Var að skila skattaframtalinu. Húrra!
Alltaf jafngaman að koma þessu frekar leiðinlega skylduverki frá. Verst ég lauk þessu ekki á föstudags- eða laugardagskvöldi. Þá hefði verið flott að opna rauðvínsflösku. Nú, eða böbblí, eins og sagt er á enskunni. Læt smálögg af amarúlla duga í kvöld.
Eitt þótti mér stórfurðulegt við framtalið þetta árið. Við Gulla erum með húsnæðislán hjá Nýja Kaupþingi, aka Aríón banki. Ég var ekki alveg sáttur við forskráðu lánaupplýsingarnar. Náði ég því í reikninga ársins og fór að leggja saman. Exsellaði dæmið. Komst ég að því, mér til mikillar undrunar, að stór hluti forskráðu talnanna var hreinlega rangur. Í okkar tilviki munaði þónokkru. Vaxtagjöldin voru vantalin um meira en tuttugu prósent! Aðeins.
Einhvern veginn hélt ég, þrátt fyrir allt, að bankarnir væru með samlagningu á hreinu.
A.m.k. hjá okkur, þessum venjulegu húsnæðislánþegum.
En aldeilis ekki.
Hafið því varann á.
23. mars 2010
21. mars 2010
Namibía 20 ára
Kannski er vel við hæfi að við Íslendingar hleypum eldgosi af stað á þessum merkisdegi í sögu Namibíu. Enda ríkja kærleikar þjóðanna á milli.
Reyndar hófust hátíðarhöld fyrir einhverjum dögum síðan. Við Rúnar Atli fórum í gær að fylgjast með skrúðgöngu mikilli eftir Sjálfstæðiströð hér í Windhoek-borg. Þar átti að ganga fylktu liði og sýna gestum og gangandi ýmiskonar hernaðartæki.
Við feðgarnir komum okkur vel fyrir fyrir utan gluggann á skrifstofunni minni, en skrifstofan stendur við áður nefnda Sjálfstæðiströð. Eftir nokkra bið birtist hersingin.
Fyrst kom lúðrasveit hersins, sem spilaði „fallerí, fallera“ með flottum takti. Manni lá helst við að fara að marsera þar sem maður stóð.
Þó nokkrir hópar hermanna gengu síðan taktfast í kjölfar lúðrasveitarinnar. Auðvitað eru mismundandi deildir innan hersins, sem ég kann engin skil á, og þurftu allar að sýna sig á þessum degi. Athygli mína vöktu kvenhermenn, eða herkonur að sögn sonar míns. Voru a.m.k. þrír hópar herkvenna.
Síðan birtust allskonar hertæki. Sem friðelskur Íslendingur verð ég að viðurkenna að þekkja ekki tilgang allra þessara tækja. En mikilfenglegt var þetta.
Í lokin flugu svo nokkrar þyrlur yfir og herþotur þutu um loftið.
En þetta var dagur ánægju og dagurinn í dag líka.
Auðvitað veifaði Rúnar Atli nýja fánanum sínum sem mest hann mátti.
19. mars 2010
Alveg obbosslega frægur...
Nú svelgdist mér á morgunkaffinu.
Haldiði ekki að fimm ára sonurinn hafi afrekað það sem föðurnum hefur aldrei tekist! Að komast á forsíðu Namibian, mest lesna enska dagblaðins í Namibíu. Annar frá vinstri í efri röð.
Tilefnið er að á sunnudaginn kemur, 21. mars, verða 20 ár liðin frá sjálfstæði Namibíu. Einhverra hluta vegna kíkti blaðaljósmyndari í skólans hans Rúnars Atla.
Ég toppa þetta víst seint.
Haldiði ekki að fimm ára sonurinn hafi afrekað það sem föðurnum hefur aldrei tekist! Að komast á forsíðu Namibian, mest lesna enska dagblaðins í Namibíu. Annar frá vinstri í efri röð.
Ég toppa þetta víst seint.
16. mars 2010
Útblásinn
Greinilegt að páskar nálgast. Í gær kom bréf frá skólanum hans Rúnars Atla þar sem sagt var frá páskastússi og -föndri næstu tveggja vikna. Og svo beiðnin: „Vinsamlegast komið með fjögur til sex útblásin egg, bitte.“
Er virkilega heilt ár liðið síðan við vorum að þessu síðast?
Úff, ekki ber á öðru.
Jæja, en hvað gerir maður ekki fyrir börnin sín? Ég náði í eggjabakka áðan og fór að pota göt með nálum og svo að blása. Og blása. Mér datt bara í hug sagan um stóra vonda úlfinn sem var að reyna að blása um koll múrsteinshúsið sem klárasta svínið hafði byggt. Og hann blés og blés og ...
Þetta hafðist nú allt að lokum. Að þessu sinni var myndavélin víðsfjarri. Ef einhver vill sjá hvernig þetta er gert þá voru settar myndir inn af samskonar athöfn rétt fyrir páskana í fyrra.
En nú er ég sem sagt algjörlega útblásinn og tími á háttinn hér í sunnanverðri Afríku.
Er virkilega heilt ár liðið síðan við vorum að þessu síðast?
Úff, ekki ber á öðru.
Jæja, en hvað gerir maður ekki fyrir börnin sín? Ég náði í eggjabakka áðan og fór að pota göt með nálum og svo að blása. Og blása. Mér datt bara í hug sagan um stóra vonda úlfinn sem var að reyna að blása um koll múrsteinshúsið sem klárasta svínið hafði byggt. Og hann blés og blés og ...
Þetta hafðist nú allt að lokum. Að þessu sinni var myndavélin víðsfjarri. Ef einhver vill sjá hvernig þetta er gert þá voru settar myndir inn af samskonar athöfn rétt fyrir páskana í fyrra.
En nú er ég sem sagt algjörlega útblásinn og tími á háttinn hér í sunnanverðri Afríku.
15. mars 2010
Varalitavá!
Eins og flesta aðra daga sótti ég Rúnar Atla í forskólann í dag. Ekki lengur í leikskóla, en þó ekki kominn í skóla. Eitthvað á milli.
Það er nokkur gangur frá innganginum í skólann og út að hliði. Á hægri hönd er stór grasflöt og við fjærenda hennar eru rólur og önnur leikföng. Sem við göngum þarna í mestu makindum, þá er guttanum litið á rólurnar. Þar róla sér tveir krakkar. Hrópar hann upp yfir sig „Nein!“ Bíður svo ekki boðanna og tekur til fótanna út að hliði. „Hjúkk,“ heyrist svo í honum þegar hann er kominn í öruggt skjól að hans mati.
Ég skil ekki neitt í neinu yfir þessum látum í drengnum. Spyr hann svo út í þetta.
„Jú, pabbi, þetta er stelpan með varalitinn!“ segir hann og er mikið niðri fyrir.
„Stelpan með varalitinn?“ hváir pabbinn og skilur hvorki upp né niður.
Eftir nokkrar útskýringar lítur málið þannig út fyrir mér. Stúlka þessi er greinilega alræmd meðal bekkjarbræðra sinna. Hún á það til að koma með varalit í skólann. Ekki á munninum, skiljiði, heldur í vasanum. Grípur hún greinilega hvert tækifæri sem gefst, situr um strákana og varalitar þá á munninn. Bara strákana. Ekki stelpurnar.
Svo ef hún er ekki með varalit, þá á hún það til að ráðast á strákana og gefa þeim rembingskoss!
Ekki var laust við að hrollur færi um son minn þegar hann sagði mér frá þessu lævísa kvendi.
Já, það er margt sem ber að varast í forskólanum.
Það er nokkur gangur frá innganginum í skólann og út að hliði. Á hægri hönd er stór grasflöt og við fjærenda hennar eru rólur og önnur leikföng. Sem við göngum þarna í mestu makindum, þá er guttanum litið á rólurnar. Þar róla sér tveir krakkar. Hrópar hann upp yfir sig „Nein!“ Bíður svo ekki boðanna og tekur til fótanna út að hliði. „Hjúkk,“ heyrist svo í honum þegar hann er kominn í öruggt skjól að hans mati.
Ég skil ekki neitt í neinu yfir þessum látum í drengnum. Spyr hann svo út í þetta.
„Jú, pabbi, þetta er stelpan með varalitinn!“ segir hann og er mikið niðri fyrir.
„Stelpan með varalitinn?“ hváir pabbinn og skilur hvorki upp né niður.
Eftir nokkrar útskýringar lítur málið þannig út fyrir mér. Stúlka þessi er greinilega alræmd meðal bekkjarbræðra sinna. Hún á það til að koma með varalit í skólann. Ekki á munninum, skiljiði, heldur í vasanum. Grípur hún greinilega hvert tækifæri sem gefst, situr um strákana og varalitar þá á munninn. Bara strákana. Ekki stelpurnar.
Svo ef hún er ekki með varalit, þá á hún það til að ráðast á strákana og gefa þeim rembingskoss!
Ekki var laust við að hrollur færi um son minn þegar hann sagði mér frá þessu lævísa kvendi.
Já, það er margt sem ber að varast í forskólanum.
14. mars 2010
Rólyndis helgi
Enn ein rólyndishelgin hjá okkur. Meira að segja fékk ég laugardagsmorgun alveg fyrir mig. Gulla var búin að lofa að vera viðstödd þegar einhver hjúkrunarkona er að skoða ungabörn í fátækrarhverfinu. Tók hún Rúnar Atla með sér og var ég aleinn heima megnið af morgninum. Notalegt.
Annars hefur helgin helst farið í stúss í eldhúsinu. Ég eldaði roastbeef í gær sem tókst mjög vel. Meira að segja tókst mér að elda hluta nautsins á hátt sem Gullu líkar við, þ.e. gegnsteikt, og hluta á minn hátt, þ.e. meðalsteikt. Í kvöld verður síðan heill kjúklingur, uppáhald Rúnars Atla. Og reyndar Tinnu Rutar og Dagmarar Ýrar ... ef þær væru hér. Gulla sér um kjúklinginn.
Döðlubrauð kom svo úr brauðvélinni. Mmm. Síðan bakaði Gulla meira að segja jólaköku, en sonurinn hefur átt svoleiðis inni lengi.
Það eina sem gert var að við Rúnar Atli brugðum okkur í sund í dag. Sundlaugar í Windhoek eru frekar í kaldara lagi þessa dagana. Bæði er farið að hausta og eins hefur rignt nokkuð undanfarna viku eða tvær. Laugin var um 24 gráður. En ein köfunardýfa kemur blóðinu á hreyfingu og þá er laugin orðin fín. Annars er guttinn orðin virkilega flinkur að synda. Hann hefur tekið miklum framförum frá áramótum. Ætli það séu ekki allar sundferðir feðganna um jól og áramót?
Sem sagt, rólyndis helgi.
Annars hefur helgin helst farið í stúss í eldhúsinu. Ég eldaði roastbeef í gær sem tókst mjög vel. Meira að segja tókst mér að elda hluta nautsins á hátt sem Gullu líkar við, þ.e. gegnsteikt, og hluta á minn hátt, þ.e. meðalsteikt. Í kvöld verður síðan heill kjúklingur, uppáhald Rúnars Atla. Og reyndar Tinnu Rutar og Dagmarar Ýrar ... ef þær væru hér. Gulla sér um kjúklinginn.
Döðlubrauð kom svo úr brauðvélinni. Mmm. Síðan bakaði Gulla meira að segja jólaköku, en sonurinn hefur átt svoleiðis inni lengi.
Það eina sem gert var að við Rúnar Atli brugðum okkur í sund í dag. Sundlaugar í Windhoek eru frekar í kaldara lagi þessa dagana. Bæði er farið að hausta og eins hefur rignt nokkuð undanfarna viku eða tvær. Laugin var um 24 gráður. En ein köfunardýfa kemur blóðinu á hreyfingu og þá er laugin orðin fín. Annars er guttinn orðin virkilega flinkur að synda. Hann hefur tekið miklum framförum frá áramótum. Ætli það séu ekki allar sundferðir feðganna um jól og áramót?
Sem sagt, rólyndis helgi.
13. mars 2010
Kvótakerfi eða ekki kvótakerfi. Eða hvað?
Hef verið hugsi undanfarið yfir umræðu um sjávarútvegsmál. Fyrningarleið er oft talað um. Þjóðaratkvæðagreiðsla um kvótakerfið, eða afnám þess, hefur líka verið rædd. Meira að segja er búið að stofna samtök, Þjóðareign, sem vilja atkvæðagreiðslu af þessu tagi. Ýmsir málsmetandi Íslendingar standa að samtökunum.
Kannski skil ég umræðuna ekki alveg af því ég bý langt í burtu frá Íslandi.
Grundvallaratriði í fiskveiðistjórnun er að hefta ásókn sjómanna í fiskinn. Ég held að allir skilji það, enda eru ofveiddir fiskistofnar í öllum heimsins höfum. Matvæla- og landbúnaðarstofnun S.þ. álítur að um 30% af fiskistofnum heimsins séu ofnýttir eða hrundir og 50% séu nýttir að fullu. Aldrei hef ég heyrt nokkurn halda því fram að þetta sé ofmat.
Þ.a. fiskifræðingar meta af bestu getu hversu mikið má veiða af fiski á hverju ári. Svo er vandamálið hvernig eigi að tryggja að ekki sé veitt meira en það. Hér á landi tökum við magnið sem má veiða og deilum niður á skip. Kvótakerfi.
Auðvitað má fara aðrar leiðir. Sóknardagakerfi var notað áður fyrr. Þá reikna menn út hversu marga daga taki flotann að veiða leyfilegan afla og þann dagafjölda má veiða. Sums staðar hafa verið þreyttar ólympískar veiðar. Þá veiða menn og veiða þar til leyfilegur hámarksafli er kominn á land, en þá verða allir að hætta. Ýmsar aðrar leiðir má hugsa sér.
Hvað meina menn með afnámi kvótakerfisins? Hvers konar kerfi á að koma í staðinn?
Sumir tala um sóknardagakerfi, en mér sýnist að flestir vilji halda í kvótakerfi.
Bara öðrum vísi kvótakerfi.
Kvótakerfi með öðrum eigendum.
Fyrningarleiðin virðist t.d. ganga út á að taka kvóta frá núverandi eigendum á 20 ára tímabili og síðan sjái ný ríkisstofnun um að leigja út kvótann. Að mér sýnist til eins árs í senn.
Frjálst framsal kvótans virðist líka þyrnir í augum marga. Til að losna við óæskilegar afleiðingar kvótasölu vilja sumir byggðakvóta, þar sem sveitarfélögin sjá síðan um að velja hverjir fá að veiða.
Ég veit ekki hvort þessar leiðir verða eitthvað betri eða réttlátari en sú sem notuð er í dag. Eru t.d. menn í bæjarstjórnum bestir til að sjá um úthlutun kvóta í sínu bæjarfélagi?
En, sem sagt, ég er í vandræðum með að skilja nákvæmlega hvað menn ætla sér að kjósa um í þjóðaratkvæðagreiðslu um kvótakerfið.
Kannski skil ég umræðuna ekki alveg af því ég bý langt í burtu frá Íslandi.
Grundvallaratriði í fiskveiðistjórnun er að hefta ásókn sjómanna í fiskinn. Ég held að allir skilji það, enda eru ofveiddir fiskistofnar í öllum heimsins höfum. Matvæla- og landbúnaðarstofnun S.þ. álítur að um 30% af fiskistofnum heimsins séu ofnýttir eða hrundir og 50% séu nýttir að fullu. Aldrei hef ég heyrt nokkurn halda því fram að þetta sé ofmat.
Þ.a. fiskifræðingar meta af bestu getu hversu mikið má veiða af fiski á hverju ári. Svo er vandamálið hvernig eigi að tryggja að ekki sé veitt meira en það. Hér á landi tökum við magnið sem má veiða og deilum niður á skip. Kvótakerfi.
Auðvitað má fara aðrar leiðir. Sóknardagakerfi var notað áður fyrr. Þá reikna menn út hversu marga daga taki flotann að veiða leyfilegan afla og þann dagafjölda má veiða. Sums staðar hafa verið þreyttar ólympískar veiðar. Þá veiða menn og veiða þar til leyfilegur hámarksafli er kominn á land, en þá verða allir að hætta. Ýmsar aðrar leiðir má hugsa sér.
Hvað meina menn með afnámi kvótakerfisins? Hvers konar kerfi á að koma í staðinn?
Sumir tala um sóknardagakerfi, en mér sýnist að flestir vilji halda í kvótakerfi.
Bara öðrum vísi kvótakerfi.
Kvótakerfi með öðrum eigendum.
Fyrningarleiðin virðist t.d. ganga út á að taka kvóta frá núverandi eigendum á 20 ára tímabili og síðan sjái ný ríkisstofnun um að leigja út kvótann. Að mér sýnist til eins árs í senn.
Frjálst framsal kvótans virðist líka þyrnir í augum marga. Til að losna við óæskilegar afleiðingar kvótasölu vilja sumir byggðakvóta, þar sem sveitarfélögin sjá síðan um að velja hverjir fá að veiða.
Ég veit ekki hvort þessar leiðir verða eitthvað betri eða réttlátari en sú sem notuð er í dag. Eru t.d. menn í bæjarstjórnum bestir til að sjá um úthlutun kvóta í sínu bæjarfélagi?
En, sem sagt, ég er í vandræðum með að skilja nákvæmlega hvað menn ætla sér að kjósa um í þjóðaratkvæðagreiðslu um kvótakerfið.
12. mars 2010
Gott að vera kona... eða hvað?
Gulla var að fara út rétt áðan. Hátíðarkvöldverður, eingöngu fyrir konur, til styrktar einhverju góðu málefni. Auðvitað þurfti hún að stríla sig upp. Gengur ekki að mæta í bol og gallabuxum á svona viðburð.
Við feðgarnir hjálpuðum henni við uppástrílinginn. Helsta vandamálið var að velja skó. Rúnar Atli hafði greinilega aldrei pælt mikið í háhæluðum skóm áður. Fékk hann að prófa eitt par. Prófunin stóð ekki lengi yfir.
„Ég er glaður að vera ekki kona,“ klykkti hann út með.
Við feðgarnir hjálpuðum henni við uppástrílinginn. Helsta vandamálið var að velja skó. Rúnar Atli hafði greinilega aldrei pælt mikið í háhæluðum skóm áður. Fékk hann að prófa eitt par. Prófunin stóð ekki lengi yfir.
„Ég er glaður að vera ekki kona,“ klykkti hann út með.
2. mars 2010
Karlmennska völtum fótum?
Færa má rök fyrir því að fæturnir séu með mikilvægustu líkamshlutum okkar. Án þeirra væri margt erfitt. Þó er það nú þannig að við, a.m.k. karlmenn, hugsum nú ekkert sérstaklega um þá. Um nokkurt skeið hafa þessir mikilvægu líkamshlutar mínir valdið mér hugarangri. Ekkert alvarlegt þannig séð, en pirrandi. Ég vil nú ekkert fara meira út í þá sálma, nema þó að einsýnt hefur verið um skeið að einhvers konar sérfræðingur þyrfti að kíkja á þá.
Eftir að humma þetta fram af mér lengi, þá braut ég odd af oflæti mínu og pantaði mér tíma í fótasnyrtingu.
Já, les og skrifa f ó t a s n y r t i n g u.
Reyndar... reyndar pantaði ég ekki tímann heldur mín elskulega eiginkona. En að minni beiðni.
Fótasnyrtinum leist víst ekki meira en svo á blikuna. Konan sú sagðist ekki vera vön karlmannafótum á sínum meðferðarbekk, en gerði þó undantekningu. Enda er Gulla góður viðskiptavinur hennar.
Kannski er ekki skrýtið að henni hafi litist illa á. Mjög algengt er að hvítir karlmenn í Namibíu gangi berfættir hér um götur. Sem strákar var ekki verið að troða þeim í skó og bera fætur margra þeirra þess merki. Heljarinnar óhreininda- og sigglag neðan á iljum ver fætur þeirra.
Eftir því sem leið nær fundi mínum og fótasnyrtisins fékk ég fleiri og fleiri bakþanka. Ég hef t.d. alltaf verið frekar kitlinn í fótunum og kann því illa þegar aðrir koma við þá. Og, hversu karlmannlegt er nú að fara í svona meðferð?
En ég mætti þó í tímann. Gat ekki verið þekktur fyrir að gugna á síðustu stundu.
Þrautgóðir á raunastund - ef þannig ber undir gröfum við okkur í fönn. Sem sagt, íslenskir karlmenn eru sko alls engar gungur...
Mikið kom þetta á óvart. Fótasnyrtir þessi er greinilega mjög fær í sínu fagi og þykir gaman að stússast með fætur fólks.
Hversu „korní“ sem það nú hljómar.
Mig kitlaði ekkert í fæturna á meðan á meðferðinni stóð. Heilar 50 mínútur af allskonar sköfun, skröpun og klippingum. Núna er ég með þessar líka mjúku og fínu fætur. Og líður betur í þeim en í langan tíma.
Og karlmennskan?
Jú, hún hefur bara ekkert breyst. Meiri ef eitthvað er.
Eftir að humma þetta fram af mér lengi, þá braut ég odd af oflæti mínu og pantaði mér tíma í fótasnyrtingu.
Já, les og skrifa f ó t a s n y r t i n g u.
Reyndar... reyndar pantaði ég ekki tímann heldur mín elskulega eiginkona. En að minni beiðni.
Fótasnyrtinum leist víst ekki meira en svo á blikuna. Konan sú sagðist ekki vera vön karlmannafótum á sínum meðferðarbekk, en gerði þó undantekningu. Enda er Gulla góður viðskiptavinur hennar.
Kannski er ekki skrýtið að henni hafi litist illa á. Mjög algengt er að hvítir karlmenn í Namibíu gangi berfættir hér um götur. Sem strákar var ekki verið að troða þeim í skó og bera fætur margra þeirra þess merki. Heljarinnar óhreininda- og sigglag neðan á iljum ver fætur þeirra.
Eftir því sem leið nær fundi mínum og fótasnyrtisins fékk ég fleiri og fleiri bakþanka. Ég hef t.d. alltaf verið frekar kitlinn í fótunum og kann því illa þegar aðrir koma við þá. Og, hversu karlmannlegt er nú að fara í svona meðferð?
En ég mætti þó í tímann. Gat ekki verið þekktur fyrir að gugna á síðustu stundu.
Þrautgóðir á raunastund - ef þannig ber undir gröfum við okkur í fönn. Sem sagt, íslenskir karlmenn eru sko alls engar gungur...
Mikið kom þetta á óvart. Fótasnyrtir þessi er greinilega mjög fær í sínu fagi og þykir gaman að stússast með fætur fólks.
Hversu „korní“ sem það nú hljómar.
Mig kitlaði ekkert í fæturna á meðan á meðferðinni stóð. Heilar 50 mínútur af allskonar sköfun, skröpun og klippingum. Núna er ég með þessar líka mjúku og fínu fætur. Og líður betur í þeim en í langan tíma.
Og karlmennskan?
Jú, hún hefur bara ekkert breyst. Meiri ef eitthvað er.
27. febrúar 2010
Heimsókn á slysó
Stundum fara dagarnir öðrum vísi en ætlað er.
Við vorum í rólegheitum að undirbúa kvöldmatinn áðan. Heimagerð pitsa, og þá taka auðvitað allir þátt. Rúnar Atli var eitthvað að baksa með ananasbitadósina þegar hann sker sig á bólakaf í annan þumalinn. Dósarlokið alveg flugbeitt og skurðurinn náði nærri því hálfan hringinn.
Foreldrarnir eru nú nokkuð sjóaðir í slysum og var þotið eftir sjúkrakassanum. Sárið þrifið og bundið um.
Eftir matinn ákváðum við nú að skoða þetta aðeins betur. Leist okkur nú ekki meira en svo á þetta. Um leið og bindið var tekið af fór að blæða á ný og sárið djúpt. Var því arkað út í bíl og stefnan tekin á slysavarðsstofuna.
Slysó hér í Windhoek er að mörgu leyti þægilegri staður en slysó í Reykjavík. A.m.k. í minningunni. Yfirleitt frekar rólegt og biðin ekki mjög löng. Ja, og þó, manni finnst alltaf erfitt að bíða þegar slys hefur gerst, jafnvel þótt ekki sé mjög alvarlegt.
Ég tók eina mynd af puttanum á meðan við biðum eftir lækninum. Slatti af blóði og þó er þetta örugglega tveimur og hálfum til þremur tímum eftir slysið.
Svo kom loksins læknirinn og tók til starfa. Hann límdi sárið saman með einhverju fljótandi lími. Setti síðan tvö límbönd þar yfir og grisjusokk yfir þau. Lítur þetta mjög snyrtilega út.
Verst finnst Rúnari Atla þó að komast ekki í sundkennsluna í næstu viku.
26. febrúar 2010
Strákadagur
„Mamma, í dag er strákadagur,“ heyrðist í Rúnari Atla áðan.
„Ha, strákadagur?“ hváði móðirin.
„Já, þá á konan að gera allt fyrir strákana,“ sagði sá fimm ára.
Hann lærði greinilega eitthvað af konudeginum...
„Ha, strákadagur?“ hváði móðirin.
„Já, þá á konan að gera allt fyrir strákana,“ sagði sá fimm ára.
Hann lærði greinilega eitthvað af konudeginum...
25. febrúar 2010
Móttökur og klæðaburður
Einu sinni á ári, yfirleitt í febrúar, býður forseti Namibíu fulltrúum erlendra ríkja í móttöku. Þar óskar hann öðrum þjóðum farsæls komandi árs og segir frá ýmsu sem namibísk stjórnvöld hafa í huga á komandi ári. Sem fulltrúi Íslands er mér boðið ásamt maka. Maður fær meira að segja að taka í höndina á forsetanum og konunni hans og líka forsætisráðherranum og hans frú. Ýmsum málsmetandi Namibíumönnum er líka boðið og er þarna því múgur og margmenni. Í morgun var samkoman fyrir 2010.
Ekki er beint hægt að segja að svona samkoma sé skemmtileg. Að vissu leyti lendir maður í afturhvarfi til fyrstu skólaáranna, því erlendu sendifulltrúarnir þurfa að fara í röð. Ekki er sama hvar maður fer í röðina. Sendiherrar eru æðri en forstöðumenn sendiráða (ég er í forstöðumannaflokknum) og síðan eru fulltrúar alþjóðastofnana aftar á merinni og ræðismenn reka síðan lestina. Innan hvers flokks er síðan farið eftir árafjölda í landinu. Sá sendiherra sem lengst hefur verið staðsettur í Namibíu leiðir því hópinn. Ég er fyrstur í forstöðumannaflokknum, með fjögurra ára forstöðumannareynslu á bakinu. Alveg hokinn af reynslu, kallinn.
Þarna stendur maður því í röðinni í góðan tíma. Svo mætir forsetinn og þá eru nöfn sendifulltrúanna lesin upp um leið og maður fer og heilsar forsetanum. Þarna er komin skýringin á af hverju er svona mikilvægt að vera á réttum stað í röðinni. Alveg væri ferlegt að vera kynntur frá Venesúelu, bara til að taka mögulegt dæmi. Síðan þegar búið er að heilsa þá röltir maður sér meðfram Namibíumannaröðinni. Þar hefur maður tækifæri til að heilsa þeim sem maður þekkir. En bara þó augnablik. Annars er hætta á að röðin ruglist.
Svo endar maður á sama stað og maður byrjar. Þá eru haldnar tvær ræður. Síðan er boðið upp á léttar veitingar og þá er hægt að rölta um og spjalla. Styrkja tengslanetið og þessháttar ef maður er í þannig skapi.
Nei, þetta er ekkert sérstaklega skemmtilegt, ekki síst fyrir þá staðreynd að vera í jakkafötum og með bindi í nærri 30 stiga hita.
Þó er reyndar eitt skemmtilegt við svona samkomur. Það er að virða fyrir sér klæðaburð afrísku kvennanna sem mæta. Það er ekkert verið að klæða sig í einhverja bisness-drakt eins og vestrænu konurnar. Nei, þær afrísku mæta í svakalegum afrískum kjólum. Því sterkari og meira æpandi litir því betra. Sumir kjólanna eru alveg meiri háttar flottir. Ja, engir þeirra eru ljótir, þeir eru bara mismunandi flottir. Yfirleitt eru þessir kjólar þjóðbúningar af einhverju tagi.
Já, á svona stundum sér maður að vestræn „betri“ föt eru svona frekar litlaus.
Því miður er ekki við hæfi að mæta með myndavél á svona samkomur. Ekki vill maður láta henda sér út.
En svona leið sem sagt morguninn hjá mér og Gullu þennan daginn.
Ekki er beint hægt að segja að svona samkoma sé skemmtileg. Að vissu leyti lendir maður í afturhvarfi til fyrstu skólaáranna, því erlendu sendifulltrúarnir þurfa að fara í röð. Ekki er sama hvar maður fer í röðina. Sendiherrar eru æðri en forstöðumenn sendiráða (ég er í forstöðumannaflokknum) og síðan eru fulltrúar alþjóðastofnana aftar á merinni og ræðismenn reka síðan lestina. Innan hvers flokks er síðan farið eftir árafjölda í landinu. Sá sendiherra sem lengst hefur verið staðsettur í Namibíu leiðir því hópinn. Ég er fyrstur í forstöðumannaflokknum, með fjögurra ára forstöðumannareynslu á bakinu. Alveg hokinn af reynslu, kallinn.
Þarna stendur maður því í röðinni í góðan tíma. Svo mætir forsetinn og þá eru nöfn sendifulltrúanna lesin upp um leið og maður fer og heilsar forsetanum. Þarna er komin skýringin á af hverju er svona mikilvægt að vera á réttum stað í röðinni. Alveg væri ferlegt að vera kynntur frá Venesúelu, bara til að taka mögulegt dæmi. Síðan þegar búið er að heilsa þá röltir maður sér meðfram Namibíumannaröðinni. Þar hefur maður tækifæri til að heilsa þeim sem maður þekkir. En bara þó augnablik. Annars er hætta á að röðin ruglist.
Svo endar maður á sama stað og maður byrjar. Þá eru haldnar tvær ræður. Síðan er boðið upp á léttar veitingar og þá er hægt að rölta um og spjalla. Styrkja tengslanetið og þessháttar ef maður er í þannig skapi.
Nei, þetta er ekkert sérstaklega skemmtilegt, ekki síst fyrir þá staðreynd að vera í jakkafötum og með bindi í nærri 30 stiga hita.
Þó er reyndar eitt skemmtilegt við svona samkomur. Það er að virða fyrir sér klæðaburð afrísku kvennanna sem mæta. Það er ekkert verið að klæða sig í einhverja bisness-drakt eins og vestrænu konurnar. Nei, þær afrísku mæta í svakalegum afrískum kjólum. Því sterkari og meira æpandi litir því betra. Sumir kjólanna eru alveg meiri háttar flottir. Ja, engir þeirra eru ljótir, þeir eru bara mismunandi flottir. Yfirleitt eru þessir kjólar þjóðbúningar af einhverju tagi.
Já, á svona stundum sér maður að vestræn „betri“ föt eru svona frekar litlaus.
Því miður er ekki við hæfi að mæta með myndavél á svona samkomur. Ekki vill maður láta henda sér út.
En svona leið sem sagt morguninn hjá mér og Gullu þennan daginn.
21. febrúar 2010
Enn rólegheit
Í gær færðum við lítinn sófa út á verönd. Algjör lúxus að sitja þar, lesa og hlusta á útvarpið að heiman. Sem sagt, annar rólegheitadagur í dag. Bakaði þó vöfflur að beiðni frúarinnar, enda konudagur á Íslandi. Ítalskt kryddbrauð er í brauðvélinni og svo stendur til að hafa pasta með því.
Annars bíður Rúnar Atli í ofvæni eftir því að klukkan verði fimm mínútur yfir fimm. Þá byrja nefnilega Transformers í sjónvarpinu. Bíómyndin þ.e.a.s. Strákurinn eignaðist nefnilega eina fígúru úr þessari mynd og varð mjög ánægður þegar uppgötvaðist að myndin væri á eftir.
Hann hefur spurt mig hvað Transformers heiti á íslensku.
Ég lýsi hér með eftir þýðingu.
Annars bíður Rúnar Atli í ofvæni eftir því að klukkan verði fimm mínútur yfir fimm. Þá byrja nefnilega Transformers í sjónvarpinu. Bíómyndin þ.e.a.s. Strákurinn eignaðist nefnilega eina fígúru úr þessari mynd og varð mjög ánægður þegar uppgötvaðist að myndin væri á eftir.
Hann hefur spurt mig hvað Transformers heiti á íslensku.
Ég lýsi hér með eftir þýðingu.
20. febrúar 2010
Rólegt
Rólegur laugardagur hjá okkur hjónum og syni. Reyndar fór Rúnar Atli í afmælisveislu í morgun og á meðan skruppum við Gulla í bæinn. Alltaf gaman að kíkja í búsáhaldabúðir. Gulla keypti sér kjötsúpu- og baunapott. Frekar í stærra lagi, 16,5 lítrar. Aðeins. Hann virkaði ekkert rosalega stór í búðinni, en ofan á eldavélinni okkar ... það er nú önnur saga.
Núna sitjum við og hlustum á snarkið í grillinu. Svínakótilettur og grænmeti fara á grillið.
Annars er þvílíkur molluhiti að maður nennir varla nokkrum sköpuðum hlut. Ætli séu ekki rúm 30 stig í forsælu. Nú bíð ég bara eftir kvöldinu, því þá er gott að sitja úti, lesa bók eða rápa um netið.
Núna sitjum við og hlustum á snarkið í grillinu. Svínakótilettur og grænmeti fara á grillið.
Annars er þvílíkur molluhiti að maður nennir varla nokkrum sköpuðum hlut. Ætli séu ekki rúm 30 stig í forsælu. Nú bíð ég bara eftir kvöldinu, því þá er gott að sitja úti, lesa bók eða rápa um netið.
14. febrúar 2010
Bollubakstur
Eins og á mörgum íslenskum heimilum var skellt í vatnsdeigsbollur í dag. Enda bolludagur á morgun. Verður að viðurkennast að stundum hefur það hent undanfarin ár að bollurnar falli. Kenni ég yfirleitt bakaraofninum um.
Nema hvað, í dag tókust bollurnar alveg rosalega vel. Flottustu og stærstu bollur sem ég man eftir að hafa bakað. Bakaraofninn er sá sami og í fyrra, þ.a. sú kenning að ofninn sé óþéttur stenst ekki. Nýja kenningin er sú að hrærivélin skipti öllu máli. Eins og lesendur dagbókarsíðna Gullu hafa tekið eftir, þá fjárfesti hún í KitchenAid hrærivél um daginn. Sú vél er algjör draumur og efast ég ekki um að þar liggur ástæðan fyrir fínu bollunum.
Hér er svo mynd sem ég stal af vefsíðunni hennar Gullu minnar. Sést þar vel þvílíkar gæðabollur þetta voru.
Nema hvað, í dag tókust bollurnar alveg rosalega vel. Flottustu og stærstu bollur sem ég man eftir að hafa bakað. Bakaraofninn er sá sami og í fyrra, þ.a. sú kenning að ofninn sé óþéttur stenst ekki. Nýja kenningin er sú að hrærivélin skipti öllu máli. Eins og lesendur dagbókarsíðna Gullu hafa tekið eftir, þá fjárfesti hún í KitchenAid hrærivél um daginn. Sú vél er algjör draumur og efast ég ekki um að þar liggur ástæðan fyrir fínu bollunum.
Hér er svo mynd sem ég stal af vefsíðunni hennar Gullu minnar. Sést þar vel þvílíkar gæðabollur þetta voru.
10. febrúar 2010
Smálæti í eldhúsinu
Lasagna í kvöldmatinn. Mjög gott, enda frúin snjöll að útbúa þann mæta rétt.
Ég þurfti auðvitað aðeins að fíflast í syni mínum. Laumaðist með ísmola og renndi niður á bak honum. Fór það ekki betur en svo að diskur hans sveif í rólegheitum niður á gólf, þrátt fyrir heiðarlega tilraun til að grípa hann, og splundraðist þar í misstóra bita. Það var reyndar ekki það versta. Auðvitað fór lasagnað út um allt.
Hver neyddist til að þrífa?
Að sjálfsögðu sökudólgurinn sjálfur.
Ég hef aðeins hægar um mig annað kvöld.
Ég þurfti auðvitað aðeins að fíflast í syni mínum. Laumaðist með ísmola og renndi niður á bak honum. Fór það ekki betur en svo að diskur hans sveif í rólegheitum niður á gólf, þrátt fyrir heiðarlega tilraun til að grípa hann, og splundraðist þar í misstóra bita. Það var reyndar ekki það versta. Auðvitað fór lasagnað út um allt.
Hver neyddist til að þrífa?
Að sjálfsögðu sökudólgurinn sjálfur.
Ég hef aðeins hægar um mig annað kvöld.
5. febrúar 2010
Stór stund
Á sunnudaginn var fór fram fyrsta kennslustund Rúnars Atla í skóreimingum. Gekk svona la-la, en markmiðið var að kenna honum fyrsta skrefið í þessari stórmerku athöfn. Mér leist nú eiginlega ekki meira en svo á þetta. Var einna helst á því að þetta tæki nú góðan tíma.
Víkur svo sögunni til hádegis á mánudeginum. Ég mæti til að sækja Rúnar Atla í skólann. Situr þá ekki piltur önnum kafinn við að reima skóna sína! Kennaranemi frá Þýskalandi sem er hér um sex mánaða skeið hafði þá bara kennt honum þetta þennan morguninn.
Nú kann Rúnar Atli sem sagt að reima skóna sína. Stórt þrep í þroskaferlinu.
Víkur svo sögunni til hádegis á mánudeginum. Ég mæti til að sækja Rúnar Atla í skólann. Situr þá ekki piltur önnum kafinn við að reima skóna sína! Kennaranemi frá Þýskalandi sem er hér um sex mánaða skeið hafði þá bara kennt honum þetta þennan morguninn.
Nú kann Rúnar Atli sem sagt að reima skóna sína. Stórt þrep í þroskaferlinu.
31. janúar 2010
Sundleiðangur
Við feðgarnir brugðum okkur bæjarleið áðan. Markmiðið var að komast í alvöru sundlaug. Stóra sundlaug með volgu vatni. Stefnan var því sett í norðurátt, tæplega 70 km til Okahandja og þaðan 25 km í vesturátt. Gross Barmen heitir staðurinn. Þar er stærðarinnar heit laug innandyra, með a.m.k. 38 gráðu heitu vatni, og síðan er fín útisundlaug með svipuðu hitastigi og laugar á Íslandi.
Þarna skemmtum við okkur vel, enda lítið af fólki þarna. Reyndar er aðstaðan orðið svolítið þreytt og aðeins mætti bæta klórmagnið í lauginni. Þar sem fúgur eiga að vera milli flísa ofaní lauginni vex nefnilega þessi fíni mosi. En ég lét það nú ekki trufla mig neitt. Rúnari Atla þótti þetta þó aðeins fráhrindandi.
Heita innilaugin sló því meira í gegn heldur en útilaugin. Hún er risastór, fyrir heitan pott, örugglega 12 metrar á hvern kant. Hún er á tveimur hæðum og sú dýpri nær mér í háls, en sú grynnri Rúnari Atla undir hendur. Svo er lagst á bekk eftirá og þá væri sko ekki erfitt að blunda svolítið.
Ferðin var vel þess virði. Nú er bara að sjá hvort sonurinn biður um að fara í sund seinni. Það verður jú aðaldómurinn.
Þarna skemmtum við okkur vel, enda lítið af fólki þarna. Reyndar er aðstaðan orðið svolítið þreytt og aðeins mætti bæta klórmagnið í lauginni. Þar sem fúgur eiga að vera milli flísa ofaní lauginni vex nefnilega þessi fíni mosi. En ég lét það nú ekki trufla mig neitt. Rúnari Atla þótti þetta þó aðeins fráhrindandi.
Heita innilaugin sló því meira í gegn heldur en útilaugin. Hún er risastór, fyrir heitan pott, örugglega 12 metrar á hvern kant. Hún er á tveimur hæðum og sú dýpri nær mér í háls, en sú grynnri Rúnari Atla undir hendur. Svo er lagst á bekk eftirá og þá væri sko ekki erfitt að blunda svolítið.
Ferðin var vel þess virði. Nú er bara að sjá hvort sonurinn biður um að fara í sund seinni. Það verður jú aðaldómurinn.
30. janúar 2010
Gæludýr
Eins og dætur mínar geta borið vitni um hef ég aldrei verið mikið fyrir gæludýr. Einhvern tímann á unga aldri átti ég kött. Pési, minnir mig að hann hafi heitað. En ég hef barist hetjulegri baráttu gegn gæludýrum inn á heimilið.
Þó hafa dæturnar nokkrum sinnum farið með sigur af hólmi í baráttunni. Fiskar hafa ratað inn á heimilið. Meira að segja smíðaði ég líkkistu utan um einn. Hamstrar hafa líka verið fjölskyldumeðlimir um tíma og nokkrar finkur.
Rúnar Atli hefur ekki hafið baráttuna að neinu marki enn. Þó, þegar ég sótti hann í skólann í gær eða fyrradag þá var honum mikið niðri fyrir og dró mig inn í skólastofuna. Þar sýndi hann mér glerkúlu fulla af vatni. Voru í henni nokkur síli og þrír froskar. Ja, pínulitlar körtur.
Greinilegt var að pilt langaði að eignast fiska. Helst líka froska. Eftir nokkrar samningaumræður ákváðum við feðgarnir af fara á stúfana á laugardag, sem sagt í dag, og kíkja í gæludýrabúð. Var móðurinni tilkynnt þetta.
Svo var lagt í leiðangur í dag. Við fundum eina búð sem er bókstaflega full af fiskabúrum og öllum mögulegum og ómögulegum fiskategundum. Sniðugt að þarna var eitt búr með Nemó þema. Þ.e.a.s. í búrinu voru nokkrir Nemóar og Marelar ásamt nokkrum eintökum af Dóru. Rúnar Atli var ekki lengi að sjá tengslin við bíómyndina.
Við sögðum eigandanum að við hefðum áhuga á einhvers konar byrjendasetti. Hann var nú ekki í vandræðum með að selja okkur fiskabúr og fiska. Gaf okkur svo ýmislegt í kaupbæti, plöntur og möl og fleira smálegt. Jú, ekki má gleyma skítugu vatni sem við fengum frá honum. Ekki gengur víst að fiskarnir lendi í „hreinu vatnssjokki.“
Rúnar Atli er sem sagt núna stoltur eigandi fiskabúrs og tíu fiska. Fimm kallast „gobies“ og hinir eitthvað annað... Pínulitlir, en víst frekar auðveldir í umhirðu. Nú er bara að sjá hvernig gengur. Rúnar Atli er með það á hreinu að ekki þýði að gera eitthvað stórmál ef fiskur hrekkur upp af. „Pabbi, við bara kaupum nýjan!“
Engar líkkistur eða neitt sentimental í kringum þetta. Það líkar mér.
Þó hafa dæturnar nokkrum sinnum farið með sigur af hólmi í baráttunni. Fiskar hafa ratað inn á heimilið. Meira að segja smíðaði ég líkkistu utan um einn. Hamstrar hafa líka verið fjölskyldumeðlimir um tíma og nokkrar finkur.
Rúnar Atli hefur ekki hafið baráttuna að neinu marki enn. Þó, þegar ég sótti hann í skólann í gær eða fyrradag þá var honum mikið niðri fyrir og dró mig inn í skólastofuna. Þar sýndi hann mér glerkúlu fulla af vatni. Voru í henni nokkur síli og þrír froskar. Ja, pínulitlar körtur.
Greinilegt var að pilt langaði að eignast fiska. Helst líka froska. Eftir nokkrar samningaumræður ákváðum við feðgarnir af fara á stúfana á laugardag, sem sagt í dag, og kíkja í gæludýrabúð. Var móðurinni tilkynnt þetta.
Svo var lagt í leiðangur í dag. Við fundum eina búð sem er bókstaflega full af fiskabúrum og öllum mögulegum og ómögulegum fiskategundum. Sniðugt að þarna var eitt búr með Nemó þema. Þ.e.a.s. í búrinu voru nokkrir Nemóar og Marelar ásamt nokkrum eintökum af Dóru. Rúnar Atli var ekki lengi að sjá tengslin við bíómyndina.
Við sögðum eigandanum að við hefðum áhuga á einhvers konar byrjendasetti. Hann var nú ekki í vandræðum með að selja okkur fiskabúr og fiska. Gaf okkur svo ýmislegt í kaupbæti, plöntur og möl og fleira smálegt. Jú, ekki má gleyma skítugu vatni sem við fengum frá honum. Ekki gengur víst að fiskarnir lendi í „hreinu vatnssjokki.“
Rúnar Atli er sem sagt núna stoltur eigandi fiskabúrs og tíu fiska. Fimm kallast „gobies“ og hinir eitthvað annað... Pínulitlir, en víst frekar auðveldir í umhirðu. Nú er bara að sjá hvernig gengur. Rúnar Atli er með það á hreinu að ekki þýði að gera eitthvað stórmál ef fiskur hrekkur upp af. „Pabbi, við bara kaupum nýjan!“
Engar líkkistur eða neitt sentimental í kringum þetta. Það líkar mér.
23. janúar 2010
Að beiðni Tinnu Rutar
Tinna Rut keypti háskólabol handa Rúnari Atla og bað um myndir af honum í bolnum.
18. janúar 2010
Símavandamál
Heyrst hefur af fólki sem nær ekki í okkur í síma. Eitthvað ólag er á símalínunni okkar og því ekki hægt að nota símann eða fara á netið.
Gert verður við þegar gert verður við...
Gert verður við þegar gert verður við...
17. janúar 2010
Komin til Windhoek
Þá erum við komin á heitari slóðir á ný. Sem betur fer rignir þessa helgina, þ.a. hitinn fer mest í kannski 25 gráður. Alveg nóg svona þegar maður er nýkominn af klakanum.
Ferðalagið gekk bara vel. Langt þó og leiðinlegt inn á milli. Flugvallarbygging númer 5 á Heathrow finnst okkur Gullu ekkert sérstök. Kannski í lagi að labba einn hring, en að sitja þarna í átta klukkutíma er ekki eftirsóknarvert. Þetta hafðist þó allt.
Langa flugið til Jóhannesarborgar gekk þokkalega. Lítið þó sofið, ja, nema Rúnar Atli svaf eins og steinn milli sex og sjö tíma. Við Gulla vorum bara í bíómyndunum. Svo var þriggja tíma stans í Jóhannesarborg og fylgdi tveggja tíma flug í kjölfarið til Windhoek.
Ég skal ekki neita því að gott var að leggjast í rúmið í gærkvöldi. Okkur tókst að hanga vakandi til að verða átta um kvöldið, en heim vorum við komin rúmlega þrjú. Síðan sváfum við tólf tíma samfleytt, án þess að rumska.
Í dag tókum við hlutunum með ró. Mikið gott að fá einn dag til að jafna sig áður en mætt er í vinnu. Á morgun er svo fyrsti dagur Rúnars Atla í svokölluðum forskóla, en það er eins árs undirbúningur fyrir grunnskólann. Svipað og sex ára bekkur var í gamla daga heima á Fróni. Það er sem sagt enginn leikskóli lengur, og móðgast drengur mjög ef sagt er að hann sé að fara í leikskóla. Hann hlakkar mikið til að byrja.
Ferðalagið gekk bara vel. Langt þó og leiðinlegt inn á milli. Flugvallarbygging númer 5 á Heathrow finnst okkur Gullu ekkert sérstök. Kannski í lagi að labba einn hring, en að sitja þarna í átta klukkutíma er ekki eftirsóknarvert. Þetta hafðist þó allt.
Langa flugið til Jóhannesarborgar gekk þokkalega. Lítið þó sofið, ja, nema Rúnar Atli svaf eins og steinn milli sex og sjö tíma. Við Gulla vorum bara í bíómyndunum. Svo var þriggja tíma stans í Jóhannesarborg og fylgdi tveggja tíma flug í kjölfarið til Windhoek.
Ég skal ekki neita því að gott var að leggjast í rúmið í gærkvöldi. Okkur tókst að hanga vakandi til að verða átta um kvöldið, en heim vorum við komin rúmlega þrjú. Síðan sváfum við tólf tíma samfleytt, án þess að rumska.
Í dag tókum við hlutunum með ró. Mikið gott að fá einn dag til að jafna sig áður en mætt er í vinnu. Á morgun er svo fyrsti dagur Rúnars Atla í svokölluðum forskóla, en það er eins árs undirbúningur fyrir grunnskólann. Svipað og sex ára bekkur var í gamla daga heima á Fróni. Það er sem sagt enginn leikskóli lengur, og móðgast drengur mjög ef sagt er að hann sé að fara í leikskóla. Hann hlakkar mikið til að byrja.
11. janúar 2010
Ánægður með sjálfan mig
Í dag fór ég í tiltekt í bílskúrnum. Markmiðið var að geta sett bílinn inn í skúr ... og lokað hurðinni á eftir.
Án þess að fara of mikið í smáatriðin þá náðist markmiðið. Tókst mér í leiðinni að hengja mikið af handverkfærunum upp á vegg og var ég ánægður með það. Verkfærin eru búin að vera ofan í kassa frá flutningnum ofan af Akranesi 2007. Þetta smákemur allt saman.
En nú verður hægt að geyma bílinn inni á meðan við erum í Namibíu. Því er ég ánægður með sjálfan mig í dag.
Án þess að fara of mikið í smáatriðin þá náðist markmiðið. Tókst mér í leiðinni að hengja mikið af handverkfærunum upp á vegg og var ég ánægður með það. Verkfærin eru búin að vera ofan í kassa frá flutningnum ofan af Akranesi 2007. Þetta smákemur allt saman.
En nú verður hægt að geyma bílinn inni á meðan við erum í Namibíu. Því er ég ánægður með sjálfan mig í dag.
8. janúar 2010
7. janúar 2010
Hvernig er svo Prince George?
Já, hvers konar bær er Prince George eiginlega?
Fyrst er best að nefna að umhverfið er mjög fallegt. Núna þegar bærinn er klæddur vetrarskrúða, þá er mikil náttúrufegurð. Svimandi há grenitré, umvafin snjó, eru ótrúlega falleg. Og það er mikið af trjám þarna. En þarna hefur kyngt niður snjó undanfarið, og eru tveggja til þriggja mannhæðaháir snjóruðningar meðfram mörgum götum.
Ég ímynda mér að fegurðin sé síst minni á sumrin, þegar allt er grænt.
Vegna alls þess skógar sem þarna er, þá er skógarhögg og ýmiskonar myllustarfsemi þungamiðja atvinnulífsins. Bærinn er að miklum hluta iðnaðarbær, rauðhálsabær ef maður þýðir beint úr enskunni. Mikið er af stærðarinnar flutningabílum og ýmsum atvinnutækjum. Hér skilur maður, frekar en á Íslandi, af hverju ekið er um á stórum amerískum pallbílum. Sumir hverjir með snjóplóg framan á sér, þ.a. ekki þurfi að bíða eftir opinberum ruðningstækjum. Mörg störf þarna eru verkamannastörf. Alskegg, derhúfa, köflótt vinnuskyrta og gallabuxur er ekki óalgeng tíska karlmanna og maður heyrir svolítið þennan ruddatalsmáta sem virðist fylgja verkamannastörfum.
Á móti þessu kemur að Prince George er stjórnsýslumiðstöð norðurhluta bresku-Kólumbíu. Því er mikið af alls konar opinberum stofnunum þarna og við fyrstu sýn virðist hægt að sinna öllu því sem þarf gagnvart stjórnvöldum án þess að takast á hendur löng ferðalög. Svona stofnanir og þeirra starfsfólk veita svolítið mótvægi gegn verkamannahugsanahættinum. Skapa fjölbreytni í samfélaginu.
Síðan er jú háskólinn. Hann dregur að menntað fólk og heldur ungu fólki lengur á svæðinu heldur en annars væri. Eins og í mörgum háskólabæjum er því forvitnileg blanda af fólki sem gefur skemmtilegt yfirbragð.
Töluvert er þarna af fólki af asísku bergi brotið, meira en ég átti von á.
Allar mögulegar og ómögulegar verslanir virðast vera í bænum og er enginn skortur á vörum, hverju nafni sem þær kunna að nefnast. Hellingur af veitingastöðum og síðan er ýmis konar afþreying þarna. Ég rak augun í keiluklúbb, þ.a. hver veit nema Tinna Rut dusti rykið af keilukúlinni og komist að því hvernig fyrrum Íslandsmeistari í keilu stenst samanburð við kanadíska keilara.
Bærinn er ekki mjög stór. Ég var farinn að átta mig á helstu umferðarleiðum, þótt ég hafi ekki verið þarna lengi. Maður er ábyggilega fljótur að læra að rata um götur bæjarins.
Eins og Kanadamönnum er von og vísa þá eru íbúar Prince George yfirmáta kurteisir og þægilegir í umgengni. Allir eru forvitnir um hver maður er og hvaðan maður komi. Og á móti fær maður að vita allt um hinn aðilann. Einhver sem afgreiðir mann um bækur fer að spurja hvaðan bankakortið manns sé, og til að jafnvægi sé í öllu fylgir með sögunni að sá sem spyr sé nú fæddur og uppalinn í Edmonton. Þetta er mjög ólíkt þeirri miklu þögn sem ríkir í samskiptum milli fólks í Namibíu þar sem yfirleitt er bara rætt um það sem þarf til að afgreiða mál.
Í hnotskurn þá voru fyrstu kynni af Prince George góð og mér líst ágætlega á bæinn fyrir Tinnu hönd. Ég væri alveg til í að koma að sumri og aka sem leið liggur frá Vancouver til Prince George. Það er ábyggilega meiriháttar ferðalag.
Kannski við Gulla eigum það eftir síðar.
Fyrst er best að nefna að umhverfið er mjög fallegt. Núna þegar bærinn er klæddur vetrarskrúða, þá er mikil náttúrufegurð. Svimandi há grenitré, umvafin snjó, eru ótrúlega falleg. Og það er mikið af trjám þarna. En þarna hefur kyngt niður snjó undanfarið, og eru tveggja til þriggja mannhæðaháir snjóruðningar meðfram mörgum götum.
Ég ímynda mér að fegurðin sé síst minni á sumrin, þegar allt er grænt.
Vegna alls þess skógar sem þarna er, þá er skógarhögg og ýmiskonar myllustarfsemi þungamiðja atvinnulífsins. Bærinn er að miklum hluta iðnaðarbær, rauðhálsabær ef maður þýðir beint úr enskunni. Mikið er af stærðarinnar flutningabílum og ýmsum atvinnutækjum. Hér skilur maður, frekar en á Íslandi, af hverju ekið er um á stórum amerískum pallbílum. Sumir hverjir með snjóplóg framan á sér, þ.a. ekki þurfi að bíða eftir opinberum ruðningstækjum. Mörg störf þarna eru verkamannastörf. Alskegg, derhúfa, köflótt vinnuskyrta og gallabuxur er ekki óalgeng tíska karlmanna og maður heyrir svolítið þennan ruddatalsmáta sem virðist fylgja verkamannastörfum.
Á móti þessu kemur að Prince George er stjórnsýslumiðstöð norðurhluta bresku-Kólumbíu. Því er mikið af alls konar opinberum stofnunum þarna og við fyrstu sýn virðist hægt að sinna öllu því sem þarf gagnvart stjórnvöldum án þess að takast á hendur löng ferðalög. Svona stofnanir og þeirra starfsfólk veita svolítið mótvægi gegn verkamannahugsanahættinum. Skapa fjölbreytni í samfélaginu.
Síðan er jú háskólinn. Hann dregur að menntað fólk og heldur ungu fólki lengur á svæðinu heldur en annars væri. Eins og í mörgum háskólabæjum er því forvitnileg blanda af fólki sem gefur skemmtilegt yfirbragð.
Töluvert er þarna af fólki af asísku bergi brotið, meira en ég átti von á.
Allar mögulegar og ómögulegar verslanir virðast vera í bænum og er enginn skortur á vörum, hverju nafni sem þær kunna að nefnast. Hellingur af veitingastöðum og síðan er ýmis konar afþreying þarna. Ég rak augun í keiluklúbb, þ.a. hver veit nema Tinna Rut dusti rykið af keilukúlinni og komist að því hvernig fyrrum Íslandsmeistari í keilu stenst samanburð við kanadíska keilara.
Bærinn er ekki mjög stór. Ég var farinn að átta mig á helstu umferðarleiðum, þótt ég hafi ekki verið þarna lengi. Maður er ábyggilega fljótur að læra að rata um götur bæjarins.
Eins og Kanadamönnum er von og vísa þá eru íbúar Prince George yfirmáta kurteisir og þægilegir í umgengni. Allir eru forvitnir um hver maður er og hvaðan maður komi. Og á móti fær maður að vita allt um hinn aðilann. Einhver sem afgreiðir mann um bækur fer að spurja hvaðan bankakortið manns sé, og til að jafnvægi sé í öllu fylgir með sögunni að sá sem spyr sé nú fæddur og uppalinn í Edmonton. Þetta er mjög ólíkt þeirri miklu þögn sem ríkir í samskiptum milli fólks í Namibíu þar sem yfirleitt er bara rætt um það sem þarf til að afgreiða mál.
Í hnotskurn þá voru fyrstu kynni af Prince George góð og mér líst ágætlega á bæinn fyrir Tinnu hönd. Ég væri alveg til í að koma að sumri og aka sem leið liggur frá Vancouver til Prince George. Það er ábyggilega meiriháttar ferðalag.
Kannski við Gulla eigum það eftir síðar.
Seattle
Kominn til Seattle, en þar þarf ég að bíða frameftir degi eftir vélinni til Íslands. Ætli séu ekki góðir fjórir tímar til viðbótar í bið. Sit núna á betri stofu í mestu makindum, sötra kóladrykk og snæði banana.
Í morgun var ég reyndar svolítið heppinn. Ég var búinn að kíkja nokkrum sinnum á flugmiðann í gær til að athuga brottfarartíma. Alltaf var hann óbreyttur, 7:20 að morgni. Hugsaði mér nú að betra væri að vera svona tveimur og hálfum tíma fyrr út á völl. Enda flogið til Bandaríkjanna og allt öryggiseftirlit strangt. Mæta um fimm, þ.a. með sturtu og bíltúr út á völl væri ráð að vakna klukkan fjögur. Það gekk eftir, og var ég mættur út á völl um fimm og stóð síðan í biðröð við innritunarborðið.
Þegar stúlkan réttir mér brottfararspjaldið verð ég undrandi og spyr hvort tímanum hafi eitthvað verið breytt. Nei, svarar hún, vélin fer 6:30 og lendir 7:20.
Nefnilega.
Ég mætti því ekki tveimur og hálfum tíma fyrir flug, heldur einum og hálfum tíma!
En allt gekk upp. Reyndar löng bið í öryggiseftirlitinu. Allt grandskoðað í töskunni minni. Það var auðvitað svoleiðis hjá öllum öðrum. Svo var ég beðinn um að setja hendurnar á kaf í buxnavasana og rétta þær svo fram með lófana upp. Var svo strokið yfir lófana með einhverju tæki. Líklega til að komast að því hvort ég hefði verið að hræra saman sprengiefni. En svona hef ég ekki kynnst áður.
Flugið tók síðan 26 mínútur.
Í morgun var ég reyndar svolítið heppinn. Ég var búinn að kíkja nokkrum sinnum á flugmiðann í gær til að athuga brottfarartíma. Alltaf var hann óbreyttur, 7:20 að morgni. Hugsaði mér nú að betra væri að vera svona tveimur og hálfum tíma fyrr út á völl. Enda flogið til Bandaríkjanna og allt öryggiseftirlit strangt. Mæta um fimm, þ.a. með sturtu og bíltúr út á völl væri ráð að vakna klukkan fjögur. Það gekk eftir, og var ég mættur út á völl um fimm og stóð síðan í biðröð við innritunarborðið.
Þegar stúlkan réttir mér brottfararspjaldið verð ég undrandi og spyr hvort tímanum hafi eitthvað verið breytt. Nei, svarar hún, vélin fer 6:30 og lendir 7:20.
Nefnilega.
Ég mætti því ekki tveimur og hálfum tíma fyrir flug, heldur einum og hálfum tíma!
En allt gekk upp. Reyndar löng bið í öryggiseftirlitinu. Allt grandskoðað í töskunni minni. Það var auðvitað svoleiðis hjá öllum öðrum. Svo var ég beðinn um að setja hendurnar á kaf í buxnavasana og rétta þær svo fram með lófana upp. Var svo strokið yfir lófana með einhverju tæki. Líklega til að komast að því hvort ég hefði verið að hræra saman sprengiefni. En svona hef ég ekki kynnst áður.
Flugið tók síðan 26 mínútur.
5. janúar 2010
4. janúar 2010
Kanada
Þá erum við Tinna Rut komin á leiðarenda. Prince George. Við flugum frá Seattle í morgun, en það flug var ekki nema 35 mínútur. Hlægilega stutt.
Svo tókum við okkur bílaleigubíl í Vancouver, því við áttum margra tíma bið fyrir höndum. Við rúntuðum á gamlar slóðir. Fengum okkur morgunmat á IHOP, en það var uppáhaldsmorgunverðarstaðurinn okkar í þá gömlu góðu. Við ókum svo um háskólasvæðið þar sem ég stundaði nám til fjölda ára. Ég sýndi Tinnu Rut húsið sem við bjuggum í, fyrsta leikskólann hennar og ýmislegt annað. Þetta var mjög gaman.
Mér þótti merkilegt hversu auðveldlega ég rataði, því ég hef ekki komið til Vancouver síðan 2001. Og þá bara í fjóra daga eða svo. En þarna eru miklar vegalengdir, því ég ók næstum því 80 km á þessum rúnti.
Við flugum síðan til Prince George. Alveg troðfull flugvél, en þar sem flugið var innan við klukkutíma þá skipti það nú litlu.
Síðan var gengið niður landganginn út í 11 gráðu frost. Já, landganginn. Það var sko ekkert verið að hlífa manni við að fara út í kuldann. Reyndar var veðrið mjög gott, blankalogn og því fann maður lítið fyrir kulda. En hérna er allt á kafi í snjó. Ég var spurður af stúlku á bílaleigunni hvort ég vildi hafa vetrardekk undir bílnum, en það kostar 10 dali aukalega á dag. Ég hélt það nú. Sagði henni reyndar að mér finndist að þeir sem ekki vildu vetrardekkin ættu að borga aukalega.
Vegirnir eru glerhálir. Greinilega eru ýmsir á slöppum dekkjum, því menn voru að taka tilhlaup í smáslakka til að komast af stað á grænu ljósi.
Hótelið er nokkuð sérstakt. Hér er hitabeltisgróður inni í stærðarinnar yfirbyggðu porti, en herbergin raðast í kringum portið. Er sundlaug hérna og nokkrir nuddpottar. Mjög merkilegt miðað við lofthitann utandyra.
Við Tinna Rut fórum svo inn á háskólasvæðið og hún fékk lykla að herberginu sínu. Ágætisherbergi en þó í minna lagi. Hún hitti einn af herbergisfélögunum sínum og virtist þar vera á ferð ágætasta stúlka. En á morgun þarf að kaupa ýmsar nauðsynjar og útrétta ýmislegt. Ég verð hér bara á mánudag og þriðjudag og því ekki mikill tími til stefnu.
Meira síðar.
Svo tókum við okkur bílaleigubíl í Vancouver, því við áttum margra tíma bið fyrir höndum. Við rúntuðum á gamlar slóðir. Fengum okkur morgunmat á IHOP, en það var uppáhaldsmorgunverðarstaðurinn okkar í þá gömlu góðu. Við ókum svo um háskólasvæðið þar sem ég stundaði nám til fjölda ára. Ég sýndi Tinnu Rut húsið sem við bjuggum í, fyrsta leikskólann hennar og ýmislegt annað. Þetta var mjög gaman.
Mér þótti merkilegt hversu auðveldlega ég rataði, því ég hef ekki komið til Vancouver síðan 2001. Og þá bara í fjóra daga eða svo. En þarna eru miklar vegalengdir, því ég ók næstum því 80 km á þessum rúnti.
Við flugum síðan til Prince George. Alveg troðfull flugvél, en þar sem flugið var innan við klukkutíma þá skipti það nú litlu.
Síðan var gengið niður landganginn út í 11 gráðu frost. Já, landganginn. Það var sko ekkert verið að hlífa manni við að fara út í kuldann. Reyndar var veðrið mjög gott, blankalogn og því fann maður lítið fyrir kulda. En hérna er allt á kafi í snjó. Ég var spurður af stúlku á bílaleigunni hvort ég vildi hafa vetrardekk undir bílnum, en það kostar 10 dali aukalega á dag. Ég hélt það nú. Sagði henni reyndar að mér finndist að þeir sem ekki vildu vetrardekkin ættu að borga aukalega.
Vegirnir eru glerhálir. Greinilega eru ýmsir á slöppum dekkjum, því menn voru að taka tilhlaup í smáslakka til að komast af stað á grænu ljósi.
Hótelið er nokkuð sérstakt. Hér er hitabeltisgróður inni í stærðarinnar yfirbyggðu porti, en herbergin raðast í kringum portið. Er sundlaug hérna og nokkrir nuddpottar. Mjög merkilegt miðað við lofthitann utandyra.
Við Tinna Rut fórum svo inn á háskólasvæðið og hún fékk lykla að herberginu sínu. Ágætisherbergi en þó í minna lagi. Hún hitti einn af herbergisfélögunum sínum og virtist þar vera á ferð ágætasta stúlka. En á morgun þarf að kaupa ýmsar nauðsynjar og útrétta ýmislegt. Ég verð hér bara á mánudag og þriðjudag og því ekki mikill tími til stefnu.
Meira síðar.
3. janúar 2010
McDonalds...
Sit núna á alþjóðaflugvellinum í Seattle og bíð eftir kalli út í vél til Vancouver. Ferðalagið hefur gengið ágætlega. Byrjuðum reyndar með seinkun í Keflavík, u.þ.b. einn og hálfur tími. Allt vegna seinkunar á vél frá Glasgow, skilst mér. Ferlega pirrandi að bíða vegna svoleiðis.
Við vorum mætt snemma út á völl, þremur tímum fyrir áætlaða brottför. Vorum fyrst í öryggisleit númer tvö. Fékk ég hrós fyrir að hafa lítið í handfarangri, og Tinna Rut fékk hrós fyrir fartölvuna sína. Sú sem fór í gegnum Tinnu tösku á víst alveg eins tölvu. Alltaf létt stemming á Íslandi.
Loksins þegar vélin fór af stað þá gátum við slakað á. Þjónustan fín hjá Flugleiðum. Þetta var þriggja bíómyndaferð hjá mér, en Tinna Rut sofnaði og náði bara tveimur myndum. Ekkert er að því að fá lítið að borða og þurfa að borga fyrir það sem maður vill. Á meðan er maður ekki með full borð af einhverjum matarílátum.
Við lentum í Seattle tíu mínútur yfir sex að staðartíma. Tíu mínútur yfir tvö að morgni að íslenskum tíma. Innflytjendaeftirlitið tók heila eilífð, og ekki bætti úr skák að helmingur af starfsfólkinu hætti að vinna klukkan sjö. Vaktin greinilega búin og fólk bara hætti að vinna þótt enn væri slatti af fólki í biðröð. En þetta gekk allt. Tinna Rut var voðalega ánægð, því hún notaði kanadíska vegabréfið sitt og fékk stimpil. Fyrsta skipti sem er stimplað í það vegabréf. En af því að hún dröslaðist með pabba sinn, þá tók þetta mun lengri tíma fyrir hana en ef hún hefði verið ein á ferð.
Stundum er maður dragbítur...
Töskurnar biðu eftir okkur þegar innflytjendaeftirlitinu lauk. Síðan örkuðum við þangað sem hótelstrætóar ganga og biðum eftir vagni frá okkar hóteli. Engin smáræðisfjöldi af hótelum, því það var stanslaus traffík af kálfum að sækja hótelgesti.
Hótelið var flott. Stofa og svefnherbergi, þ.a. ekki væsti um okkur. En ekki vildum við fara að sofa, þótt klukkan væri um fjögur að nótt á Íslandi. Tinna Rut sá nefnilega McDonalds hinum megin við strætið og vildi ólm fara. Ég skal viðurkenna að sú staðreynd að McDonalds var þarna hafði áhrif á hótelvalið mitt. Ég notaði nefnilega Google Maps til að leita að hóteli og síðan tékkaði ég á veitingastöðum í nágrenninu áður en ég pantaði.
En... en þið hefðuð átt að sjá sælusvipinn á Tinnu Rut þegar hún beit í fyrsta kjúklinganagginn. Þetta var hrein himnasæla fyrir hana. Ekki skemmdi fyrir að grunnskammturinn þarna var tíu naggar, ekki sex eins og var á Íslandi.
Við röltum okkur síðan að stærðarinnar verslunarmiðstöð sem þarna er. Þar er opið til hálftíu sex kvöld vikunnar. Úði og grúði af verslunum þarna og hefði líklega verið hægt að skella bæði Kringlunni og Smáralind þarna inn og samt eiga pláss afgangs.
Þegar við komum á hótelið var klukkan að nálgast tíu - sex að morgni á Fróni - og var mikið gott að leggjast upp í rúm.
Vöknuðum svo rúmlega fjögur og, eins og sagði í byrjun, bíðum við núna á flugvellinum. Nú fer að kalla um borð. Bið að heilsa öllum. Ég reyni að skella inn færslum þegar færi gefst til.
Við vorum mætt snemma út á völl, þremur tímum fyrir áætlaða brottför. Vorum fyrst í öryggisleit númer tvö. Fékk ég hrós fyrir að hafa lítið í handfarangri, og Tinna Rut fékk hrós fyrir fartölvuna sína. Sú sem fór í gegnum Tinnu tösku á víst alveg eins tölvu. Alltaf létt stemming á Íslandi.
Loksins þegar vélin fór af stað þá gátum við slakað á. Þjónustan fín hjá Flugleiðum. Þetta var þriggja bíómyndaferð hjá mér, en Tinna Rut sofnaði og náði bara tveimur myndum. Ekkert er að því að fá lítið að borða og þurfa að borga fyrir það sem maður vill. Á meðan er maður ekki með full borð af einhverjum matarílátum.
Við lentum í Seattle tíu mínútur yfir sex að staðartíma. Tíu mínútur yfir tvö að morgni að íslenskum tíma. Innflytjendaeftirlitið tók heila eilífð, og ekki bætti úr skák að helmingur af starfsfólkinu hætti að vinna klukkan sjö. Vaktin greinilega búin og fólk bara hætti að vinna þótt enn væri slatti af fólki í biðröð. En þetta gekk allt. Tinna Rut var voðalega ánægð, því hún notaði kanadíska vegabréfið sitt og fékk stimpil. Fyrsta skipti sem er stimplað í það vegabréf. En af því að hún dröslaðist með pabba sinn, þá tók þetta mun lengri tíma fyrir hana en ef hún hefði verið ein á ferð.
Stundum er maður dragbítur...
Töskurnar biðu eftir okkur þegar innflytjendaeftirlitinu lauk. Síðan örkuðum við þangað sem hótelstrætóar ganga og biðum eftir vagni frá okkar hóteli. Engin smáræðisfjöldi af hótelum, því það var stanslaus traffík af kálfum að sækja hótelgesti.
Hótelið var flott. Stofa og svefnherbergi, þ.a. ekki væsti um okkur. En ekki vildum við fara að sofa, þótt klukkan væri um fjögur að nótt á Íslandi. Tinna Rut sá nefnilega McDonalds hinum megin við strætið og vildi ólm fara. Ég skal viðurkenna að sú staðreynd að McDonalds var þarna hafði áhrif á hótelvalið mitt. Ég notaði nefnilega Google Maps til að leita að hóteli og síðan tékkaði ég á veitingastöðum í nágrenninu áður en ég pantaði.
En... en þið hefðuð átt að sjá sælusvipinn á Tinnu Rut þegar hún beit í fyrsta kjúklinganagginn. Þetta var hrein himnasæla fyrir hana. Ekki skemmdi fyrir að grunnskammturinn þarna var tíu naggar, ekki sex eins og var á Íslandi.
Við röltum okkur síðan að stærðarinnar verslunarmiðstöð sem þarna er. Þar er opið til hálftíu sex kvöld vikunnar. Úði og grúði af verslunum þarna og hefði líklega verið hægt að skella bæði Kringlunni og Smáralind þarna inn og samt eiga pláss afgangs.
Þegar við komum á hótelið var klukkan að nálgast tíu - sex að morgni á Fróni - og var mikið gott að leggjast upp í rúm.
Vöknuðum svo rúmlega fjögur og, eins og sagði í byrjun, bíðum við núna á flugvellinum. Nú fer að kalla um borð. Bið að heilsa öllum. Ég reyni að skella inn færslum þegar færi gefst til.
29. desember 2009
Bílleysi = heilbrigði?
Tók daginn snemma. Var mættur í laugina rétt fyrir sjö. Einn að þessu sinni, því Rúnar Atli gisti hjá Loga Snæ frænda sínum. Synti 300 metra og var bara frískur að því loknu. Potturinn síðan alltaf góður.
Ók síðan sem leið lá inn í Kópavog og skildi bílinn eftir á bílaverkstæði. Bíllinn er nýtekinn upp á því að leka vatni af vatnskassanum og það í nokkru magni. Svo var flautan líka hætt að virka, sem er hið versta mál í reykvískri umferð. Þetta þurfti að lagfæra.
Arkaði svo frá Skemmuveginum upp í Æsufellið. Kannski í kringum 25 mínútur á leiðinni. Fékk mér morgunmat og síðan tókum við Tinna Rut strætisvagn niður á Háaleitisbraut. Heimsóttum þar hnykkjara. Síðan þurfti að taka strætisvagninn til baka, en það vafðist aðeins fyrir okkur. Fundum hreinlega ekki stoppustöð sem á að vera í Fellsmúlanum! Því örkuðum við niður á Miklubraut og á stoppustöð gegn Hagkaupum í Skeifunni.
Komum svo heim.
Þá langaði Gullu í göngutúr. Við hjónin röltum því af stað og gengum stóran hring hér í Fellunum. Skoðuðum alls konar fyrirtæki og stofnanir sem eru hér. Furðuðum okkar á miklu fjölda gervihnattadiska sem sitja hér á fjölbýlishúsum.
Síðan þurfti auðvitað að sækja soninn. Við náðum því í snjóþotu guttans og töltum niður brekkuna í neðra Breiðholtið og stungum okkur inn í Bakkana. Sigga var auðvitað nýbúin að baka fína tertu, enda enn verið að prufukeyra fínu Kitchenaid hrærivélina. Að lokum var sonurinn dreginn á snjóþotunni upp í hið efra. Efra Breiðholt, þ.e.a.s.
Klukkan var farin að nálgast fimm þegar hér var komið. Fréttist þá að bílinn væri tilbúinn, og hafði ég um tuttugu mínútur til að sækja hann. Enn var því brunað af stað og hálfskokkað niður hæðina, arkað framhjá Mjóddinni, smogið undir Reykjanesbrautina, og síðan niður Skemmuveginn.
Mikið var gott að setjast upp í bílinn og aka af stað.
Ég kíkti á Google earth áðan og nýtti mér mæligræjur sem þar eru til að skjóta á hversu langt ég hefði gengið. Sýnist mér að í kringum níu kílómetrar hafi verið lagðir að baki í dag.
Er ég ósköp ánægður með heilsuræktina, en verð að viðurkenna að strengir eru farnir að gera vart við sig.
Væri ég til í að vera bíllaus? Varla, en sýnist þó að efra Breiðholtið sé líklega með betri stöðum bæjarins ætli maður að taka upp á þvílíku.
Ók síðan sem leið lá inn í Kópavog og skildi bílinn eftir á bílaverkstæði. Bíllinn er nýtekinn upp á því að leka vatni af vatnskassanum og það í nokkru magni. Svo var flautan líka hætt að virka, sem er hið versta mál í reykvískri umferð. Þetta þurfti að lagfæra.
Arkaði svo frá Skemmuveginum upp í Æsufellið. Kannski í kringum 25 mínútur á leiðinni. Fékk mér morgunmat og síðan tókum við Tinna Rut strætisvagn niður á Háaleitisbraut. Heimsóttum þar hnykkjara. Síðan þurfti að taka strætisvagninn til baka, en það vafðist aðeins fyrir okkur. Fundum hreinlega ekki stoppustöð sem á að vera í Fellsmúlanum! Því örkuðum við niður á Miklubraut og á stoppustöð gegn Hagkaupum í Skeifunni.
Komum svo heim.
Þá langaði Gullu í göngutúr. Við hjónin röltum því af stað og gengum stóran hring hér í Fellunum. Skoðuðum alls konar fyrirtæki og stofnanir sem eru hér. Furðuðum okkar á miklu fjölda gervihnattadiska sem sitja hér á fjölbýlishúsum.
Síðan þurfti auðvitað að sækja soninn. Við náðum því í snjóþotu guttans og töltum niður brekkuna í neðra Breiðholtið og stungum okkur inn í Bakkana. Sigga var auðvitað nýbúin að baka fína tertu, enda enn verið að prufukeyra fínu Kitchenaid hrærivélina. Að lokum var sonurinn dreginn á snjóþotunni upp í hið efra. Efra Breiðholt, þ.e.a.s.
Klukkan var farin að nálgast fimm þegar hér var komið. Fréttist þá að bílinn væri tilbúinn, og hafði ég um tuttugu mínútur til að sækja hann. Enn var því brunað af stað og hálfskokkað niður hæðina, arkað framhjá Mjóddinni, smogið undir Reykjanesbrautina, og síðan niður Skemmuveginn.
Mikið var gott að setjast upp í bílinn og aka af stað.
Ég kíkti á Google earth áðan og nýtti mér mæligræjur sem þar eru til að skjóta á hversu langt ég hefði gengið. Sýnist mér að í kringum níu kílómetrar hafi verið lagðir að baki í dag.
Er ég ósköp ánægður með heilsuræktina, en verð að viðurkenna að strengir eru farnir að gera vart við sig.
Væri ég til í að vera bíllaus? Varla, en sýnist þó að efra Breiðholtið sé líklega með betri stöðum bæjarins ætli maður að taka upp á þvílíku.
25. desember 2009
Gleðileg jól
Jóladagur langt kominn. Letidagur væri kannski ekki verra orð. Hef legið í leti megnið af deginum. Náði þó í Dagmar Ýri um kaffileytið. Hef síðan eytt hluta dagsins í lestur bókar Jónasar Kristjánssonar. Ágæt bók og auðlesin, enda fylgir Jónas þeim reglum um stíl sem hann ráðleggur öðrum.
Reyndar fékk piparkökuhúsið að finna fyrir því áðan. Rúnar Atli tók sig til og rústaði því. Drenginn vantaði greinilega útrás. Hann eyddi nefnilega um fimm klukkutímum í morgun að setja saman landhelgisgæsluskip og vita úr legókubbum.
Aðfangadagur jóla var góður dagur sem endranær. Við Rúnar Atli tókum daginn þó snemma. Vorum lagðir af stað til Grundarfjarðar klukkan hálfátta að morgni. Vorum komnir þangað skömmu fyrir tíu, kipptum ömmu Rúnars upp í bílinn og ókum til baka. Í Æsufellið komum við uppúr hálfeitt, ef ég man rétt.
Hamborgarahryggurinn úr Fjarðarkaupum smakkaðist vel. Enda Gulla listakokkur.
Ýmislegt skemmtilegt leyndist undir jólatréinu. Sérkennilegasta gjöfin mín var líklega öfugsnúin veggklukka sem Gulla gaf mér. Hún er öfugsnúin því hún gengur rangsælis. Tölurnar 12 og 6 eru á sama stað og á hefðbundinni klukku, en 3 er þar sem 9 er á þeirri hefðbundnu. Aðrar tölur eru öfugsnúnar í samræmi við það. Ekki er ýkt þótt sagt sé að ruglingslegt sé að horfa á klukku þessa. Svona klukkur þykja víst eitt af því sem heimur rétthentra hefur af okkur örvhentum. Ég er ekki saklaus af því að kvarta stundum yfir heimi rétthentra. T.d. er ótrúlegt hversu auðveldara er að klippa með „örvhentum“ skærum. Eins getur verið hættulegt, jafnvel lífshættulegt, að nota vélsagir og ýmis verkfæri í þeim dúr því rofar eru oft á kolröngum stöðum. En ég skal nú viðurkenna að ég sé ekki alveg tilganginn með öfugsnúnu klukkunni.
Tinna Rut fékk einnig magnaða gjöf. Doddi frændi í Svíaríki gaf henni púðaver. Varla í frásögur færandi, nema fyrir þá staðreynd að á púðaverinu er andlitsmynd af Dodda sjálfum! Hversu miklum kvikindisskap lýsir þetta eiginlega?
Annars fylgdi aðfangadagskvöldið forskriftinni. Það er alltaf best.
Reyndar fékk piparkökuhúsið að finna fyrir því áðan. Rúnar Atli tók sig til og rústaði því. Drenginn vantaði greinilega útrás. Hann eyddi nefnilega um fimm klukkutímum í morgun að setja saman landhelgisgæsluskip og vita úr legókubbum.
Aðfangadagur jóla var góður dagur sem endranær. Við Rúnar Atli tókum daginn þó snemma. Vorum lagðir af stað til Grundarfjarðar klukkan hálfátta að morgni. Vorum komnir þangað skömmu fyrir tíu, kipptum ömmu Rúnars upp í bílinn og ókum til baka. Í Æsufellið komum við uppúr hálfeitt, ef ég man rétt.
Hamborgarahryggurinn úr Fjarðarkaupum smakkaðist vel. Enda Gulla listakokkur.
Ýmislegt skemmtilegt leyndist undir jólatréinu. Sérkennilegasta gjöfin mín var líklega öfugsnúin veggklukka sem Gulla gaf mér. Hún er öfugsnúin því hún gengur rangsælis. Tölurnar 12 og 6 eru á sama stað og á hefðbundinni klukku, en 3 er þar sem 9 er á þeirri hefðbundnu. Aðrar tölur eru öfugsnúnar í samræmi við það. Ekki er ýkt þótt sagt sé að ruglingslegt sé að horfa á klukku þessa. Svona klukkur þykja víst eitt af því sem heimur rétthentra hefur af okkur örvhentum. Ég er ekki saklaus af því að kvarta stundum yfir heimi rétthentra. T.d. er ótrúlegt hversu auðveldara er að klippa með „örvhentum“ skærum. Eins getur verið hættulegt, jafnvel lífshættulegt, að nota vélsagir og ýmis verkfæri í þeim dúr því rofar eru oft á kolröngum stöðum. En ég skal nú viðurkenna að ég sé ekki alveg tilganginn með öfugsnúnu klukkunni.
Tinna Rut fékk einnig magnaða gjöf. Doddi frændi í Svíaríki gaf henni púðaver. Varla í frásögur færandi, nema fyrir þá staðreynd að á púðaverinu er andlitsmynd af Dodda sjálfum! Hversu miklum kvikindisskap lýsir þetta eiginlega?
Annars fylgdi aðfangadagskvöldið forskriftinni. Það er alltaf best.
22. desember 2009
Jóla-hvað?
Fyrr í kvöld rölti ég um Laugaveginn með Dagmar Ýri og Rúnari Atla. Fínt veður. Reyndar svolítið kalt, en lyngt og fínt. Við kíktum í jólaþorpið svokallaða á Hljómalindarreitnum.
Ég ætla nú ekki að blanda mér í deilurnar milli Hafnarfjarðar og Reykjavíkur. En ég verð nú að segja að þetta þorp stenst engan veginn þær væntingar sem ég hafði til þess. Ég skil alls ekki þá snilld að hafa gítarleikara, að kvöldi 21. desember í jólaþorpi, spilandi lag sem nefnist „Ruby, Ruby“
Hvað varð um jólalögin?
Ég ætla nú ekki að blanda mér í deilurnar milli Hafnarfjarðar og Reykjavíkur. En ég verð nú að segja að þetta þorp stenst engan veginn þær væntingar sem ég hafði til þess. Ég skil alls ekki þá snilld að hafa gítarleikara, að kvöldi 21. desember í jólaþorpi, spilandi lag sem nefnist „Ruby, Ruby“
Hvað varð um jólalögin?
18. desember 2009
Piparkökuhús!
Oft hefur verið rætt um á þessum bæ að baka piparkökuhús fyrir jól. En aldrei hefur orðið af því.
Fyrr en nú.
Við feðgarnir fórum í bakstur seinnipartinn í dag. Hér er guttinn með húseiningarnar nýkomnar úr ofninum.
Þegar búið var að líma húsið saman, þá kom að skreytingu. Og þá er best að einbeitingin sé í lagi...
Hér eru hreyknir bakarar með afraksturinn.
Gripurinn fékk síðan heiðursess á skenknum hennar Gullu (takið eftir strumpunum).
Nú er bara að hefja hönnunarvinnu fyrir næsta ár.
Fyrr en nú.
Við feðgarnir fórum í bakstur seinnipartinn í dag. Hér er guttinn með húseiningarnar nýkomnar úr ofninum.
Þegar búið var að líma húsið saman, þá kom að skreytingu. Og þá er best að einbeitingin sé í lagi...
Hér eru hreyknir bakarar með afraksturinn.
Gripurinn fékk síðan heiðursess á skenknum hennar Gullu (takið eftir strumpunum).
Nú er bara að hefja hönnunarvinnu fyrir næsta ár.
14. desember 2009
23 árum fagnað
Ég verð 45 ára eftir nokkra daga. Í dag hins vegar áttum við Gulla 23 ára brúðkaupsafmæli.
45 - 23 = 22
Það er á hreinu, ég er búinn að vera giftur (sömu konunni) meirihluta ævinnar.
Og hvað var svo gert í tilefni dagsins?
Jú, við fórum á ljósmyndastofu og létum taka fjölskyldumyndir. Mest var þetta þó í tilefni útskriftar Tinnu Rutar en þó voru teknar nokkrar myndir af hjónunum.
Dagmar Ýr bauð svo Rúnari Atla að gista heima hjá sér. Þáði hann boðið með þökkum. Við Gulla áttum þar með góðan möguleika á að fara tvö ein út að borða. Gerðum við það. Fórum við á Hamborgarabúlluna við Geirsgötu, skáluðum í kóki og gæddum okkur á fínum hamborgurum og frönskum. Ekki slæmt...
Enduðum svo á rúnti um bæinn.
45 - 23 = 22
Það er á hreinu, ég er búinn að vera giftur (sömu konunni) meirihluta ævinnar.
Og hvað var svo gert í tilefni dagsins?
Jú, við fórum á ljósmyndastofu og létum taka fjölskyldumyndir. Mest var þetta þó í tilefni útskriftar Tinnu Rutar en þó voru teknar nokkrar myndir af hjónunum.
Dagmar Ýr bauð svo Rúnari Atla að gista heima hjá sér. Þáði hann boðið með þökkum. Við Gulla áttum þar með góðan möguleika á að fara tvö ein út að borða. Gerðum við það. Fórum við á Hamborgarabúlluna við Geirsgötu, skáluðum í kóki og gæddum okkur á fínum hamborgurum og frönskum. Ekki slæmt...
Enduðum svo á rúnti um bæinn.
13. desember 2009
Slakað á
Sunnudagurinn 13. desember á því herrans ári 2009 runninn í garð. Já, reyndar er dagurinn langt kominn. Lífinu hefur verið tekið með ró það sem af er degi. Bendir flest til að það breytist lítið seinni hluta dags.
Við Rúnar Atli skutumst í laugina í morgun á meðan Gulla stóð í ströngu í uppvaskinu. Stórveisla var jú hér í gær. Um 40 manns mættu í Æsufellið til að samfagna Tinnu Rut, en hún var jú að halda upp á útskrift úr framhaldsskóla. Einnig var henni óskað velfarnaðar í komandi áskorunum á norðurslóðum Kanada.
Við Gulla hófum kökubakstur tveimur dögum fyrir veislu og svo kom mamma sterk inn á endasprettinum með brauðtertur. Flatkökur voru smurðar og pönnsur bakaðar. Enda svignuðu borð undan veisluföngum. Tinna Rut stendur hér við kræsingarnar rétt áður en atgangurinn hófst.
Já, þetta voru rétt um fjörutíu manns. Fólk bæði úr móður- og föðurætt Tinnu Rutar og svo vinafólk, bæði gamlir og eins „nýrri“ vinir.
Tinna Rut stóð sig eins og herforingi, enda glæsileg stúlka.
Sjálfsagt meira úr móðurættinni... hún er þó með tærnar mínar...
Eins og gengur er oft misjafn sauður í mörgu fé. Hér eru tveir af þeim öfugsnúnustu sem mættu í gær:
Ævinlega stuð hjá Rúnari Atla og Loga Snæ þegar þeir hittast.
Við Gulla vorum mjög sátt með veisluna. Þurfum þó að fjárfesta í nokkrum klappstólum til viðbótar til að fullkomnun sé náð. Sjáum alveg fyrir okkur að hægt sé að halda 50 manna boð í Æsufellinu. Enda er farið að skipuleggja þau næstu. Eftir tvö ár eigum við 25 ára brúðkaupsafmæli - ótrúlegt afrek hjá jafn ungu fólki - og eftir fimm ár verð ég fimmtugur. Það er náttúrulega súrrealískt ótrúlegt.
En merkiði í dagbókina, 14. des. 2011, og 17. des. 2014.
Við Rúnar Atli skutumst í laugina í morgun á meðan Gulla stóð í ströngu í uppvaskinu. Stórveisla var jú hér í gær. Um 40 manns mættu í Æsufellið til að samfagna Tinnu Rut, en hún var jú að halda upp á útskrift úr framhaldsskóla. Einnig var henni óskað velfarnaðar í komandi áskorunum á norðurslóðum Kanada.
Við Gulla hófum kökubakstur tveimur dögum fyrir veislu og svo kom mamma sterk inn á endasprettinum með brauðtertur. Flatkökur voru smurðar og pönnsur bakaðar. Enda svignuðu borð undan veisluföngum. Tinna Rut stendur hér við kræsingarnar rétt áður en atgangurinn hófst.
Já, þetta voru rétt um fjörutíu manns. Fólk bæði úr móður- og föðurætt Tinnu Rutar og svo vinafólk, bæði gamlir og eins „nýrri“ vinir.Tinna Rut stóð sig eins og herforingi, enda glæsileg stúlka.
Sjálfsagt meira úr móðurættinni... hún er þó með tærnar mínar...Eins og gengur er oft misjafn sauður í mörgu fé. Hér eru tveir af þeim öfugsnúnustu sem mættu í gær:
Ævinlega stuð hjá Rúnari Atla og Loga Snæ þegar þeir hittast.Við Gulla vorum mjög sátt með veisluna. Þurfum þó að fjárfesta í nokkrum klappstólum til viðbótar til að fullkomnun sé náð. Sjáum alveg fyrir okkur að hægt sé að halda 50 manna boð í Æsufellinu. Enda er farið að skipuleggja þau næstu. Eftir tvö ár eigum við 25 ára brúðkaupsafmæli - ótrúlegt afrek hjá jafn ungu fólki - og eftir fimm ár verð ég fimmtugur. Það er náttúrulega súrrealískt ótrúlegt.
En merkiði í dagbókina, 14. des. 2011, og 17. des. 2014.
8. desember 2009
Íslandið mitt
Við Tinna Rut fórum á Domino's áðan. Ríkisrekna pitsustaðinn. Í þann mund er við göngum inn um dyrnar þá hellir vaktstjórinn, ung og hugguleg stúlka, sér yfir kokkaliðið sem er þarna. Kannski ekki í frásögur færandi. Þó vakti eftirtekt mína að þessi yfirhalning fór fram á pólsku. Ég var eiginlega hálffeginn að tala ekki það tungumál. En mér sýndist að þeir fjórir starfsmenn sem voru þarna inni væru allir af pólskum uppruna.
Ísland er land mitt...
Ísland er land mitt...
7. desember 2009
Fyrsti í sumarfríi
Þá hófst sumarfríið mitt í dag. Vaknaði um sjöleytið, en við Rúnar Atli höfðum ákveðið að fara í morgunsund saman. Við löbbuðum svo út í Breiðholtslaug. Launhált á göngustígunum.
En mikið er gott að fara í sundlaugar borgarinnar. Ef ég ætti að nefna eitthvað eitt sem ég sakna mest frá Íslandi, þá væru það sundlaugarnar. Alveg var meiriháttar að svamla í lauginni með syninum, loftið tært og hreint, og tunglið hálft á himininum. Laugarnar eru ábyggilega einhver besta heilsulind okkar Íslendinga.
Annars var deginum eytt í ýmiskonar snatt. Endurnýja þarf vegabréf, fá bankakort með nýjum myndum og bara svona sitt lítið af hverju. Rúnar Atli fór í skoðun hjá tannlækninum. Honum finnst mjög spennandi að fara til tannlæknisins. Var hann farinn að rella um að fara til tannsa þremur tímum áður en mæting var. „Getum við ekki farið núna til tannlæknisins...?“
Á eftir kíkir Dagmar Ýr í mat, þ.a. öll fjölskyldan borðar saman. Gerist ekki oft.
En mikið er gott að fara í sundlaugar borgarinnar. Ef ég ætti að nefna eitthvað eitt sem ég sakna mest frá Íslandi, þá væru það sundlaugarnar. Alveg var meiriháttar að svamla í lauginni með syninum, loftið tært og hreint, og tunglið hálft á himininum. Laugarnar eru ábyggilega einhver besta heilsulind okkar Íslendinga.
Annars var deginum eytt í ýmiskonar snatt. Endurnýja þarf vegabréf, fá bankakort með nýjum myndum og bara svona sitt lítið af hverju. Rúnar Atli fór í skoðun hjá tannlækninum. Honum finnst mjög spennandi að fara til tannlæknisins. Var hann farinn að rella um að fara til tannsa þremur tímum áður en mæting var. „Getum við ekki farið núna til tannlæknisins...?“
Á eftir kíkir Dagmar Ýr í mat, þ.a. öll fjölskyldan borðar saman. Gerist ekki oft.
5. desember 2009
Kominn heim í heiðardalinn...
Sit heima í Æsufellinu og hripa þessi orð á blað. Er nú orðinn frekar slæptur, enda komið fram yfir namibískan háttatíma. Vel gekk heim frá Lundúnum. Smátöf þegar einn farþeginn kvartaði yfir veikindum. Auðvitað var læknir um borð. Og reyndar dýralæknir líka. En við töfina þá töpuðum við okkar stæði í brottfararröðinni frá flugvellinum og því þurfti að bíða í góða stund áður en hægt var að troða flugvélinni aftur inn í röðina. Við lentum því hálftíma síðar í Keflavík en áætlað.
Svo var auðvitað farið í fríhöfina og tollurinn keyptur. Ja, víntollurinn, spái lítið í aðra tolla. Auðvitað fylltist innkaupakerran af ýmiskonar sælgæti og gotteríi. Tilheyrir.
Á meðan ég var í fríhöfninni náði Tinna Rut í töskurnar af færibandinu. Töskurnar komu að sjálfsögðu allar.
Gulla og Dagmar Ýr tóku síðan á móti okkur og urðu auðvitað fagnaðarfundir. Hvað annað? Svo þurfti að troða öllum töskum í bílinn og aka til Reykjavíkur.
Gott að vera kominn heim.
Svo var auðvitað farið í fríhöfina og tollurinn keyptur. Ja, víntollurinn, spái lítið í aðra tolla. Auðvitað fylltist innkaupakerran af ýmiskonar sælgæti og gotteríi. Tilheyrir.
Á meðan ég var í fríhöfninni náði Tinna Rut í töskurnar af færibandinu. Töskurnar komu að sjálfsögðu allar.
Gulla og Dagmar Ýr tóku síðan á móti okkur og urðu auðvitað fagnaðarfundir. Hvað annað? Svo þurfti að troða öllum töskum í bílinn og aka til Reykjavíkur.
Gott að vera kominn heim.
Sprækur sem lækur!
Sit ásamt börnunum mínum tveimur í flugvallarsal 1 á Heathrow flugvellinum. Hingað til hefur ferðalagið gengið vel. Á flugvellinum í Windhoek var ekki ein einasta hræða við innritunarborðið, þ.a. innritun gekk hratt og vel fyrir sig. Í Jóhannesarborg var aðeins meira mál að innrita sig, en S-Afríkanar eru víst að reyna að koma nýju tölvukerfi í gagnið á flugvöllunum fyrir heimsmeistaramótið í knattspyrnu á næsta ári. Greinilega eru einhverjir hnökrar enn, því næstum því hver einasti farþegi virtist skapa vandamál. Við gerðum það líka, því Tinna Rut var á sérflugmiða, því hún ferðast jú bara aðra leiðina í þetta sinn. En allt gekk þetta að lokum.
Langa flugið, 10 tímar og 25 mínútur, gekk vel. Sjónvarpskerfið hjá British Airways er alveg meiriháttar flott. Hver með sinn sjónvarpsskjá, og ábyggilega á fjórða tug mynda sem hægt er að velja úr. Rúnar Atli sofnaði síðan yfir kvöldmatnum sínum og síðan vaknaði hann bara ekki fyrr en klukkutíma fyrir lendingu. Eðaldrengur. Meira að segja var erfitt að vekja hann. Við hin áttum þokkalega nótt. Duttum sjálfsagt í nokkra klukkutíma með hléum.
Síðan lentum við hér rúmlega fimm í morgun. Smáferðalag var að komast úr flugvallarsal 5 til salar 1 og svo þurfti að fá brottfararspjöld. Gaurinn var ekki viss hvort farangurinn okkar hefði fylgt okkur... en kannski var bara ekki búið að staðfesta komu hans í tölvukerfinu. Við vonum það besta.
Við erum núna búin að koma okkur vel fyrir rétt við dyr Harrods hér í biðsalnum. Mynduðum skjaldborg með handfarangri og úlpum svo engir færu að abbast upp á okkur ;-)
Enn eru rúmir fjórir tímar til brottfarar, en okkur líður bara vel.
4. desember 2009
Allt að smella
Loksins er allt að verða tilbúið. Búinn að pakka í töskurnar og ipoddar hlaðnir svo nú er bara að fara í háttinn. Svo mæti ég til vinnu í fyrramálið og Rúnar Atli í leikskóla. Uppúr hádegi þurfum við svo að rúlla út á flugvöll. Síðan flogið til Jóhannesarborgar, svo til Lundúna og þaðan til Keflavíkur.
Létt og löðurmannlegt.
3. desember 2009
Allt að verða tilbúið
Brottför til Íslands á morgun. Allt er að verða tilbúið. Síðasti vinnudagurinn á þessu ári var hjá vinnufólkinu í dag. Fór ég hamförum í að tæma ísskápinn og búrið og gaf þeim. Ekki þýðir að mæta í myglulykt á nýju ári. Nú er ekki matarsnifsi til á bænum. Enda er stefnan sett á kínverskan matsölustað á eftir. Svo eigum við Tinna Rut stefnumót í fyrramálið á Café Schneider í morgunmat.
Í kvöld þarf svo að pakka í töskur.
Í kvöld þarf svo að pakka í töskur.
2. desember 2009
Kveðjustundin nálgast
Nú styttist í að hún Tinna Rut fari alflutt frá Namibíu. Hún er því búin að rækta vinaböndin vel frá því prófum lauk. Nú rétt í þessu þegar ég kom heim í hádegismat þá voru tveir vinir hennar hér. Ef einhverjum finnst það skipta máli voru þetta piltar tveir. Tinna Rut var að hræra deig og svo bauð hún vinum sínum upp á pönnukökur framreiddar að kanadískum sið. Ekki slæmt.
1. desember 2009
Nostalgían
Eitthvað varð mér hugsað til þess áðan að nú eru að verða fjögur ár frá því við fluttum til Namibíu í seinna skiptið. Í kjölfarið kíkti ég á fyrstu dagbókarfærslunar mínar hér á blogspot. Byrjaði að blogga á 19 ára brúðkaupsafmælinu okkar Gulla. Það var um árið 2005, ef einhver er að reyna að reikna.
Mikið er gaman að hafa nennt að setja inn þessar færslur. Ég gleymdi mér alveg yfir þessu. Myndir af Rúnari Atla og Tinnu Rut og ýmsar skemmtilegar sögur sem ég var búinn að gleyma. Sem sagt, nostalgíutripp hjá mér í kvöld. Og rauðvínsflaska með.
Fúlt að maður skuli ekki hafa haldið dagbók alla ævi.
Elli, það væru sjálfsagt einhverjar skemmtilegar sögur til frá níunda áratugnum, eða hvað?
Mikið er gaman að hafa nennt að setja inn þessar færslur. Ég gleymdi mér alveg yfir þessu. Myndir af Rúnari Atla og Tinnu Rut og ýmsar skemmtilegar sögur sem ég var búinn að gleyma. Sem sagt, nostalgíutripp hjá mér í kvöld. Og rauðvínsflaska með.
Fúlt að maður skuli ekki hafa haldið dagbók alla ævi.
Elli, það væru sjálfsagt einhverjar skemmtilegar sögur til frá níunda áratugnum, eða hvað?
30. nóvember 2009
Sveittur í eldhúsinu
„Pabbi, má ég hjálpa þér að elda matinn?“
Ekki má nú kæfa svona ákafa, finnst mér. Því dró ég hníf upp úr eldhússkúffunni, rétti drengnum hann og bað hann að snyrta til belgbaunirnar. Ekki er ofsögum sagt að verkið var unnið af mikilli alvöru og samviskusemi. Mikil upphefð að fá að nota hníf. Auðvitað var farið varlega og leiðbeiningum fylgt út í ystu æsar.
Þegar verkinu lauk, náði drengurinn í símann og hringdi í móður sína. „Mamma, pabbi leyfði mér að nota hníf!“
Skyldi ég vera í vandræðum?
Ætli það.
Ekki má nú kæfa svona ákafa, finnst mér. Því dró ég hníf upp úr eldhússkúffunni, rétti drengnum hann og bað hann að snyrta til belgbaunirnar. Ekki er ofsögum sagt að verkið var unnið af mikilli alvöru og samviskusemi. Mikil upphefð að fá að nota hníf. Auðvitað var farið varlega og leiðbeiningum fylgt út í ystu æsar.
Þegar verkinu lauk, náði drengurinn í símann og hringdi í móður sína. „Mamma, pabbi leyfði mér að nota hníf!“
Skyldi ég vera í vandræðum?
Ætli það.
29. nóvember 2009
Símaatgangur
Eins og sum ykkar vita erum við með íslenskt símanúmer hérna úti í gegnum tölvutengingu. Því getum við hringt í heimasíma á Íslandi fyrir sáralítinn pening og hægt er að hringja í okkur frá Íslandi á innlendum taxta. Yfirleitt virkar síminn vel, þótt stundum hiksti aðeins í þessu.
En, núna er Rúnar Atli kominn með símaæði. Hann hefur símann við hlið sér hvar sem hann er í húsinu. Mamma gæti jú hringt. Svo er hann búinn að læra númerið í Æsufellinu utan að og hringir í hvert skipti sem honum dettur í hug að segja mömmu sinni eitthvað.
Á meðfylgjandi mynd er hann að syngja jólalag fyrir mömmu sína: „Pabbi segir, pabbi segir ...“
.jpg)
Eins og alltaf, þá er gaman að börnunum. Spurningin er bara hvernig þetta reynir á þolrifin í móðurinni.
En, núna er Rúnar Atli kominn með símaæði. Hann hefur símann við hlið sér hvar sem hann er í húsinu. Mamma gæti jú hringt. Svo er hann búinn að læra númerið í Æsufellinu utan að og hringir í hvert skipti sem honum dettur í hug að segja mömmu sinni eitthvað.
Á meðfylgjandi mynd er hann að syngja jólalag fyrir mömmu sína: „Pabbi segir, pabbi segir ...“
.jpg)
Eins og alltaf, þá er gaman að börnunum. Spurningin er bara hvernig þetta reynir á þolrifin í móðurinni.
28. nóvember 2009
Jólaspenningur
Eins og nefnt hefur verið áður á þessum síðum, þá styttist í jólin. Eftir því sem fólk er styttra í loftinu þá er spenningurinn meiri. Rúnar Atli er kominn á alvarlegt spennustig verður að segjast.
Um síðustu helgi voru tvö jólaboð sem hann fór í. Kom jólasveinninn í bæði boðin og ýtti það undir eftirvæntinginuna. Núna er legið yfir jólasveinamynddiski þar sem jólasveinarnir 13 syngja og dansa. Syngur Rúnar Atli alls kyns jólalög og kann þau bara þokkalega. Núna eru „Krakkar mínir komið þið sæl“ í tækinu.
Síðan fékk hann jólasveinahúfu frá mömmu sinni fyrir nokkrum dögum. Er sú húfa varla tekin ofan. Fer hann með hana í leikskólann frekar en derhúfu, sem er hinn vanalegi höfuðbúnaður. Fyrsta daginn sem hann var með hana þá hópuðust vinirnir í kringum hann og nefndu Rúnar Atla Nikulás, en Nikulás er notað yfir jólasveininn á þýsku. Sá stutti kippti sér ekki upp við það og mætir samviskusamlega með húfuna á hverjum degi.
„Hann sáði, hann sáði...“ er sungið í þessum skrifuðum orðum og fótum stappað, lendum ruggað og snúið sér í hring :-)
Í bænum í morgun voru þónokkrar konur sem undu sér að drengnum og spurðu hvort hér væri „Father Christmas“ á ferð. Drengurinn hélt nú það og framkallaði bros spyrjendanna.
Hér er mynd af drengnum á kaffihúsinu í morgun:
.jpg)
En mikið er gaman að þessu og ekki laust við að ég sé að komast í jólaskapið, þrátt fyrir 34 gráðu hita.
Um síðustu helgi voru tvö jólaboð sem hann fór í. Kom jólasveinninn í bæði boðin og ýtti það undir eftirvæntinginuna. Núna er legið yfir jólasveinamynddiski þar sem jólasveinarnir 13 syngja og dansa. Syngur Rúnar Atli alls kyns jólalög og kann þau bara þokkalega. Núna eru „Krakkar mínir komið þið sæl“ í tækinu.
Síðan fékk hann jólasveinahúfu frá mömmu sinni fyrir nokkrum dögum. Er sú húfa varla tekin ofan. Fer hann með hana í leikskólann frekar en derhúfu, sem er hinn vanalegi höfuðbúnaður. Fyrsta daginn sem hann var með hana þá hópuðust vinirnir í kringum hann og nefndu Rúnar Atla Nikulás, en Nikulás er notað yfir jólasveininn á þýsku. Sá stutti kippti sér ekki upp við það og mætir samviskusamlega með húfuna á hverjum degi.
„Hann sáði, hann sáði...“ er sungið í þessum skrifuðum orðum og fótum stappað, lendum ruggað og snúið sér í hring :-)
Í bænum í morgun voru þónokkrar konur sem undu sér að drengnum og spurðu hvort hér væri „Father Christmas“ á ferð. Drengurinn hélt nú það og framkallaði bros spyrjendanna.
Hér er mynd af drengnum á kaffihúsinu í morgun:
.jpg)
En mikið er gaman að þessu og ekki laust við að ég sé að komast í jólaskapið, þrátt fyrir 34 gráðu hita.
26. nóvember 2009
Ferðatími ársins
Jæja, þá er enn komið að þessu. Íslandsför á næsta leyti. Enda jólin á næstu grösum. Áðan keyrðum við Tinna Rut hana Gullu út á flugvöll. Hún tekur forskot á sæluna og lendir á Íslandi seinnipartinn á morgun. Rúnar Atli nennti ekki út á völl. Hann vildi bara leika sér...
En núna liggur Gulla ábyggilega í nuddi á flugvellinum í Jóhannesarborg. Og ég strita sveittur í eldhúsinu á meðan...
Við hin leggjum af stað á föstudaginn í næstu viku.
En núna liggur Gulla ábyggilega í nuddi á flugvellinum í Jóhannesarborg. Og ég strita sveittur í eldhúsinu á meðan...
Við hin leggjum af stað á föstudaginn í næstu viku.
13. nóvember 2009
10. nóvember 2009
Jólin nálgast
Æ fjölgar ummerkjum þess að jólin nálgast. Núna síðast sá ég körfubíl frá borginni að setja upp jólaljós í lystigarðinum andspænis skrifstofunni minni. Fyrir nokkrum dögum sá ég verið að hengja upp grenigreinar í lítilli verslanamiðstöð sem ég fer stundum í. Svo eru auðvitað jólavörurnar farnar að tínast inn í búðirnar. Jólatré og -seríur komnar á áberandi stað í stórverslunni Game. Jólasúkkulaðidagatölin má kaupa í matvörubúðinni og svo mætti lengi telja.
Og þó...
Það er ekki enn farið að spila jólalögin í útvarpinu. Vonandi verður smábið á því svo ég verði ekki orðinn hundleiður á jólalögum vikunni fyrir jól.
Og þó...
Það er ekki enn farið að spila jólalögin í útvarpinu. Vonandi verður smábið á því svo ég verði ekki orðinn hundleiður á jólalögum vikunni fyrir jól.
8. nóvember 2009
Svalur sunnudagur og íslenskir karlmenn
Kvenpeningurinn í fjölskyldunni kvartaði sáran yfir kulda á meðan á morgunmatnum stóð. Þeim er kannski vorkunn, enda ekki nema 22 gráður á selsíus. Íslensku karlmennirnir, hins vegar, skildu ekkert í þessum umkvörtunum, borðuðu bara sínar pönnu- og skúffukökur af bestu lyst. Íklæddir stuttbuxum og sá yngri í hlýrabol. Enda voru Stuðmenn dregnir fram og lagið um íslensku karlmennina spilað.
7. nóvember 2009
Laugardagsþankar
Laugardagur. Sólríkur eins og vant er í Windhoek. Heldur vindasamt þó í dag. En kemur ekki að sök þegar hægt er að setjast í skjól. Er núna úti á verönd og huga að kjöti á grillinu. Hamborgarar, kjúklingabringur og hin ómissandi búapylsa. Reyndar grænmeti með í bland líka.
Var að enda við að lesa laugardagsmoggann. Er alveg hálfsdagsverk, enda 144 síður að mig minnir. Las að sjálfsögðu atvinnublaðið, hef gert það í mörg ár. Er þó enn að venjast að lesa það á laugardegi. Tilheyrir frekar sunnudagsmorgunverkum. En lífið breytist jú víst öðru hverju.
Athygli mína vakti auglýsing frá sveitarfélagi í afkimum Noregs. Sögueyjan Leka, kallast það víst. Tek þó að nafnið Leka þýði eitthvað annað á norsku en íslensku. Tók sérstaklega eftir einu í auglýsingunni. Þar var verið að tíunda kosti þessa 580 manna sveitarfélags: sundlaug með vatni!
Hmm, ætli sé mikið af vatnslausum sundlaugum þar í landi? Kannski lekum?
Var að enda við að lesa laugardagsmoggann. Er alveg hálfsdagsverk, enda 144 síður að mig minnir. Las að sjálfsögðu atvinnublaðið, hef gert það í mörg ár. Er þó enn að venjast að lesa það á laugardegi. Tilheyrir frekar sunnudagsmorgunverkum. En lífið breytist jú víst öðru hverju.
Athygli mína vakti auglýsing frá sveitarfélagi í afkimum Noregs. Sögueyjan Leka, kallast það víst. Tek þó að nafnið Leka þýði eitthvað annað á norsku en íslensku. Tók sérstaklega eftir einu í auglýsingunni. Þar var verið að tíunda kosti þessa 580 manna sveitarfélags: sundlaug með vatni!
Hmm, ætli sé mikið af vatnslausum sundlaugum þar í landi? Kannski lekum?
30. október 2009
Strandarferð
Í gær skruppum við Gulla og Rúnar Atli í bæjarferð. Ég þurfti að mæta á tvo fundi, einn í Hvalaflóa í gær og í Swakopmynni í dag. Eftir hádegið kíktum við aðeins á ströndina. Rúnar Atli fór að leika sér á brimbretti, svona í þykistunni, með Atlantshafið í bakgrunni.
Á meðan naut Gulla sólarinnar, enda veitir ekki af að láta hana hlýja sér hér niður við hafið. Ekki nema rúmlega 15 gráðu hiti. Helmingslækkun frá í Windhoek :-(
Á morgun verður svo haldið heim á leið á ný.
Á meðan naut Gulla sólarinnar, enda veitir ekki af að láta hana hlýja sér hér niður við hafið. Ekki nema rúmlega 15 gráðu hiti. Helmingslækkun frá í Windhoek :-(
Á morgun verður svo haldið heim á leið á ný.
28. október 2009
Spenningur í daglega lífinu
Svona dags daglega er lífið frekar tilbreytingarlítið. Klukkan hringir milli fimm og hálfsex á morgnana, allir staulast á fætur og fá sér morgunmat. Börnin fara í skóla og leikskóla, ég í vinnuna, Gulla leggst yfir skólabækurnar. Svo kemur hádegið, börnin og ég koma heim í hádegismat. Ég fer síðan aftur í vinnuna. Kem heim skömmu fyrir kvöldmat. Eftir matinn spilum við veiðimann og síðan horft á sjónvarp og farið að sofa.
O.s.frv.
Já, lífið í henni Afríku er spennandi...
Í dag dró reyndar til tíðinda. Í því sem fundi einum var að ljúka tókum við eftir reyk utan við gluggann. Glugginn er reyndar á fimmtu hæð...
Þegar við litum út um gluggann sáum við bíl, alelda. Ekki alveg sjón sem mætir mér á hverjum degi hér í Windhoek. Kannski þætti þetta ekki merkilegt í Bagdad, en hérna vakti þetta töluverða athygli. Fullt af fólki í kring og einhverjir voru að baksa við slökkvitæki, en með litlum árangri, eins og sést á meðfylgjandi mynd.
Sem betur fer mætti slökkviliðið og verður að viðurkennast að þeir báru sig faglega að og slökktu eldinn á örskotsstund.
Svo er bara að vakna í fyrramálið milli fimm og hálfsex...
O.s.frv.
Já, lífið í henni Afríku er spennandi...
Í dag dró reyndar til tíðinda. Í því sem fundi einum var að ljúka tókum við eftir reyk utan við gluggann. Glugginn er reyndar á fimmtu hæð...
Þegar við litum út um gluggann sáum við bíl, alelda. Ekki alveg sjón sem mætir mér á hverjum degi hér í Windhoek. Kannski þætti þetta ekki merkilegt í Bagdad, en hérna vakti þetta töluverða athygli. Fullt af fólki í kring og einhverjir voru að baksa við slökkvitæki, en með litlum árangri, eins og sést á meðfylgjandi mynd.
Sem betur fer mætti slökkviliðið og verður að viðurkennast að þeir báru sig faglega að og slökktu eldinn á örskotsstund.
Svo er bara að vakna í fyrramálið milli fimm og hálfsex...
23. október 2009
Tinna Rut kát!
Þá er hún yngri dóttir mín kát. Tók þessa mynd af henni áðan, og eins og sést skín gleðin úr hverjum andlitsdrætti:
Og af hverju þessi kátína?
Jú, hún var að klára síðustu prófin í skóla Páls heilaga. Alveg rétt, nú er hún barasta búin í menntaskóla. Og ekki nema 17 og hálfs árs gömul. Og þremur dögum betur. Rétt skal vera rétt.
Í dag voru tvö stærðfræðipróf og gekk henni vel að eigin sögn. Nú er hún stungin af með vinum sínum að fagna. Sem betur fer fór hún á bílnum hennar mömmu sinnar.
Ég efast ekki um að foreldrar sem lesa þetta skilja af hverju ég er ánægður að hún sé bílstjóri.
Núna er Tinna Rut komin í ríflega tveggja mánaða frí. Byrjar svo í háskólanámi 4. janúar í vesturheimi.
Úff, tíminn líður...
Og af hverju þessi kátína?Jú, hún var að klára síðustu prófin í skóla Páls heilaga. Alveg rétt, nú er hún barasta búin í menntaskóla. Og ekki nema 17 og hálfs árs gömul. Og þremur dögum betur. Rétt skal vera rétt.
Í dag voru tvö stærðfræðipróf og gekk henni vel að eigin sögn. Nú er hún stungin af með vinum sínum að fagna. Sem betur fer fór hún á bílnum hennar mömmu sinnar.
Ég efast ekki um að foreldrar sem lesa þetta skilja af hverju ég er ánægður að hún sé bílstjóri.
Núna er Tinna Rut komin í ríflega tveggja mánaða frí. Byrjar svo í háskólanámi 4. janúar í vesturheimi.
Úff, tíminn líður...
6. október 2009
Á ferð og flugi
Sit núna á gistiheimili Wendels í Lilongve í Malaví. Sötra á gini og tóniki - einföldum - og hripa niður þessi orð. Erindi mitt hér eru fundahöld, en öllum umdæmisstjórum Þróunarsamvinnustofnunar, sem reyndar er æ minni stétt, var stefnt hingað þessa vikuna.
Kom hingað um hádegisbil, en lagði af stað frá Windhoek um kaffileytið í gær. Síðustu nótt gisti ég á Flugvallarhótelinu hinu mikla í útjaðri Jóhannesarborgar. Hafursborg heitir útborgin. Kannski hljómar Bokkaborg eða Hafurshöfði betur á því ylhýra þótt Hafursborg sé bein þýðing úr afríkönsku. Hótelið hið mikla ber nú kannski ekki alveg nafn með rentu. Jú, nálægt flugvellinum er það, svona 10 mínútna akstur. Og það er ósköp huggulegt. En ,,hið mikla'' - nei, það nafn er ekki alveg að gera sig. Tvær heilar hæðir gefa nú varla tilefni til að kallast hið mikla. Flugvallarhótelið fágaða væri kannski frekar við hæfi. Eða kannski Hótel hið huggulega, því þetta er ágætis hótel. En látum nú ekki heimspekilegar vangaveltur eyðileggja dagbókarfærsluna, loksins þegar ég sting niður penna.
Ég lét ferðaskrifstofuna velja hótelið því ég verð að viðurkenna að þekkja Jóhannesarborg ekki neitt. Hálfskammarlegt því frá Windhoek er ekki nema tveggja tíma flug. Í þessi örfáu skipti sem ég álpast út fyrir flugvöllinn, þá er ég alltaf með varann á mér. Ekki er jú orðspor Jóhannesarborgar neitt til að monta sig yfir þegar kemur að glæpum. En í gær var greinilega engin ástæða til að stressa sig.
Annars var ég orðinn frekar pirraður á flugvellinum í Windhoek. Segi alltaf við börnin mín að það eina sem þýði þegar lagt er af stað í flugferðir sé að brynja sig með þolinmæði. Og svo meiri þolinmæði. Reyni ég að fara eftir þessu, en í gær lá við, lá við, að þolinmæðin mín rynni að þrotum. Svo ég noti orðatiltæki sem virðist vinsælt heima á Fróni um þessar mundir þá lenti ég í biðröð dauðans. Jamm, hvorki meira né minna. Biðröð dauðans.
Tinna Rut skutlaði mér þessa 40 kílómetra sem liggja að flugvellinum. Við renndum í hlað tveimur tímum og tveimur mínútum fyrir brottför. Þá var kominn þokkaleg biðröð, fjórar reyndar, en þó ekkert lengri en gengur og gerist. Ég sá fram á svona 15-20 mínútur og síðan kaffibolla og rúnnstykki. En, nei, ó-nei. Þegar Tinna Rut var komin heim, og vel að merkja hún
er ábyrgur ökumaður sem glannar ekki, þá var ég búinn að færast u.þ.b. þrjá metra. Ekki veit ég hvað var í gangi, en greinilega var eitthvað bilað í tölvukerfinu. Sumir þjáningarbræður mínir voru orðnir allnokkuð ergilegir yfir þessu, enda leið tíminn nær og nær brottför, en biðröðin mjakaðist ekki. Einstaka farþegi fékk brottfararspjald, en langt leið á milli hvers þeirra. Birtist svo hlaupari nokkurs konar. Hann var starfsmaður flugfélagsins og tók hann að sér röðina sem ég
var í. Hann vigtaði töskur, fékk vegabréfin í hendur og tók svo á rás. Skaust inn á einhverja skrifstofu og birtist svo aftur á hlaupum með brottfararspjöld og töskumiða. Stóð hann sig vel og var þó nokkuð fljótari en þeir sem sátu við innritunarborðin. Mín röð varð því að lokum sú fljótasta. En heilan fótboltaleik tók að fá brottfararspjaldið.
Lítið varð því um kaffi og rúnnstykki. Kók og Kitkat varð niðurstaðan.
En ég komst í það minnsta á áfangastað. Meira síðar.
Kom hingað um hádegisbil, en lagði af stað frá Windhoek um kaffileytið í gær. Síðustu nótt gisti ég á Flugvallarhótelinu hinu mikla í útjaðri Jóhannesarborgar. Hafursborg heitir útborgin. Kannski hljómar Bokkaborg eða Hafurshöfði betur á því ylhýra þótt Hafursborg sé bein þýðing úr afríkönsku. Hótelið hið mikla ber nú kannski ekki alveg nafn með rentu. Jú, nálægt flugvellinum er það, svona 10 mínútna akstur. Og það er ósköp huggulegt. En ,,hið mikla'' - nei, það nafn er ekki alveg að gera sig. Tvær heilar hæðir gefa nú varla tilefni til að kallast hið mikla. Flugvallarhótelið fágaða væri kannski frekar við hæfi. Eða kannski Hótel hið huggulega, því þetta er ágætis hótel. En látum nú ekki heimspekilegar vangaveltur eyðileggja dagbókarfærsluna, loksins þegar ég sting niður penna.
Ég lét ferðaskrifstofuna velja hótelið því ég verð að viðurkenna að þekkja Jóhannesarborg ekki neitt. Hálfskammarlegt því frá Windhoek er ekki nema tveggja tíma flug. Í þessi örfáu skipti sem ég álpast út fyrir flugvöllinn, þá er ég alltaf með varann á mér. Ekki er jú orðspor Jóhannesarborgar neitt til að monta sig yfir þegar kemur að glæpum. En í gær var greinilega engin ástæða til að stressa sig.
Annars var ég orðinn frekar pirraður á flugvellinum í Windhoek. Segi alltaf við börnin mín að það eina sem þýði þegar lagt er af stað í flugferðir sé að brynja sig með þolinmæði. Og svo meiri þolinmæði. Reyni ég að fara eftir þessu, en í gær lá við, lá við, að þolinmæðin mín rynni að þrotum. Svo ég noti orðatiltæki sem virðist vinsælt heima á Fróni um þessar mundir þá lenti ég í biðröð dauðans. Jamm, hvorki meira né minna. Biðröð dauðans.
Tinna Rut skutlaði mér þessa 40 kílómetra sem liggja að flugvellinum. Við renndum í hlað tveimur tímum og tveimur mínútum fyrir brottför. Þá var kominn þokkaleg biðröð, fjórar reyndar, en þó ekkert lengri en gengur og gerist. Ég sá fram á svona 15-20 mínútur og síðan kaffibolla og rúnnstykki. En, nei, ó-nei. Þegar Tinna Rut var komin heim, og vel að merkja hún
er ábyrgur ökumaður sem glannar ekki, þá var ég búinn að færast u.þ.b. þrjá metra. Ekki veit ég hvað var í gangi, en greinilega var eitthvað bilað í tölvukerfinu. Sumir þjáningarbræður mínir voru orðnir allnokkuð ergilegir yfir þessu, enda leið tíminn nær og nær brottför, en biðröðin mjakaðist ekki. Einstaka farþegi fékk brottfararspjald, en langt leið á milli hvers þeirra. Birtist svo hlaupari nokkurs konar. Hann var starfsmaður flugfélagsins og tók hann að sér röðina sem ég
var í. Hann vigtaði töskur, fékk vegabréfin í hendur og tók svo á rás. Skaust inn á einhverja skrifstofu og birtist svo aftur á hlaupum með brottfararspjöld og töskumiða. Stóð hann sig vel og var þó nokkuð fljótari en þeir sem sátu við innritunarborðin. Mín röð varð því að lokum sú fljótasta. En heilan fótboltaleik tók að fá brottfararspjaldið.
Lítið varð því um kaffi og rúnnstykki. Kók og Kitkat varð niðurstaðan.
En ég komst í það minnsta á áfangastað. Meira síðar.
22. ágúst 2009
Forskot á sæluna
Eftir rétta viku rennur upp stór dagur. Þá verður Rúnar Atli fimm ára. Merkisdagur verður það. En um síðustu helgi var tekið forskot á sæluna. Þar sem bæði Doddi og Dagmar Ýr fóru aftur til sinna heima áður en afmælisdagurinn skall á, var ákveðið að halda litla afmælisveislu fyrir þau. Ég skellti í eina súkkulaðitertu og Gulla útbjó tartalettur og meira gúmmelaði.
Auðvitað fékk drengurinn pakka frá systur sinni og frænda. Mikil var gleðin þegar legókubbar komu í ljós og síðan græjur eins og Benni tíundi (Ben 10) notar óspart í teiknimyndum í sjónvarpinu. Gaman að því hversu fölskvalaus gleðin er á þessum aldri: „Vá, vá, vá, vá,“ heyrðist frá drengnum trekk í trekk.
Síðan verður jú veisla á laugardaginn kemur - á sjálfan afmælisdaginn. Svo verður ábyggilega þriðja veislan helgina þar á eftir. Leikskólinn er nefnilega í frí næstu viku og ákváðum við því að reyna ekki að bjóða vinum hans þaðan fyrr en eftir að skólinn byrjar á nýjan leik.
Þrjár veislur - ekki slæmt.
Auðvitað fékk drengurinn pakka frá systur sinni og frænda. Mikil var gleðin þegar legókubbar komu í ljós og síðan græjur eins og Benni tíundi (Ben 10) notar óspart í teiknimyndum í sjónvarpinu. Gaman að því hversu fölskvalaus gleðin er á þessum aldri: „Vá, vá, vá, vá,“ heyrðist frá drengnum trekk í trekk.
Síðan verður jú veisla á laugardaginn kemur - á sjálfan afmælisdaginn. Svo verður ábyggilega þriðja veislan helgina þar á eftir. Leikskólinn er nefnilega í frí næstu viku og ákváðum við því að reyna ekki að bjóða vinum hans þaðan fyrr en eftir að skólinn byrjar á nýjan leik.Þrjár veislur - ekki slæmt.
21. ágúst 2009
Ferðin til Simbabve: 2. hluti
Annar dagur var tekinn snemma. Átti að sækja þrjú okkar fyrir klukkan sjö. Ég, Doddi og Dagmar Ýr ætluðum á kanó. Báðum við um að morgunmatur væri tilbúinn snemma og var það auðsótt. Til að komast á byrjunarreit kanóferðarinnar þurfti að hristast tvo tíma í bíl í þjóðgarði sem liggur meðfram Sambesi-ánni. En við vorum ekki komin út úr bænum þegar við ókum fram á stærðarinnar hjörð af buffölum. Man ég ekki eftir að hafa séð buffala áður, en þarna voru þeir í tugatali. Bara í rólegheitum rétt innan bæjarmarka að tyggja gras.
Að öðru leyti var bíltúrinn tíðindalítill. Þegar við komum í áfangastað þá voru dregnar fram veitingar, rúnnstykki og einhverjir drykkir. Gátum við þá aðeins spjallað við leiðsögumanninn og bílstjórann. Þeim fannst að ferðamennskan væri aðeins farin að taka við sér á nýjan leik, en þó væri enn langt í land miðað við áður fyrr. Ég spurði þá út í gjaldmiðilsbreytinguna og sögðu þeir að innistæður allra væru frystar í bönkunum. Enginn gæti tekið út neitt og enginn vissi hversu mikið fengist fyrir innistæðurnar þegar opnað yrði fyrir bankaviðskipti á nýjan leik. En að spjalli loknu tók alvaran við.
Frekar var kalt svona snemma morguns, eins og bersýnilegt er. Náttúrufegurðin var þó mikil, eins og annars staðar nálægt Viktoríufossum.
Hér er Dagmar Ýr svo til í allt.
Ég og Dagmar Ýr vorum saman í báti og Doddi var með bandaríkjamanni nokkrum. Síðan var leiðsögumaðurinn einn á báti. Ég var stýrimaður og sat því fyrir aftan dóttur mína. Það var ágætt, því hún sá þá ekkert þegar ég nennti ekki að róa...
„Pabbi, ert'ekk'a'róa?“
Doddi og Kaninn
Túrinn var mjög skemmtilegur. Við sáum nokkra litla krókódíla og heilmikið af flóðhestum. Sumir þeirra voru meira að segja uppi á bökkum að éta, þ.a. við sáum meira en bara nasir og augu standa uppúr vatninu. En ótrúlega eru þessi stóru, og að virðist klunnalegu, dýr snögg í hreyfingum. Eitt skiptið laumuðumst við að þar sem fjórir flóðhestar voru á eyju einni. Eitthvað vorum við komin of nálægt, að þeirra mati, því einn rumdi og á augabragði ruku þeir allir ofan í ána. Eldsnöggir. Svo sáum við nokkra fíla á árbökkunum.
Ferðin var nokkuð þægileg. Fórum þó í gegnum tvennar sæmilega straumharðar flúðir. „Annars stigs flúðir,“ sagði leiðsögumaðurinn. Á skalanum einn til fimm. Fyrir þá sem vilja, þá er hægt að fara í „alvöru“ flúðasiglingar þarna, en við gerðum það ekki að þessu sinni. Enginn tími til þess. Bara næst.
Svo lenti ég í því óhappi að missa myndavélina hennar Tinnu, sem ég hafði fengið lánaða hjá Dagmar Ýr, ofan í kanóinn. Hefði verið í lagi, nema fyrir ökkladjúpt vatn. Var ég þó eldsnöggur að veiða vélina upp og virðist hún vera í lagi. Sem betur fer.
Við komum aftur á gistiheimilið um hálftvö. Frekar þreytt og dösuð, en ánægð.
Ekki var nú slakað mikið á. Rúmlega þrjú vorum við sótt og farið með okkur á búgarð nokkra km fyrir utan bæinn. Búgarður þessi er litlar 6.000 ekrur, sem er víst langleiðina í 2.500 hektara. Ýmis dýr búa þarna og þar á meðal 16 afrískir fílar sem búið er að þjálfa sem reiðfíla. Við fórum sem sagt á fílabak.
Ekki vorum við ein um hituna, heldur voru þarna ábyggilega hátt í 20 manns að okkur meðtöldum. Eftir að klappa fílunum og hlusta á leiðbeiningar var farið á bak. Tveir á hverjum fíl að viðbættum stýrimanni. Gulla og Rúnar Atli fóru saman og ég og Dagmar Ýr. Þurfti að ganga upp stiga áþekkum flugvélastiga til að komast á bak. Fílar eru heldur engin smásmíði. Síðan sest maður klofvega á fílinn í einhvers konar stól sem útbúinn hefur verið í þessum tilgangi. Síðan var lagt af stað - „einn fíll lagð'af stað í leiðangur, lipur var hans fótgangur, takturinn fannst honum heldur tómlegur, svo hann tók sér einn til viðbótar.“ - sönglaði í kollinum á mér.
Rúnar Atli og Gulla á leið upp landgöngustigann
Mæðginin komin á bak
„Mamma, fer þetta ekki að verða búið?“
Feðginin, sitjandi á Miss Ellie
Við vorum á rölti þarna í u.þ.b. klukkutíma. Ekki var farið hratt yfir, rétt gönguhraði. Athygli okkar vakti að einn maðurinn í fylgdarliðinu var með riffil. Spurði ég stýrimanninn okkar hverju þetta sætti. Jú, eitthvað er af buffölum á búgarðinum og þeim og fílum kemur víst frekar illa saman. Ef buffalar sjást þá er skotið upp í loftið til að hræða þá í burtu.
Hmm.
Hvernig skyldu fílar bregðast við riffilskoti?
Sem betur fer reyndi ekki á það.
Ég verð nú að viðurkenna að þetta var ekki með skemmtilegustu klukkutímum lífs míns. Tíu mínútur hefðu verið alveg nóg fyrir mig. Reyndar voru stuttir lærvöðvar mínir að angra mig því fílar, verður að segjast, eru frekar sverar skepnur. Ég er alls óvanur að sitja jafnútglenntur og nauðsynlegt er til að haldast á fíl. Reyndi ferðin því mikið á mína stuttu lærvöðva. Þegar túrnum lauk átti ég síðan í mestu erfiðleikum með gang. Hlæ að því núna, en mér var ekki hlátur í hug fyrsta kortérið eftir að ég komst aftur niður á jörðina.
En, ég hef farið á fílsbak, sem er fyrir mestu.
Síðan gáfum við fílunum að borða og síðan fengum við eitthvað smávegis í gogginn áður en farið var með okkur í kvikmyndasal nokkurn. Þar var okkur sýnd stuttmynd af ferð okkar, en hana var hægt að kaupa fyrir þrjátíu bandaríkjadali. Auðvitað gerðum við það. Hvað annað?
„Gjörðu svo vel“
Þegar við komum aftur á gistiheimilið var ég gjörsamlega magnþrota. Nennti engan veginn út að borða, svo við fengum okkur bara samlokur á gistiheimilinu. Sofnaði ég snemma og var þannig um fleiri.
Að öðru leyti var bíltúrinn tíðindalítill. Þegar við komum í áfangastað þá voru dregnar fram veitingar, rúnnstykki og einhverjir drykkir. Gátum við þá aðeins spjallað við leiðsögumanninn og bílstjórann. Þeim fannst að ferðamennskan væri aðeins farin að taka við sér á nýjan leik, en þó væri enn langt í land miðað við áður fyrr. Ég spurði þá út í gjaldmiðilsbreytinguna og sögðu þeir að innistæður allra væru frystar í bönkunum. Enginn gæti tekið út neitt og enginn vissi hversu mikið fengist fyrir innistæðurnar þegar opnað yrði fyrir bankaviðskipti á nýjan leik. En að spjalli loknu tók alvaran við.Frekar var kalt svona snemma morguns, eins og bersýnilegt er. Náttúrufegurðin var þó mikil, eins og annars staðar nálægt Viktoríufossum.
Hér er Dagmar Ýr svo til í allt.
Ég og Dagmar Ýr vorum saman í báti og Doddi var með bandaríkjamanni nokkrum. Síðan var leiðsögumaðurinn einn á báti. Ég var stýrimaður og sat því fyrir aftan dóttur mína. Það var ágætt, því hún sá þá ekkert þegar ég nennti ekki að róa...
„Pabbi, ert'ekk'a'róa?“
Doddi og KaninnTúrinn var mjög skemmtilegur. Við sáum nokkra litla krókódíla og heilmikið af flóðhestum. Sumir þeirra voru meira að segja uppi á bökkum að éta, þ.a. við sáum meira en bara nasir og augu standa uppúr vatninu. En ótrúlega eru þessi stóru, og að virðist klunnalegu, dýr snögg í hreyfingum. Eitt skiptið laumuðumst við að þar sem fjórir flóðhestar voru á eyju einni. Eitthvað vorum við komin of nálægt, að þeirra mati, því einn rumdi og á augabragði ruku þeir allir ofan í ána. Eldsnöggir. Svo sáum við nokkra fíla á árbökkunum.
Ferðin var nokkuð þægileg. Fórum þó í gegnum tvennar sæmilega straumharðar flúðir. „Annars stigs flúðir,“ sagði leiðsögumaðurinn. Á skalanum einn til fimm. Fyrir þá sem vilja, þá er hægt að fara í „alvöru“ flúðasiglingar þarna, en við gerðum það ekki að þessu sinni. Enginn tími til þess. Bara næst.
Svo lenti ég í því óhappi að missa myndavélina hennar Tinnu, sem ég hafði fengið lánaða hjá Dagmar Ýr, ofan í kanóinn. Hefði verið í lagi, nema fyrir ökkladjúpt vatn. Var ég þó eldsnöggur að veiða vélina upp og virðist hún vera í lagi. Sem betur fer.
Við komum aftur á gistiheimilið um hálftvö. Frekar þreytt og dösuð, en ánægð.
Ekki var nú slakað mikið á. Rúmlega þrjú vorum við sótt og farið með okkur á búgarð nokkra km fyrir utan bæinn. Búgarður þessi er litlar 6.000 ekrur, sem er víst langleiðina í 2.500 hektara. Ýmis dýr búa þarna og þar á meðal 16 afrískir fílar sem búið er að þjálfa sem reiðfíla. Við fórum sem sagt á fílabak.
Ekki vorum við ein um hituna, heldur voru þarna ábyggilega hátt í 20 manns að okkur meðtöldum. Eftir að klappa fílunum og hlusta á leiðbeiningar var farið á bak. Tveir á hverjum fíl að viðbættum stýrimanni. Gulla og Rúnar Atli fóru saman og ég og Dagmar Ýr. Þurfti að ganga upp stiga áþekkum flugvélastiga til að komast á bak. Fílar eru heldur engin smásmíði. Síðan sest maður klofvega á fílinn í einhvers konar stól sem útbúinn hefur verið í þessum tilgangi. Síðan var lagt af stað - „einn fíll lagð'af stað í leiðangur, lipur var hans fótgangur, takturinn fannst honum heldur tómlegur, svo hann tók sér einn til viðbótar.“ - sönglaði í kollinum á mér.
Rúnar Atli og Gulla á leið upp landgöngustigann
Mæðginin komin á bak
„Mamma, fer þetta ekki að verða búið?“
Feðginin, sitjandi á Miss EllieHmm.
Hvernig skyldu fílar bregðast við riffilskoti?
Sem betur fer reyndi ekki á það.
Ég verð nú að viðurkenna að þetta var ekki með skemmtilegustu klukkutímum lífs míns. Tíu mínútur hefðu verið alveg nóg fyrir mig. Reyndar voru stuttir lærvöðvar mínir að angra mig því fílar, verður að segjast, eru frekar sverar skepnur. Ég er alls óvanur að sitja jafnútglenntur og nauðsynlegt er til að haldast á fíl. Reyndi ferðin því mikið á mína stuttu lærvöðva. Þegar túrnum lauk átti ég síðan í mestu erfiðleikum með gang. Hlæ að því núna, en mér var ekki hlátur í hug fyrsta kortérið eftir að ég komst aftur niður á jörðina.
En, ég hef farið á fílsbak, sem er fyrir mestu.
Síðan gáfum við fílunum að borða og síðan fengum við eitthvað smávegis í gogginn áður en farið var með okkur í kvikmyndasal nokkurn. Þar var okkur sýnd stuttmynd af ferð okkar, en hana var hægt að kaupa fyrir þrjátíu bandaríkjadali. Auðvitað gerðum við það. Hvað annað?
„Gjörðu svo vel“Þegar við komum aftur á gistiheimilið var ég gjörsamlega magnþrota. Nennti engan veginn út að borða, svo við fengum okkur bara samlokur á gistiheimilinu. Sofnaði ég snemma og var þannig um fleiri.
20. ágúst 2009
Sá á kvölina sem á völina
Í gær fékk Tinna Rut bréf í póstinum. Var það frá Dalhousie háskólanum í Halifax, sem er á austurströnd Kanada. Í bréfinu var henni tilkynnt að hún fengi inngöngu í skólann frá og með janúar á næsta ári.
Við feðginin settumst því niður í gærkvöldi og skoðuðum námið sem hún hefur áhuga á og fleiri þætti í skólastarfinu. Er skemmst frá að segja að nú er dóttir mín á báðum áttum. Upphaflega langaði hana mest í háskólann í norður bresku Kólumbíu, sem hún fékk líka inngöngu í.
En, Dalhousie er líka spennandi. T.d. býður deildin sem hún færi í upp á þann möguleika að eyða einu sumri við háskóla á Kúbu. Er það hluti af náminu. Annar möguleiki er að fara til Afríku í nokkra mánuði, t.d. Senegal eða Rúanda.
Þ.a. nú stefnir í erfiða ákvörðun.
Við feðginin settumst því niður í gærkvöldi og skoðuðum námið sem hún hefur áhuga á og fleiri þætti í skólastarfinu. Er skemmst frá að segja að nú er dóttir mín á báðum áttum. Upphaflega langaði hana mest í háskólann í norður bresku Kólumbíu, sem hún fékk líka inngöngu í.
En, Dalhousie er líka spennandi. T.d. býður deildin sem hún færi í upp á þann möguleika að eyða einu sumri við háskóla á Kúbu. Er það hluti af náminu. Annar möguleiki er að fara til Afríku í nokkra mánuði, t.d. Senegal eða Rúanda.
Þ.a. nú stefnir í erfiða ákvörðun.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)
Bara alltaf í Amsterdam
Í fyrradag flaug ég til Amsterdam. Ég var reyndar á leiðinni til Úganda, en til að komast þangað er ágætt að nota Schiphol flugvöllinn sem s...
-
Í fyrradag flaug ég til Amsterdam. Ég var reyndar á leiðinni til Úganda, en til að komast þangað er ágætt að nota Schiphol flugvöllinn sem s... -
Rúnar Atli fékk að fara eftir skóla heim til bekkjarbróður síns, Liams. Liam og Rúnar Atli eru virkilega góðir vinir og alltaf mikill spenni...
-
Eftir rúman sólarhring í Amsterdam þá er helst tvennt sem mér finnst einkenna borgina. Annars vegar síkin, sem liggja í sívaxandi hálfhring...
