Komin til Windhoek

Komin á leiðarenda eftir langt ferðalag. Það fyrsta sem ég gerði eftir
að koma aftur hingað var að koma börnunum í rúmið og fór síðan í sturtu
sjálfur. Reyni ekki að lýsa vellíðaninni þegar ég setti á mig
svitalyktareyði og rakspíra. Líkamsanganin var nefnilega orðin
fullsterk...

Ferðalagið gekk annars alveg ágætlega. Auðvitað komu tímabil sem ég var
orðinn frekar þreyttur og pirraður. Sér í lagi um þrjúleytið í nótt að
namibískum tíma. Þá var Rúnar Atli búinn að sofa í tvo tíma, þar af
þann seinni í fanginu á mér, og fór að brjótast um. Það var alveg
lífsins ómögulegt að koma mér fyrir á þannig hátt að hentaði okkur
báðum. Á þessum tímapunkti vorum við búin að vera í langa fluginu í
u.þ.b. fjóra tíma og ég sá fram á fimm tíma til viðbótar í þessu
pyntingartæki sem flugvélasæti eru. Mig grunar satt að segja að þeir
sem hanni þessi sæti hafi aldrei flogið langflug. Og alls ekki með
börn. T.d. er lífsins ómögulegt að fá arminn milli sætanna að haldast
uppi þ.a. hægt sé að treysta að hann komi ekki húrrandi niður. Síðan er
lagið á þessum sætum bara aldeilis ómögulegt. Svipað og
tannlæknastólar, búnir til eftir einhverri meðaltalspersónu sem er bara
ekki til.

En það fór betur en á horfðist, mér tókst að koma Rúnari Atla þannig
fyrir að hann gat sofið áfram og ég dottað með. Hins vegar slappar
maður engan veginn af þegar barnið er sofandi við hliðina á manni og
gæti dottið niður á gólf... En guttinn svaf örugglega í fimm og hálfan
tíma og var bara hress á milli. Reyndar kastaði hann upp í lendingu, en
það reddaðist nú. Blauttissue og bréfaþurrkur ávallt tilbúnar :-)

Tinnu Rut leið heldur ekki vel þegar hún vaknaði rétt fyrir morgunverð.
Munaði minnstu að hún kastaði upp, en það leið svo hjá. Nóg að gerast.

Á Íslandi lentum við í heilmikilli töf. Flugmaðurinn virðist hafa
einhverjar ákveðnar 15 mínútur til að koma sér af stað. Einhverra hluta
vegna dróst það hjá okkur og það þýddi bara klukkutíma seinkun. Og
allir komnir út í vél. Þannig að við sátum í klukkutíma í vélinni fyrir
utan Leifsstöð. Æðislega gaman, eða hitt þó heldur. En Rúnar Atli var í
stuði og eftir matinn svaf hann í góðan klukkutíma.

Á Gatwick var drengur dúndurhress. Hann hljóp um alla rangala sem við
þurftum að fara. Ég held ég hafi bara ekkert haldið á honum. Svo hagaði
hann sér vel á eðalstofunni, reyndar svolítið hvell röddin stundum, en
ekkert sem var neinum til ama.

Alveg er frábært að sjá muninn á Rúnari Atla núna og í janúar þegar við
fluttum. Núna spáir hann svo mikið í flugvélarnar og allt sem í þeim
er. Hann lærði núna af reynslu að ekki borgar sig að kalla á
flugfreyjurnar að óþörfu :-) Sá takki var ó-ó eftir það. Síðan spennti
hann á sig beltið og hlýddi orðalaust að ekki mátti taka borðið út fyrr
en sætisbeltaljósið væri farið. Gaman að þessu.

Í heildina gekk ferðin bara vel. Smáleiðindakaflar, en ekkert sem er
ekki þegar farið að gleymast.

HA?

Forsíðufyrirsögn í Fréttablaðinu hljóðaði svo:

„Fyrirliði íslenska landsliðsins ósáttur í leikslok og strunsaði beint út af vellinum: Áhorfandi slasaðist í stúkunni.“

Naumast þetta hefur verið struns á honum Eiði Smára! Oft hefur verið talað um að eiga fótum sínum fjör að launa, en þessi áhorfandi hefur greinilega verið með náladofa í fótunum og ekki náð að forða sér úr vegi Eiðs Smára.

Hvernig er eiginlega með prófarkalestur? Ég meina, á forsíðunni...

Frændurnir

Rúnar Atli kynntist mörgu fólki í Íslandsförinni. Flott fannst honum að hitta Loga Snæ, einn gaur í sinni líkamsstærð. Fór vel á með þeim eins og sést.

Sundgarpar

Við Rúnar Atli höfum tekið sundið með trompi þessa daga á Fróni. Að undanskildum laugar- og sunnudegi höfum við farið í sund á hverjum einasta degi. Ég sé líka mikla breytingu á honum. Fyrsta daginn var hann límdur við mig, grét í sturtu, og var bara almennt ekki sáttur við suma hluti tengda sundferðinni. Í dag, hins vegar, réð hann sér ekki fyrir kátínu í lauginni. Lét sig fljóta á meðan ég var eitthvað að sniglast í kringum hann. Heimtaði margoft að fá að hoppa af bakkanum útí laugina og vildi svo endalausar ferðir í rennibrautinni. Meira að sega reif hann mig úr heita pottinum, sem er okkar afslöppun, til að fara eina bunu til viðbótar. Og sturtan... ekkert mál.

Nú er stefnan að reyna að fara sem oftast í þær tvær sundlaugar í Namibíu sem eru upphitaðar. Önnur er u.þ.b. 90 km fyrir norðan Windhoek, Gross Barmen heitir staðurinn, nálægt Okahandja fyrir þá sem hafa komið í heimsókn. Hin er svipaða vegalengd í suðurátt, í Rehoboth.

Kannski við förum bara núna á sunnudaginn til Gross Barmen, hver veit?

Líður að heimför

Þá er Íslandsheimsókninni að ljúka. Búið að vera gaman, en kannski fullstutt. Í dag hefur verið þeytingur. Klára allt sem þarf að klára. Byrjaði eiginlega í gær þegar ég sló blettinn. Alla 600 fermetrana eða hvað þetta nú er. Svo í dag þurfti að gera við vatnsdæluna sem sér um að húsið fari ekki á flot. Einhver gáfaður hafði notað venjulega kló og vafið einangrunarlímbandi utanum. Svo gaf þetta sig undan veðri og vindum einhvern tímann í sumar og sló allt út í kjallaranum. En nú er þetta komið í lag. Svo þurfti að fara með dót á haugana og setja upp hillur í herberginu hennar Dagmarar. Síðan þurfti að skjótast á pósthúsið og einnig fara í Tryggingarmiðstöðina, því ein taskan kom seint. Einhverjar bætur þarf að fá vegna þess. Annar bíllinn þurfti í viðgerð líka...

Nú sit ég hér dauðþreyttur og pikka þetta inn, en hún Gulla mín er að elda fiskibollur handa okkur. Þannig gómsæti fæst ekki í búðum í Namibíu.

Afmæli

Litli guttinn orðinn tveggja ára!

Afmælisdagurinn hefur verið frekar slappur það sem af er útaf
ferðalaginu í kvöld. Greinilega þótti Rúnari Atla þetta slæmt mál, því
hann heyrðist syngja: „...birthday to you...“

Sem sagt, þarf að syngja afmælissönginn sjálfur!

Styttist...

Þá styttist í brottför, u.þ.b. fjórir tímar þar til vélin fer af stað.
Ekki farið að setja ofan í töskur ennþá... En mun gerast á næsta
hálftíma eða svo. Auðvitað komin spenningur í liðið.

Ofurhugar!

Haldið var niður til strandar um helgina. Svíarnir sem voru hér í heimsókn fóru niðureftir á föstudeginum, með Tinnu Rut sem leiðsögumann. Auðvitað var farið á fjórhjól, hvað annað. Við Gulla og Rúnar Atli héldum síðan niðureftir á laugardeginum. Sá dagur, 26. ágúst, nefnist hetjudagurinn hér í Namibíu og er verið að minnast fallinna stríðhetja. Hvað um það, sum okkar strandarfara sýndum hetjuskap á þessum degi, enda ekki annað við hæfi.

Við fórum í svokallað „foefie“-brun (fbr. fúfí). Einhverjum manni í Swakopmund datt það snallræði í hug að tengja vírspotta á milli tveggja fjallstinda og bjóða fólki að renna sér eftir þessu. Auðvitað gegn greiðslu. Við fórum sem sagt af stað til að prófa þetta ævintýri. Doddi og Gulla reyndar gugnuðu á þessu. Jæja, þau sýndu reyndar aldrei neinn áhuga, verður að viðurkenna. Ég, Pía, Emil og Tinna héldum hins vegar á vit ævintýranna með bros á vör. Reyndar var brosað mismikið þegar verið var á leið upp fjallið. Þurftum við að feta einstigi með hyldýpi á aðra hönd, svo ekki mátti skrika fótur. Hafðist nú að komast á leiðarenda og þá gaf að líta. Þarna var vírinn vafinn utan um klett og síðan lá hann yfir að hinum tindinum, einn kílómetra í burtu. Ekki var stutt til jarðar, svo ekki sé meira sagt. Mun þetta vera lengsta svona strengjabrunbraut í allri veröldinni.

Mönnum leist þannig á að ég væri þyngstur... og átti því að fara fyrstur. Leiðsögumaðurinn sagði að það væri til að sjá hversu langt ég færi upp hinum megin, því þær upplýsingar kæmu sér vel fyrir samstarfsmenn hans sem höfðu þann starfa að hala okkur niður að ferð lokinni. Mig grunaði þó að hugmyndin væri sú að ef sá þyngsti kæmist á leiðarenda án þess að strengurinn gæfi sig þá væru hinir nokkuð öruggir.

Jæja, ég var beislaður upp og síðan látinn góssa af stað. Er skemmst frá að segja að eftir fyrstu metrana var þetta virkilega skemmtilegt. Þjóta þarna áfram á fleygiferð - frjáls eins og fuglinn. Nær maður víst 70-80 km hraða á klst. á þessari braut.

Tinnu Rut leist ekki á þetta, en lét sig engu að síður hafa það að fara niður. Myndin hér að neðan sýnir hana að ferð lokinni, með sólgleraugu að sjálfsögðu. Hún var ánægð að ferð lokinni, ekki síst þar sem Doddi frændi þorði ekki.

Breytingar

Kominn sunnudagsmorgunn. Við Rúnar Atli vöknuðum fyrstir, bökuðum vöfflur og hámuðum þær í okkur með sultutaui. Drukkum te með. Lítið af vöfflum eftir handa hinum ;-)

Annars er ég með hálfgerða strengi í framhandleggjunum. Þannig er að Tinna Rut hefur um nokkurt skeið akíderað fyrir því að skipta um herbergi. Hún hefur augastað á herbergi bróður síns. Auðvitað er hún búin að plana allt og sér fyrir sér að hann, kallanginn, lendi í minnsta herberginu í húsinu. Eftir eldhússkipulagið í gær, þá voru hönnunarsellurnar í fullum gangi hjá okkur öllum og ákveðið var að drífa bara í þessu. Helsta vandamálið var að Tinna Rut sankar að sér alls konar &#8222verðmætum&#8220 og því tók nokkurn tíma að vinna að þessu. Ég fór í að skrúfa í sundur barnarúmið og setja það aftur saman. Síðan þurfti að burðast með stærðarinnar skáp sem Tinna Rut vildi endilega fá með sér. Við drösluðum honum upp tröppurnar fimm í herberginu gamla, einungis til að uppgötva að hann komst ekki út um dyrnar. Góð ráð voru dýr, en sem betur fer eru dyr út í garðinn sem hægt var að nota. Skápurinn fór því aftur niður, út um garðdyrnar, upp tröppur á veröndina, þaðan inn í stofu, upp fleiri tröppur, inn ganginn og komst svo loksins á leiðarenda. Skýrast strengirnir í framhandleggnum af þessu.

En flutningarnir kláruðust að mestu leyti í gær. Einungis tölvuborðið eftir. Nú verður sem sagt skrifstofan okkar í gamla herberginu hennar Tinnu, Tinna komin í gamla herbergið hans Rúnars Atla og svo Rúnar Atli kominn í gömlu skrifstofuna. Hann svaf vært í nótt. Þegar við spurðum hann hvort hann hefði sofið vel, sagði hann: Jáhh.

Eldhúsmál

Skömmu eftir við fluttumst hingað, þá ræddi ég um eldhúsið við eiganda hússins sem við búum í. Mér þótti það alveg mega við smávegis upplyftingu, appelsínugular skáphurðir og gular veggflísar. Eitthvað frá fyrri hluta áttunda áratugarins, ef ekki eldra. Eigandinn, sem er ósköp almennileg kona, þrátt fyrir að vera fasteignasali :-) , melti þetta í einhverja mánuði og ákvað svo að láta skipta um skápahurðir og borðplötur. Skemmst er frá að segja að hún varð mjög óánægð með útkomuna, og eftir fundarhöld með mér og eiganda eldhúsinnréttingaverslunar þá var ákveðið að við Gulla færum að skoða eldhúsinnréttingar. Við eyddum tveimur tímum í morgun í versluninni og virðist allt stefna í gjörbyltingu í eldhúsmálum.

Þetta var nú svolítið merkileg lífsreynsla. Að ákveða hvernig maður vill hafa eldhúsið sitt, en þurfa ekki að borga neitt. Hafa engan snefil af tilfinningu fyrir verðum. En við ákváðum bara að njóta þess. Líklega ekki oft sem svona tækifæri gefst.

En svolítið er skondið með konuna sem á húsið. Hún rekur fasteignasölu, sem fyrr sagði, ásamt nokkrum sonum sínum. Hún er voðalega sparsöm, af gamla skólanum segir hún, og vill alltaf reyna að nýta það sem fyrir er. Synir hennar hins vegar, skilja ekkert í þessum nánasarhætti í móður sinni og reyna að telja henni trú um að best sé að henda út gömlu drasli og setja nýtt í staðinn. Þeir virðast hafa vinninginn sem stendur í eldhúsmálum, enda var móðirin mjög ósátt við eldhúsið eftir breytingarnar. Við njótum því góðs af sem stendur.

Merkisdagur

Gulla minnti mig á það í morgun að í dag eru nákvæmlega 15 ár síðan við
lögðumst í víking og fluttumst til Vancouver. Meiningin var að vera
eitt ár í námi þar og koma svo heim. Tólf ár liðu hins vegar áður en
haldið var heim og síðan eftir tvö og hálft ár heima var aftur lagst í
víking.

Einhverja skýringu hljóta sálfræðingar að eiga á svona löguðu.

Flakk

Sælt veri fólkið.

Undanfarið hef ég verið á endalausum þeytingi í vinnunni. Í síðustu
viku júlímánaðar þurfti ég að fara til Lüderitz, sem er eins mikið útúr
og hægt er hér í Namibíu. Ég þarf að fara þangað öðru hverju og flýg
yfirleitt. Í þetta sinn var ákveðið að keyra og nýta ferðina til
fundarhalds í bæ einum á leiðinni. Til að komast til Lüderitz frá
Windhoek þarf að aka 850 kílómetra. Aðeins. Þetta ferðalag tók þrjá
daga, einn dag í akstur suðureftir, einn til funda, og einn til aksturs
aftur heim. Kom heim undir kvöldmat á fimmtudegi. Síðan á sunnudeginum
var aftur lagt af stað. Nú var hins vegar stefnt norður á bóginn, til
bæjar sem heitir Oshakati. Þangað er nú styttra, ekki nema 750
kílómetrar u.þ.b. Þar eyddi ég fjórum nóttum og kom aftur heim á
fimmtudaginn í síðustu viku. Sýnist mér að aksturinn hjá mér hafi
slagað hátt í 4.000 kílómetra á þessum níu dögum.

Í dag þurfti ég svo á fund í Usakos. Þangað eru ekki nema 211
kílómetrar, svo ég skaust þangað bara eftir hádegið. Lagt af stað
rúmlega tvö, fundur hófst kortér fyrir fimm í rúman hálftíma og svo
brunað til baka. Kominn heim rétt eftir kvöldmat. Það tekur varla að
nefna svona ferðir.

Matarboð

Buðum fólki heim á laugardagskvöldið. Auðvitað var grillað, hvað annað? Grillið hefur varla fengið tíma til að kólna frá því það var keypt. Toppurinn var þó ostakaka sem ég eyddi góðum hluta morgunsins í að útbúa. Tókst alveg glettilega vel, þótt ég segi sjálfur frá. Grillaði svo skötusel eftir einhverri uppskrift úr Gestgjafanum. Tandori kjúkling líka og eitthvað fleira.

Svo var setið við nýja borðið frameftir kvöldi og kjaftað og svoleiðis. Nýju garðhúsgögnin reyndust vel, ekki síst vínvagninn...

Setti gemsann svo á hljótt áður en farið var í rúmið. Fékk nefnilega einhver sms sem bentu til þess að ákveðnir „vinir“ væru að skemmta sér í sumarbústað einhvers staðar á Fróni. Ég er af reynslu farinn að vita hvað klukkan slær, enda sá ég í morgun að einhver hafði hringt kortér fyrir eitt um morguninn að namibískum tíma.

Þá var ég löngu sofnaður.

Og svaf vært.

Búðaráp og ÞEIR

Fórum í búðarölt í dag. Ég, Tinna Rut og Rúnar Atli. Höfum nú oft gert
þetta á föstudagseftirmiðdögum, en skrifstofan hjá mér er lokuð eftir
hádegið. Byrjum hálfátta á morgnana til að bæta það upp.

Hvað um það, hvað um það. Við fórum sem sagt í búðir. Fórum í Wernhil
kringluna og erum búin að fara í tvær búðir og á leið í þá þriðju,
þegar kona vindur sér að mér og spyr, næstum með þjósti, hvort ég eigi
þennan dreng þarna. Þessi drengur var Rúnar Atli sem var einhverjum
skrefum á eftir mér. Stundum þýtur hann framúr og stundum dregst hann
afturúr, svona eins og gengur. Jú, jú, ég kannast við að eiga hann. „Þú
verður að gæta hans betur, ÞEIR grípa börnin og hlaupa,“ sagði hún.

Ókeiiii...

Henni þótti greinilega fullmikið kæruleysi að leyfa drengnum að rölta
um sjálfum. Ég, hins vegar, gat nú ekki alveg áttað mig á hverjir ÞEIR
væru eiginlega. Horfði svona aðeins í kringum mig eftir þetta,
laumulega að sjálfsögðu, en sá ÞÁ hvergi. Aðallega var fjölskyldufólk á
röltinu þarna og einhverjir krakkar, táningar, að drepa tímann. Ósköp
svipað og í Kringlunni eða Smáralindinni.

Ég mun svipast eftir ÞEIM í framtíðinni.

Bíltúr

Við Gulla skruppum í bíltúr í dag. Ég þurfti að fara til Usakos, sem er
í rúmlega 200 km. fjarlægð frá höfuðborginni. Sáum slæðing af bavíönum
á leiðinni, virtust hafa hrakist í átt að veginum vegna sinuelda sem
eru ekki óalgengir á þessum árstíma.

Ég heimsótti leikskóla sem við styrkjum í Usakos. Oft er erfitt að fara
í svona heimsóknir því manni eru sagðar sögur af börnunum. Ekki
skemmtilegar sögur, heldur sagt frá því hvaða foreldrar hafa eyðni, hvaða börn hafi misst foreldri, eitt eða bæði, úr eyðni og
líka hvaða börn hafa eyðniveiruna í sér. Get ekki annað en hugsað
hversu heppin við séum.

Kíktum á rússneskan snikkara sem hefur aðsetur í Karibib, bær 30 km.
nær höfuðborginni heldur en Usakos. Hann smíðar ótrúlegustu hluti úr
því hráefni sem Namibía býður upp á, s.s. steinum, dýrahornum og
skinnum. Þarna eru einhver þau flottustu húsgögn sem ég hef á ævi minni
séð, a.m.k. þau óvenjulegustu. Stólfæturnir eru úr kuduhornum, það eru
snúnu dýrahornin, ofboðslega flott. Við eigum örugglega eftir að versla
eitthvað af honum áður en yfir lýkur hér í Namibíu. En það erfiða
verður að velja hvað eigi að kaupa.

Stundum er maður bara þreyttur

Dagar lengjast

Þá er háveturinn smám saman að hörfa. Enn er svolítið kalt á morgnana, en þó ekki eins og var fyrir nokkrum vikum. Dagarnir eru smátt og smátt að lengjast og við að byrja að undirbúa vorkomu. Í gær fórum við og fjárfestum í garðhúsgögnum, borði og stólum. Úr tré, enda orðin virkilega þreytt á plastdraslinu sem maður hefur bögglast með ár eftir ár. Engu að síður þarf nú að gæta að því að skrúfur séu fullhertar og vorum við Rúnar Atli settir í það eins og sést. Gulla var sennilega upptekin með gin og tónik...


Síðan lét ég gamlan draum rætast og notaði grillið til að malla pottrétt. Hér í Namibíu, og reyndar í Suður Afríku, er mikil hefð fyrir svona eldamennsku. Notaðir eru sérstakir pottar í svonalagað, potjie kallast þeir, borið fram „pojkí“ og eins og sést á myndinni er grillið okkar útbúið með króki fyrir þesskonar pott.

Ég kveikti upp í spýtukubbunum um eittleytið og var maturinn síðan tilbúinn um hálffimm. Ekkert liggur á í svona eldamennsku og þykir hið mesta fúsk að reyna að flýta fyrir eldamennskunni. Pojkíinn þarf tíma, það er einfaldlega bara þannig. En ég sauð lambaframhryggjarsneiðar, kryddaðar með ýmsum austurlenskum kryddum og síðan var ýmislegt grænmeti í pottinum líka. Tókst þetta nokkuð vel þótt einstaka byrjendaklaufaskapur hafi gert vart við sig. En gómsætt var þetta og hér sést Gulla skenkja Rúnar Atla mat á diskinn sinn. Auðvitað setið við nýja borðið.

Grillað

Skömm er frá því að segja hversu slappur ég hef verið í
grillmenningunni frá því ég flutti hingað fyrir réttum sex mánuðum. Nú
er Namibía þvílíkt grillland, alltaf eru menn að kveikja í sprekum til
að glóðarsteikja mat og ekki er verra að setja pottrétt yfir eldinn og
sitja með bjór í þrjá tíma og horfa á mallið í pottinum. Nei, ég keypti
mér ekki grill fyrr en um síðustu helgi, takk fyrir.

Mér til málsvarnar verður að segjast að ekki er mjög gaman að grilla
fyrir sjálfan sig aleinan, því Tinna Rut mín er ekkert ofboðslega
spennt fyrir svona mat. Því hef ég ekki látið verða af þessu fyrr en
núna, þegar konan er mætt á svæðið. Fjárfesti í nákvæmlega eins grilli
og við áttum hér í den, svona fyrir þær fáu hræður sem mættu í heimsókn
og muna eftir þessu. Fínt grill, með snúningsklemmu og svo er krókur
fyrir pottinn, ef ég fer einhvern tímann útí svoleiðis ævintýri.

Ég grillaði sem sagt um síðustu helgi, en rak mig á það að um
hálfsexleytið er komið kolniðamyrkur og því erfitt að sjá hvernig
gengur með steikurnar. Þetta tókst nú ágætlega engu að síður, en
óþægilegt að elda eftir lyktarskyni einu saman. Svo grillaði ég aftur í
dag, en ekki fyrr en búið var að fjárfesta í nauðsynlegu grilláhaldi.
Nefnilega ennisljósi, halogenperuljós fest með teygju yfir höfuðið.
Gegt kúl, eins og mér skilst sé sagt. Þetta var þvílíkur lúxus að því
fá bara engin orð lýst. Nú lýsir maður, þó ekki gegnumlýsir, steikurnar
og veit upp á hár hvenær þær eru tilbúnar.

Þannig þið sem ætlið að mæta í heimsókn getið farið að hlakka til
safaríkra grillkræsinga.

Rúnarsíska

Undanfarið hefur Gulla staðið fyrir mikilli herferð að kenna syni sínum
fleiri orð. Hefur honum farið mikið fram, a.m.k. eru foreldrarnir
þeirrar skoðunar. Það er ótrúlegt hvað eyru foreldranna eru næm fyrir
örlitum hljóðbreytingum sem gjörbreyta merkingu orðanna og þar með er
komið nýtt orð í orðasafnið.

Eitt orð hefur þó furðað okkur undanfarið. Veit ég varla hvernig á að
skrifa þetta, en helst hljómar það „glogb-glogb.“ Ekki leikur neinn
vafi á hvað drengurinn er að tala um. Þegar þetta „glogb-glogb“ er
notað, þá vill hann fá mjólk. Mikið höfum við velt því fyrir okkur
hvernig stendur á þessari undarlegu málnotkun drengsins. Ekki líkist
þetta mjólk, eða milk, eða Milch. Nei, helst vorum við á því að þetta
hlyti að vera Damaramál vinnukonunnar og barnfóstrunnar. Í hádeginu á
miðvikudag er Lidia að strauja skyrturnar mínar og einhverra hluta
dettur mér í hug að spyrja hana hvernig maður segi mjólk á hennar máli.
Ekki man ég lengur hvaða orð hún notaði, en minnir það hafi byrjað á
„dæ“ eða a.m.k. í þá áttina. Hljómaði ekkert líkt „glogb-glogb.“ Enn
var málið orðið dularfyllra. Svo heyrum við að Lidia er að segja
eitthvað við hana Floru sem kemur hálfskömmustuleg inn í eldhús og fer
að segja okkur frá því að hún hafi kennt drengnum þetta orð. Það þýði
reyndar ekki neitt, en henni fannst einn daginn svo fúlt að hún skilji
ekki það sem Rúnar Atli segir við hana að hún ákvað að búa til nýtt orð
sem hann skildi ekki. Það var „glogb-glogb“. En ekki dreymdi hana um
hversu miklu ástfóstri hann tæki við orðið.

Margt er undarlegt í kýrhausnum.

Leikkonan

Dagmar - kortér í frumsýningu... „break a leg...“

Guttinn

Ferðalagið - þriðja og lokafrásögn

Við fórum í aðra hristingsferð á fimmtudeginum og síðan á föstudeginum
ókum við norður í land, nær alla leið til Angóla, og fikruðum okkur svo
í austurátt. Hef nú litlu frá að segja frá þessum dögum sem heima á
hér. En síðan á laugardeginum þá fórum við í Etosha þjóðgarðinn. Nóg
komið af vinnu hjá mér og tími til kominn að slaka aðeins á. Við mættum
í garðinn klukkan ellefu og vorum síðan í góða fjóra tíma að aka til
baka í vestur þar til við komum að næturstað.

En eitt er á hreinu núna eftir þessa ferð. Uppáhaldsdýrin hans Rúnars
Atla eru ekki fílar eða gíraffar eða antílópur eða sebrahestar. Nei,
uppáhaldið hans er „muuh.“ Já, beljur. Jæja, kannski ætti ég frekar að
segja nautgripir. Í þessari ferð sáum við mýgrút af nautgripum og
alltaf fannst drengnum þeir jafnspennandi. Leiðsögumanninum okkar í
Etanga fannst allt jafnmerkilegt að hann skyldi þekkja nautgripi og það
úr mikilli fjarlægð. Og ef hann sá önnur dýr, asna eða geitur, þá vissi
hann að þetta var ekki „muuh.“

Í Etosha ókum við fram á einn fíl, eins og myndin hér gefur til kynna.
Við stöðvuðum bílinn og horfðum okkur máttlaus, ja, við Gulla, en Rúnar
Atla fannst þetta frekar lítið spennandi. A.m.k. gaf hann lítið út á
þennan grip. Fíllinn var þarna rétt við veginn að narta í laufblöð og
grasstrá og skipti sér lítið af okkur. Alltaf finnst mér jafnlygilegt
að sjá fíla og gíraffa. Sér í lagi ef þau taka upp á því að skokka af
stað. Það sér maður gíraffana gera oft. Og síðan þegar þeir glenna í
sundur framfæturna til að fá sér að drekka. Ótrúlegt að fylgjast með
þessu.

Við komum síðan að gististaðnum. Við fengum fínan kofa, rétt hjá
vatnsbólinu, svo það var stutt að fara til að sjá hvort eitthvað
spennandi væri í gangi. Við komumst að því að Rúnar Atli er eiginlega
aðeins of ungur fyrir svona vatnsbólagláp. Hann nefnilega skilur ekki
af hverju maður á endilega að hvísla þegar verið er að fylgjast með
villtum dýrum við vatnsból. Öðru ferðafólki þótti ekkert spennandi
þegar það hélt niðri í sér andanum og allt í einu heyrðist skærri
barnaröddu: „mamma“, eða „pabba.“ Mjög lítill húmor fyrir svona löguðu.
Hann fór því snemma að sofa þetta kvöldið.

Við kíktum öðru hverju á vatnsbólið. Sáum fílahjörð og ýmis fleiri dýr.
En hápunkturinn voru ljón sem mættu allt í einu á svæðið. Við misstum
nú af aðalstuðinu, þegar ljónin tvö nældu sér í eina antilópu þarna við
vatnsbólið, springbok var þetta. Ég hins vegar sá þegar þau voru að
gæða sér á þessu í mestu makindum. Ég hef ekki séð ljón áður svona úti
í náttúrunni og ótrúlegt var hvað þau féllu inn í umhverfið. Þau voru
svona 3-400 metra frá okkur, en maður sá þau varla. Ekki fyrr en ég
náði í sjónauka áttaði ég mig á því hvað þau voru með. Þetta var
svolítið óraunverulegt að sitja þarna öðrum megin við steinvegg og
örfáa metra í burtu hafði antílópan nýlega týnt lífi og var étin fyrir
framan okkur. Undarlegt.

En við áttum fína kvöldstund þarna. Grilluðum okkur mat og höfðum það
bara gott. Lögðum svo snemma af stað á sunnudeginum til baka, komin með
heimþrá, og ókum bara í einni lotu heim á leið. Vorum komin til
Windhoek skömmu fyrir hádegi.

Allt í allt ókum við 2.400 kílómetra á þessari viku. Enda vorum við
þreytt þegar heim kom.

Ferðalagið - önnur frásögn

Svo hófst vinnan. Fundur sem átti að vera klukkan níu frestaðist fram
yfir hádegi, en í staðinn var farið með okkur í sýnistúr um bæinn. Við
byrjuðum á því að rekast á þorpshöfðingann úr þorpinu sem við erum að
vinna í, Etanga heitir það, svo við hann var spjallað. Alltaf undarlegt
að tala við fólk þegar þarf túlk. Ég á alltaf í erfiðleikum með að nota
aðra persónu í svoleiðis samtali, því ég hef á tilfinningunni að ég sé
að tala við túlkinn og nota því þriðju persónu um viðmælandann. Sama
hvað ég einbeiti mér að því að breyta þessu þá gengur það mjög illa.

Hvað um það, síðan hittum við nokkrar konur frá Etanga. Þær klæðast á
hefðbundinn Himba hátt, og búnar að smyrja á sig kreminu rauða. Þessar
konur voru að koma með lasið barn á spítalann og höfðu búið um sig í
kofaskrifli á lóð sem þorpshöfðinginn á. Kofinn samanstóð af
trjágreinum og ullarteppum. Þarna voru þær búnar að búa í einhvern tíma
og sáu fram á að vera í viku til tvær til viðbótar. Þær báðu túlkinn
okkar fyrir alla muni að biðja fjölskylduna sína í Etanga að senda sér
eina geit með næstu bæjarferð. Geitina er nefnilega hægt að selja og
kaupa síðan mat og aðrar nauðsynjar. Fyrir góða geit fást um 300
Namibíudalir, u.þ.b. 3.300 krónur.

Síðan fórum við aðeins útfyrir Opuwo og gengum á fjöll. Ja, aðeins upp
í hlíðarnar. Þar hittum við fólk sem var langt að, býr í 2-300 km
fjarlægð frá bænum. Þeirra ættbálkur er flinkur í að búa til skartgripi
og koma þeir því alla leið að heiman, búa til skartgripi úr járnarusli
og selja. Síðan þegar hagnaðurinn er orðinn nægur, þá er verslaður
matur fyrir hann og síðan farið heim með matinn.

Síðan hittum við það sem hér kallast „hefðbundinn læknir,“ gætum kallað
grasalækni, eða jafnvel skottulækni. Þessi hafði öðlast sínar
læknagáfur þegar frændi hans, sem verið hafði læknir, lést. Eftir það
varð þessi maður læknir. Hann var nú ekki mjög gamall, kannski rúmlega
þrítugur og hálfu höfði hærri en ég. Athygli mína vakti að undir
hefðbundnum himbaklæðunum var hann í Inter Milan treyju. Hann varð nú
hálffúll út í mig þegar ég færði honum ekki neitt að gjöf. En svo er nú
það.

Næsta dag, miðvikudag, var svo lagt af stað til Etanga. Það var nú
meira ferðalagið. Vegalengdin var eitthvað rúmir 100 km, en þvílíkan
tíma sem ferðalagið tók. Vegirnir voru, ja, ég veit ekki alveg hvernig
ég á að lýsa þeim, nema kannski að á stórum köflum voru þetta eiginlega
ekki vegir. Mikið af grjóti og holum og sums staðar vantaði bara í
veginn. Iðulega vorum við að drattast þetta á 30-40 km hraða og fannst
stundum að fullhratt væri ekið. Sem betur fer er Hiluxinn góður í svona
hluti.

Við skoðuðum fjóra færanlega leikskóla, þ.e.a.s. 25 fermetra tjöld sem
eru notuð fyrir leikskóla. Himbarnir eru hirðingjar og færa sig því oft
úr stað. Þá þarf leikskólinn að færast líka. Rúnari Atla leist ekki
alveg á þessa hluti í byrjun, en svo þegar hann sá leikföng, þá hægt og
rólega færði hann sig upp á skaftið. Var frábært að sjá glókollinn hann
umkringdan 20-30 hörundsdökkum börnum.

En ekki væri þetta líf mikið fyrir okkur. Við einn leikskólann kom
kvennasendinefnd sem bað um aðstoð við borun eftir vatni. Þær þurfa
nefnilega á hverjum degi að arka langar leiðir og fylla 25 lítra brúsa
af vatni og koma honum aftur til baka í húsið sitt. Langar þeim í
vatnsbrunn með dælu og vatnsleiðslu inn í þorpið. Munið þetta næst
þegar þið burstið tennurnar eða farið í sturtu.

Síðan lentum við í sjúkraflutningum. Vorum við spurð hvort við gætum
keyrt ungabarn og móður þess til Etanga, en þar er heilsugæslustöð. Jú,
jú, ekki var það neitt vandamál. Farið var að búa um hana aftur á
pallinum á bílnum og áður en ég vissi af voru fimm manneskjur komar um
borð, innan um allt okkar hafurtask. Síðan var þjösnast yfir holt og
hæðir, steina og holur, með þetta fólk innanborðs. Voru þau ósköp ánægð
yfir því hversu ferðin tók stuttan tíma. Þarna er lítið um bílaferðir,
oft líða dagar án þess að bíll keyri um þessa vegi. Engir símar eru
þarna og bara mest lítið samband við umheiminn.

Til baka komumst við á gistiheimilið um kvöldmatarleytið og vorum við
alveg búin eftir ferðalagið. Held ég við höfum öll verið steinsofnuð
fljótlega upp úr átta um kvöldið.

Ferðalagið - fyrsta frásögn

Við lögðum af stað nokkuð eftir hádegi á sunnudegi fyrir viku. Tinna
Rut kom ekki með, bæði vegna skóla og eins hafði hún takmarkaðan áhuga,
svo ekki sé sterkar kveðið að orði. Flora tók að sér að vera í húsinu á
meðan, þ.a. Tinna yrði nú ekki alein. Fyrsta daginn ókum við u.þ.b. 350
km. Lítið markvert gerðist á leiðinni, við kíktum þó í eina heimsókn á
stað sem heitir Otjiwarongo, og um kvöldmatarleytið komum við á fyrsta
næturstað, Ombinda heitir gististaðurinn, rétt utan við bæ sem ber
nafnið Oujto. Þar var flott þjónusta, heljarinnar matseðill, og vorum
við hrifin af þessu stað. Flott villibráðarsteik og fleira nammigott.

Að loknum morgunverði næsta dag, var síðan haldið af stað á ný. Ókum
við svipaða vegalengd og deginum áður, en nú var meirihluti leiðarinnar
malarvegur. Síðan var um 50 km. kafli sem miklar framkvæmdir eru í
gangi, sennilega á að leggja bundið slitlag fljótlega, og gekk ferðin
frekar hægt. Við komum að lokum til áfangastaðar, Opuwo, um miðjan
eftirmiðdag. Opuwo er sérkennilegur staður. Svipað og á Íslandi virðist
alltaf vera rok þarna og þar sem flestar götur eru ekki malbikaðar, þá
þyrlast oft upp sandurinn og berst yfir allt. En þarna úir og grúir af
fólki, allskonar fólki. Opuwo er þjónustumiðstöð nærliggjandi sveita og
því er mikill erill og fólk kemur hvaðanæva að. Þarna rekst maður á
fólk í jakkafötum, fínpressuðum. Reyndar er lítið af þess háttar
fuglum. Og síðan fólk í hefðbundnum himbaklæðum, og svo bara er öll
flóran þar á milli. Þessi fjölbreytileiki í útliti fólks gerir Opuwo
mjög sérstakan bæ fyrir utanaðkomandi. En í augum heimafólks er ekkert
undarlegt við þetta. Á þessu svæði Namibíu býr fátt af hvítu fólki.
Rúnar Atli vakti því nokkra eftirtekt og sýndist manni að margir, sér í
lagi krakkarnir, hefðu varla nokkurn tímann séð barn af okkar
litarhætti, og einnig virtist ljós háralitur hans vekja eftirtekt. Ekki
dró úr athyglinni, að drengurinn var nokkuð pirraður þegar við fórum í
matvörubúð og tók smáraddbandaæfingu, foreldrunum til mikillar ánægju.
Var guttinn orðinn það reiður, að hársvörðurinn varð rauður... stuð.
Þetta jafnaði sig nú síðan allt að lokum.

Meira síðar.

Komin heim

Rétt að láta vita að við erum komin heim eftir vikuferðalag. Erum ánægð
en þreytt. Mun skella inn einhverjum ferðasögum á næstunni.

Gulla komin

Í gærmorgun lenti Gulla heilu og höldnu hér í Windhoek. Flugið gekk
ágætlega, þótt ekki væri mikil hvíld á langa fluginu. Miklir
fagnaðarfundir urðu, en Rúnari Atla fannst greinilega undarlegt að
mamma hans væri bara allt í einu komin. En sú undrun hvarf fljótlega og
nú límir hann sig við mömmu sína.

Að sjálfsögðu var byrjað að fara á kaffihús, enda eldsnemma morguns.
Já, ég ætti kannski að nefna að ég, Tinna Rut og Rúnar Atli vorum mætt
út á völl tíu mínútum áður en vélin lenti. Bara svo það sé nú allt á
hreinu.

Haldið var upp á 17. júní hér í Windhoek, en allir fjórir íslenskir
starfsmenn ÞSSÍ í Namibíu áttu fjölskyldumeðlimi í flugvélinni sem
Gulla kom með og því þótti tilvalið að hittast seinnipart dags og halda
upp á lýðveldisdaginn. Ekki fór mikið fyrir rigningu og roki hér. Ef
einhver vildi vita það.

Í dag á síðan að leggja af stað í langan leiðangur. Ég þarf að skoða
verkefni lengst norður í landi og ákváðum við að gera túristaferð úr
þessu að hluta. Hugmyndin er að enda í Etosha þjóðgarðinum og leyfa
Rúnari Atla að sjá fíla, gíraffa og fleira í þeim dúr. Við komum ekki
til baka fyrr en eftir viku, svo líklega verður þessi dagbókarsíða
þögul næstu vikuna.

Þar til næst.

Útungunarparadísin Namibía

Oft hefur nú verið rætt um að gera Ísland að einhvers lags skattaparadís til að draga að erlenda kaupahéðna og ríkisbubba. Einstaka sinnum hefur vaknað svona umræða hér í Namibíu líka. En nú virðast mál vera að þróast þannig að öðrum vísi paradís verði hér: útungunarparadís.

Mér kom þetta í hug þegar ég hlustaði á útvarpsfréttirnar á leiðinni í vinnuna í morgun. Fór þulurinn að segja frá því að söngfuglinn síkviki, Britney Spears, hefði haft samband við aðstoðarráðherra ferðamála í Namibíu og spurt hvort hún mætti ekki koma til Namibíu og fæða sitt annað barn hér. Á hún víst von á sér í október.

Varla vissi ég hvort ég ætti að hlæja eða gráta þegar ég heyrði þessa frétt. Undanfarið hef ég verið duglegur við lestur slúðurblaðanna sem hún dóttir mín kaupir í viku hverri, og verð ég að viðurkenna að af öllum þeim stjörnum sem skrifað er um þá vorkenni ég henni Britney einna mest. Virðist vera almennt eineltisleyfi á hana og þeim mun verr sem hún lítur út á myndum, þeim mun betra. Man ég ekki eftir einni einustu slúðurgrein sem rakkar hana ekki niður, hvort sem er fyrir að vera slæm móðir, að hugsa ekki um útlitið eða bara að vera einfaldlega sú ömurlegasta af öllu ömurlegu.

En forvitnilegt verður að sjá hvort einhver alvara er í þessu, eða hvort þetta er einfaldlega gabb. Ferðamálaráðuneytið er núna í óðaönn að reikna út efnahagslegan ágóða landsins af komu Jolie og fylgdarliðs. Er álitið að fjöldi bandarískra ferðamanna muni snaraukast í kjölfar veru þeirra hér.

Mun Britney hafa sömu áhrif?

Styttist biðin

Þá er að styttast í hana Gullu. Nú er hún sjálfsagt komin langleiðina til Keflavíkur. Hún lendir hér korter fyrir
átta í fyrramálið og þá verður gaman. Mikill spenningur hérna megin.
Meira að segja Rúnar Atli veit að eitthvað mikið er í gangi sem tengist
mömmu hans.

Annars er hann farinn að tengja tölvuna og mömmu sína saman. Undanfarna
daga höfum við spjallað saman í gegnum Skype og Rúnar Atli hefur
iðulega verið á staðnum. Nú, ef ég sest við tölvuna, kemur hann
hlaupandi, bendir á tölvuna og hrópar „Mamma, mamma."

Bati gengur vel

Svona rétt að láta vita að Rúnar Atli braggast vel. Hann er farinn að nota handlegginn á fullu og sést varla að nokkuð hafi verið að. Gott mál.

Góður endir

Allt virðist nú vera að komast í lag hjá honum Rúnari Atla. Við mættum
á spítalann rétt fyrir klukkan eitt eftir hádegi, og fljótlega þar á
eftir vorum við komin á dagdeildina. Þar fékk Rúnar Atli aðgang að
þessu fína skærgula rimlarúmi. Það versnaði nú í því þegar átti að
skipta um föt á drengnum. Hann harðneitaði spítalanærfötum, barðist um
á hæl og hnakka, svo ég hreinlega gafst nú upp. Þetta voru nú ekkert
mjög sexí nærur þannig ég skildi drenginn nú ósköp vel.

Eftir einhverja stund fórum við inn á skurðdeildina. Þar var ég klæddur
upp í grænan slopp, hárnet og skóhlífar sem hefðu hæft ágætlega á
norðurskautinu. Meira að segja Rúnar Atli fór að hlæja þegar hann sá
múderinguna á mér. Góður með sig, losna við spítalanærurnar og hlæja
svo að mér.

Svona um korter yfir tvö var svo kallað í okkur inn á skurðstofuna og
svæfingalæknirinn útskýrði allt fyrir okkur. Ég sat með Rúnar Atla í
fanginu og setti grímuna fyrir andlitið á honum og svo bara sofnaði
hann þarna í fanginu á mér. Auðvitað sýndi hann mótþróa fyrst, en það
dugði nú skammt. Hann fékk sínu framgengt með nærurnar, en hér var sko
ekkert elsku mamma neitt.

Síðan fór ég fram og beið. Biðið var nú ekki nema örfáar mínútur, því
læknirinn var snöggur að þessu. Hann sagði að þetta hefði gengið vel,
en hann var búinn að segja mér að ef illa gengi gæti þurft að opna
handlegginn. Sem betur fer þurfti ekkert svoleiðis. Hann sagði mér að
áður en hann byrjaði þá gat hann sett olnbogann í 90 gráðu horn, þá
læstist allt. Þegar hann var búinn að smella þessu á sinn stað, þá var
hægt að beygja olnbogann alveg eins og ætlast er til.

Síðan var bara að bíða eftir að drengurinn vaknaði. Þegar mér var
farinn að lengja biðin fór ég að tala við hann og viti menn, opnar hann
bara augun. Góð tilfinning það. Síðan fórum við aftur á dagdeildina og
vorum þar í einhverja stund á meðan hann var að jafna sig. Útskrifaður
klukkan tuttugu mínútur yfir þrjú.

Svo var bara að labba og borga, litlar 45 þúsund krónur. Svo er bara að
senda reikninginn til Íslands og vona að einhver sé til í að taka þátt
í þessu ævintýri.

En það varð strax mikill munur á Rúnari Atla. Svona klukkutíma eftir að
við komum heim var hann farinn að nota hendina, auðvitað ekki eins og
hún ætti að vera en mikil framför samt. Svo er hann allur krambúleraður
eftir lækninn, verður sjálfsagt marinn og blár næstu daga.

En allt er gott sem endar vel.

Birtir til

Jæja, þá birtir nú aðeins til í málum Rúnars Atla. Hann fór úr
olnbogaliði er nýjasta sjúkdómsgreiningin. Réttara sagt fór mjóa beinið
í framhandleggnum úr liði. Þetta er víst langt frá því að vera óalgengt
með börn á þessum aldri. Gerist oft þegar foreldrar rykkja í hönd eða
úlnlið barnins. T.d. ef barnið hrasar þá kippir maður oft á móti, þá
getur þetta gerst. Síðan ef börnunum er lyfti upp úr rúminu á
handleggjunum, þá getur þetta komið fyrir líka. Það finnst mér líklegt
að hafi gerst í tilviki Rúnars Atla, því hann var rétt kominn upp úr
rúminu þegar ég kem heim. Og þá sást þetta fyrst. Karlanginn.

Læknirinn reyndi að kippa honum í liðinn í morgun, en það tókst ekki.
Hann sagði að þegar liðnir væru tveir sólarhringir væri þetta orðið svo
stíft og bólgið að erfitt væri að koma beininu aftur til baka. Því þarf
að svæfa drenginn og gera þetta síðan.

Eigum við tíma núna klukkan tvö eftir hádegi, eitt að íslenskum tíma,
og mæting klukkutíma fyrr. Við vonum það besta, að sjálfsögðu, en
léttirinn er mikill að komið skuli vera á hreint hvað sé í gangi.

Úrslit 4-2!

Nei, ekki er nú átt við opnunarleik HM í Þýskalandi, þótt úrslitin séu
þau sömu.

Hún Tinna Rut hefur um nokkura mánaða skeið stundað knattspyrnuæfingar
með stúlknaliði framhaldsskóla heilags Páls. Fyrir nokkrum vikum hófst
síðan keppni milli framhaldsskóla landsins og er þar um að ræða stúlkur
undir 17 ára aldri. Tinna Rut ætti reyndar, sem og margar stöllur
hennar, að vera í undir 15 ára hópi, en þar vantar lið til að keppa
við. Fyrstu tveir leikirnir töpuðust án þessa að valkyrjur heilags Páls
næðu að koma knettinum í mark mótherjanna. Þriðji leikurinn vannst
síðan, en það kom til vegna þess að mótherjinn mætti ekki. Síðan kom að
fjórða leik. Það var gegn hinum svonefnda þýska skóla, en leikskólinn
hans Rúnars Atla er deild innan þess skóla. Er skemmst frá að segja að
nú small sóknarleikur okkar stúlkna saman og vannst leikurinn með
fjórum mörkum gegn tveimur. Mikil var gleðin í herbúðum heilags Páls.

Tinnu Rut finnst þetta nokkuð skemmtilegt. Keypti sér knött um daginn
til að æfa sig heima fyrir. Hún spilar vinstra megin á miðjunni og
finnst því að æfa þurfi upp knatttækni vinstri fótar sem er ekki hennar
aðalfótur.

Svo er bara að taka næsta leik!

Kúkur á klaka...

Æ, ekki leið mér nú vel í gær. Kom heim í hádeginu og þá var Rúnar Atli
eitthvað svo undarlegur. Ég fór að fylgjast betur með honum og sá þá að
hann hlífði alveg hægri hendinni, hreyfði hana bara ekki neitt. Þarna
var hann nývaknaður, svo mér datt nú í hug að hann hefði legið illa, en
þetta lagaðist ekki og hvein í honum ef eitthvað var komið við
handlegginn.

Ég ákvað að bíða ekkert, enda föstudagseftirmiðdagur, og fór beint til
læknis með drenginn. Heimilislækninum fannst þetta allt mjög undarlegt
og sendi mig til barnalæknis. Ég ætti kannski að nefna að fyrir svona
tíu dögum stakk mænusótt sér niður hér í fátækrahverfi borgarinnar. Eru
tíu ár síðan síðasta tilfelli fannst. Tókst nú ekki að greina hana fyrr
en á miðvikudaginn var og eru allir mjög taugaveiklaðir vegna þessa.
Eitt einkennið er lömun útlima og því þótti nú réttara að skoða þetta
betur. Barnalæknirinn skoðaði Rúnar Atla frá toppi til táar, en fannst
ekkert benda til mænusóttar, því engin önnur einkenni er drengurinn
með. Hann er líka bólusettur upp í topp fyrir þessari óáran svo ekki á
hann að geta fengið þetta næstu tíu árin eða svo.

Drengurinn er ekki með neina áverka, en auðvitað detta manni ýmsir
möguleikar í hug þegar svona gerist, sumir verri en aðrir. Við fórum
svo aftur til læknisins í morgun, en hann er á vakt á slysavarðsstofu
hér á besta spítalanum í bænum. Þar var í morgun ekki þverfótað fyrir
foreldrum með lítil börn sín. Allir með miklar áhyggjur vegna
mænusóttarinnar. Rúnar Atli hafði ekki tekið neinum breytingum frá í
gær, svo læknirinn bað mig að koma með saursýni frá drengnum, tvö með
a.m.k. 24 tíma millibili. Þau eru notuð til að prófa fyrir
mænusóttinni. Mikil áhersla var lögð á að kæla sýnin niður og koma með
þau vel kæld. Því fyrirsögn þessarar dagbókarfærslu. Þetta var mjög
athyglisvert að nota hálfa klemmu til að skammta úr bleyjunni ofan í
glasið sem ég fékk. Síðan að ganga frá þessu tryggilega innan um ísmola
og koma þessu á slysadeildina. Skemmtilegt.

En segjast verður að Rúnar Atli er þrælhress. Þetta virðist ekkert fara
í skapið á honum. Stundum gleymir hann sér reyndar og þá finnur hann
til. En þó virðist hann nú aðeins vera farinn að nota hendina til að
styðja við hluti, svo ég vona nú það besta. Mér virðist þetta líkjast
einna helst tognun. Þetta er nú heldur öfgakennd leið til að gera
drenginn örvhentan.

Við eigum að mæta í fyrramálið á nýjan leik og síðan verða sjálfsagt
teknar röntgenmyndir á mánudag ef allt er óbreytt. Sú deildin er lokuð
um helgar nema í neyðartilvikum og þetta telst nú ekki alveg svoleiðis.
Sem betur fer.

Afmælissöngur

Kæra Dagmar Ýr.

Ég er nú ekki söngmaður mikill. Var reyndar um tíma í skólakór MR og
varð svo frægur að syngja á sviðinu í Háskólabíói. Hætti auðvitað á
toppnum eins og allir þeir langbestu.

En hvað um það, hvað um það.

Í dag syng ég ekki fyrir marga, ja, bara fyrir múttu þína. Skoðaðu
bloggið 20. apríl - enginn afmælissöngur þann daginn.

Hún móðir þín er sérstök og einstök og ...

Þinn faðir

Tölvufælni og símatap

Eitthvað hef ég verið latur að sitjast niður við tölvuna undanfarna
daga. Tinna Rut er eitthvað farin að færa sig upp á skaftið og farin að
liggja í tölvunni kvöld eftir kvöld. Æ, það pirrar mig reyndar ekki,
þegar ég nenni eiginlega ekki að setjast við hana hvort sem er. Stór
hluti vinnudagsins fer fram andspænis tölvuskjá, og stundum er því
ágætt að fá sér frí þegar heim er komið.

Í kvöld hins vegar er annað upp á teningnum, Tinna Rut búin að liggja í
símanum í allt kvöld inni í herberginu sínu og tala við einhverja vini
sína. Hún er hálffúl í skapinu því hún varð fyrir því að gemsanum
hennar var stolið í dag. Jamm, stolið. Hún var á fótboltaæfingu og
þjálfarinn, sem venjulega geymir símann hennar, mætti aðeins of seint.
Hún vafði gemsanum því inn í upphitunartreyjuna og setti við
hliðarlínuna. Mundi svo ekkert eftir símanum þegar þjálfarinn mætti
loksins. Svo í lok æfingar þá var gemsinn horfinn. Greinilega er búið
að taka kortið úr, því ekki næst í númerið ef prófað er að hringja.
Útaf þessu er stúlkutetrið nokkuð niðurdregið í kvöld. Skal engan
undra.

Nasistar

Bara svona útaf þessum nasistaathugasemdum, þá má vekja athygli á því
að Tinna Rut og Adolf Hitler eru bæði fædd 20. apríl.

Ef einhverjum finnst það merkilegt.

Sorgarsagan um hárið...

Eins og sést á myndum hér á síðunni er hún Tinna Rut búin að vera að
stunda tilraunastarfsemi á hárinu á sér. Allt í lagi með það. Eða
hvað?

Önnur önnin hófst í skólanum hennar um miðjan maí, 16. dags þess
mánaðar að mig minnir. Þá voru einhverjir dagar liðnir síðan
sköpunarverkið í hárinu leit dagsins ljós. Nú, svo líður tíminn, og
síðan er það 24. maí, að einn kennari víkur sér að henni Tinnu Rut og
segir henni að háraliturinn samræmist ekki skólareglum! Úbbs, þar fór
nú það. Ekkert þýðir að áfrýja svona dómum. Skv. óformlegum reglum
hefur Tinna Rut núna eina viku til að kippa málum í liðinn. Því bendir
allt til þess að í komandi viku verði hárið hennar einlitt á nýjan
leik. Ef ekkert verður gert þá má eiga von á brottvísun úr skóla...

Örlítið meiri agi sunnan við miðbaug.

Afmæli!

Hún á afmæli í dag,
hún á afmæli í DAG,
hún á afmæli hún Gulla!
hún á afmæli í dag.

Hún er kornung í dag
hún er kornung í DAG,
hún er kornung hún Gulla!
hún er kornung í dag.

Gulla mín. Innilega til hamingju með daginn!

Alveg obbosslega frægur

Ég hef nú lítið gert af því að skrifa um vinnuna mín hér. Finnst það
ekki alveg passa inn á þessar síður, svona yfirleitt. En á mánudaginn
fór ég á fund sem varð skemmtileg lífsreynsla. Ég fór nefnilega að
spjalla við forseta Namibíu útaf ákveðnu verkefni sem við erum að vinna
að. Efnið skiptir ekki máli hér, en þar sem umdæmisstjóri stofnuninnar
þurfti að fara til Íslands þá kom í minn hlut að mæta forsetanum einn.
Mér fannst það nú ekkert merkilegt í sjálfu sér, ekkert frekar en
margir aðrir fundir sem ég fer á. En það var gaman að spjalla við hann.

Ég hefði nú ekkert farið að tala um þetta hér, nema vegna þess að
heilmikið mál var gert úr þessum fundi. Sjálft NBC - namibíska RÚV -
mætti nefnilega á staðinn. Myndaði í bak og fyrir meðan við forsetinn
vorum að heilsast. Ekki nóg með það, heldur var tekið viðtal við mig að
loknum fundi og birtist það víst um kvöldið og aftur í morgunþætti
þeirra daginn eftir.

Alveg obbosslega frægur... næstum eins og mexíkósku dömurnar...

Tinna Rut tollir í tískunni

Langt hlé

Nokkuð er orðið síðan síðasti pistill kom inn. Er einkum um að kenna
veikindum sem drógu úr mér allan mátt í hátt í 10 daga. En nú er piltur
orðinn hress á nýjan leik og vonandi fara pistlarnir að seytla inn á
netið, hvort sem það er nú öðrum til ánægju eður ei.

Veikindin, já, er eitthvað skemmtilegt að tala um þau? Fékk sýkingu af
einhverju tagi og sennilega hefur kvefpest í ofanálag lagt mig í rúmið.
Hálsinn á mér tvöfaldaðist. Jæja, kannski smáýkjur, en hann bólgnaði
a.m.k. töluvert. Ég fór til læknis á mánudag í síðustu viku og var bara
sendur beint heim. Síðan mætti ég ekki í vinnu fyrr en á föstudegi.
Þoldi það nú ekki betur en svo að seinnipart þess dags sat ég ýmist eða
lá hríðskjálfandi og varla í þessum heimi. Gott að vinnukonurnar báðu
ekki um peningalán þann eftirmiðdaginn. Svo allt í einu klukkan tíu um
kvöldið þá rénaði af mér og ég kenndi mér ekki nokkurs meins. Síðan þá
hefur allt verið á uppleið. Mætt í vinnu eins og herforingi, alveg
stáli sleginn.

Annars eru alls kyns pestir í gangi hér núna. Það snöggkólnaði um
daginn og hefur verið skítkalt um leið og sólin sest. Síðan eru skólar
nýbyrjaðir eftir nokkuð frí og það kann aldrei góðri lukku að stýra.
Hettusótt gengur víst á leikskólanum hans Rúnars Atla, en hann virðist
ætla að sleppa í þetta skiptið.

Látum þetta duga um sjúkdóma og svoleiðis í bili og vonandi verða næstu
pistlar um skemmtilegri málefni.

Ja, nú er það svart

Þetta var það fyrsta sem mér datt í hug fyrir nokkrum dögum þegar ég
ætlaði að athuga klukkan hvað Evrópusöngvakeppnin væri á BBC Prime. Ég
gat bara ekki séð neitt um þessa keppni, hvorki í sjónvarpsvísinum, né
á dagskrárrásinni í sjónvarpinu, hvað þá heldur á heimasíðu BBC Prime.
Loksins tókst mér að finna spurt og svarað síðu og þá kom í ljós að
söngvakeppnin verður því miður ekki sýnd í Afríku þetta árið.
Aaarrrgggghhhh!

Við Tinna Rut fórum að flippa skelfingu lostin á allar þær evrópsku
stöðvar sem við náum, en horfum aldrei á vegna tungumálaörðugleika.
Fundum ekkert. En nú virðist vera að rofa til. Ég fór á heimasíðu
gríska ríkisútvarpsins, því náum við, og get ekki betur séð en
söngvakeppnin verði sýnd þar! Þvílíkur léttir, en örugglega verður
svolítið stress fram á fimmtudagskvöldið hvort þetta sé nú ekki
örugglega rétt.

Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva á grísku.

Ekki er lítið á sig lagt til að fylgjast með.

Krankleiki

Í morgun pantaði ég mér tíma hjá lækni. Gerist nú ekki oft, líklega
fékk Gulla áhyggjur þegar hún frétti af þessu. En þannig var að á
laugardagsmorguninn var þá vaknaði ég með þessa líka leiðindahálsbólgu
og beinverki um allan skrokk. Lá ég bara fyrir frá 11 til
kvöldmatarleytis, og glápti á sjónvarp. Leið barasta ekki vel. En
reiknaði nú með að þetta yrði orðið betra á sunnudeginum. En svo varð
ekki. Uppúr hádegi var ég orðinn mjög slappur og lagðist hreinlega upp
í rúm. Byrjaði að lesa Da Vinci lykilinn og hætti ekki fyrr en sú bók
var búin, allar 593 blaðsíðurnar. Nú í morgun leið mér lítið betur. Hef
átt í erfiðleikum með að kyngja mat og hef lítið sofið undanfarnar tvær
nætur.

Ég hringdi því í lækninn. Venjulega batnar mér svona smálegt á
sólarhring eða tveimur, en nú var sá þriðji byrjaður og mér leið ekkert
betur, jafnvel verr ef eitthvað var. Læknirinn skoðaði mig og sýnist
þetta vera einhver bakteríusýking. Ég var sendur í blóðprufur, tvær svo
flóknar að senda þarf blóðið alla leið til Höfðaborgar. Útkoman úr því
fæst ekki fyrr en á miðvikudag.

Síðan var ég rekinn heim og sagt að mæta ekki til vinnu í a.m.k. tvo,
jafnvel þrjá daga. Má alls ekki stressa mig - streyta æsir víst upp
svona sýkingar - þ.a. ég á að slaka á. Fékk auðvitað minn skammt af
meðulum og dæli þeim í mig með reglulegu millibili.

Þegar ég sagði Tinnu Rut að nú mætti ekki stressa mig upp og allir
yrðu því að gera það sem ég bið um, spurði hún: „Væri þetta líka svona
ef ég væri með svona sýkingu?“ Bíddu, nú við, hvað lá þarna að baki.
„Jú, væri sama hvað ég bæði um, væri mér leyft að gera allt?“ Hmm, ég
var nú ekki viss um það, „...t.d. tattú...“ Nei, sagði ég, þú yrðir svo
spennt ef við segðum já að þú myndir öll stressast upp og verða
veikari, og því yrðum við að segja nei samkvæmt læknisráði.

Snöggur að hugsa hann Villi þarna.

Brangelina

Þættinum hefur borist bréf. Spurt var um hjónaleysin amerísku Bradda
Pitt og Angelínu Jólamær. Skemmst er frá að segja að um tíma olli koma
þeirra til Namibíu miklu uppnámi. Þeim fylgdi sægur af ljósmyndurum, í
óþökk hjónaleysana, og kvað svo rammt að ágangi þeirra að namibískir
ráðherrar stigu á stokk og sendu innflytjendaeftirlitið af stað. Kom í
ljós að flestir ljósmyndaranna höfðu komið inn í landið á
ferðamannaleyfi, sem þýðir að bannað er að stunda launuð störf í
landinu. Var mörgum því vísað úr landi fyrir að brjóta á þessu skilyrði
dvalarleyfisins.

Ýmsir spurðu í kjölfarið um lífverði Bradda og Angelínu, hvort þeir
hafi atvinnuleyfi. Ekki hefur komið fullnægjandi svar við þeirri
spurningu, en lífverðirnir hafa gengið hart fram í því að rýmka til á
Langasandi hinum namibíska og hafa rekið saklaust ferðafólk af
sandinum. Sýnist sitt hverjum um þessi mál.

Sagan segir að konan sem á gistiheimilið stórgræði. Angelína gisti hjá
henni á sínum tíma þegar kvikmyndatökur fóru hér fram, og leigja
hjónaleysin allt gistiheimilið. Vertskonan gat því losað sig við slatta
af þjónustuliðinu, því mun færri eru í fylgdarliði hjónaleysanna en
rýmast í gistihúsinu. Nágrannar gistiheimilisins eru ekki mjög sáttir,
einkum vegna vaskrar framgöngu lífvarða.

Nú er beðið eftir að króginn komi í heiminn. Smávandamál hefur komið
upp í þeim efnum. Angelína er að sjálfsögðu með sinn einkalækni, hver
ferðast ekki án læknisins síns? En sá hinn sami hefur ekki
lækningaleyfi í Namibíu. Ef eitthvað kæmi upp á í fæðingunni, þá væri
hægt að stinga þessum ágæta lækni í steininn fyrir skottulækningar og
því hefur þurft að leita á náðir innlendra lækna.

Beðið er í ofvæni eftir að krakkinn komi í heiminn, og eins ganga sögur
fjöllunum hærra að gifting sé einnig í vændum, og þá gifting að hætti
Himba ættbálksins. Ekki er ég nú viss um að henni Angelínu minni þætti
það eftirsóknarvert, því brúðurin kemur á hjánum skríðandi úr tjaldið
til að votta eiginmanninum undirgefni. Einhvern veginn virðist það ekki
alveg vera stíll Angelínu.

Vona að þessi pistill svali spurnarþorsta bréfritara.

Lifið heil.

Sápuóperan

Ríkissjónvarpsstöð Namibíu, NBC kallast sú, þykir nú ekkert sérlega
spennandi stöð. Eilífur fjárhagsvandi hrjáir hana og síðan er hún í
samkeppni við stafrænt gervihnattasjónvarp frá Suður-Afríku, og fer
vægast sagt halloka í þeirri rimmu. Gengur illa að kaupa gott
sjónvarpsefni og er því leitað fanga víða. Rósin í hnappagati NBC er
mexíkósk sápuópera sem ber nafnið „Þegar þú ert minn“ eða kannski
„Þegar þú ert mín.“ Skiptir sennilega engu hvort er. Stundum þegar ég
er á spani milli stöðva dett ég inn á þennan þátt. Þar rífast
föngulegar senjórítur um sykursæta menn, eins og gengur í svona sápum.
Verst við þáttinn er að töluð er spænska af mikilli innlifun og
gríðarlega hröðum munnhreyfingum, en við heyrum bara tiltölulega hæga
ensku talaða, sem passar engan veginn við varahreyfingarnar.

Þessi sápa er víst töluvert vinsæl. Berlega kom það í ljós í gær þegar
tvö ýturvaxin fljóð sem leika í þessum þáttum birtust hér í Windhoek.
NBC bauð þessum tveimur stúlkum, Sylvíu Navarro, eða Paloma eins og hún
heitir í þáttunum, og Anettu Michel Carillo, en hún leikur Barböru. Er
ekki ofsögum sagt að íbúar borgarinnar hafi gjörsamlega tapað glórunni
þegar þessar konur óku um stræti og torg. Voru þúsundir manna á götum
úti og var lífsins ómögulegt að komast um aðalgötur borgarinnar. Gegnt
vinnustaðnum mínum er lystigarður og þar stóð til að mynda stúlkurnar í
bak og fyrir. Þurfti hins vegar að aflýsa myndatökum, því múgæsingurinn
var þvílíkur að lá við stórslysi. Fór þó betur en á horfði, en
greinilegt er að þessir sjónvarpsþættir njóta gríðarlegra vinsælda hér.

Fyrr má nú aldeilis fyrrvera.

Kokteilmóttökur

Dagurinn í dag, 9. maí, er víst merkisdagur í sögu Evrópu. Ja, a.m.k. í
sögu Evrópusambandsins. Ber þessi dagur heitið Dagur Evrópu, eða
Evrópudagurinn, og er víst verið að minnast þess að 56 ár eru síðan
fyrsti vísir að sambandinu leit dagsins ljós. Sá sem er í forsvari
fyrir framkvæmdastjórn ESB hér í Windhoek, er sem sagt sendiherra ESB í
Namibíu, bauð gestum heim í tilefni dagsins. Smákokteill í hádeginu. Ég
fékk meira að segja boðskort, jafnvel þótt Íslendingar séu nú ekki
beint á leiðinni í ESB. En á tyllidögum er svoleiðis bara smámunir.
Nafnið mitt vefst svolítið fyrir fólki og stundum áttar fólk sig ekki á
því hvort Vilhjálmur eða Wiium sé skírnarnafnið mitt. Boðskortið var
því stílað á doktor Vilhjálm, og mátti ég koma með gest með mér líka.

Þar sem ég er án eiginkonunnar minnar þessa stundina, þá datt mér í hug
að spyrja nú Tinnu Rut hvort hana langaði með. Jú, greinilegt að henni
leiðist í skólafríinu, því hún var nú til í þetta. Strílaði sig upp, í
stuttu pilsi og háhæluðum skóm. Mjög fín og myndarleg. Enda stóð á
boðskortinu að ætlast væri til spariklæðnaðar. Við fórum sem sagt og
hlustuðum á tvær ræður, svo voru þjóðsöngvar leiknir og auðvitað var
hlaðborð og tilheyrandi. Ég held að Tinnu Rut hafi þótt svolítið
forvitnilegt að vera innan um ráðherra, sendiherra og guð má vita hvaða
fleiri herra. En ekki fannst henni nú mjög gaman. Ekki bætti úr skák
að móttakan var utandyra. Það rignir örugglega ekki hér fyrr en í
nóvember. Skilst mér að grasflötum og háhæluðum skóm sé ekki sérlega
vel til vina. Eftir einn og hálfan tíma var mín því orðin nokkuð þreytt
í fótunum.

Nú er rætt um að kaupa nýja skó handa dömunni, ekki háhælaða, en þó
hæfa í svona móttökur. Skyldi þó ekki vera að hún væri til í að koma í
aðra seinna?

Hvað hafast konur að?

Hér í Windhoek er verið að umbylta verslanamiðstöð einni. Önnur mun
nýrri miðstöð hefur verið í mikilli sókn, opnaði um daginn tvær álmur
með 65 verslunum. Því brugðu eigendur þeirrar fyrrnefndu á það ráð að
stækka við sig líka. Staðreyndir þessar eiga nú kannski ekki mikið
erindi á þessa dagbókarsíður, en þó, kannski finnst ykkur gaman að
heyra að símalínur útvarpsstöðva borgarinnar hafa verið rauðglóandi
undanfarna daga vegna stærðar auglýsingaskiltis sem búið er að setja
upp hjá þeim sem eru að stækka við sig þetta dagana. Á skiltinu stendur
nefnilega: „Menn að störfum, konur að versla!“

Sitt sýnist hverjum um þessa visku.

Brúðkaup?

Rétt fyrir helgina bárust mér textaskilaboð í farsímann minn. Voru þau
frá minni elskulegu yngstu systur og var mér tilkynnt að búið væri að
ákveða 2. september nk. sem brúðkaupsdag. Þar sem ég á víst að spila
einhverja rullu í þessu brúðkaupi var mér vinsamlegast bent á að
fjárfesta í flugfarmiðum til Íslands.

Nokkuð er síðan mér var fyrst sagt frá að brúðkaup stæði fyrir dyrum.
Hefur það sennilega verið í október á síðasta ári, a.m.k. var á þeim
tíma ekki vöknuð sú hugmynd að flytjast aftur til Namibíu. Ekki skilja
þetta þannig að brúðkaupið hafi á einhvern hátt hrakið mig úr landi.
Nema síður sé. Hvað um það, á þeim tíma var horft á dag í ágúst, tólfta
dag þess meiriháttar mánaðar ef mig misminnir ekki. Síðan leið og beið,
ég flutti úr einni heimsálfu í aðra, en öðru hverju bárust fréttir,
stundum óstaðfestar. Um tíma leit út fyrir dag seint í desembermánuði,
ekki er það nú slæmur mánuður, næstsíðasta dag þess mánaðar að mig
minnir. Svo heyrðust sögur af 07.07.07, sem verður víst laugardagur. Ég
spurði nú elsku systur mína þegar ég heyrði þetta, hvort 12.12.12 væri
ekki enn flottari dagsetning. Hún sá ekki skopið í þessu, hverju sem
veldur.

Nema hvað, þessi septemberdagur er nú ekki svo slæmur fyrir mig, og
sjálfsagt hægt að finna ferð. Hvað gerir maður ekki fyrir litlu systur
sína? Ekki úr vegi að kíkja á blessaðan klakann í leiðinni og komast í
húsið sitt á Skaganum. Síðan frétti ég hins vegar að þótt væri búið að
festa ljósmyndara í brúðkaupið, ætti enn eftir að ræða við prestinn.
Hmm. „Verður rætt við hann á morgun,“ var mér sagt þegar ég innti
nánari frétta um þetta. Svo „á morgun“ forvitnast ég aftur. „Æ, hann
var ekki með dagbókina sína á sér, kallinn, en 95% öruggt. Pantaðu bara
miða.“ Í dag frétti ég síðan að sérann ætti bókaða Danmerkurferð á
þessum tíma... en ætlar að reyna að hnika henni til.

Ekki efast ég um að þetta ferli á eftir að verða efni í sögur seinna
meir. Stórskemmtilegar sögur ef að líkum lætur. Spurningin stendur þó
eftir: Ætti ég að panta miða, eða bíða?

Komdu í bíló

Málum er nú einu sinni þannig háttað að foreldrar hans Rúnars Atla hafa áhyggjur af því að hann hafi ekki nóg fyrir stafni. Verður að viðurkennast að leikföngin sem komu með frá Fróni voru nú ekki gríðarlega mörg. Þrátt fyrir að eitt og eitt leikfang hafi verið keypt, þá eru áhyggjurnar enn fyrir hendi. Sem sagt að honum leiðist því hann eigi ekki nógu mikið af dóti.

Vegna þessa er ég ávallt á varðbergi þegar ég kem þar sem leikföng eru seld, og reyni að stökkva á bestu tilboðin. Sennilega það stærsta sem keypt hefur verið er kubbaborð, sem sjálfsagt fjórir krakkar gætu notað í einu. Meira að segja er hægt að skella borðinu á koll og verður það þá vegasalt. Sniðugt.

Undanfarið hef ég leitað eftir leikfangahúsi til að hafa í framgarðinum. Svona einu stóru sem krakkar geta verið inni í. Hef ekki haft árangur sem erfiði í leit minni að þessháttar húsi. En gerði tilraun á laugardaginn og fór í nokkrar leikfangabúðir. Fann ekki hús, en hins vegar rakst ég á þessa fínu vörubíla. Eftir að skoða þá í krók og kima var ákveðið að kaupa einn. Rúnar Atli er hins vegar ekki alveg búinn að fatta þetta með að versla í leikfangabúðum, því hann fór að hágráta þegar ég tók bílinn á loft og gekk með hann að afgreiðsluborðinu. Ekki skánaði það þegar ég setti vörubílinn í skottið á bílnum. Kveikti ekki alveg að við værum búnir að tryggja okkur eignarrétt á þessu farartæki og værum með það á leiðinni heim. Jæja, þetta kemur sjálfsagt einhvern daginn.

En mér sýnist á öllu að þessi vörubíll eigi eftir að skapa ómælda ánægju næstu mánuðina.

Æðsta íþróttin

Sitt virðist hverjum sýnast með kaup á knattspyrnugalla á litla guttann. En kannski er komin lausn á því máli. Ég dró nefnilega fram körfuspjald, sem keypt var fyrir Tinnu Rut á sínum tíma, og setti það í „rétta“ hæð. Eins og sést, þá vantar lítið á tilþrifin og eru troðslur aðalatriðið að virðist í þessum leik.

Ég kannski leita bara eftir NBA galla handa honum. Verst þó að velja liðið eftir að Vancouver Grizzlies dóu drottni sínum.

Stoltur faðir!

Áðan kom litli guttinn til mín, sló á rassinn á sér, og sagði „puff!“ Og
mikið rétt hann var búinn að gera stórt í buxurnar.

Mikið var pabbinn stoltur af syninum!

Grillveður, hvað?

Grillað í kvöldmat. Jú, en ekki í Namibíu heldur á Akranesi!
Rjómablíða, að mér skilst, á meðan hér var svaðalegt þrumuveður með
tilheyrandi úrkomu og eldingum. Þ.a. ekki þýddi að láta sig dreyma um
að kveikja upp eld utandyra, ó, nei. Berast þá þær fréttir að frúin á
Stillholtinu sé að baksa við grillkol og -vökva, og gekk víst bara vel.

Misskipt er veraldargæðum.

Boltaleikur

Lítið hefur farið fyrir áhuga hjá Rúnari Atla á boltaleikjum. Hann á
einhverja bolta og hefur áhuga fyrir þeim í búðum, en hefur lítið áttað
sig á til hvers þeir eru. Vill frekar sitja og kubba eða púsla. Nú eða
leika sér með plastílát úr einum eldhússkápnum.

Nú virðist einhver breyting vera í uppsiglingu. Hann hefur aðeins verið
að fylgjast með fótbolta í sjónvarpinu með mér undanfarið og í gær tók
hann sig til og fór að sparka í sexkantaða plastkúlu sem hann á, með
tilheyrandi hávaða og látum. Mér fannst þetta athyglisvert, því ég hef
ekki séð hann gera svona fyrr, svo í dag fundum við einn boltann hans
og fórum að leika okkur fyrir utan húsið. Hann sparkaði á fullu, en svo
fannst honum skemmtilegast að ég sparkaði boltanum og hann hlypi á
eftir honum og kæmi með hann til baka. Hversu oft óskaði maður sér ekki
að hafa einhvern svona í gamla daga þegar maður þrykkti boltanum rétt
fram hjá markinu á Austurbæjarskólalóðinni og þurfti að hlaupa langar
leiðir, stundum alla leið niður að Heilsuverndarstöð til að ná í
tuðruna. En guttinn er greinilega réttfættur, það fer ekki milli mála.

Kannski er kominn tími til að kaupa Manchester United, Barcelona og AC
Milanó gallana á drenginn?

Brúðkaupsveisla

Í gær fórum við Tinna Rut í brúðkaupsveislu. Bróðir hennar Imeldu,
þeirrar sem skaffaði okkur barnapíu, var að gifta sig. Nokkrum sinnum
er búið að tala um að okkur verði boðið og svo í fyrrakvöld, um
níuleytið, hringdi Imelda og sagði mér að mæta næsta dag! Góður
fyrirvari, eða hvað?

En við Tinna fórum sem sagt, og skemmtum okkur bara vel. Reyndar voru
allar ræður og brandarar á afrikaans, en það er móðurmál flestra sem
þarna voru. Þessar fjölskyldur eru það sem kallað er litaðar, og fyrir
löngu, löngu síðan var litið niður á litaða fólkið bæði af hvítum og
svörtum. Endaði þetta fólk í hópum utanveltu og talaði mál nýlenduherrana. Margir þessara hópa enduðu í sunnanverðri Namíbíu á sínum tíma. Hvað
um það, við mættum í þessa veislu. Eftir helling af ræðum var skálað í
kampavíni fyrir brúðhjónunum og síðan farið að borða. Flott hlaðborð
með helling af allskonar kjötréttum, og meira að segja einum fiskrétti.
Eitthvað hefur hnífurinn nú runnið til í flökuninni, því sjaldan hef ég
fengið jafnmikið af beinum úr fiskstykki áður. En maturinn var mjög
góður, það vantaði ekki.

Að loknum matnum var farið að dansa. Hljómsveit lék fyrir dansi og stóð
sig vel. Reyndar rak gítarleikarinn sig í trommusettið, en því var
reddað án þess að slegin væri feilnóta. Heyrðu, ég gleymdi að segja frá
því að brúðguminn tók lagið í miðjum ræðuhöldum. Kom niður á
dansgólfið, dró brúðina með sér, og söng ástarljóð til hennar. Hann kom
mér á óvart með sönghæfileikum sínum, verð ég að segja. Var varla þurrt
auga í kofanum að söng hans loknum og ávann hann sér mikið lófaklapp að
söngi loknum.

Sem sagt, það var farið að dansa. Að sjálfsögðu byrjuðu brúðhjónin og
svo bættust systkini þeirra og makar við í fyrsta lagi. Eftir það var
stanslaust spilað og fólk streymdi á dansgólfið. Greinilega er mikil
dansmenning hjá þessu fólki, því allir kunnu þau dansspor sem þurfti.
Nokkrir voru greinilega miklir dansarar og fóru mikinn. Fyrir einn
dansinn var dreift hveiti á gólfið, því í honum þurfti að vera hægt að
renna sér eftir gólfinu. Síðan voru stundum hringdansar, þar sem einn
stökk inn í hringinn og dró einhvern annan út á gólfið. T.d. fór bróðir
brúðgumans, stór og mikill maður á alla kanta, sennilega tvöfaldur á
breiddina miðað við mig, út á gólfið og ein kona líklega nálægt sextugu
fór með honum og ég hélt hreinlega að þau myndu enda fatalaus á
gólfinu... Í öllum þessum dansi sem var þarna var mikil kátína og grín.
Haldiði síðan ekki að þessi tæplega sextuga kona stansi allt í einu
fyrir framan mig í hringnum, ranghvolfi í sér augunum og bendi mér inn
á gólfi. Ekki fór hjá því að ég væri örlítið hissa, en ekki þýddi að
skorast undan, þ.a. ég stökk bara á móti henni og fór eitthvað að dilla
mér þarna. Hún skakaði sér á alla kanta, með vægast sagt vafasömum
handahreyfingum neðan beltisstaðar, ekki síst í áttina til mín... Ekki
var annað hægt en að taka þátt í þessu, svo ég lét bara ímyndunaraflið
flakka og reyndi að fylgja konunni eftir. Þetta tókst bara skikkanlega
vel og mikið hlegið að þessu.

Við vorum þarna frá sjö til rúmlega ellefu en ég á von á því að fjörið
hafi haldið áfram langt fram eftir nóttu. Hljómsveitin virtist ekki
þurfa nein hlé, heldur var bara spilað lag eftir lag, og alltaf mættu
einhverjir út á gólfið.

Þetta var skemmtileg lífsreynsla.

20 mánuðir

Í dag varð hann sonur minn 20 mánaða. Ekki finnst mér nú langt síðan hann var að koma í heiminn. Styttist í tvö árin. Terrible two's eins og sagt er á engilsaxneskunni eða þau tvö hræðilegu í lauslegri þýðingu. Ein breyting sem ég tek eftir í fari hans er að hann er farinn að spá meira í klæðnaðinn sinn. Þ.e.a.s. fylgist með vali mínu úr skápnum sínum og er stundum ekki alveg sammála mér. Sumt er alltaf vinsælt, t.d. peysa með bílum framan á og bolur með Bangsímon. Annað fellur ekki alveg eins vel í kramið. Auðvitað skiptir máli í hvernig skapi pilturinn er. Svo þarf hann að greiða á sér hárið. Alveg ferlegt þegar það gleymist.

Núna áðan vorum við að versla. Ekki beint í frásögur færandi, en þó, skemmtileg uppákoma. Þannig er að fyrir ofan grænmetis- og ávaxtahillurnar eru speglar, sennilega í 45 gráðu horni. Því sér maður grænmetið og ávextina ef maður kíkir í þá og sennilega virkar sem meira sé þarna en er. Hvað um það, áðan var guttinn rétt fyrir framan hillurnar, beygður í hnjám og baki til að sjá ofan á kollinn á sjálfum sér. Mikið var hann ánægður að sjá bláu spennuna hennar systur sinnar í hári sér.

Veikindi og matvendni

Í fyrrakvöld fannst mér Rúnar Atli frekar heitur á kollinum. Veit ekki hvað hann var að hugsa svona gríðarleg að kollurinn bara ofhitnaði, ha-ha. Mældi hann og hann var með smávegis hita. Ekkert alvarlegt, 8 kommur að mig minnir. Hann var því heima í gær og í gærkvöldi var hitinn búinn að hækka aðeins. Ætli ég kíki ekki í apótekið á eftir því hósti fylgir þessu hjá greyinu.

En svo í kvöldmatnum í gær, þá kom eiginlega fram eina matvendnin sem ég hef orðið var við hjá honum. Ennþá... Ég eldaði nautakjötsstrimla í sósu, spaghetti og var svo með pakkamús með þessu. Svo sting ég smámús í munninn á honum, og ég vissi bara ekki hvert guttinn ætlaði! Þarna sat hann, með hálfopinn munn, smákartöflumús á tungubroddinum, og hágrét, án þess þó að hreyfa munninn. Músin var greinilega svo ógeðsleg að hann gat ekki hugsað sér að eitthvað af henni færi ætlaða leið. Ekki bætti úr skák að ég skellihló að honum...

Karlmennska

Eitthvað var verið að spurja um spennu í hári „frænda míns.“ Sendandi óþekktur, en sterkar vísbendingar að uppruni athugasemdarinnar sé Svíaríki. Vonandi tekur þessi mynd af allan vafa um spennuna.

Er þetta eitthvað vandamál? Gul treyja og blá spenna - hvað vilja Svíar hafa það betra?

„Vasalegt mar“

Í gær vorum við Rúnar Atli í framgarðinum og ég var eitthvað að spá og spekúlera eins og mín er von og vísa. Var með hendur í vösum, þungt hugsi. Heyri ég þá eitthvað uml og einhverjar stunur frá syni mínum. Fer ég að spá í þetta og átta mig fljótlega á því að hann er að reyna að koma höndunum sínum ofan í buxnavasana. Gekk hálfilla því þeir eru lokaðir með frönskum rennilás. Ég hjálpa guttanum auðvitað og varð hann himinlifandi yfir þessu og spígsporaði um allt með hendur í vösum. Meðfylgjandi myndir ná ekki að sýna innlifunina nægjanlega en gefa þó vísbendingu um ánægju drengsins.

Vetur konungur mættur á svæðið

Nú er að rifjast upp fyrir mér munurinn á húsagerðarlist í Namibíu og á
Íslandi. Í fyrradag var rigning langt fram eftir degi og frekar kalt. Í
gær hélt kuldinn áfram og þegar leið að kvöldi þá leist mér nú bara
ekkert á hitastigið inni í kofanum. Þannig er jú mál með vexti að
flesta daga ársins er heitt hér og því eru húsin byggð með það fyrir
augum að haldast svöl þótt heitt sé úti. Ágætt þegar sumar er, en nú
þegar koma Veturs konungs nálgast, þá er þetta ekki alveg eins
heppilegt. Í gærkvöldi var orðið það kalt hjá okkur að ég dró úr
geymslu rafmagnsofna sem hafa verið í dvala svo mánuðum skiptir. Setti
einn í hvert svefnherbergi og líka í sjónvarpsholið. Skánaði hitastigið
aðeins, en var þó engu að síður langt frá 20 gráðum, sennilega nær 10.
Verð að fara að fjárfesta í hitamæli, svo ég geti notað statistík þegar
ég barma mér svona.

Nú í morgun var því hrollur í okkur, en nýbakaðar vöfflur og te komu
okkur í gang.

Og enn byggir hann Bubbi...

Keypti málband í dag. Það var smiður hér í gær að mæla eldhússkápana hjá okkur og Rúnar Atli fylgdist með mjög lotningarfullur. Hann greinilega lærði eitthvað, því hann hefur varla látið málbandið frá sér síðan það var keypt.

Takið eftir hárskrautinu...

Sæt saman...

Eru þau ekki æðisleg...

Afmæli og strákastand

Hún Tinna Rut átti afmæli í gær. Orðin 14 ára gömul, takk fyrir.
Dagurinn var tekinn snemma. Hún var, að eigin ósk, vakin klukkan
hálfsjö til að opna pakka. Dagmar Ýr var æðislega hress í útliti á
þessum tíma dags... Reyni að setja inn mynd eða tvær þegar Tinna Rut er
búin að skella þeim inn á tölvuna.

Hvað um það, hún opnaði pakkana sína og var voðalega ánægð eins og
hennar er von og vísa. Hún fékk geisladiska og dvd, nýjustu Harry
Potter myndina, og svo var það aðallinn... iPod nano með pláss fyrir
1.000 lög. Mamma hennar var arfleifð af gamla iPod shuffle.

Engin veisla verður haldin núna. Ekkert gaman þegar skólinn er í fríi.
Ætli verði ekki smáboð einhvern tímann seinni hluta maímánaðar. Gæti
best trúað því.

En svo var þetta með strákana... Mér verður gengið framhjá útidyrunum,
sem venju samkvæmt voru opnar upp á gátt, og rek augun í að Tinna Rut
er úti á gangstétt að tala við einhverja stráka. Kannast bara ekkert
við þá. Dagmar Ýr send að njósna og kemst að því að þeir eru þrír,
piltarnir. Síðan fer gellan bara í göngutúr með félögunum og sást ekki
í tvo klukkutíma... Þetta eru einhverjir gaurar úr skólanum, úr 8., 9.
og 10. bekk. (Tinna Rut er í níunda bekk ef einhver skyldi búinn að
gleyma því). Hmm, móðirin var nú ekki par hrifin, skal ég segja ykkur:
„Barnið er alltof ungt fyrir svona.“

Þarf að setja útivistarbann??

Vandræðaástand

Úff, úff, úff. Nú er það svart. Haldiði að Gulla og Dagmar Ýr hafi ekki misst af fluginu frá London til Íslands! Núna sitja þær á einhverju hóteli í London sem þær vita í raun ekkert um hvar er. Málið var að þegar ég pantaði flugmiðann þá átti namibíska flugvélin að lenda 4:55 að morgni í London. BA vélin flýgur síðan klukkan 7:30 áleiðis til Keflavíkur og því er u.þ.b. tveir og hálfur tími til að skipta um vél. Síðan kom í ljós í vikunni að tímabreytingin var aftur að stríða okkur. Lending var ekki 4:55 heldur 5:55. Aðeins einn og hálfur tími því til aflögu. Síðan seinkaði brottför frá Windhoek um einar 40 mínútur og því fór sem fór.

Nú þarf að kaupa nýja flugmiða og hótelherbergi og ég veit ekki hvað og hvað. Ég er enda búinn að skrifa skammarbréf og senda til Air Namibia og heimta að þeir borgi allan kostnað við þetta. Enda er þetta klúður þeim að kenna. Algjörir jólasveinar að gera ekki ráð fyrir tímabreytingunni. Við hefðum aldrei keypt miðana ef við hefðum vitað réttar tímasetningar.

Snyrtilegur...

Ekki var bara pabbinn sem fékk egg. Börnin fengu líka glaðning úr ferðatösku móðurinnar. Rúnar Atli var ánægður með páskaeggið sitt, þótt ekki væri nema númer 2. Pabbanum fannst þetta frekar skorið við nögl. En Rúnari Atla virtist alveg sama og borðaði bara sitt egg. Gerði það á mjög snyrtilegan hátt. Einhvers staðar eru til myndir frá páskunum í fyrra þar sem drengurinn tapaði alveg viti og glóru og varð súkkulaðihjúpaður upp fyrir haus.

Menn þroskast víst með aldrinum.

Páskaegg hvað?

Ég les á ýmsum bloggsíðum að sumir fengu ekki páskaegg þessa páskana og þurftu að ræna af börnunum sínum. Mig langaði bara rétt að sýna fólki eggið mitt. Nóa-Siríusaregg nr. 5... Var ekki lengi að hverfa enda þýðir ekkert að ætla að geyma súkkulaði í hitanum hér.

Sumardagurinn fyrsti

Í morgun hélt ég smáræðu sem talsmaður Íslands á málþingi um menntamál.
Ýmsir frammámenn voru þarna, ber helstan að nefna forsætisráðherrann
namibíska. Ég var nú búinn að semja ræðuna í gær, en var svona að velta
fyrir mér einhverju sniðugu til að hefja töluna á. Það er nú einu sinni
þannig að ef maður nær athygli áheyrenda í upphafi þá tekst manni oft
að halda henni til loka. Eftir smávangaveltur byrjaði ég ræðuna á því
að óska viðstöddum gleðilegs sumars og þagði svo í örfáar sekúndur.
Gaman var að sjá undrunarsvipinn á fólki - „Hvað á maðurinn eiginlega
við á miðju hausti?“ Ekki minnkaði undrunin þegar ég sagði frá því að
fjallvegir væru ófærir vegna snjóa og stórhríðir geysuðu þessa dagana.
Engu að síður héldum við því fram að sumarið væri að hefjast. Ruglað
lið, þessir Íslendingar. En áhrif þessarar byrjunar voru að margir
hlustuðu í raun og veru á það sem ég sagði, sem var nokkurt afrek þar
sem 26 manns höfðu talað á undan mér og var fólk því búið að sitja
undir ræðum í tæpa þrjá tíma...

Föðurlandsást

Ég hef víst ekki sagt frá því hér að um daginn var reist fánastöng á
fortóinu hjá okkur. Hún er víst tæpra sjö metra há, ef mig misminnir
ekki. Helsti gallinn er að hún er silfurlituð, ekki hvít. Síðan rétt
fyrir páska þá fengum við þennan fína íslenska fána og var því flaggað
hér um páskana. Svo var rokið út fyrir allar aldir í morgun að flagga
fyrir afmælisbarninu sem og sumardeginum fyrsta. Ég er í óða önn að
læra fánareglurnar - ekki þýðir að vanvirða flaggið.

Ég reikna með að flagga flesta daga. Ekki þýðir annað, því þremur húsum
neðar í götunni býr bandaríski sendiherrann og þar blaktir ammríski
fáninn alla daga. Mótvægi er nauðsynlegt.

Spurning hvort ég banki upp á einhvern daginn og ræði varnarmál
Íslands, ha-ha.

Aðskilnaður á ný

Þá rann stundin upp. Jamm, nú í þessum skrifuðum orðum sitja Gulla og
Dagmar Ýr í flugvél Air Namibia og bíða eftir að taka á loft. Gaman var
að hafa þær hér. Verst hvað tíminn var stuttur og eins var nóg að gera
í vinnunni þ.a. ég gat tekið minna frí en ég hafði ætlað. Rúnar Atli
virtist skilja að eitthvað var í gangi. Hann límdi sig við mömmu sína
úti á flugvelli og var ekki sáttur við að fara frá henni. Síðan þegar
við Tinna Rut gerðum okkur líkleg til að fara út í bíl, án mömmu hans
og eldri systur, þá heyrðist í gutta. Sem betur fer tókst okkur að
beina athygli hans annað.

Svo alla leiðina frá vellinum heyrðist í honum: „mamma, mamma.“ með
reglulegu millibili. Snökt, snökt, hjartnæmt ekki satt...

Nú er því orðið tómlegt í kofanum og nægur tími til að blogga.

5/5 sameining

Þá er öll fjölskyldan í sama húsinu. Loksins. Dagmar Ýr mætti á svæðið
í morgun. Klukkan 7:45, jafnvel þótt flugmiðinn segði 8:45... Rúnar
Atli var kátur að sjá hana, hljóp til hennar og faðmaði og kyssti.
Voðalega gaman.

Annars leist Gullu ekkert á þetta í gærmorgun þegar sms-in komu frá
Keflavíkurflugvelli: „Hvaða skiltum á ég að fylgja?“ En þetta hafðist
allt saman. Hún kom meira að segja með kókómjólk handa Rúnari Atla.
Hann fór allur á ið þegar hann sá guðaveigarnar og svolgraði einni
niður á mettíma. Ýmsu þarf að fórna þegar búið er í útlandinu.

Að kröfu Dagmarar var síðan farið á kínastaðinn í kvöldmat. Sá brást
ekki, virkilega góður matur. Dagmar var svo alveg búin, farin að hrjóta
í sjónvarpsherberginu skömmu eftir átta. Erfiður dagur greinilega.

Páskaeggjaleit

Í morgun var páskahátíð í leikskólanum. Við Rúnar Atli vöknuðum fyrir
allar aldir til að baka pönnukökur. Í raun var þetta
jómfrúarpönnukökubakstur á nýju pönnunni, og því var ég hræddur að
kökur festust við pönnuna, en svo varð ekki raunin. Pannan reyndist
mjög vel. Gulla var slöpp í morgun, virðist hafa gripið í sig flensu
sem hefur verið að ganga í margar vikur hérna. Mér fannst frekar fáar
pönnukökur koma úr uppskriftinni, þ.a. ég henti múffum í ofninn og
mætti með þær nýbakaðar á hátíðina.

Slatti af krökkum og foreldrum mættu á svæðið. Flestir þýskumælandi, en
þó var slæðingur af fólki sem kann lítið sem ekkert í því máli. Að
loknum morgunmat - pönnsurnar kláruðust - þá var sest í stóran hring og
farið að syngja. Ég tók nú frekar lítinn þátt í því enda voru nær öll
lögin á þýsku. Hins vegar kom mér á óvart hversu mikinn þátt Rúnar Atli
tók í leikjunum í kringum sönginn. Hann klappaði og stappaði og veifaði
og ýmislegt fleira eins og við átti. Hann er ekki búinn að vera þarna
nema í mánuð - þrjá daga í viku - og því varð ég frekar hissa á þessu.
En hann hefur greinilega mjög gaman af þessu.

Síðan var farið í páskaeggjaleit. Höfðu litlar pappírskörfur verið
hengdar upp í tré, í sjónlínu barnanna. Var mikið hlaupið hjá eldri
krökkunum, en þau yngri voru smástund að átta sig á þessum körfum.
Rúnar Atli var voðalega ánægður með körfuna sína. En greinilega var
undarlegt að hafa svona mikið af foreldrum inni á leikskólalóðinni.
Ekki eins og vant er.

En þetta var skemmtilegt. Hefði nú ekki trúað því fyrir svona þremur
árum að ég ætti eftir að ganga í gegnum svona hluti á nýjan leik, en
svona er nú einu sinni lífið.

Innkaup...

Lítill tími hefur gefist síðustu daga að setjast við tölvuna og senda
inn pistla. Sendi reyndar inn grein í Moggann í gær, en það er nú önnur
saga. En, hún Gulla mín er jú auðvitað komin og það er að sjálfsögðu
nóg að gera. Eitt sem við komumst að er það að drottingarstærð á rúmi
er bara ekki nóg fyrir okkur... Sérstaklega þegar rúmið virðist aðeins
neðar í miðjunni en úti á köntum og því leitum við inn að miðju í
sífellu. Auðvitað getur verið fínt að hitta konuna sína í miðju rúmi,
en eins og mætur maður sagði einhvern tímann, þá er betra að hafa
stjórn á svoleiðis hittingum.

Við erum því búin að rölta milli húsgagnaverslana bæjarins í leit að
rúmi í kóngastærð. Hefur leitin gengið hálfbrösulega, því fæstir liggja
með svona dýrgripi á lager. Drottingarstærðin er allsráðandi. Því þarf
að panta og getur það tekið 10-15 daga. Reyndar pöntuðum við rúm í dag
hjá sölumanni sem staðhæfði að rúmið muni koma í næstu viku.

Við verðum a meðan að lifa af þessar stjórnlausu hittingar.

Tungumálin

Nú er Rúnar Atli kominn af stað með þýskuna. Hann segir „Tschüß“ og
veifar þegar verið er að kveðja. Klár strákur.

Stór spurning

„Pabbi og Mamma!“ heyrðist í Tinnu Rut í fyrradag, „hvað er eðla að
gera í klósettinu?“ Ja, það er nú það. Fyrsta svarið sem mér datt í hug
var: „Af hverju ertu að spurja okkur, spurðu eðluna...“ En þetta var nú
svolítið kvikindislegt svar, svo ég lét það ekki flakka. Við Gulla hins
vegar fórum og kíktum ofan í klósettið - gestaklósettið, vel að merkja
- og mikið rétt, þar var eðla á svamli. Gulla virðist alvön svona
kvikindum, því hún sturtaði einfaldlega niður og þar með var málið
dautt.

Flora kannast ekki við að vera með nein gæludýr í húsinu.

4/5 sameining

Loksins rann stóri dagurinn upp. Ég vaknaði snemma, fór í sturtuna og
vakti síðan guttann. Jú, svo þurfti að hleypa vinnukonunum inn, því
ekki gengur að hafa allt í drasli þegar eiginkonan mætir á svæðið. Svo
fékk ég mér teið og jógúrtina og múslíið og Rúnar Atli fékk ristað
brauð, peru og smájógúrt hjá pabba sínum. Síðan skellti ég hornum
(croissants) í ofninn svo við feðgarnir fengum volg horn líka. Fínn
morgunmatur og ég gat ekki látið hjá líða að hugsa að ágætt væri að
þurfa ekki að keyra Tinnu Rut í skólann fyrir sjö á hverjum morgni og
geta frekar setið við morgunverðarborðið. Mitt í mínum dagdraumum pípir
síminn. Sms - frá hverjum, korter fyrir átta? „Lent og er að bíða eftir
töskunni,“ hljómaði skeytið. Sem betur fer eru croissants mjúk, því
eitt sat fast í hálsinum á mér. Lent! En samkvæmt flugmiðanum átti hún
ekki að lenda fyrr en 8:45! Klukkutíma seinna. Virðist sem
flugmiðaútgefandinn hafi ekki áttað sig á því að tímanum var breytt hér
- sjá bloggið í fyrradag.

Hvað um það, Tinna Rut var rifin út - óburstaðar tennur... og Rúnari
Atla hent í aftursætið og svo var brunað af stað út á völl. Litlir 42
kílómetrar, en þar sem hámarkshraðinn er 120 þá er þetta ögn
fljótfarnara en heima á Fróni. Síðan var engin umferð - allir hinir
bílarnir virtust hafa verið klukkutíma fyrr á ferð!? Hvernig vissu þeir
þetta eiginlega?

Við mættum síðan út á völl kl. 8:09:23. Þar sat hún Gulla mín
hálfeymdarleg á bekk með töskuna í fanginu. En síðan tók hann Rúnar
Atli sprettinn, því hann var nú ekki lengi að koma auga á hana múttu
sína. Ó, nei, enda sonur minn. Þarna voru fagnaðarfundir og ekkert
spillti þessi bið fögnuðinum. Meira að segja þótt þessi blessaði mágur
minn í Sverige væri eitthvað að reyna að spilla sambandi hjónanna.

Svo var rúllað í rólegheitum til baka í bæinn. Tinnu Rut varð að ósk
sinni - hún fékk að sitja frammí, því móðirin tróð sér í aftursætið hjá
syninum. Hvað annað?

Nú vantar bara hana Dagmar Ýr og þá verður sameiningin fullkomnuð.

Breytingin...

Jæja, núna er móðirin búin að sjá breytinguna á dótturinni, svo það er víst í lagi að leyfa alþjóð að sjá. Tvær myndir - fyrir og eftir - dæmi nú hver fyrir sig.

Spenningur

Þá er kominn spenningur í liðið. Móðirin og eiginkonan á leiðinni. Skv.
upplýsingum frá Gatwick flugvelli er verið að hleypa farþegum um borð í
vélina í þessum skrifuðum orðum.

Tinna Rut var rétt áðan að gera herbergið sitt í stand: „Ekki flottasta
herbergi í heimi, en nógu gott fyrir mömmu,“ voru hennar orð. Spurning
hvort hún hafi rétt fyrir sér.

Rúnar Atli er líka orðinn spenntur. Hann virðist átta sig á því að
eitthvað mikið sé í uppsiglingu á morgun og að mamma hans sé bendluð
við málið. Tinna Rut er búin að kenna honum að setja hendurnar út og
herma eftir flugvél en hvort og þá hvernig hann tengi það við móður
sína veit ég ekki alveg.

En í fyrramálið verður hvorki mætt í vinnu né skóla, a.m.k. ekki fyrir
hádegi, því vélin lendir hér rétt fyrir kl. níu. Við förum sennilega
héðan um áttaleytið og ætli við verðum ekki komin til baka um ellefu.

Svo er bara spurning hvað móðurinni finnst um breytinguna á dóttur
sinni, æjæjæ, skyldi ég sitja í súpunni?

Vetur konungur nálgast

Í morgun byrjaði ruglingur. Ekki þó beint hjá mér, var nefnilega búinn
að undirbúa mig fyrir þessi ósköp. Hvað ég sé að tala um? Jú, nú er
komið haust og veturinn nálgast og þá fara menn að hugsa til þess að
spara rafmagn. Ein leið til þess, er manni sagt, er að breyta
klukkunni. Sem sagt, þegar ég vaknaði í morgun klukkan hálfátta, þá var
klukkan ekki hálfátta, heldur hálfsjö.

Að ýmsu leyti er þessi tímabreyting ekki slæm. T.d. má maður sofa
klukkutímanum lengur á morgnana, en þar sem maður verður sennilega
fljótur að venja sig á að fara klukkutímanum seinna að sofa á kvöldin,
þá skiptir þetta ekki máli nema í einn eða tvo daga. Síðan er jú
bjartara á morgnana heldur en hefur verið og því má segja að auðveldara
verði að koma sér af stað.

Á hinn bóginn er breytingin óþægileg. Þarf jú að finna hverja einustu
klukku á bænum og breyta henni. Einhvern tímann man ég að amerískir
spekingar höfðu lagt á sig að reikna hversu langan tíma tæki að
meðaltali að breyta klukkum og síðan með því að gera ráð fyrir
einhverri meðalklukkueign á hvern ameríkana þá gátu þeir áætlað þau
mannár sem fóru í klukkustillingar út af tímabreytingu. Ekki man ég
lengur töluna en mannárin hlupu á einhverjum hundruðum við hverja
tímabreytingu. Ég er nú aðeins efins um þessa speki, því ég einhvern
veginn held að þessar mínútur sem ég eyddi í að breyta klukkunum í
morgun hefðu varla nýst í neitt annað stórmerkilegt. Hefði kannski náð
að hita mér einn tebolla. Þó, gat stillt klukkurnar á meðan vatnið
hitnaði...

Mesti pirringurinn þó er hjá okkur sem erum áskrifendur að Dstv, en svo
nefnist stafrænt gervihnattasjónvarp frá Suður Afríku. Pirringurinn
stafar af því að í Suður Afríku er klukkunni ekki breytt. Þar á bæ gera
menn eins og á Íslandi, halda sig bara við þann tíma sem er í gangi og
eru ekkert að láta misvitra pólitíkusa segja sér hvað klukkan sé og
hvernig hún eigi að breytast eftir árstíðum. Sjónvarpsvísirinn sem Dstv
sendir okkur, er gefinn út í Suður Afríku og þar er ekkert verið að
kippa sér upp við það þótt Namibía sé að hræra í tímanum. Dagskráin er
einfaldlega sett fram miðað við suður afrískan tíma. Því þarf, í fimm
mánuði ársins, að stilla sig inn á það að í sjónvarpsvísinum þýði
20:00 ekki 20:00, heldur 19:00, o.s.frv. Skiljanlega er pirringur í
gangi vegna þessa, ég held ekki þurfi neitt að útskýra það meir.

En þessi tímabreyting sendir okkur skýr skilaboð um það að nú færist
koma Veturs konungs nær, þ.a. hitinn fer að detta niður í 20-25 gráður
að deginum.

Úff, skyldi maður lifa þetta af...

Sportið

Í dag var aðeins verslað. Ég er búinn að vera að skoða hjólhesta
undanfarnar vikur. Ja, svona með öðru auganu. Hef langað mikið í
svoleiðis grip, enda fannst okkur Rúnar Atla meiriháttar gaman að renna
eftir götum Akraness á síðasta ári. Þegar við tókum upp úr kössunum sem
við sendum frá Íslandi þá tók hann kipp þegar „hjólastóllinn“ hans kom
í ljós. Vildi fá hjálminn á höfuðið og benti og benti út. En þegar ég
spurði hann hvar hjólið væri, þá kom undrunarsvipur á drenginn og hann
fór að svipast um í kringum sig - ekkert hjól.

Núna sem sagt er búið að bjarga þessu með hjólið. Ég fór í fína
hjólreiðavöruverslun og keypti þetta líka flotta hjól. Reyndar það
ódýrasta í búðinni. Hefði getað fengið enn ódýrara hjól í
stórmarkaðinum, en ákvað að fara í sérverslunina, því þar er fínt
verkstæði og menn til í að herða upp og laga það sem aflaga fer. Þeir
settu „hjólastólinn“ á fyrir mig með brosi á vör. Góð þjónusta á þeim
bænum.

Við feðgarnir fórum í jómfrúarferð eftir hádegið. Heimsóttum Jóhönnu og
Víði sem búa í 2-3 km. fjarlægð. Ein brött brekka á leiðinni var engin
fyrirstaða, enda 24 gírar á gripnum og gírskiptingin eins og hugur
manns.

Svo er bara spurningin hversu duglegir við verðum.