áttaði ég mig á því að það
voru vinnubrögðin sem gerðu þennan mikla gæfumun.

Lærdómurinn er þessi: Ekki stytta ykkur leið að markinu. Það kann
aldrei góðri lukku að stýra.

Skólamær

Henni Tinnu minni gengur mjög vel í skólanum. Hún þarf að taka svokölluð „hringapróf“ í hverri viku, og er fimm vikur verið að fara einn hring, þ.e. að taka eitt próf í hverju fagi. Fyrsta umferðin gekk mjög vel og voru einkunnir hennar eftirfarandi:


Enska 86%
Myndmennt 98%
Stærðfræði 75%
Franska 57%
Landafræði 80%
Saga 74%
Raungreinar 63%
Líffræði 71%
Bókfærsla 100%

Ekki slæmar einkunnir. Meðaltalið er 78,2%. Í frönsku er hún í aukatímum í frönsk-namibísku menningarmiðstöðinni, en hún er ári á eftir hinum nemendunum. Ég efast ekki um að frönskueinkunnin eigi eftir að batna þegar líður á árið. Pabbinn er voðastoltur af dóttur sinni. Báðar dæturnar hafa jú alltaf staðið sig vel í skóla, sem betur fer.

Hér er svo mynd af henni Tinnu Rut í skólabúningnum sem svo mikið mál var að kaupa. Myndin var tekin að morgni fyrsta skóladags.

Bíladella

Vægt er víst til orða tekið að hann Rúnar Atli sé með bíladellu. Alveg
er fastur liður í tilverunni að fara í bíltúr þegar ég kem heim úr
vinnunni. Hann fær þá lykilinn að bílnum og purrar og purrar, en brrr
er orðið hans yfir bíla. Svo löbbum við út að bíl og hann ýtir tvisvar
á takkann á lyklakippunni. Hann er svo klár hann sonur minn að hann er
fyrir löngu búinn að uppgötva að þegar á að opna bílinn þá á að ýta
tvisvar á takkann, en bara einu sinni þegar á að læsa bílnum. Gáfaður
ungur drengur. Síðan lyfti ég honum upp í bílinn bílstjóramegin og
hann stingur lyklinum í svissinn og ýtir svo á takkann á
fjarstýringunni sem opnar bílskúrshurðina. Að þessari seremóníu
lokinni, þá er hann tilbúinn að setjast í bílstólinn sinn.

Síðan rúntum við um bæinn, yfirleitt með gluggana opna og hann situr
stundum bjargnuminn að horfa á fólkið og annað sem fyrir augu ber. Það
er svolítið meiri traffík hérna heldur en á Skaganum verður að
viðurkennast, og Rúnari Atla finnst stórmerkilegt að skoða mannlífið.
Hann er farinn að þekkja umhverfið. Fer t.d. alltaf að úa og æja þegar
við ökum framhjá Wernhil verslanamiðstöðinni, en þar förum við oft,
t.d. leggjum við bílnum yfirleitt þar á laugardagsmorgnum þegar farið
er í morgunmatinn.

Síðan purrar Rúnar Atli alltaf ef hann sér bíla svipaða Toyotu
Hiluxinum sem við erum á. Áðan sá hann bílaauglýsingar í blaðinu og ég
mátti ekki fletta í góða stund á meðan hann var að segja mér heilmikið
um þessa bíla sem þar voru. Eins rekst ég stundum á kappakstur þegar ég
er að flippa milli stöðva á sjónvarpinu og svoleiðis nokkuð finnst
honum mjög merkilegt. Formúla 1 var áðan með hávaða og látum. Mjög
spennandi.

Rúnar Atli spáir svolítið í bílinn okkar. Hér er mynd af honum þar sem
hann var mikið að reyna að læsa mismunadrifinu á bílnum. Hafði séð mig
gera þetta og greinilegt að sú athöfn var mjög spennandi.

Ég verð að viðurkenna að ég man hvorki eftir að Dagmar Ýr eða Tinna Rut
hafi látið svona þegar þær voru á þessum aldri. Hvernig skyldi standa á
því?

Tímaritakaup

Í dag fjárfesti ég mér í tölvublaði - Heimur makkans heitir það í
lauslegri þýðingu. Er kannski ekki í frásögur færandi. Í gegnum tíðina
hef ég oft keypt mér þetta tímarit, var meira að segja áskrifandi um
tíma. Gullu finnst ég eiga fullauðvelt með að finna einhver tímarit til
að gerast áskrifandi að. Hmm., nú er ég að komast út fyrir efnið, leyfi
Gullu að tala um þetta síðar.

HVAÐ um það. Ég keypti mér sem sagt þetta blað, eiginlega vegna þessa
að mig langaði ekki í neitt annað blað, en langaði í blað. Svo þegar ég
var búinn að renna í gegnum það fór ég að velta því fyrir mér hvað ég
hefði nú grætt á þessu blaði. Ég veit núna að það er æðislegt að
fjárfesta í ferðaprentara fyrir ljósmyndir. Svona prentari þarf ekki
einu sinni tölvu, þú bara stingur minniskortinu úr myndavélinni í
græjuna og, prestó, myndirnar streyma út. Sérstaklega var nefnt hversu
meiriháttar gæti verið að fara með svona apparat í veislur. Ég sé alveg
fyrir mér að mæta í brúðkaupið hennar Jóhönnu vopnaður svona tæki, tæki
helling af myndum og sæti svo seinni hluta veislunnar að prenta út,
bara til að gestirnir geti tekið myndir með sér heim. Er þetta ekki
alveg ómissandi gripur?

Svo er stórkostlegt að eiga litla viðbót fyrir iPodinn sinn
(tónlistarhlöðu) sem gerir kleypt að hlusta á hann í gegnum hvaða
útvarp sem er. Viðbótin leyfir þér víst að velja FM rás sem er laus og
senda úr iPodinum í útvarpið, bara rétt eins og hver önnur útvarpsstöð.
Æðislegt. Ætli ég verði ekki að kaupa mér iPod til að geta keypt svona
græju.

Þráðlaust lyklaborð er líka alveg ómissandi. Hvað með þráðlaus
heyrnartól svo maður geti nú dansað almennilega við tónlistina í
tölvunni. Það er agalega að þurfa að dilla sér í skrifstofustólnum og
komast ekki til að hreyfa sig almennilega útaf einhverri snúru í
heyrnartólin. Að ég tala nú ekki um að kaupa sér hugbúnað sem í gegnum
einhverja vefsíðu leyfir þér að búa til þín eigin frímerki. Í
Bandaríkjunum miklu er víst ekkert mál að nota svona prívat frímerki.
Verst maður sendir aldrei bréf í pósti...

En aðalástæðan fyrir því að ég keypti þetta tímarit var grein sem
leiðbeinir manni við kaup á litaprentara - hvernig á að finna fullkomna
prentarann fyrir þig, nefnist þessi grein. Ég er nefnilega ekki með
prentara hér á von Eckenbrecher stræti og þykir það stundum miður. Ég
skellti mér því í að lesa þessa grein, og hugsaði mér nú gott til
glóðarinnar. Nú gæti ég nefnilega farið í tölvubúðir og sýnt þessum
afgreiðslumönnum hvar Davíð keypti ölið. Að hér væri kominn
viðskiptavinur sem vissi hvað hann vill og ekkert hægt að pranga
einhverju drasli inn á hann. Væri það ekki meiriháttar?

Ég skal stinga niður á einum stað í þessari grein, bara til að leyfa
ykkur að átta ykkur á því af hverju ég hef ekki fyllst þessu óbilandi
sjálfstrausti við prentarakaup sem ég vonaðist eftir. „Að skilja blek“
heitir kaflinn sem ég vil deila með ykkur. Það er víst hægt að kaupa
prentara sem eru með mörgum litlum prenthylkjum og síðan prentara sem
eru með einu stóru sem inniheldur alla litina. Í fyrra dæminu er
einfaldlega hægt að kaupa þann lit sem er að klárast, en í seinna
dæminu verður að kaupa allt stykkið, þótt einungis einn litur sé að
klárast. Hið fyrra hlýtur að vera betra, ekki satt? Jú, það hélt ég,
þar til kom síðasta setningin - athugaðu að ef þú notar suma liti
sjaldan þá þornar í þeim blekið. Ef þannig er ástatt, þá er best að
skipta um alla litina í einu. Úbbs, hvort er þá betra? Veit það ekki.

Svona var öll blessuð greinin. Við hvert atriði þá var maður að hallast
á eina skoðun, þegar allt í einu kom ein setning sem rústaði því sem
maður hélt. Ég er því engu nær og verð líklega bara ein taugahrúga
þegar ég fer að velja prentara.

Hvað ef ég skyldi nú velja rangan prentara?

Smá af henni Tinnu Rut

Tinna Rut fór á fyrstu fótboltaæfinguna í skólanum á miðvikudaginn var.
Hún skráði sig í kvennaknattspyrnulið skólans við upphaf annar, en
einhverra hluta vegna eru æfingar einungis nýbyrjaðar. Henni fannst
bara gaman, þ.a. við fórum áðan í fótboltaskóaleiðangur. Búðin sem búið
var að benda okkur á átti bara fótboltaskó í stærð 10! Við fórum því í
flotta íþróttabúð, sem selur flest sem þarf til íþróttaiðkunar. Þar
fékk hún skó, legghlífar og sokka. Voðafínir rauðir Nike skór. Kannski
verður hægt að koma mynd af fótabúnaðinum inn við tækifæri. Núna er hún
sem sagt til í allt, fótboltalega séð a.m.k.

Hún fór líka til augnlæknis í morgun. Hefur eitthvað verið að kvarta
undanfarið um að sjá ekki nógu vel og einnig verið með verki í augum.
Fékk hún bara að fara beint inn í próf, því ekkert var að gera í
búðinni. Niðurstaðan er að hún er nærsýn, bæði augun mælast -0,75. Hvað
sem það nú þýðir. Hann vildi ekkert gera núna læknirinn úr því hún
hefur nýlega fundið fyrir þessu, en bað Tinnu að koma eftir tvær vikur
í aðra mælingu. Sagði hann að úr því þetta væri nýtilkomið þá gæti
sjónin verið að breytast og því væri ekki ráðlegt að bregðast við alveg
strax.

Hjálparhellan

Við lentum í smáveseni hérna í gær. Þannig var að hún Flora fór með
Rúnar Atla í göngutúr í kerrunni sinni. Ekki í frásögur færandi, nema
fyrir þá staðreynd að þau týndu húslyklunum einhvers staðar á leiðinni.
Sama hvað leitað var þá fundust þeir ekki. Nú voru góð ráð dýr, því
klukkan var orðin það margt að byggingarvöruverslanir voru búnar að
loka og því ekki hægt að kaupa nýjar skrár. Mér fannst þetta frekar
óþægilegt, sérstaklega ef einhver hefði nú séð þegar þau týndu lyklunum
og elt þau til að sjá hvaða hús væri um að ræða. Ég hafði því svolítið
fyrir því að ganga þannig frá hnútum að ekki væri hægt að komast inn í
húsið nema með skarkala og látum. Svaf síðan bara mjög vel og ekkert
gerðist.

Svo í dag var skundað í járnvöruverslunina og keyptar nýjar skrár.
Þannig vill til hér að mjög auðvelt er að skipta um skrár - ef
lyklarnir eru fyrir hendi. Tekur kannski tvær eða þrjár mínútur. Svo
skemmir ekki fyrir þegar hjálparhella er til staðar. Meðfylgjandi
myndir segja allt sem þarf.

Umhyggja

Æ, mikið er gott að eiga svona umhyggjusöm systkini, sem bera velferð
mína fyrir brjósti. Já, Jóhanna mín, ég skal hugsa til þín í fyrramálið
á Café Schneider. Ég býð þér í morgunmat þegar þú kemur í heimsókn. Þú
getur þá fengið þér þitt rúnnstykki - brötchen eins og það kallast hér
- með einhverju fínu salati og appelsínusafa. Heyrðu, ég fékk mér jú
appelsínusafa á laugardagsmorguninn var. Mjög góður enda nýkreistur.
Fékk mér reyndar líka egg, beikon og te.

Já, hlaupaskór og líkamsræktarkort. Ég skoðaði nú hlaupaskó um daginn,
en það var nú Tinnu að kenna. Hana vantaði skó. Hægt að fá fína skó hér
fyrir 5 þúsund kall íslenskar. Er nú reyndar að skoða að kaupa mér
reiðhjól. Hjólreiðar eru eina líkamsræktin sem ég hef einhvern áhuga
fyrir þessa dagana. Við Rúnar Atli tókum hjólasætið hans með, svo ég
gæli við þá hugmynd að hjóla um götur bæjarins með soninn í
aftursætinu. Leyfi ykkur að fylgjast með ef fjárfest verður í svoleiðis
apparati.

Verðlag

Svo er nú þetta með blessað verðlagið hér í Windhoek. Bleyjur finnast
mér nokkuð dýrar. Pampers bleyjur nr 5 með 70 bleyjum eru á u.þ.b. 150
namibíudali. Sjálfsagt í kringum 1.600 kr. sem er nokkuð meira en heima
á klakanum. Enda kaupir fátæka fólkið ekki svona bleyjur, hefur nóg
annað við peningana að gera.

En allt aðra sögu má segja um mat, þar er verðlagið nú miklu mun
þægilegra hér en heima. Tökum kjúklingabringur sem dæmi - skinnlausar.
Ekki man ég nú hversu nálægt tvöþúsund kallinum kílóið af svoleiðis
gersemum kostar á Fróni, enda var nú ekkert verið að fá sér
kjúklingabringur á hverjum degi. Hér hins vegar erum við að tala um
kannski 450 krónur kílóið - sennilega aðeins lægra verð en það. Það er
eiginlega sama hvernig kjöt keypt er, kílóverðið er svona frá 350 til
500 krónur. Enda lifir maður á kjúklingabringum, nautasteikum og
reyktum hamborgarahryggjarsneiðum. Ekkert verið að spara þar.

Morgunmaturinn, ekki má gleyma honum. Ég fer oft á morgnana á lítið
kaffihús rétt hjá vinnunni og fæ mér namibískan morgunmat. Hann er nú
ekkert rosalega frumlegur eða afríkulegur, einfaldlega beikon og egg,
með ristuðu brauði og tei. En fyrir svona lagað er ég rukkaður um 23
dali og 20 sent, sem samsvarar kannski 250-260 krónum. Ég skil nú
yfirleitt 30 dali eftir á borðinu og er ekkert að biðja um afganginn. Enda
þekkja þær mig orðið vel þessar elskur sem vinna þarna og spyrja mig
einfaldlega: „sama og venjulega?“

Hvað get ég nefnt fleira? Jú, bjórinn, ekki má gleyma honum. Ég kaupi
kippu af bjór á sama verð og morgunmaturinn kostar, svona u.þ.b. 260
krónur. Fínn bjór sem er bruggaður hér, alveg í heimsklassa. Ekki
kostar rauðvínið mikið, flöskurnar svona frá 350 krónum og mjög gott
vín fæst fyrir 600 kallinn. Hvítvínið er síðan ódýrara.

Æ, já, life's a bitch.

Rúsínan...

Svona rétt til að fræða dóttur mína um íslenskt mál, þá er
eftirfarandi tekið af Vísindavef HÍ:

Orðasambandið „rúsínan í pylsuendanum“ á rætur að rekja til
dönsku, rosinen i pølseenden. Í Danmörku mun vera
gamall siður að setja rúsínu eða nokkrar rúsínur í endann á blóðpylsu
þegar troðið er í hana. Orðasambandið kemur fyrir í kvæði eftir
Christian Winther frá 1828 en um það bil hundrað árum eldri er heimild
um „þrjár rúsínur í pylsuendanum“ (tre rosiner i en pølseende).

Orð

Við Tinna Rut erum búin að vera að taka saman lista yfir orð sem Rúnar
Atli segir. Hún las nefnilega í barnamöppunni hans að á þessum aldri
ætti hann að vera kominn með 8-10 orð ef ég man rétt. Síðan skilja mun
fleiri. Skilningurinn er í góðu lagi hjá honum. Hann skilur nær allt
sem sagt er við hann, og virðist meira að segja vera farinn að leiða
hjá sér það sem hentar honum ekki að heyra. Mér finnst eiginlega
ótrúlegt hvað hægt er að biðja hann um að gera. Hvað um það,
orðalistinn hans er eftirfarandi: mamma, ís, rusl, já, jæja, nammi
(merkingin er matur), takk, bíll, kis-kis, vúff, ó-ó, datt og djús.
Hann notar þessi orð reyndar ekki alveg eins og við, hann segir jú brrr
þegar hann meinar bíll, en hann hefur engu að síður alveg ákveðið orð
yfir bíla. Hann segir TTA þegar hann þakkar fyrir sig. Gerir það
reyndar oft þegar honum eru réttir hlutir. Kurteis ungur piltur. Ís er
orð sem hann notar mikið, en honum finnst ís æðislega góður. Oft á
kvöldin hleypur hann að frystinum og hrópar, ÍSSHH, ÍSSHH, með mikla
áherslu á H hljóðið. Hann á það meira að segja til að opna frystinn
þegar ákafinn verður fullmikill.

Síðan í gær, þá sagði hann loksins pabbi á þann hátt að ekki fór neitt
á milli mála hvað var meint. Babba, babba, og mikið varð pabbinn
ánægður.

Því eru komin allavegana 14 orð, þ.a. ekki er drengurinn á eftir,
samkvæmt þessari möppu!

Síðan er það rúsínan í pylsuendanum. Við Tinna Rut tókum eftir því að
hann var öðru hverju að segja eitthvað sem hljómaði daddí, daddí. Gæti
verið pabbi á ensku, en okkur þótti það nú frekar ósennilegt, því hann
heyrir þetta orð ekki mjög oft. Síðan í dag þegar ég kem heim, þá fer
hún Flora barnfóstra að segja okkur að hann sé farinn að tala hennar
tungumál. Hún talar mál sem Íslendingar vitna stundum til sem
„klikkmálið“ því þeir sem það tala smella í góm á fjóra mismunandi vegu
og er oft bráðfyndið að heyra þetta. Það eru til ýmsar mállýskur sem
nota þessi hljóð, en yfirleitt er talað um þessi mál sem Nama. Nú, og
hvaða orð, spyrjið þið? Ekki neitt með smelli, en „daddí“ þýðir víst
„ekki,“ í merkingunni „ekki gera þetta.“

Þ.a. Rúnar Atli kominn af stað með sitt annað tungumál. Ekki segir
barnamappan neitt um svoleiðis lagað.

Ó, og þá vitum við hvaða orð hún Flora notar oftast þegar Rúnar Atli
heyrir til!!!

Bubbi byggir

Ein mynd segir meira en þúsund orð og þá á sennilega við hér. Skoðið vandlega rétt ofan buxnastrengs hjá honum Rúnari Atla og veltið því fyrir ykkur hvort hann verði akademíker eða iðnaðarmaður...

Myndaprufa

Mig langar nú bara til að prófa mynda-fídusinn sem er boðið upp á þessum bloggþjóni. Hér sést hann Rúnar Atli einn laugardags-morgun á Café Schneider - einn af okkar föstu liðum í tilverunni. Hann er dýrkaður bæði af þjónustustúlkunum sem og þýsku kellingunum sem mæta þarna. Ætli það séu ekki þessi risastóru bláu augu - frekar óalgengt hér - og eilífa brosið á drengnum.

Athugasemdir

Rétt smáathugasemdir vegna athugasemda.

Hún fröken - sennilega bráðum frú - blogglata á Suðureyri var
eitthvað að væla yfir að geta ekki sett inn athugasemdir á færslurnar
mínar. Ég er nú ekki alveg viss hversu spennandi er að fá misgáfulegar
athugasemdir - Davíð má taka þetta til sín; sjá hér eftir nokkrar línur
- en ég er þó búinn að opna fyrir athugasemdir. Áskil ég mér þó allan
rétt til þess á loka á svoleiðis ef fólk fer eitthvað að tapa sér í
einhverjum tittlingaskít.

Svo var það hann Davíð. Já, hans smávægilega athugasemd um tertuna sem
ég bakaði á Valentínusardaginn: „Bettý?“ spurði hann. Sko, þessir
heilaþvegnu heildsalasölumenn á Íslandi sem halda greinilega að Ísland
sé dæmigert fyrir allan heiminn, ættu nú aðeins að athuga staðreyndir
áður en farið er að sletta fram einhverjum misgáfulegum - kemur þetta
orð aftur - athugasemdum. Þannig er nefnilega mál með vexti - veit í raun ekki
hvort það er nokkuð slæmt - að hún Bettý þessi þekkist einfaldlega ekki
í betri búðum í Namibíu. Og svosem ekki í hinum búðunum heldur. Ef menn hafa áhuga á einhverju þess háttar fúski í bakstrinum, þá er reyndar
mikið úrval af Pillsbury vörum. Mér er sagt að þær komi ágætlega út. Ég
þekki það ekki af eigin raun, því ég baka mínar tertur frá grunni, og
athygli hefur vakið að marensarnir mínir eru heimabakaðir! Já, ég ætti
kannski að láta fylgja sögunni að á sprengidag mætti ég með aðra tertu
í vinnuna, í tilefni afmælis starfsfélaga. Á henni var líka marens...

Er hægt að kaupa marens frá henni Bettý? - held nú ekki.

Svo mörg voru þau orð.

Tónlistarpælingar

Kominn sunnudagur. Rúnar Atli vakti mig kortér fyrir sjö og réðst svo
til atlögu við Tinnu Rut þremur kortérum síðar. Skellti svo í
vöffludeig, enda kominn tími á að vígja vöfflujárnið sem Gulla keypti
sérstaklega til að nota í Namibíu. Einhverra hluta vegna eru vöfflujárn
ekki á hillum raftækjaverslana hér. A.m.k. hefur okkur ekki tekist að
finna svoleiðis hlut. En, í dag var sem sagt stundin runnin upp og
gæddum við okkur svikalaust á þessum gæðavöfflum. Reyndar fannst ekki
neitt sultutau í húsinu, sama hversu mikið var leitað. Bara næst -
strásykurinn stendur vel fyrir sínu á vöfflum.

En við fórum svo í búðarráp. Tinna Rut fékk nefnilega vasapeningana
sína fyrir mánuðinn í gær, svo hana var farið að klæja í fingurgómana
að kaupa sér eitthvað. Hún dró mig fyrst inn í tónlistarbúð, Musica
heitir hún, sem ég er nú frekar lítið hrifinn af, svo ekki sé meira
sagt. Eins og í öðrum tónlistarbúðum er jú alltaf einhver
graðhestatónlist í botni svo ekki heyrist mannsins mál. Maður þyrfti
eiginlega að kunna táknmál þegar maður álpast inn í svona verslun. Hvað
um það, engin breyting í þetta sinn, einhver alveg þvílík
hjartaáfallsvaldandi tónlist glumdi í eyrum manns þegar fæti var drepið
inn fyrir dyrnar. Tilfinningin er svona svipuð og að reyna að halda sér
í kafi lengi, maður dregur andann djúpt, stekkur á bólakaf og reynir að
leiða hjá sér köfnunartilfinninguna sem þrengir sífellt meira að. Ég
huggaði mig nú við það að Tinna Rut er nú nokkuð með á hreinu hvaða
tónlist hún vill eignast, svo yfirleitt tekur þetta nú ekki langan
tíma. En viti menn, eftir smátíma fer ég allt í einu að veita því
eftirtekt að búið er að skipta um plötu á fóninum og eitthvað alveg
nýtt og óvænt í gangi. Einhver undarleg en seiðandi útgáfa af Losing my
religion sem REM gerði frægt hér um árið. Ég fer nú að sperra eyrun og
velta þessari tónlist fyrir mér og rek síðan augun í stall á
afgreiðsluborðinu þar sem platan sem verið er að spila þá stundina er
sýnd. Þá voru þetta gregorísku munkarnir - veit reyndar ekki hvort
þessir náungar eru munkar í rauninni - og á þessum diski flytja þeir
ýmis þekkt rokklög. Ég lét síðan bara undan pressunni og keypti diskinn
á staðnum. Hann Ingólfur sparnaðargúrú hefði ekki verið ánægður með mig
þarna.

Nú sit ég því við tölvuna, pikka þetta inn, og hlusta á þessa undurværu
munkatónlist í gegnum heyrnartólin.

Og líður bara vel.

Heilsufar Tinnu Rutar

Hún Tinna Rut gaf mér smáinnspýtingu af adrenalíni í síðustu viku, á
föstudegi fyrir viku, nánar tiltekið. Ég var á leið til Katutura, sem
er fátækrahverfið hér í Windhoek, þegar gemsinn hringir allt í einu. Á
línunni - segir maður svoleiðis um gemsa? - var kona frá skólanum
hennar Tinnu og bað mig að koma hið snarasta því það hefði liðið yfir
hana dóttur mína í skólanum. Auðvitað var snúið við á punktinum og
brunað í skólann. Hún Tinna mín var þar ósköp óstyrk og föl, en virtist
í þokkalegu lagi engu að síður. Ég fór síðan með hana heim. Helst datt
mér í hug að þetta hefði gerst því hún borðaði engan morgunmat áður en
hún fór í skólann. Fær sér yfirleitt lítið í morgunmat, en þennan dag
voru próf, svo mér datt í hug að sambland af orkuleysi og stressi hefði
ollið þessu.

Nú það var farið af stað að plana morgunmatargjafir, hvað annað? Ekki
hægt að láta spyrjast út að „einstæði" faðirinn gefi ekki börnunum
sínum að borða. Því var keypt ný brauðrist og líka samlokugrill, og
alla þessa viku hefur eitthvað brauðmeti verið á boðstólunum. Síðan
bökuðum við kleinur á sunnudaginn, og hafa þær líka verið nýttar í
morgunmat og nesti. Hefur þetta virkað ágætlega, a.m.k. engin meiri
yfirlið.

Síðan fær hún Tinna mín einhverja magakveisu núna á föstudaginn. Er
nývöknuð þegar hún kastar upp og er hríðskjálfandi hér eldsnemma
morguns. Ég hafði verið slappur deginum áður, þ.a. ég var nú á því að
einhver flensa væri í gangi. Niðurstaðan verður því að hún fer ekki í
skólann. Auðvitað hringi ég hana inn veika og er sagt að einhver óværa
sé að ganga. Hins vegar er ég beðinn um að senda hana með læknisvottorð
þegar hún mæti næst í skólann, því á föstudögum eru alltaf próf og öll
forföll þarf að sannreyna.

Úff, eilíft vesen að eiga börn, segiði.

Ég fer því að reyna að hafa upp á gamla heimilislækninum okkar, þýskri
eldri konu, svona ein sem hlustaði ekki á neina vitleysu. Þá kemur úr
kafinu að hún er hætt störfum og búin að selja stofuna. Við fáum því
tíma á laugardagsmorgni hjá nýja lækninum. Sá reynist líka vera þýsk
kona, doktor Martína. Hún skoðar TInnu í bak og fyrir og kemst að því
að hún er með of lágan blóðþrýsting. Er þar víst komin orsök
yfirliðsins, að stundum sé þrýsingurinn það lítill að blóðflæði til
höfuðsins sé það lítið að fólk fái svima og jafnvel líði yfir það. Er
þetta víst algengt ástand hjá unglingsstúlkum.

Nú á Tinna Rut því að fá sér te - alvöru te, ekkert grænmetis- eða
ávaxtasull, heldur eitthvað eins og Earl Grey eða English Breakfast - á
morgnana. Te kemur víst þrýstingnum af stað í rólegheitum og heldur
honum uppi í góða stund. Svo á hún að þamba vökva og sér í lagi er
epladjús víst góður.

Móðir hennar sagði eftirfarandi þegar hún heyrði af tedrykkjunni, og ég
enda á þessari tilvitnun: „Ég sé hana í anda með tebolla og dreypa á
góðum vökvanum með litla putta útí loftið :-) "

Leikskóli

Rúnar Atli er byrjaður á leikskóla. Eftir nokkra leit fannst einn skóli
sem er tilbúinn að taka krakka undir tveggja ára aldri og með bleyju.
Þetta er þýskur skóli, Deutschen Höheren Privatschule heitir hann,
hvorki meira né minna og deildin hans Rúnars Atla heitir Krabbelgruppe,
sem útleggja má sem krasshópurinn. Þessi skóli nær frá ungabörnum til
og með framhaldsskóla. Eins og nafnið gefur til kynna er þetta þýskur
skóli og þýska nýtur forgangs. Fóstrunar eru þýskar og tala þýsku sín á
milli og við börnin, nema þegar enska er á stundatöflunni. Er Rúnari
Atla virðist líka vel þarna. Er reyndar aðeins búinn að fara tvisvar,
en var til í að fara til fóstrunnar í morgun. Grét auðvitað, en hætti
víst um leið og ég fór. Þarna eru rúmlega 20 krakkar, geta mest orðið
26, og fjórar fóstrur. Reyndar tvær þýskar fóstrur, ein namibísk og
síðan er alltaf sjálfboðaliði frá Þýskalandi, sex mánuði í senn.

Nettenging!

Jæja, þá er maður loksins kominn í samband við umheiminn að heiman. Ja,
svona næstum því. Ég var búinn að bíða í a.m.k. fjórar vikur eftir
þráðlausri nettengingu, svona eitthvað svipað og boðið er upp á fyrir
bændur heima á Fróni, þegar mér var tjáð að því miður væri húsið mitt í
hvarfi við smáhól þannig að ég væri ekki í sjónmáli við eitthvað
útsendingarmastur og því ekki hægt að fá tenginguna heim. Fjórar vikur
tók að segja mér þetta! Eftir að hafa jafnað mig á þessu þá var næsta
skref að sækja um ISDN línu, en fram að því hef ég aðgang í gegnum
venjulega símalínu og innbyggða mótaldið í tölvunni. Dugar nú skammt ef
tengjast á vefsíðum en ágætt fyrir tölvupóst og msn. Ekki þó senda
mér viðhengi í tölvupósti... En kannski ég verði nú duglegri að uppfæra
þessar síður. Hver veit?

Valentínusardagur

Hér í Namibíu er Valentínusardagur runninn upp, og hann er stór hér á bæ. Blómabúðir eru yfirfullar af fólki sem berjast um síðustu blómin til að tjá ást sína. Undanfarna daga hafa dunið á mann auglýsingar í útvarpi og blöðum, svo mér finnst nú eiginlega alveg nóg um. Ég tók mig nú til í gærkvöldi og bakaði tertu sem ég færði kvenfólkinu á skrifstofunni. Vakti mikla lukku. Alltaf gaman hvað konum finnst fráleit hugmynd að ég geti bakað.

Bloggað áný

Jæja, smástund milli stríða í vinnunni, svo ég skelli nokkrum orðum inn. Hér er enn beðið eftir internettengingu heim, þ.a. tölvan er einungis 20% af því tæki sem hún á að vera. En vonandi fer að rætast úr þessu á næstu dögum og þá - vona ég - verða skrifin regluleg.

Matarboð

Buðum fólki heim á laugardagskvöldið. Auðvitað var grillað, hvað annað? Grillið hefur varla fengið tíma til að kólna frá því það var keypt. Toppurinn var þó ostakaka sem ég eyddi góðum hluta morgunsins í að útbúa. Tókst alveg glettilega vel, þótt ég segi sjálfur frá. Grillaði svo skötusel eftir einhverri uppskrift úr Gestgjafanum. Tandori kjúkling líka og eitthvað fleira.

Svo var setið við nýja borðið frameftir kvöldi og kjaftað og svoleiðis. Nýju garðhúsgögnin reyndust vel, ekki síst vínvagninn...

Setti gemsann svo á hljótt áður en farið var í rúmið. Fékk nefnilega einhver sms sem bentu til þess að ákveðnir „vinir“ væru að skemmta sér í sumarbústað einhvers staðar á Fróni. Ég er af reynslu farinn að vita hvað klukkan slær, enda sá ég í morgun að einhver hafði hringt kortér fyrir eitt um morguninn að namibískum tíma.

Þá var ég löngu sofnaður.

Og svaf vært.

Skólafötin

Þannig er nú í Namibíu að skólakrakkar þurfa að vera í skólabúningum. St Paul's - skólinn hennar Tinnu - en engin undantekning þar á. Nú þegar Tinna Rut var búin að taka inntökuprófið og við vissum að hún væri pottþétt inni, þá þurfti að fara með langan fatalista í búð sem heitir Karseboom til að versla föt. Var það nú meira ævintýrið, skal ég segja ykkur. Við mættum fyrir utan búðina og þá var biðröð fyrir utan. Orðið allt fullt inni og hleypt inn í hollum. Þetta minnti mann á skemmtistaði einhvern tímann eftir miðnætti hérna í den... Svo komumst við inn og þar var kraðak af fólki. Mér tókst þó að ná í afgreiðsludömu og þegar hún áttaði sig á að okkur vantaði allan pakkann þá vék hún ekki frá okkur fyrr en allt var komið. Við keyptum 3 skyrtur,
2 pils, bindi, jakka, íþróttagalla, æfingagalla og skó. Síðan þegar þetta var allt komið þá tók við biðröðin til að borga. Þar leið góð stund, en að lokum hafðist þetta. Við vorum alveg gjörsamlega búin þegar þetta var yfirstaðið.

Ekki tók betra við næsta dag þegar við gerðum atlögu að ritföngum. Eins og með fötin þá fær maður langan lista, mjög nákvæman. Svona marga HB blýanta og H3 og hvað þeir nú heita allir. Ekki dugir að kaupa bara einhverjar skjalamöppur, heldur þarf framleiðandinn að vera Bantex. Hvað um það, við inn í búð sem heitir EduMeds, rétt hjá sjávarútvegsráðuneytinu þar sem ég vann einu sinni. Þar var í fyrsta lagi vandamál að fá körfu til að setja vörurnar í, en Tinnu Rut tókst það þó með lagni þegar ég var kominn með svo fullar hendur af blýöntum, áherslupennum, heftara og heftum, gatara, plastmöppum - þið áttið ykkur á þessu - að ég gat varla hreyft mig úr stað án þess að missa nokkuð. Og svo þegar búið var að tína allt til í körfuna, þá tók við biðröð á kassann. Hún hreyfðist hægt. Og voðalega fannst mér heimildin á kortið lengi að koma í gegn - og alltaf lengdist röðin... Því miður fékkst ekki allt sem þurfti í EduMeds, svo við þurftum að fara í aðra ritfangaverslun, og þar beið önnur biðröð. Ég skaust þó í hraðbankann í millitíðinni til að þurfa ekki að bíða aftur eftir heimildarnúmeri. Gott að þetta er bara einu sinni á ári. Við Tinna Rut höfum heitið því að gera þetta næst í nóvember, eða strax þegar hún fær ritfangalistann sinn!

Ferðalagið

Ferðalagið frá Íslandi til Namibíu gekk bara alveg þokkalega - a.m.k. í minningunni. Flugið frá Íslandi var lítið mál og svo fórum á hótel á flugvellinum í Frankfurt. Keyptum okkur fyrst drykki og smotterí til að maula, m.a.s. vínber frá Namibíu! Við létum svo fara vel um okkur og sofnuðum í góða stund. Þ.a. þegar við yfirgáfum hótelið vorum við í fínu formi. Eftir þetta var auðvitað farið á McDonalds - síðasta skipti Tinnu Rutar í langan, langan tíma.

Svo settumst við í vélina til Jóhannesarborgar og vorum bara ánægð með allt þar. Gott pláss milli sæta og hvert okkar með sitt sjónvarp. Rúnar Atli gat meira að segja setið og horft í smástund á einhverjar teiknimyndir, jafnvel þótt hann heyrði ekkert - ekki viðlit að setja heyrnatól á drenginn :-)

Hann svaf svo tvær lotur, sú fyrri um fimm tímar og síðan hátt í tvo. En undir restina á flugferðinni var hann orðinn svolítið erfiður greyið. Barðist stundum um og gargaði. Svo ef ég hreyði mig of snöggt þá tók hann alveg kipp og allt byrjaði upp á nýtt. En þetta var nú ekki mjög lengi, reyndar. Svo komum við til Jóhannesarborgar, fundum okkur sæti þar á kaffihúsi á flugvellinum og biðum þar í rólegheitum. Síðan í rútunni á leið út í flugvél steinsofnaði guttinn - orðinn dauðþreyttur.

Kominnáleiðarenda

Eftir langa og stranga ferð komumst við loksins í nýja/gamla húsið okkar á Von Eckenbrecher Strasse laust eftir hádegi á föstudaginn var. Ferðin gekk nú glettilega vel miðað við að hafa gutta eins og Rúnar Atla með. Hann var stundum pirraður á að geta ekki hreyft sig, en svo svaf hann inn á milli. En núna sig ég á internetkaffihúsi og hripa þetta niður. Tölvan mín ekki komin og eitthvað internetvesen í vinnunni. Hérna er búið að rigna gríðarlega og því eitthvað af símalínum ekki í lagi vegna þess. Aðalfréttirnar kannski eru að Tinna Rut er kominn inn í skólann og er kynningardagur á morgun og síðan á miðvikudag hefst skólinn. Stundvíslega klukkan 6:55! Já, það er ekkert verið að eyða tímanum í svefn í henni Namibíu. Hinar meginfréttirnar eru að Rúnar Atli er komin með barnfóstru, Florence að nafni. Guttinn var ekki alveg sáttur í morgun, en við sjáum hvort þetta gangi ekki þokkalega.

Svo er maður búinn að vera á snatti í dag, sækja um pósthólf - fáum ekki vita um það fyrr en í febrúar - og svo tók lengri tíma að sækja um síma - kannski 7-10 daga bið þar. Svo þarf að kaupa skólaföt á hana Tinnu og að redda gervihnattarsjónvarpinu og setja saman rúmið hans Rúnars Atla (hefur sofið á dýnu á gólfinu, greyið) og örugglega eitthvað meira sem ég er að gleyma. En þessi vika fer í snatt að mestu, vinnan byrjar ekki af alvöru fyrr en í næstu viku. Sumarfríum er nefnilega að ljúka hér og því er allt að hrökkva í gang í þessari viku.

Læt þetta duga í bili. Skrifa meira um ferðalagið þegar ég kemst i betra samband.

Stóra stundin nálgast

Þá er fjórði dagur janúarmánaðar á því herrans ári tvöþúsundogsex eftir Krist langt kominn. Stóra stundin að renna upp eftir nokkra klukkutíma - brottför til Namibíu hálfátta í fyrramálið. Ég held við þurfum að vakna rúmlega fjögur ef mér reiknast rétt til. Ætli maður verði nokkuð sofnaður... Mér hefur gengið bölvanlega að sofna undanfarin þrjú kvöld, eitthvað stress sjálfsagt í gangi. En þetta er allt að smella saman. Kláraði allt endanlega í gömlu vinnunni í gærkvöldi - fór yfir tvö sjúkrapróf og losaði mig við tölvu og lykla. Nú fer maður ekki aftur í HR sem starfsmaður, bara sem gestur. Skrítinn tilfinning, verður að viðurkennast.

Mætti á nýja vinnustaðinn í gærmorgun, ja, skrifstofuna í Þverholtinu. Spjallaði við fólk og las mér aðeins til um verkefnin sem í gangi eru í Namibíu. Eftir hádegi í dag settist ég á skólabekk ásamt kollega sem er að fara til Sri Lanka og lærðum við grunnatriði í skjalavistunarkerfi því sem allt þarf að skrá í. Ég hlakka orðið töluvert til að takast á við nýtt starf - verður örugglega spennandi. Svo í morgun klambraði ég saman trékössum ofan á pallettur tvær sem eiga að vernda þá fáu persónulegu muni sem við sendum til Windhoek. Var ánægður með handverkið, held það þurfi mikið til að rústa þeim. Var reyndar pláss fyrir meira en búið var að setja í pappakassana, en ég nennti ómögulega að leita að fleiri hlutum til að taka með...

Ætli sé ekki best að hætta þessu og fara að setja í ferðatöskur, ekki seinna vænna, segðu. Læt næst í mér heyra frá Windhoek, ekki nema ég komist í tölvu einhvers staðar á flugvelli.