Hvítt eða rautt?

Nei, ekki áfengi... hvað eruði að hugsa eiginlega?

Fyrir þremur tímum eða svo tók Rúnar Atli svokallað beltapróf í karate. Hann, sem byrjandi, hefur haft hvítt belti. Nú var spurningin hvort hann næði prófi til að fá næsta lit fyrir ofan.

Rautt belti er það næsta í röðinni.

Síðustu tvær vikur hefur ríkt nokkur spenningur vegna prófsins. Slatti af armbeygjum verið tekinn heima fyrir og ýmsar fleiri æfingar ástundaðar.

Nú var stóra stundin runnin upp.

Fyrst þarf auðvitað að hita upp með armbeygjum og fleira í þeim dúr.

Einbeitingin er mikil. 

Svo þarf að teygja vel á öllum vöðvum svo allt fari nú á besta veg.

Ýmsar þrautir þurfti að leysa af hendi, t.d. fara í kollhnís. Ekki mikið mál.

Svo þarf að setja sig í karate-stellingar. Flottur og fagmannlegur drengurinn.

 

Auðvitað náði piltur settu markmiði. Hér sést hann stoltur taka við prófskírteininu úr hendi prófdómarans og rauða beltinu sjálfu úr hendi kennarans síns.

Hér er svo allur hópurinn sem þreytti prófið með árangur erfiðisins

Búinn að setja upp rauða beltið. Enginn byrjandi lengur.

Svo er það sjálft prófskírteinið.

Margt leynist í ferðatöskum

Rakst á opna ferðatösku áðan. Hún er í eigu ferðalangs frá Vestfjörðum. Merkilegt þótti mér að brauðrist virðist hluti af staðalferðaútbúnaði fólks af þeim slóðum.

Spenningur út'á landi

„Vitiði hvað gerðist á mánudaginn var?!“ spurði systir mín okkur rétt í þessu.

Best að taka fram að systirin er utan af landi, Vestfjörðum nánar tiltekið.

Henni var mikið niðri fyrir.

„Nei,“ sögðum við hin, „hvað gerðist?“

„Ég vann í bingó!!“

Nefnilega...

... spennandi líf vestur á fjörðum.

Snjór og meiri snjór

Það kyngir naumast niður snjó þessa dagana. Fyrir fyrrum Namibíubúa er þetta skemmtileg upplifun. Að vísu er skjólklæðnaði ábótavant. Ekki væri vitlaust að leita sér að kuldaskóm, sé ég gjörla. Tók aukasokkapar með í vinnuna í morgun, enda fylltust skórnir af snjó. Verð nú að þakka eiginkonunni þá hugmynd.

Á svona snjóadegi er fínt að ferðast í strætó. Út um gluggann á vagninum fylgdist ég með ýmsum misskemmtilegum uppákomum þeirra sem voru á eigin bílum. Þó nokkuð margir sátu fastir í innkeyrslum og fórnuðu höndum yfir þeim örlögum sínum. Umferðin gekk hægt og var þung, en strætisvagninn ruddist áfram og var ekki langt á eftir áætlun. Svo vakti athygli mína hversu margir nenna ekki að sópa snjónum almennilega af bílunum sínum. Sumir með smágægjugat á framrúðunni og nenna ekki að sópa af öðrum gluggum.

Ég átti sem sagt áhyggjulausa ferð í vinnuna og naut þess að hlusta á KK í útvarpstækinu mínu.

Hvalir í Kolgrafafirði

Eftir miklar bolluveislur (jamm, fleiri en eina) í Grundarfirði í morgun, þá lögðum við af stað heim fljótlega eftir hádegið. Þegar við nálguðumst brúna fínu yfir Kolgrafafjörðinn þá rákum við augun í hvali rétt fyrir utan brúna.

Ég er nú enginn hvalasérfræðingur, en gat ekki betur séð en þetta væru háhyrningar. Þarna var þónokkur fjöldi, ekki undir tíu stykki. Allt morandi í fugli líka, þ.a. greinilega var fiskur þarna sem hægt var að gæða sér á. Við stöðvuðum bílinn og horfðum í góða stund. Alveg þótti okkur magnað að sjá þessar skepnur svona nálægt.

Sem ég skrifa þetta, dettur mér í hug að myndavélin og aðdráttarlinsan voru með í för.

Æ, stundum er maður hálfmisheppnaður :-)

Hvín í Grundarfirði

Kominn vestur til Grundarfjarðar. Hótel mamma þessa helgina.

Við lögðum af stað um tvöleytið, en þá var farið að hvessa allhressilega. Skv. veðurupplýsingaskiltinu í Mosfellsbænum voru 42 metrar á sekúndu í hviðum undir Hafnarfjalli. Lengst af gekk ferðin þó stórslysalaust fyrir sig. Fengum þó á okkur eina hressilega hviðu undir Hafnarfjallinu. Náði sú að snúa þurrkublaðinu bílstjóramegin við, þ.a. ég þurfti að stökkva út og snúa við blaðinu. Vindurinn var þvílíkur að ég náði vart andanum og fannst mér ég standa í grjóthríð. Þetta voru þó bara regndropar sem skullu á mér með þvílíku offorsi að sem grjót væri.

Við komumst að öðru leyti klakklaust til Borgarness og fínt var að setjast inn á Geirabakarí og fá sér aspassúpu og brauð. Ekki má gleyma ástarpungunum sem aldrei svíkja.

Reyndar, þegar við Rúnar Atli vorum að hlaupa eftir bílaplaninu fyrir utan bakaríið þá sá kvikindið hann Kári sér leik á borði og blés svo hressilega á pilt að hann tókst hreinlega á loft og endaði kylliflatur á stéttinni. Sem betur fer hélt ég í hönd drengsins, en annars væri hann sjálfsagt enn á lofti einhvers staðar yfir vesturlandi.

Ferðin gekk síðan tíðindalaust fyrir sig þar til við komum að lokum Vatnaleiðarinnar. Frá Berserkjahrauni og alla leið til Grundarfjarðar var hinn hressilegasti sunnanstrekkingur þvert á veginn. Lulluðum við rétt á 50 km hraða og tóku síðustu 20 km næstum því hálftíma.

En á leiðarenda komumst við og sitjum nú í góðu yfirlæti á Smiðjustígnum. Þessi fínasti lambahryggur með stökkri puru rann ljúflega niður í kvöldmatnum. Rúnar Atli tók karate-sýningu fyrir ömmu sína og á morgun verður bollubakstur. Ríkir mikil eftirvænting hjá ýmsum vegna hans.

Líður að heimför

Þá er síðasti dagurinn í þessari Namibíuferð runninn upp. Skýjað yfir eins og venjan er þessar vikurnar. Ég flýg af stað skömmu eftir hádegi til Jóhannesarborgar; bíð þar fram að kvöldmat. Þá legg ég af stað til Lundúna og kem þangað snemma föstudagsmorguns. Flugleiðir koma mér svo áfram síðasta spölinn. Ef allt fer eftir áætlun verð ég kominn til Keflavíkur um kaffileytið á morgun.

En núna bíð ég bara eftir að klukkan hreyfist svolítið meira. Finnsk dama skutlar mér út á flugvöll - ekki slæmt fyrir mig. Taskan löngu niðurpökkuð, þ.a. ég hangi bara á netinu til að drepa tímann.

En allt styttist þetta nú.

Of mikið vatn veldur vatnsskorti

Er staddur í Hvalaflóa - Walvis Bay. Kom hér á miðvikudag og fer aftur til Windhoek seinnipartinn í dag.

Þegar ég kom á gistiheimilið lá á rúminu blað með skilaboðum til mín. „Ef þú vilt fara í sturtu, skaltu gera það milli 19:00 og 20:00.”

Óvenjuleg skilaboð, þótti mér.

En, vandamálið er að mikill vatnsskortur er í Walvis Bay um þessar mundir. Líklega um tvær vikur síðan hann hófst. Þannig er að vatnsuppsprettur þær sem notaðar eru til að skaffa bænum vatn eru einhverja tugi kílómetra utan bæjarins undir stórum árfarvegi. Eins og er um flestar namibískar ár þá rennur næstum því aldrei vatn eftir árfarveginum. Stundum líða mörg ár á milli þess að vatn renni. En, eins og ég hef áður nefnt, þá hefur rignt óvenjulega mikið síðasta mánuðinn. Því fór svo að vatn fór að renna í þessari á. Skilst mér að á einhverjum hlutum hennar sé heilmikill vatnsflaumur. Gerðist þá, sem stundum gerist, að krafturinn í vatninu var svo mikill að eitthvað af vatnsleiðslunum sem flytja neysluvatn til bæjarins, eyðilögðust. Þar sem áin rennur enn á fullu, þá er mjög erfitt að finna hvar bilanirnar eru. Einhverjar leiðslur eru í lagi, en þær anna engan veginn vatnseftirspurninni. Því er vatn skammtað, tvo tíma á morgnana og einn til tvo tíma á kvöldin. Annars er skrúfað fyrir.

Það er merkilegt að of mikið vatn valdi vatnsskorti. En svona er lífið stundum öfugsnúið.

Söknuður

Í dag er Valentínusardagur. Dagur elskenda. Í gegnum tíðina hef ég ekkert misst mig yfir þessum degi. Engan veginn. En í dag... já, í dag sakna ég hennar Gullu. Við í sitthvorri heimsálfunni. Já, söknuður ríkir.

Ætli sjómenn og sjómannskonur hlægi ekki að þessu. Nokkrar vikur aðskilin og einhver meiriháttar söknuður í gangi.

Það er nú samt bara svoleiðis.

Meðfylgjandi lag heyrði ég í útvarpinu um helgina. Var nú alveg búinn að gleyma því, en mér finnst textinn lýsa ágætlega hvernig mér líður.

Gulla mín, njóttu dagsins - hlustaðu á textann.

Þetta styttist.

Auglýsingar, tilkynningar eða skilaboð? Örstutt...

Hvenær gerðist það að auglýsingar í sjónvarpi urðu „örstutt skilaboð”?

Einnig hef ég lengi undrast hvernig tilkynningar í útvarpi urðu auglýsingar. Hvernig getur útvarp tengst sjóninni?

Æ, bara smánöldur hjá mínum...

Bara einn laukur?

„Ha?” hváði stúlkan sem vigtar grænmetið í matvörubúðinni, „ætlar þú bara að kaupa einn lauk? Ertu viss?”

„Jú, jú, alveg viss. Ég get bara borðað einn lauk í einu,” svaraði ég henni.

Hún hristi höfuðið og hló dillandi hlátri að þessum skrítna manni.

Já, vandræði einstæðingsins halda áfram í matvörubúðinni.

Þetta var namibískur þjóðvegur

Rigningarnar hér í Namibíu láta ekki að sér hæða. Myndina hér að neðan fékk ég lánaða af vefsíðu Republikein, afríkönsku dagblaðs hér í borg.

Þarna var engin brú, heldur fór vegurinn hreinlega í sundur á þennan ótrúlega hátt. Er fólk varað við að aka á þjóðvegum syðst í landinu. Regnvatnið étur uppfyllinguna undan malbikinu, þ.a. þótt vegurinn virðist í lagi þá vantar uppfyllinguna. Eru dæmi um að bílar hafi pompað niður ofan í holrúm undir malbikinu.

Hæst bylur í tómri tunnu, eða hvað?

Keypti mér nýja græju um helgina.

ShoX smá-hátalara. Bleikan að sjálfsögðu, enda öruggur um mína karlmennsku...

Mér hefur gengið illa að hlusta á ísl. útvarpið undanfarið, því hátalarnir í tölvuruslinu sem ég er með eru vitagagnslausir. Því keypti ég mér þennan smá-hátalara.

Bjóst reyndar ekki við miklu.

En græjan kom mér sannarlega á óvart.

Dúndurhljómur í henni. Ég þarf að lækka alla hljóðstyrki í tölvunni niður í næstum ekki neitt til að fá ekki í eyrun.

Nú er gaman að hlusta á KK í morgunútvarpi Rásar eitt og Reykjavík síðdegis á Bylgjunni.

Mæli með ShoX fyrir þá sem vilja hafa öflugan hátalara með í ferðalagið.

Matarinnkaup einstæðingsins

Ég er að átta mig á því að matvöruverslanir eru ekki mjög einstæðingsvænar. Undanfarnar vikur hef ég jú verið einstæðingur og þurft að kaupa matvörur handa mér einum. Áðan fór ég í matvörubúðina og keypti ýmislegt smálegt. Tvær kartöflur, minnsti pakki af smágulrótum, tvær svínakjötssneiðar - þ.a. það verður svínakjöt í matinn tvisvar þessa vikuna - og dós af gulum baunum. Gulu baunirnar munu ábyggilega skemmast hjá mér.

Vandamálið sem einstæðingurinn glímir við er að pakkningar á svo mörgu eru of stórar. Sumt er sem betur fer hægt að kaupa í lausu, en annað ekki. Hálft kíló af niðurskornu graskeri er bara allt of mikið, svo eitt dæmi sé tekið. Sex pulsubrauð eru fjórum of mörg. Ef ég kaupi mér það sem mig langar í, þá enda ég iðulega með að henda mat. Sem er fúlt.

Svo er nú annað. Að fara að kjötborðinu og biðja um eina kjúklingabringu, eða 200 grömm af nautakjötsstrimlum er greinilega undarleg hegðun. Þarf ég iðulega að endurtaka beiðnina og síðast í gær þurfti ég að stoppa afgreiðsludömuna af þegar hún hélt áfram að bæta í pokann þótt hún væri komin yfir 500 grömm. Ég bað um 250 grömm, en henni fannst það greinilega hljóta að vera 1.250 grömm.

Ég skal viðurkenna að þetta er skrýtin upplifun. Gott verður að komast aftur nálægt því að vera í vísitölufjölskyldu.

Flíspeysa og síðbuxur

Ég veit eiginlega ekki hvað er í gangi hér í Windhoek. Höfuðborg lands sem á tvo bæi á topp-tíu lista  sólríkustu staða í heimi. Hér, um hásumar, hefur varla séð til sólar í viku og núna í augnablikinu dembist rigningin niður með þvílíku offorsi að það er varla hægt að hlusta á útvarp.

Í morgun klæddi ég mig í stuttbuxur og stuttermaskyrtu eins og ég geri venjulega. En ekki leið langur tími þar til ég var kominn í síðar gallabuxur. Svo þurfti ég að skjótast út í búð, en klæddi mig þó fyrst í flíspeysu.

Já, ég veit bara ekki hvað er að gerast.

En auðvitað eru Namíbíumenn hæstánægðir eins og alltaf þegar rignir. Nú bætir hressilega í áveitulónin og eru sum orðin full og ríflega það. Vatnsbúskapur komandi árs lítur því vel út. Ekki er lengra síðan en í byrjun desember á síðasta ári þegar vatnsnotkun í Windhoek var takmörkuð. Bannað var að vökva garða, þvo bíla og þess háttar.

En nú þarf ekki að hafa áhyggjur af vatnsskorti á næstunni.

Sem er gott, þótt það þýði að ég þurfi að fara í síðbuxur og flíspeysu.

Svínaflensa, drómasýki og Finnar

Las með athygli blöðin í gær, sem endranær. Tók eftir fréttum í DV og Mogganum þar sem velt var fyrir sér möguleikanum á því að svínaflensubóluefni auki líkur á drómasýki. Fréttamenn frá báðum blöðum ræddu við sóttvarnalækni sem gerði lítið úr þessu. „Ólíkleg tengsl,” hafði Mogginn eftir honum og „engin tengsl” skv. viðtalinu í DV. Í Fréttablaðinu skrifaði sóttvarnalæknir grein, ásamt tveimur öðrum læknum, þar sem segir að „mjög ólíklegt” sé að bólusetning gegn svínaflensu tengist drómasýki og  að mikilvægt sé að sem flestir láti bólusetja sig gegn svínaflensunni.

En af hverju fór þessi umræða í gang?

Jú, Finnar voru að birta rannsókn þar sem þeir finna tölfræðilega marktæk tengsl milli bólusetningar gegn svínaflensu og drómasýki. Skv. fréttum hefur drómasýki aukist töluvert í Svíþjóð, á Íslandi og í Finnlandi frá því bólusetningar hófust. Hefur framkvæmdaráð ESB farið fram á rannsóknir á þessum tengslum, sjá m.a. frétt í Politiken fyrir nokkru.Því hafa einhverjar rannsóknir farið fram á því hvort tengsl séu á milli.

Nú fundu Finnar sem sagt tengsl. Sóttvarnalæknir segir að ekkert sé að marka þessa rannsókn því Finnum hafi tekist að bólusetja milli 70 og 80% íbúa Finnlands og því sé viðmiðunarhópurinn of lítill. Við svona rannsókn þarf að hafa bæði bólusetta og óbólusetta einstaklinga. Þeir óbólusettu séu of fáir til að hægt sé að taka mark á þessum niðurstöðum, skv. sóttvarnarlækni og hans tveimur kollegum.

Fyrr í kvöld fór ég út að borða með finnsku kunningjafólki mínu. Spurði ég þau hvort þau könnuðust eitthvað við þessa rannsókn. Jú, þau gerðu það. Skv. þeim er mikið um þetta rætt í Finnlandi. Sögðu þau mér að finnsk heilbrigðisstofnun, sem mér skilst sé landlæknisstofnun Finnlands, hefði beðist afsökunar á því að hafa lagt jafnmikla áherslu og gert var á að Finnar bólusettu sig gegn svínaflensu. Að yfirvöld hefðu farið offari í áróðri sínum fyrir bólusetningu.

Þessi afsökun kemur í kjölfar rannsóknarinnar á tengslum bóluefnisins og drómasýki.

Einhvern veginn held ég að ef hægt sé að draga niðurstöður rannsóknarinnar í efa vegna tölfræðilegra galla, t.d. vegna of lítils samanburðarhóps, þá hefði finnska landlæknisembættið gert það. Vill ekki verða rúið trausti. Hefði dregið í lengstu lög með að biðjast afsökunar. Hefði ekki beðist afsökunar nema vegna þess að engin vafi var um niðurstöðuna.

Ég hef enga ástæðu til að rengja finnsku kunningjana mína. Ef þeirra frásögn er rétt, þá þykja mér viðbrögð sóttvarnalæknis og hans kollega mjög vafasöm, svo ekki sé meira sagt.

Ýmislegt dettur inn af götunni

Rétt í þessu sat ég í rólegheitum að snæða kvöldverð og hlusta á Reykjavík síðdegis í gegnum tölvuna. Úti var úrhellisrigning og þrumur og eldingar. Vindhviður miklar öðru hverju.

Allt í einu sá ég að útidyrnar hjá mér byrja að opnast. Voðaleg læti í vindinum, var það fyrsta sem mér datt í hug. En svo vissi ég ekki fyrr en lítið stúlkubarn dettur bara inn um dyrnar hjá mér. Hágrátandi.

Þetta var á að giska þriggja ára stúlka, klædd í náttföt. Ósköp falleg lítil stúlka með fléttur í hárinu. Hún hágrét og ekkasogin svakaleg.

Ég stökk auðvitað til, tók barnið upp og reyndi að róa það. Kíkti út en sá ekki nokkurn mann á ferli, enda ekki beint veður til þess að sóla sig.

Íbúðin sem ég bý í er hluti af litlum íbúðakjarna, sex útleiguíbúðir á sömu lóðinni. Allar með sér inngang og maður verður lítið var við aðra gesti. En þó er sameiginlegt hlað og bara eitt hlið til að komast út af svæðinu.

En ég fór að spjalla við stúlkuna, og hún róaðist aðeins. En ég fékk þá tilfinningu að hún skildi ekki ensku. Var að reyna að segja mér eitthvað en ég skildi ekki neitt. Ég náði mér í skó og rölti svo út með stúlkuna í fanginu. Fannst að einhver hlyti að vera að leita að þessu fallega barni.

Rakst á fólk sem var að bera töskur út í bíl. „Þekkið þið þetta barn?” spurði ég. Kona þar horfði á mig og spurði hvað ég meini. Jú, þessi stúlka hafi bara dottið inn um dyrnar hjá mér og ég sé að leita að fjölskyldunni. Konan hristi hausinn. „Þú ert að grínast,” staðhæfði hún. „Þú þekkir þessa stúlku. Annars myndi hún grenja í fanginu á þér.”

Þetta þótti mér skrýtið. Ókei, stúlkan grét ekki lengur. Hefur líklega fundið á sér að ég var að reyna að hjálpa henni. En hvers konar grín væri það að labba út með lítið barn, klætt í náttföt, í grenjandi rigningu og þykjast vera að leita að ættingjum barnsins? Ég bara spyr.

Ég sneri mér frá þessu fólki og fór að kíkja á aðrar íbúðir. Allt í einu heyrði ég hratt fótatak. Einhver á opnum sandölum. Kom eldri kona á fullri ferð, og með mikinn áhyggjusvip, niður tröppur frá íbúð nr. 5. Stúlkan litla þekkti konuna greinilega og teygði hendurnar til hennar. Ég lét barnið fúslega af hendi. Gamla konan var greinilega í mikilli geðshræringu. „Obrigadas,” sagði hún við mig. Portúgalska. Hún er þá líklega frá Angólu og þar með komin skýring á því af hverju stúlkan skildi ekki ensku. Ég klappaði konunni á öxlina og sagði henni að allt væri í lagi. Hún skildi mig örugglega ekki.

Ég var léttstígur upp tröppurnar heim að minni íbúð.

Leið vel.

Hvað leynist í frystihólfi líffræðingsins?

Öðru hverju í gegnum tíðina hef ég starfa minna vegna átt samskipti við ýmis konar líffræðinga. Margir þeirra sem ég hef kynnst eru sérstakar týpur. Ég veit ekki hvort sérstakar týpur verða líffræðingar, eða hvort líffræðingar verða sérstakar týpur. Þetta er kannski rannsóknarefni.

Í síðustu viku var ég tvær nætur í Lúderits. Fyrra kvöldið fór ég út að borða. Einn hagfræðingur með fjórum líffræðingum. Er skemmst frá að segja að umræðurnar við borðið voru um önnur málefni en ég á að venjast.

Eitt umræðuefnið voru skjaldbökur. Tvær tegundir bárust í tal. Þá segir einn líffræðingurinn við hina: „Fljót svo, hvað nefnist þessi skjaldbökutegund? Og bannað að segja á latínu, það er of létt!”

Ókei, einmitt, latínan svo létt að hún gildir ekki í trivíal pörsjút fyrir líffræðinga...

Ýmislegt annað skondið kom til umræðu, en sérstaklega þótti mér ein staðreynd merkileg.

Ég nefndi eitthvað að ýmis umræðuefni líffræðinga yfir kvöldmatarborðinu væru svolítið fjarlæg mér.

„Blessaður, það er ekkert,” sagði einn. „Til að vita hvort líffræðingar séu raunverulega líffræðingar þá spyrðu þá hvað þeir geyma í frystinum!”

Allir hinir fóru að hlæja og vissu greinilega hvað þessi var að tala um.

En ég var auðvitað alveg út á þekju. En fór þó að spurja þetta lið hvað væri í frystinum hjá þeim.

Jú, einhverjir fuglar voru þar. Einn var með mörð í frystinum. Annar var með moldvörpu.

Er ekki í lagi með þetta lið? Geyma moldvörpu í frystinum heima hjá sér. Eitthvað segði hún Gulla mín ef ég tæki upp á einhverju svona.

En aðallinn var þó eftir. Einn líffræðingurinn, kona, virtist voða önnum kafinn. „Og hvað er í frystinum hjá þér?” spurði ég.

„Ha, mér?” sagði hún, „ekkert merkilegt svosem. Ekki nema tvær mörgæsir.”

Nebbnilega...

Ekki bara ein mörgæs, heldur tvær. Kannski er rétt að útskýra að í kringum Lúderits og á eyjum þar rétt fyrir utan er mikið af mörgæsum. Kona þessi vinnur að rannsóknum á þeim og alltaf ef slösuð mörgæs finnst þá er hringt í hana. Hér er meira að segja mynd af henni sem ég fann á netinu. Þarna er hún að bjarga mörgæsum sem lentu í olíu, en þið getið lesið meira um það hér.

Svo í þessari viku var ég í Walvis Bay. Ég hitti þar einn líffræðing til viðbótar. Fuglafræðingur af einhverju tagi og virðist líf hans algjörlega snúast um fugla. Hugsaði ég mér gott til glóðarinnar að komast að því hvort þessi væri „raunverulegur” líffræðingur skv. skilgreiningunni frá Lúderits.

Svo ég spurði hann:

„Ef ég kíkti í frystinn hjá þér, sæi ég eitthvað sem mér þætti óvenjulegt?”

Gaurinn glotti.

„Ekki mikið,” sagði hann, „frystirinn hjá mér er hálftómur. Þar er ekki núna nema einn ... albatross!”

Einmitt! Albatross. Lengsta vænghaf fugls er hjá einhverri albatross tegund ef ég man rétt.

Það er bara ekki í lagi með þetta fólk.

En hann sá sér leik á borði. „Hvað er í frystinum hjá hagfræðinginum?”

„Ha, ö-ö, kjötbollur og rjómaís...”

Hver lifir tilbreytingalausa lífinu?

Leikfimi hefst á ný

Í dag mætti ég í leikfimi í fyrsta sinn á nýju ári.

Átti nú von á frekar rólegum tíma, svona eftir langt hlé vegna jóla.

En, nei, því var ekki að heilsa.

Leggjast á bakið, fætur á boltann, lyfta mjöðmum, draga fætur inn, síðan lyfta mjöðmum enn hærra, svo niður, þá ýta fótum út. Þá mátti ég telja EINN og halda stöðunni. Ekki setja mjaðmir niður í gólf á milli. Fimmtán skipti. Þrisvar sinnum. Var aðeins farinn að skjálfa í kálfum í síðustu skiptin.

En mikið var gott að vera kominn í gang aftur.

Sektir við umferðarlagabrotum

Sá einhvers staðar í morgun að ef maður talar í farsíma undir stýri þá er sektin 5.000 krónur.

Þegar ég kom til Windhoek í gær, þá var ég sóttur út á flugvöll af manni sem tengist á einhvern hátt gistiheimilinu sem ég er á. Ég fór að spurja hann út í umferðarbrotasektir, en ég vissi að rétt fyrir jólin hækkuðu þær allsvakalega.

Hann var alveg með þær á hreinu.

Ef þú ert gripinn við að tala í farsíma undir stýri þá er sektin 2.000 Namibíudalir. Það er í kringum 36.000 krónur.

Að aka yfir á rauðu ljósi kostar 2.500 dali. Fyrir að virða ekki stöðvunarskyldu þá þarf að borga 1.500 dali.

Að gleyma að spenna á sig öryggisbeltið kostar 1.000 dali.

Ógætilegur akstur leiðir til 4.000 dala sektar.

Og ýmislegt fleira.

Greinilega þótti bílstjóranum mínum þetta svívirðilega háar upphæðir. Hann trúði mér síðan fyrir því að mánaðarlaun hans væru 2.000 dalir.

Í þessu ljósi velti ég því fyrir sér hvort 5 þúsund kallinn íslenski sé ekki alltof lág sekt fyrir að tala í farsíma.

Hvernig í ósköpunum ætti ég að borga svona sekt? spurði hann.

Ég svaraði að líklega myndi hann passa sig á því að brjóta ekki umferðarreglunar.

Jú, það er rétt, sagði hann.

Í því hringdi farsíminn hans.

Hann svaraði ekki.

Íþróttaklúbbur

Þá er búið að skrá Rúnar Atla í íþróttaklúbb í fyrsta sinn á ævinni. Karatedeild Leiknis hlaut þann heiður. Drengurinn er búinn að fara á tvær æfingar og líkar vel. Nú er að sjá hvort hann heldur þetta út. Æft þrisvar í viku, klukkutíma í senn.

Ég sat á báðum æfingum og fylgdist með. Líst mér vel á þetta. Mikið af styrktar- og liðleikaæfingum, en margar gerðar þannig að krakkarnir hafa gaman af. Slatti af armbeygjum.

Nú er bara að átta sig á hvernig þetta frístundakort virkar.

En, mér finnst magnað hversu boðið er upp á allflest sem þurfa þykir hér í Breiðholtinu. Karateæfingarnar eru í skólanum hans Rúnars Atla. Þ.a. ekki er langt að fara. Ef labbað er hér um hverfið, þá leynast merkilega mörg fyrirtæki og stofnanir hér. Svo er stutt í Mjóddina og ekki er langt í Smárann.

Tæknivæðing eiginkonunnar

Gulla hefur ætíð óttast farangursvigtir á flugvöllum. Ekki veit ég hvaðan þessi ótti kemur, en hef stundum velt fyrir mér hvort sé ekki til eitthvað flott fræðiheiti, helst á latínu, yfir svona tilfinningu.

Í hvert skipti sem einhver úr fjölskyldunni ferðast, þá er náð í baðvigtina og allar töskur vigtaðar. Þetta er oft töluvert vandaverk, því baðvigtir eru jú ekki gerðar til að vigta töskur. Gæta þarf að taskan snerti hvergi gólf og síðan þarf auðvitað að vera hægt að lesa á vigtina. Stundum gengur þetta illa.

En, alltaf þarf að gera þetta. Breytir engu þótt ég segist einfaldlega borga þá yfirvigt sem komið gæti. Nei, töskur skulu vigtaðar, og síðan er velt fyrir sér hvort vigtin sýni nú örugglega rétta tölu.

Doddi mágur hefur lent í svona meðferð hjá systur sinni. Oftar en einu sinni og oftar en tvisvar.

Því kom í sjálfu sér ekki á óvart einn jólapakkinn frá honum.

Farangursvigt.

Sú lítur svona út.

Þetta er alveg brillíant tæki. Taskan hangir á króknum og svo er henni lyft frá gólfi. Bíður maður síðan eftir að græjan pípi, en þá er kominn álestur. Á apparatinu er þessi fíni stafræni gluggi, sem gefur einn aukastaf eftir kíló.

Núna fyrr í dag þá reyndi í fyrsta sinn á tækið. Tinna Rut var á leið til Kanada.

Taskan vigtuð.

En hún elsku Gulla mín var ekki alveg sátt. Nei, eitthvað þótti henni talan lág.

Hvað gerði frúin?

Jú, náði í baðvigtina.

Svo var farið í gegnum alla seremóníuna. Taskan vóg salt á vigtinni og svo var reynt að lesa á tölurnar. Það gekk ekki vel, því baðvigtin er ekki neitt sérstaklega nákvæm.

Aftur var farangursvigtin prófuð. 21,9 kg sýndi hún.

Í Keflavík fór svo taskan á vigt eins og lög gera ráð fyrir. Ekki var laust við að sumir héldu niðri í sér andanum.

21,9 kg.

Ætli baðvigtin fái frí næst?

Merkilegur dagur

Þá rann merkilegur dagur upp í lífi Rúnars Atla. Hann fór í fyrsta skipti í skóla á Íslandi. Í Fellaskóla, bekk 1-BH.

Í gær keyptum við skólatösku og ýmis ritföng sem þarf þegar svona tímamót renna upp í lífi manns. Auðvitað þurfti líka nesti og nýja skó.

Menn voru aðeins syfjaðir í morgun, enda komnir upp á lagið með að vakna seint og vaka frameftir. En þó hafðist að fara framúr og klæða sig án nokkura vandræða. Aðeins meira af fötum sem þarf á Íslandi heldur en Namibíu.

En svona leit piltur út rétt rúmlega kl. 8 í morgun.

Fyrsti skóladagurinn gekk vel. Kennarinn, sem heitir Bjarni, virðist fínn náungi. Rúnar Atli var reyndar ekki alveg sáttur við að bekkurinn er iðulega kallaður Bjarnabófarnir. Rúnar Atli segist nefnilega ekki vera glæpamaður... En að því undanskildu leist dreng vel á allt saman. Hann er núna að dunda sér við fyrsta heimaverkefnið.

Þetta lítur vel út.

Kraftur í stuttum strák

Milli jóla og nýárs var skroppið í IKEA og kommóða keypt. Þegar samsetning hófst, þá tók sonurinn yfirráðin. Undir leiðsögn föðursins þá sá hann nær alveg um samsetninguna. Þetta var í raun bara eins og Legó í hans huga. Leiðbeiningabæklingur og svo „kubbar” sem þurfti að setja saman.

Fór drengurinn létt með þetta.

Fjölskyldan saman

Enn laumast nýtt ár í garð. Síðasta ár var gott að mörgu leyti fyrir okkur, en nokkur óvissa ríkir um framtíðina hjá okkur á þessum tímamótum. En, óvissa eða ekki, tíminn líður.

Eins og hefð hefur myndast fyrir þá komu ýmsir ættingjar hingað í mat á gamlárskvöld. Að venju eldaði Gulla kalkún og saltkjöt og baunir. Allir eru ánægðir með þetta matarframboð.

Líklega var þetta stærsta áramótaboðið fram að þessu. Voru 17 matargestir að þessu sinni. Hér sátu allir afkomendur mömmu, ásamt henni, en sjaldgæft er að við hittumst öll.

Ekki eru margar myndir af okkur systkinunum þremur saman, en hér er þó ein.

Við Gulla vorum ásamt okkar þremur börnum, Davíð og Sigga ásamt sínum þremur sonum og síðan voru Jóhanna og Elli og tveir drengir þeirra. Að auki mættu svo tveir samleigendur Dagmarar Ýrar.

Allir skemmtu sér vel. Síðan nýttum við okkur það að hafa „utanaðkomandi” fólk sem gat tekið að sér ljósmyndun. Stilltu allir sér upp og hér sést mamma ásamt sínum afkomendum.

Flott lið.

Góður árangur og ánægjulegur

Stundum þarf að monta sig aðeins af eigin árangri.

Í morgun þegar ég steig á vigtina þá sýndi hún 21 kg minna en hún gerði í ársbyrjun.

21 kíló!

Ég er ánægður yfir þessu. Og reyndar rígmontinn, ef ég á að vera alveg hreinskilinn.

Í ársbyrjun var ákveðið að nú þyrfti að taka sig á.

„...annars verðurðu dauður eftir ekki alltof mörg ár...“ sagði einn læknir mér.

Ekki alveg það sem maður vill heyra.

En, ég var heppinn. Mér tókst að lagfæra lífsstílinn og árangurinn lét ekki standa á sér. Kílóin hreinlega hrundu af mér. Bara það að hætta að drekka gos og borða sælgæti hafði greinilega mikil áhrif. Enda þegar maður drekkur um og yfir tvo lítra af Pepsíi á hverjum einasta degi, þá innbyrðir maður slatta af sykurmolum.

Sykur tók ég útúr mínu mataræði eftir því sem hægt er og síðan var regla að fá sér aldrei oftar en einu sinni á diskinn.

Næringarfræðingur sagði mér að borða sex máltíðir á dag og mér hefur tekist að fylgja því nokkuð vel. Þá verður maður aldrei mjög svangur og gúffar því ekki matnum í sig með látum.

Síðan hef ég stundað leikfimi af miklum móð. Undir leiðsögn hámenntaðs þjálfara. Kellingaleikfimi hef ég stundum kallað þetta í gríni. Ligg á bakinu og lyfti mjöðmum og fótum. Er síðan að velta mér yfir stærðarinnar bolta og geri allskonar æfingar sem ég hefði aldrei hugmyndaflug til að láta mér detta í hug.

Aftur, árangurinn er ljós. Nú er ég miklu léttari, en ekki bara það. Einnig er ég miklu hraustari en áður.

Og hvað gerði ég í tilefni dagsins og árangursins?

Jú, byrjaði daginn á 500 metrum í sundlauginni. Fór síðan heim, bakaði vöfflur og borðaði tvær með sultu og rjóma. Því maður má ekki fara út í öfgar. Lífstíllinn er langtímamarkmið og í góðu lagi að gera vel við sjálfan sig inn á milli.

Gleðilegt nýtt ár og gangi öllum vel að ná sínum markmiðum á næsta ári.

Jólaös? Verð ekki var við hana

Vakið hefur athygli mína hvað allt er rólegt þessi jólin.

Finnst mér mikill munur frá síðustu jólum. Þá var t.d. varla hægt að fá stæði í Mjóddinni rétt fyrir jólin. Núna var hægt að velja úr stæðum á Þorláksmessu. Og reyndar var það svipað tvo dagana á undan.

Smáralindin var með rólegra móti. Fengum við stæði tveimur dögum fyrir jól rétt við innganginn. Og engan veginn örtröð inni.

Fjarðarkaup. Jú, þar var töluvert af fólki 22. desember, en á sama tíma í fyrra var ekki þverfótað í búðinni fyrir viðskiptavinum. Þá var vandkvæðum bundið að snúa við ef eitthvað gleymdist að setja í kerruna. Ekkert mál að snúa við þessi jólin.

Byko í Breiddinni. Varla kjaftur þar inni.

Garðheimar í Mjóddinni og Blómaval í Skútuvoginum. Ekkert um að vera.

Í gær fór ég í IKEA. Útsala hófst þann sama dag. Ekki var mikið af fólki. Engan veginn. Teljandi á fingrum sér.

Hverju veldur?

Í fréttunum heyrir maður að kuldinn sé orsökin. Ég man ekki betur en hafi verið nístingskuldi í fyrra. Nærri 10 stiga gaddur.

Fór fólk fyrr af stað að versla?

Kannski.

En kannski er samdrátturinn núna fyrst að hafa áhrif á fólk.

Veit það ekki, en er handviss um að fólk verslar töluvert minna núna en þá.

Þegar ég verð stór...

... þá vil ég verða lögga

Við komum nefnilega í hús hjá löggumanni í gær og guttinn fékk að máta húfuna. Vakti þetta mikla gleði hjá þeim stutta.

Tuttuguogfjögur hvað?

Við hjónin vorum aðskilin á brúðkaupsdaginn okkar fyrr í mánuðinum. Tuttuguogfjögur ár í hjónabandi. Geri aðrir betur.

Tinna Rut smellti af okkur þessari fínu mynd á aðfangadagskvöld. Ekki skyldi manni detta í hug að þessi árafjöldi sé að baki.

Jólin 2010

Aðfangadagur kom og fór eins og aðrir dagar.

Maður er víst orðinn svo gamall að helsta gleðin er að fylgjast með börnunum sínum. Og skemmtilegast að fylgjast með yngsta fjölskyldumeðlimnum.

Lundúnaævintýrið olli því að jólatréskaup áttu sér stað töluvert seinna en vant er. Tré fannst þó, en okkur hjónunum þótti tréið hálf-kreppulegt. Líklega minnsta tré frá því að við hófum að kaupa alvörutré, en það gerðum við fyrst 1991 í Vancouver.

Eins og siður hefur verið undanfarin ár, þá fékk sonurinn að setja toppinn á. Honum leist þannig á að geta þetta hjálparlaust, en þrátt fyrir að tréið væri minna en venjulega, þá var drengur of stuttur í annan endann. Faðirinn kom því til hjálpar og var ánægður með.

Ekki var neitt vikið frá vana þegar kom að kvöldmat á aðfangadag. Hamborgarhryggur frá Fjarðarkaupum. Sá bráðnaði í munni eftir snilldareldun eiginkonunnar.

Hér er Rúnar Atli ásamt ömmu sinni við matarborðið. Hryggurinn í forgrunni.

Undir tréinu var mikið af pökkum þetta árið eins og fyrri ár. Hér sést Rúnar Atli halda á stærsta pakkanum sem hann fékk í þetta sinn. Núna, á jóladagsmorgni, situr sá stutti og dundar sér við samsetningu.

Að lokum óskum við öllum gleðilegra jóla og farsæls komandi árs.

Fjársjóðurinn, þessi eini sanni

Dagmar Ýr, Rúnar Atli og Tinna Rut.

Beðið aðeins lengur

Sit núna úti í flugvél og bíð eftir því að hún leggi af stað. Líklega góður hálftími síðan vélinni var lokað. Flugmaðurinn gaf reyndar til kynna að við þyrftum að sitja a.m.k. 40 mín. í vélinni áður lagt yrði af stað. Svo þarf að taxa í 20 mín. Bara ein flugbraut í gangi.

En þetta styttist.

Enn styttist

Er kominn út að hliði. Mætti út á völl um hálfsjö, en vélin var sett kl. 9. Ekkert bólaði á starfsfólki. Leist mér ekkert sérstaklega á þetta, því önnur flugfélög á nálægum borð voru að tékka inn í óðaönn. Ekkert hins vegar hjá okkur.

Loks um 8 birtist starfsfólk. Skipulagið var ekkert sérstakt því ekkert hreyfðist lengi.

En svo loksins, loksins fór eitthvað að gerast. Ég fékk brottfararspjald, flaug í gegnum öryggiseftirlitið og fékk mér langþráðan morgunmat.

Svo kemur í ljós hvort taskan er með.

Styttist...

Sit núna á Heathrow flugvelli. Kominn með brottfararspjald í hendur og bíð bara eftir tilkynningu um númerið á brottfararhliðinu. Sem betur fer virðist glytta í lok ferðalagsins.

Meira síðar, nú var að koma tilkynning

Óveður og fréttaflutningur

Almannatengslafulltrúi Heathrow flugvallar er mikið í sjónvarpinu hér í Bretalandi. Þetta er krullhærður stráklingur, líklega 25-27 ára.

Hann segir að veðrið í gær sé það versta sem menn hafi upplifað í 20 ár.

Örfárra sentimetra snjór.

Og reyndar má ekki gleyma ,,djúpfrystingunni.''

Big freeze!

2-5 gráðu gaddur. Ekki er það nú mikið.

Þetta éta sjónvarpsstöðvarnar upp, en engum dettur í hug að spurja veðurstofuna hvernig þetta veður sé í sögulegu samhengi.

Almannatengslafulltrúinn stýrir umræðunni.

Lundúnavist

Skrapp í strætóferð í dag. Aðalástæðan var að kaupa yfirhöfn af einhverju tagi. Það gengur varla að storka örlögunum mikið lengur með því að flækjast út um allt á stuttermaskyrtu.

Ég fór sem sagt í strætó. Spurði konu á stoppustöðinni ráða, því ég var ekki alveg viss hvaða vagn ætti að taka. Hún sá greinilega aumur á mér, því hún lagði mér lífsreglur og sá til þess að ég kæmist klakklaust á Laugaveg þessa hverfis sem ég er í. Kona þessi er líklega frá einhverri eyju úr karabíska hafinu ef dæma má af hreimi hennar.

Á leiðinni í strætó velti ég því fyrir mér hvernig væri að búa í Lundúnum. Komst ég að þeirri niðurstöðu að það væri ekki eftirsóknarvert. Mér finnst einfaldlega ekkert við Lundúnir aðlaðandi. Það bara ekki flóknara en það.

En mér tókst þó að finna yfirhöfn sem ég er ánægður með. Svo er bara að sjá hvernig Gullu líkar við ,,töffarajakkann.''

Ég rölti svo um bæinn í smástund, fylgdist með mannlífinu og keypti jólagjöf eða tvær. Það verður að segjast að fjölbreytni mannlífsins hér er forvitnileg. Ekki veit ég hversu mörg tungumál ég heyrði á þessum stutta miðbæjarrúnti, en mörg voru þau. Síðan fór mér að kólna á tánum og þar með fór ég að sakna veðurlagsins í Windhoek. Þá var tími að finna strætóinn til baka.

Ég náði sambandi við Icelandair skrifstofuna heima. Stefnt er á að fljúgja héðan klukkan níu í fyrramálið. Mikið vona ég að það gangi eftir, því mér hundleiðist að hanga hérna einn rétt fyrir jólin. Allt sem krossleggja er hægt er því krosslagt með þá von í huga að skömmu eftir hádegi heyri maður fleygu orðin:

,,Kæru farþegar, velkomin heim.''

Bretaklúður og hvar er Icelandair starfsfólkið?

Sit núna á hóteli nokkur hundruð metra frá Heathrow flugvellinum í Lundúnum. Hef það alveg ágætt, þó auðvitað vildi ég miklu frekar vera í faðmi fjölskyldunnar í Æsufellinu.

En klúður gærdagsins heldur áfram. Þá gátu flugvallaryfirvöld ekki tekist á við 2-3 sm snjólag. Vélin frá Keflavík var síðasta vélin sem lenti áður en vellinum var lokað. Þá var klukkan 12:15. Eftir það snjóaði ekkert. Sex klukkutímum seinna er ég kominn út í vél og allt klárt fyrir brottför. Klukkutíma síðar tilkynnti flugstjórinn okkur að flugvöllurinn yrði ekki opnaður þann daginn. Allir farþegarnir þurftu því að fara frá borði.

Ekki nög með það, heldur var okkur líka sagt að öll hótel væru full og við þyrftum því að sjá um okkur sjálf. Og svo þyrftum við að finna töskurnar okkar.

Ýmsir þjóðþekktir Íslendingar og útrásarvíkingar eru í sama bobba og ég. Má nefna Eggert Magg, fyrrum West Ham stjóra, Steina í Kók og frú og Jón stórforstjóra Sigurðsson.

Í töskusalnum ríkti algjör ringulreið. Þar voru hundruðir taska út um allt og ekkert skipulag. Ég spurð einn starfsmann hvar töskurnar úr mínu flugi kæmu. Sá ranghvolfdi í sér augunum og sagði: ,,Þú verður bara að leita.''

Já, sæll!

Eftir klukkutíma bið hafði slatti af mínum ferðafélögum fengið sínar töskur, en ekkert bólaði á minni. Fór ég að spyrjast fyrir. Eftirgrennslan leiddi í ljós að þar sem mín taska kom úr tengiflugi þá var hún tekin til hliðar einhvers staðar og yrði sett beint í vélina sem ég færi í. Ágætt hefði verið ef maður hefði fengið að vita þetta.

Á meðan ég beið eftir töskunni sem aldrei kom áskotnaðist mér símanúmer hjá Hotels.com og tókst mér með þeirra aðstoð að fá herbergi á einhverju litlu hóteli guð-má-vita-hvar.

Svo var að koma sér þangað.

Leigubíll.

Ég fer út úr flugstöðinni og sé heljarinnar biðröð eftir leigubílum. Mér leist ekki vel á þessa röð því ég var ekki klæddur fyrir mikla útivist í tveggja stiga frosti eða svo. Ég var bara á stuttermaskyrtu og gallabuxum. Hafði beðið Gullu að koma með úlpu út á völl í Keflavík, en ég átti ekki von á því að fara út á meðan á ferðalaginu stóð.

En ég þurfti leigubíl og rölti mér þvî að endanum á röðinni. En þá lá við að mér væri öllum lokið. Þar sem ég hélt að röðin endaði fór hún fyrir horn og var margfalt lengri en ég hélt. Varlega áætlað, ég endurtek varlega, voru ekki undir 500 manns í þessari röð. Án gríns.

Þarna stóð ég í meira en klukkutíma í röð. Í stuttermaskyrtu og undir frostmarki. Ég var reyndar með bol í handtöskunni og fór líka í hann. Sem betur fer er ég heitfengur, en síðustu mínúturnar í röðinni var ég farinn ad fá ósjálfráðan skjálfta öðru hverju. Óþægileg tilfinning, megið þið trúa.

En á endanum komst ég á hótelið. Svaf ég vel til morguns, þótt eitthvað af gormum í dýnunni væru full uppstæðir.

Starfsfólk Icelandair sagði okkur að brottför yrði í kringum 8 næsta morgun. Mætti ég því út á völl rétt eftir sex.

Þá var kominn lögregluvörður við allar aðkeyrslur að Heathrow. Völlur var lokaður var mér sagt. Tókst mér þó að komast gangandi inn í innritunarsalinn. Þar voru þúsundir manna, sem flestir höfðu eytt nóttinni á vellinum. Öðru hverju var lesin upp tilkynning þar sem sagt var að völlurinn væri lokaður og að allir ættu að yfirgefa hann.

Ekki bólaði á starfsfólki Icelandair. Símanúmerið sem upp var gefið var símsvari sem sagði að skrifstofa opni á mánudag kl. 9.

Ekki þótti mér þessi þjónusta til fyrirmyndar. Ég sá t.d. srafsmenn Swiss Air þarna sem leitðu uppi sína viðskiptavini, fræddu þá um stöðu mála og gáfu þeim skriflegar leiðbeiningar og símanúmer. Svipað virtist í gangi hjá Lufthansa.

En engar upplýsingar frá Icelandair.

Eftir smátíma virtist mér einsýnt að ekkert myndi gerast næstu klukkutímana. Hringdi ég því aftur í vini mína hjá Hotels.com og redduðu þeir mér hótelherberginu sem ég er í núna. Ég er einn af þeim heppnu því fullt af fólki finnur ekki hótelherbergi.

Gulla náði sambandi við Icelandair heina, en þeir vissu ekkert. Ekki nema að þar sem ég átti flug í gær, þá væri ég ekki í forgangi í dag.

Eru menn ekki að grínast?

Þrautaganga í Tsumeb

Var að skoða gemsann mínn - jú, jú, ég hef lítið að gera á kvöldin, svona aleinn - og þá rakst ég á þessa hreyfimynd. Hún er tekinn í júlí sl. í Tsumeb. Rúnar Atli kom með mér í vettvangsferð á leikskóla og þurftum við að gista eina nótt á fínum gististað. Þar var fín leikaðstaða og Rúnar Atli vildi auðvitað prófa.

Rigning í Windhoek

Fyrr í kvöld kom þessi svakalega úrhellisrigning hér í Windhoek. Sem er fínt, því þá dregur aðeins úr hitanum sem er hér annars. Ég prófaði að taka smámynd á símann minn út um stofugluggann og hér kemur hún. Vonandi gefur hún ykkur hugmynd um hvernig rignir hérna.

Alvöru listaverk

Ýmislegt kemur í ljós þegar staðið er í flutningum. T.d. gat ég ekki annað en tekið mynd af þessu listaverki sonar míns. Pasta er til margra hluta nytsamlegt.

Einn í koti

Þá er maður orðinn aleinn í landi hinna hugrökku. Gulla og Rúnar Atli eru komin til Svíþjóðar eftir því sem ég kemst næst. Ég sit því einn í kotinu. Þó ætti ekki að hafa ákveðinn greini, því áðan lauk ég við að tæma húsið og snemma í fyrramálið skila ég lyklunum. Ég er fluttur á lítið gistiheimili og er því ekki í kotinu, heldur koti.

Reyndar ágætis gistiheimili, ég er með litla íbúð fyrir mig með eldhúskróki, borðstofu og stofu. Og svo auðvitað svefnherbergi. Þrjú svefnherbergi reyndar. Hér þarf ég að elda ofan í mig sjálfur. Mér líkar það bara ágætlega, því mér leiðast hótel þegar þarf að sofa meira en tvær, þrjár nætur. Kjúklingabringa og hrísgrjón verða í matinn á eftir.

En alltaf er skrýtið að labba síðasta hringinn um húsið þegar verið er að flytja. Allt orðið tómt og húsið virkar sem skel. Maður þekkir húsið, en samt ekki því allt manns hafarí er farið á braut.

Ég verð hér fram í miðjan desember, kem til Íslands 18. des. Þá verður maður ekki lengur einn.

Kveðjustund

Yfirstandandi vika er síðasta vika Rúnars Atla í forskólanum, Vorschule á germönsku. Aðalkennarinn hans, Maren, verður ekki í vinnunni á morgun og föstudag og því kvöddust þau áðan. Skrýtið til þess að hugsa að kannski sjáist þau aldrei aftur.

En best að sleppa svoleiðis döprum og leiðinlegum hugsunum.

Ég fékk að taka mynd af þeim tveimur.

Hugurinn ber mann hálfa leið

Nú styttist í að Rúnar Atli leggi í langferð með mömmu sinni. Á mánudaginn í næstu viku fljúga þau á braut. Fyrsta stopp verður í Svíaríki hjá frændum og frænkum.

Rúnar Atli er orðinn nokkuð spenntur fyrir ferðalaginu, ekki síst að hitta Ellen og Oliviu, tvíburafrænkur sínar. Í morgun fór hann því í Ljungberg bolinn sinn, föður sínum til lítillar kátínu.

Skyldi jólaskapið koma brátt?

Nú eru jólaskreytingar komnar í nær allar búðir hér í Windhoek. Allskonar grenigreinar og jólaskraut lafir niður úr loftunum. Afgreiðslufólkið er komið með jólasveinahúfur. Meira að segja er vélrænn jólasveinn í einni matvörubúð hér í nágrenninu. Sá dillar sér í mjöðmum og syngur jólalög, börnum til mikillar ánægju. En fullorðna fólkinu finnst minna til koma, enda hálfgert dósahljóð í sveinka.

Síðan eru jólavörunar auðvitað komnar. Jólatré og allt sem því tilheyrir. 

Einn og einn húseigandi tekur líka þátt í leiknum. T.d. er einn nágranni okkar búinn að festa jólasveinabrúðu utan á skorsteininn sinn. Heldur sveinki dauðahaldi að því er virðist; kannski búinn að innbyrða of mikið af glöggi?

Jólalög heyrast þó ekki enn í útvarpinu. A.m.k. ekki á þeim stöðvum sem ég hlusta á. Ætli það byrji ekki uppúr mánaðarmótum, gæti trúað því.

Ég get nú ekki sagt að ég sé kominn í jólaskap. Alltaf er nefnilega sama vandamálið. Þrjátíu stiga hiti og þar yfir passar bara engan veginn við jólin. Sama hversu lengi maður býr á slóðum sem hásumar er í jólamánuðinum. Spenningurinn er þó aðeins að byrja hjá Rúnari Atla, enda ekki nema sex ára.

Vonandi kemst ég í gott jólaskap þegar ég lendi á Fróni, tæpri viku fyrir jól.

Já, ég er eiginlega alveg viss um það.

Íslenskan getur vafist fyrir

Þegar ég kom heim úr vinnunni áðan, þá var sonurinn á fullu að leika sér.

„Ja-há,” varð mér að orði, „er verið að drasla út?”

Sonurinn horfði á mig. Greinilega svolítið hissa.

„Nei, pabbi, ég er að drasla inni.”

Meiri músaraunir

Á fimmtudaginn fór rafmagnið allt í einu af hluta af húsinu okkar. Sama hvað við gerðum, lekaliðnum sló alltaf út. Rafvirki var kallaður til og eftir smástund var sá dómur kveðinn upp að eitthvað væri að þvottavélinni okkar.

Þvottavélin af öllum hlutum. Einmitt það heimilistæki sem maður vill síst missa.

Nú voru góð ráð dýr. Annar viðgerðarmaður var kallaður út og tók hann þvottavélina til viðgerðar á föstudaginn. Engin þvottavél alla helgina, þ.a. nú var aldeilis gætt sín að „endurvinna” föt og þó sérstaklega handklæði. Ómögulegt að verða handklæðalaus, ekki satt?

Svo í morgun fékk ég símtal frá viðgerðarmanninum. Sá sagðist vera búinn að finna bilunina og yrði lítið mál að redda þessu.

Og... hvað gerðist? vildi ég fá að vita.

Jú, líklega hefur mús komist inn í þvottavélina og nagað einangrunina af einhverjum vírum.

Mús!

Líklega ættingja músanna sem við eltumst sem mest við í vetur sem leið.

Einhver hefnigirni líklega á ferð. Hlýtur að vera, því ég skil engan veginn af hverju músarræfill vill naga á einhverri einangrun, þegar nóg matarkyns er til í húsinu.

En málið er þó leyst svo nú er hægt að fara að þvo á nýjan leik.

Kaffi núna? Nei, má það ekki bíða?

Malaví ferðin var nokkuð skemmtileg þótt stutt væri. Hittum skemmtilegt fólk og sjáum forvitnilega staði. Fyrsta nóttin var reyndar nokkuð strembin. Okkur var boðið í frábæran kvöldverð í heimahúsi og sátum þar langt frameftir kvöldi. Aðeins var smakkað á Malaví-gini og svo rámar mig í viskístaup eða tvö. Inn á milli rauðvín og hin besta nautasteik.

Á hótelið komum við skömmu eftir miðnætti. Eitthvað þótti okkur dimmt inni, og vorum ekki sátt við að slokknað hefði á loftkælingunni. Nokkuð heitt í Malaví þessa dagana. En svo áttuðum við okkur á því að rafmagnið var farið. Alla nóttina var rafmagnslaust og því varð svefninn nokkuð brokkgengur. Þegar birti af degi fór ég á stjá og spurði starfsfólk hótelsins hvað væri eiginlega í gangi.

„Svona er lífið bara í Lilongve,” var mér sagt. Úr augnsvipnum mátti þó lesa: „Oh, enn einn útlendingurinn sem þolir ekki smávegis mótlæti ... spilltur af eftirlæti”

Næstu tvo tímana fór og kom rafmagnið á að giska sex sinnum.

Hinar tvær næturnar var ástandið þó betra.

Síðasta kvöldið fórum við að lítinn og huggulegan veitingastað. Don Briani's Bistro nefnist hann. Þjónninn benti okkur strax á það að því miður væri ekki hægt að bjóða upp á neitt djúpsteikt. Rafmagnið væri nefnilega ekki í lagi, og því væri djúpsteikingarpotturinn óvirkur. Þetta var nú ekki vandamál, því fullt annað var á matseðlinum sem hægt var að elda á gaseldavélinni.

Maturinn var fínn. Verður að segjast að andinn er mjög skemmtilegur á þessum stað. Mikið af allskonar fólki kom þarna og er þetta greinilega vinsæll matsölustaður.

Svo að matnum loknum spurði ég hvort hægt væri að fá cappuccino. Nei, rafmagnið í ólagi og því kaffivélin kapútt. En venjulegt kaffi? Jú, það væri nú hægt að redda því. Flott, venjulegt kaffi skyldi það vera.

En eftir svona fimm mínútur birtist þjónninn á ný, heldur niðurlútur. Því miður, rafmagnsleysið veldur því að ekkert kaffi er hægt að sörvera.

Skyndilega sagði þó þjónninn, og lifnaði yfir honum við hugmyndina: „Þið getið fengið kaffi á morgun!”

Nefnilega...

Þjónninn fékk gott þjórfé. Alltaf er gaman að hitta bjartsýnt fólk.

Enn ferðast

Eftir rólegt ferðaár hefur orðið ferðasprenging í október. Nú er beðið í röð á flugvellinum í Windhoek. Malaví er áfangastaðurinn að þessu sinni. Stutt ferð núna. Aftur heima á fimmtudag. Gulla og Rúnar Atli með í för að þessu sinni. Meira síðar.

Gíraffar

Gíraffar eru flottir.

Þeir virka álkulegir, en eru engu að síður tignarlegir í hreyfingum. Að sjá gíraffa á hlaupum er ótrúleg sjón. Þessar stóru og klunnalegu skepnur geta sprett úr spori.

Í ferðinni okkar um síðustu helgi sáum við mikið af gíröffum. Bæði eina og sér og einnig í hjörðum.

Við eitt vatnsbólið náði ég þessari mynd. Ekkert skipulag á þessum dýrum, arkandi út og suður að því er virðist.

Auðvitað þyrstir gíraffa eins og aðra. En vandamálið er að höfuðið er nokkuð langt yfir sjávarmáli. Til að drekka þurfa þeir að glenna í sundur framfæturnar. Annars nær höfuðið ekki niður að yfirborði vatnsins. Þessir tveir félagar voru að slökkva þorstanum. Hlið við hlið.

Líklega eru gíraffar auðveld bráð í svona stellingu, en þó verður að segjast að þeir eru ótrúlega snöggir upp ef þeim bregður.

Gíraffar eru gríðarlega stórar skepnur. Af myndum áttar maður sig ekki alveg á því, sérstaklega ef skepnan er ein á myndinni. En þegar annað dýr er með á mynd, þá sést stærðin vel. Á myndinni hér að neðan er gíraffi ásamt impala-hirti. Angólu-impala held ég að þessi heiti á íslensku.

Fullvaxinn impala-hjörtur getur nálgast eins metra hæð að herðakambi, sem þýðir að hnéð á gíraffanum á myndinni er líklega einn metra frá jörðu. Sennilega er þetta ferlíki vel á fimmta metra.

Og lifir bara á laufblöðum og stráum.

Konungur veganna, nú eða skapstyggur fíll

Þótt við Gulla höfum heimsótt Etosha þjóðgarðinn oftar en tölu verður á komið, þá þreytumst við aldrei á að skoða fíla. Stöðvum við alltaf bílinn þegar við sjáum fíl utan vegar og dáumst að honum í smástund áður en haldið er áfram ferð.

Ferðin síðasta föstudag var engin undantekning þar á. Þ.a. þegar við sáum fíl einn utan vegar, þá stöðvuðum við bílinn eins og lög gera ráð fyrir.

Fíll þessi virtist nokkuð kominn til ára sinna. Skögultennurnar eyddar, líklega af margra ára notkun. Svo virkaði fíllinn bara gamall og hrumur. Hrukkóttari en flestir fílar sem við höfum séð. Hann stóð þarna við veginn og virtist í þungum þönkum.

Nema hvað, rétt áður en við ætlum að leggja af stað, þá færist líf í kauða. Furðu léttur í spori fer hann allt í einu af stað út á veginn.

Þó virtist nú sem umferðarreglurnar vefðust aðeins fyrir honum, því hann arkaði af stað hægra megin á veginum. Þeir sem til þekkja í Namibíu vita jú að þar í landi er vinstrihandar umferð. Stórhættulegt auðvitað að fara á móti umferð.

Ja, nema kannski ef maður er fíll. Ætli flestir bílstjórar myndu nú ekki stöðva farartæki sitt eða sveigja til hliðar ef fíll kæmi á móti þeim.

Líklega.

En eftir smástund var eins og fíllinn áttaði sig á villu síns vegar og færði sig yfir á vinstri vegarhelming.

En, fyrir okkur sem vorum fyrir aftan, var smávegis vandamál á ferð. Þótt af myndinni megi ráða að nægt pláss sé hægra megin til framúraksturs, þá vorum við nú ekki alveg til í svoleiðis ævintýri.

Það væri ekki gæfuleg frásögn í minningargreininni: „Ungu hjónin létu lífið þegar fíll slengdi rana sínum inn um bílrúðuna hjá þeim til að mótmæla ofsaakstri þeirra hjóna.”

Nei, við ákváðum að bíða með framúraksturinn. Einhvern tímann hlyti fíllinn jú að sjá eitthvað girnilegt utan vegar og vilja fá sér snæðing.

En, einhver bið varð á þessu. Við lulluðum lúshægt á eftir fílnum, og á eftir okkur var svo kominn annar bíll.

Ég var kominn með vídeómyndavélina af stað, en innsetning á þeirri heimildarmynd bíður þess að nýrri og öflugri tölva verði keypt á heimilið.

Við sem sagt lulluðum bara. Í humátt á eftir fílnum.

En eitthvað virtist okkar vera þarna fara í taugarnar á fílnum. Hann stöðvaði allt í einu göngu sína og fór á sveifla höfðinu til hliðanna og blaka eyrunum.

Lexía: Þegar fílar blaka eyrunum, þá er best að gera sig tilbúinn að taka til fótanna. Munið það, börnin góð.

Og viti menn, allt í einu snarsneri þessi þunga skepna sér við. Alveg eldsnögg í hreyfingum, sveiflaði rananum vígalega í áttina til okkar og gaf frá sér þetta svakalega stríðsöskur.

Gulla, sem var við stýrið (því mér er bara treyst fyrir myndavélum í Etosha), hafði séð hvað verða vildi og var kominn með bílinn í bakkgír. Hún gaf allt í botn afturábak og sem betur fer hafði hinn bílstjórinn einnig haft vit á bakkgírnum (örugglega líka kvenmaður undir stýri þar).

Sjálfsagt var þetta fyndin sjón. Einn gamall og hrumur fíll æsti sig aðeins og tveir bílar reykspóluðu í burtu afturábak.

Okkur var þó ekki hlátur í huga.

A.m.k. ekki fyrr en við sáum fílinn snúa sér við í rólegheitum og halda áfram för.

Búinn að sýna hver ræður. Hver það er sem er konungur veganna í Etosha.

Sem betur fer sá hann að lokum góðgæti utan vegar þ.a. við komumst aftur af stað.

Reynslunni ríkari.

Bíla..., nei, ég meina fílaþvottur

Í Etosha þjóðgarðinum sáum við heilan haug af fílum á föstudaginn var. Október er líklega besti tíminn til að heimsækja garðinn, því þá er búinn að vera þurrkur í nálega hálft ár og einungis vatn í stærstu vatnsbólunum. Þangað sækja auðvitað dýrin og þá er auðveldara að finna þau.

Ekki er hægt að segja annað en þessi fílsungi hafi kunnað að meta vatnsbólið. Hann lék sér af hjartans lyst og endaði með að stinga sér á bólakaf. Minnti hann helst á krakka í sundlaugunum.

Snemma beygist krókurinn

Rúnar Atli á sér nokkrar uppáhaldskvikmyndir. Tvær eru Umskiptingarnir 1 og Umskiptingarnir 2. Fyrir þá sem eru ekki sleipir í móðurmálinu, þá nefnast þessar myndir Transformers á engilsaxnesku.

Fyrir nokkrum dögum lágum við feðgarnir á hótelherbergi og horfðum á mynd númer tvö. Aðalsöguhetjan, ungur piltur, var nýbyrjuð í háskóla og mætir í partí. Eins og gengur er slangur af stúlkum í partíinu. Sem söguhetjan er að virða fyrir sér partíliðið, hvað haldiði að sex ára gamall sonur minn segi?

„Oh, man, sexy girls!”

Heima er best

Við vorum að renna í hlað úr fimm daga ferð um Namibíu. Byrjuðum í Swakopmund á þriðjudaginn var, en þar þurfti ég að sækja fund. Ókum svo daginn eftir til Ondangwa, u.þ.b. tíu tíma ferðalag. Fimmtudagurinn var frekar rólegur, aksturslega séð. Fórum til Eenhana sem er nálægt landamærunum við Angólu. Þar afhenti ég menntamálaráðuneyti Namibíu heimavistarbyggingu við einn skóla heyrnarlausra.

Í gær var svo ekið um Etosha þjóðgarðinn, og þar gistum við síðustu nótt. Ókum við svo í rólegheitum aftur til Windhoek í dag.

Ýmislegt bar fyrir augu og ég reyni að mjatla inn einhverjum ferðasögum á næstu dögum.

Eins og að venju er mikill akstur í svona ferðum. Að þessu sinni 2.230 km. Sæmilegasta ferðalag.

Síðustu 12 nætur hef ég bara gist tvær í eigin rúmi. Ég hlakka til í kvöld að fara að sofa, því alltaf er nú heima best.

En fyrst verður grillað.

Fullorðinnafræðsla í Mósambík

Núna sit ég á flugvellinum í Jóhannesarborg. U.þ.b. fjórir tímar í brottför til Windhoek. En sá tími vex mér ekki í augum, því eins og ég hef áður sagt þá er þetta uppáhaldsflugvöllurinn minn. Núna er ég búinn að koma mér fyrir við útsýnissvæði þar sem ég get fylgst með flugvélum koma og fara. Ekki skemmir að við hliðina á mér er innstunga þegar rafhlaðan í tölvunni fer að gefa sig. Kaffið hér er líka frábært.

En í dag hef ég aðeins verið að melta heimsóknina til Mósambíkur. Ferðin var ekki skemmtiferð. Þrátt fyrir það var hún skemmtileg. Ég ferðaðist m.a. ásamt nokkrum vinnufélögum að skoða verkefni í fullorðinnafræðslu sem stutt er af íslenskum stjórnvöldum.

Það er nefnilega þannig að þótt maður skipuleggi fram og til baka á pappír, með allskonar flæðiritum, línuritum, talnasúpu og guð má vita hverju, þá kemur ekkert í staðinn fyrir vettvangsferð. Að fara á staðinn, hitta fólk, sjá staðhætti, eins og t.d. aðbúnað þann sem fólk býr við, vegakerfið, fjarlægðir milli staða o.s.frv. Í svona ferð fær maður tilfinningu fyrir því hvort okkar verkefni skili sér til fólks og síðan það sem er ekki síður mikilvægt, hvort verkefnið sé eitthvað sem fólk raunverulega vill og hefur áhuga á. Staðreyndin er nefnilega sú að eitthvað sem einhverjum sprenglærðum fræðingi eins og mér sjálfum finnst alveg stórkostleg hugmynd, þegar ég sit inni á loftkældu skrifstofunni minni, er kannski eitthvað sem fólki sem njóta á góðs af finnst fáránlegt.

Svoleiðis er lífið stundum.

Hvað um það. Við heimsóttum sem sagt ýmsa staði í Mósambík og reyndum að meta það sem við sáum. Sumt virðist svínvirka, annað þarf að betrumbæta eitthvað. Fínstilla getum við sagt.

Einn af fullorðinnafræðsluhópunum sést hér á myndinni.

Konurnar, og í þessum hópi voru bara konur, sungu og dönsuðu fyrir okkur af mikilli innlifun. Aðspurðar sögðu þær að fullorðinnafræðslan breytti miklu fyrir þær. Eldri kona sem er fyrir miðri mynd, sagði okkur t.d. að núna skildi hún tölur. Þegar hún selur sína landbúnaðarframleiðslu á markaði sem er þarna nálægt, þá getur hún núna reiknað sjálf. Bæði til að vita hvað kúnninn á að borga og líka til að geta gefið rétt til baka. Svo sagðist hún geta séð verðin sem aðrir eru að bjóða og þá líklega aðlagað sín eftir þörfum. Þarf ekki lengur að treysta á einhvern annan.

Þarna voru líka nokkrar ungar konur sem lítið höfðu gengið í skóla. Sumar ekkert. Þær sögðu að þegar fullorðinnafræðslunni lyki þá ætluðu þær að fara í skóla til að ljúka sjöunda bekk. Þá, nefnilega, mega þær fara að kenna fullorðnum sjálfar. Það er þeirra draumur.

Síðan heimsóttum við annan bekk. Sá notast við útvarpskennslu. Kennarinn þeirra er með segulbandsspólu af kennsluþætti sem útvarpað er reglulega. Nemendurnir sitja síðan með kennslubók, fylgjast með og vinna þau verkefni sem þeim er sagt. Greinilega þótti þeim þetta erfitt, en áhuginn skein úr andlitum þeirra og öllu fasi. Kennarinn rölti síðan á milli og leiðbeindi eins og þurfti.

Þetta var ekki auðvelt. Þau voru að læra um bókstafinn u og áttu t.d. að skrifa hann í línur í bókinni. Sumir áttu erfitt með að beita blýantinum, en enginn gaf sig.

Þarna voru rúmlega 20 konur og þrír menn. Þegar kennslunni lauk sögðu nokkrir nemendur sögu sína og af hverju þeir eru á námskeiðinu.

Maðurinn sem situr lengst til hægri á myndinni, í blárri skyrtu, sagðist einfaldlega vilja sjá ljósið. Þess vegna vill hann læra að lesa. Ég hugsa að þessi maður sé yfir sextugt.

Konan sem stendur vinstra megin á myndinni hér að neðan sagði okkur að hún væri hætt að vinna vegna aldurs. „Núna hef ég loksins tíma til að læra,” sagði hún.

Hún Amilía vildi sýna okkur að hún gæti skrifað nafnið sitt. Það gerði hún svikalaust og virkilega vel. Með skrifstöfum.

Þessi unga stúlka gifti sig í fyrra. Í Mósambík þurfa nýgift hjón að kvitta á hjúskaparvottorðið. Hún kunni það ekki og því stendur undir nafninu hennar „Kann ekki að skrifa.” Þetta þykir henni sárt og nú vill hún fara og breyta þessu. Fá nýtt vottorð og kvitta fyrir sjálf.

Og svo var það þessi hérna kona. Ég ætla ekkert að segja hvað henni finnst um að hafa tækifæri á að læra að lesa. Stundum segja jú myndir meira en þúsund orð.

Við Indlandshaf

„Vá, Indlandshaf!” var það fyrsta sem mér datt í hug á fimmtudagseftirmiðdaginn var. Ég var nýkominn á Barra gistiheimilið rétt utan við Inhambane í Mósambík. Gullinlituð ströndin teygir sig til beggja handa og grænblátt hafið nær eins langt og augað eygir.

Mér er sagt að þessi strönd sé ein af fimm flottustu sólarströndum í heimi, skv. einhverju ferðatímariti. Sel það ekki dýrara en ég keypti, en mér fannst hún flott.

Allt auðvitað pakkað af fólki?

Neibb, ekki hræða á ströndinni.

Og þó, ég skrökva. Meðfram sjónum ganga þrír menn og ein kona. Sú ber stóran pinkil á höfðinu. Mennirnir sýnist mér vera fiskimenn.

Ég gisti tvær nætur þarna. Fyrri morguninn ákvað ég að fara í göngutúr vestur með ströndinni. Sandurinn var þéttur og fínn, sumstaðar næstum eins og malbik. Gaf þó pínulítið eftir. Seinni morguninn ákvað ég að prófa að skokka í hina áttina. Það var skemmtilegt. Ég lagði af stað rétt fyrir sex um morguninn og sá ýmislegt fróðlegt á leiðinni. Þarna voru nokkrir berfættir fiskimenn að koma til vinnu. Báru fötur með netum og einhverju öðru sem til veiðanna þarf. Einhverjir strákguttar, kannski 10-12 ára voru með þeim. Sjálfsagt spennandi að fara með pabba eða bróður á sjóinn.

Bátarnir sem voru dregnir á land á ströndinni voru hrörlegir. En greinilega mikið notaðir.

Þótt ég hefði ekki skokkað mjög lengi, þá sá ég ýmsar andstæður sem eru umhugsunarverðar.

Eftir að sjá þessa berfættu sjómenn, sló svolítið skökku við að sjá fjórhjóladrifinn Landkrúser, reyndar gamlan, koma keyrandi eftir ströndinni með flottan Sómabát í eftirdragi. Kannski ekki Sómabátur, en eitthvað svipað. Þarna var leiðsögumaður á ferð með túrista og átti að fara að veiða, því fínar veiðistangir voru um borð í bátnum.

Síðan sá ég ástfangna ferðamenn í rómantískum göngutúr eftir ströndinni. Sjálfsagt lítið að hugsa um lífsbaráttu fiskimannanna. Ímynda ég mér.

Eins og fyrr sagði voru fiskimennirnir berfættir. Ég hins vegar í fínum adidas-skóm. Fiskimaður væri líklega í marga mánuði að vinna sér inn fyrir svoleiðis.

Já, stundum skilur maður ekki alveg óréttlæti lífsins.

En fyrir þá sem eru forvitnir, þá hljóp ég 5,4 km á 38 mínútum og 39 sekúndum. Meðalhraði 8,4 km/klst og mesti hraði 10,7 km/klst. Ég var hæstánægður með tímann og þolið, enda langt síðan ég hef reynt mig við svona hlaupatúr.

Mósambísk tónlist og dansar

Fyrir 20 mínútum eða svo hófst drynjandi trumbusláttur í hótelgarðinum fyrir utan herbergið mitt hér á hóteli Cardoso. Ég fór auðvitað til að sjá hvað væri í gangi. Þarna var mætt fimm manna trumbusveit. Voru trumburnar barðar ótt og títt með miklu offorsi og þvílíkum rytma og takti að það er bara ekki annað hægt en fara að dilla sér.

Síðan birtust dansarar. Fyrst komu fjórir piltar klæddir eins og afrískir hermenn, með spjót og leðurskildi. Þeir sýndu dans sem samanstóð að sannkallaðri akróbatík. Fóru þeir hvert heljarstökkið á fætur öðru, svo unun var að sjá. Ég efast ekki um að þessir drengir gætu stokkið hæð sína í fullum herklæðum, eins og sagan segir um Gunnar á Hlíðarenda.

Síðan birtust fjórar meyjar. Ekki var fimin minni hjá þeim, en þó á annan hátt. Hristu þær mjaðmir, hendur og axlir af þvílíkum krafti að ég hefði í raun talið það ómögulegt ef ég hefði ekki séð með mínum eigin augum.

Nú, sem ég skrifa þetta, eru báðir hóparnir komnir út á grasflötina í sameiginlegum dansi og er hreint út sagt stórkostlegt að horfa á þetta.

Greinilega er Mósambíkum tónlist í blóð borin.

Aldingarðurinn Eden í Afríku

Klukkan nálgast hálftólf að kveldi. Ég sit núna úti á verönd fyrir utan hótelherbergi mitt á Hotel Cardoso í Mapútó. Herbergið er á annarri hæð hótelsins. Rétt utan seilingar er 15 metra hátt pálmatré og blakta greinar þess í hafgolunni. Ég horfi yfir hótelgarðinn, þar sem fleiri pálmatré eru. Einnig eru þar borð og stólar undir trjánum. Tréin veita sjálfsagt skugga á sólríkum dögum. Svo sé ég ljós húsa hinum megin við flóa, sem ég veit því miður ekki nafn á.

Fyrr í kvöld fór ég ásamt þremur öðrum Íslendingum út að borða á sjávarréttastað sem heitir Sagres. Fékk mér sjávarréttaspjót sem smakkaðist frábærlega. Að matnum loknum fékk ég mér expresso og koníak. Hvað vill maður hafa það betra? Verst að Gulla skuli ekki vera með í ferðinni. En við komum hér ábyggilega saman seinna.

Ég sannfærist alltaf meira og meira um að aldingarðurinn Eden hljóti að hafa verið í Afríku. Hann gæti hafa verið við Kunene-ána, eða Kavangó-ána, eða Sambesi-ána, eða nálægt Viktoríufossum, nú eða hér í Mapútó. Svo er Windhoek ekki slæmur staður, langt í frá.

Afríka virðist endalaust uppspretta stórkostlegra staða.

Jóhannesarborg

Sit á flugvellinum í Jóhannesarborg í góðu yfirlæti. Þetta er uppáhaldsflugvöllurinn minn, mátulega stór, ekki of mikið af fólki, forvitnilegar búðir og gott kaffi.

Flugið frá Windhoek gekk vel. Ekki nema 16 farþegar og vélin lagði af stað langt á undan áætlun. Lentum hér klukkutíma fyrr en planað.

Hið besta mál.

Ég læt bara fara vel um mig.

Ferðalag

Á eftir legg ég af stað í nokkurra daga ferðalag. Til Mósambíkur, hvorki meira né minna. Byrja á tveggja tíma flugi til Jóhannesarborgar, bíð þar í aðra tvo og svo klukkutími þaðan til Mapútó. Þar eyði ég tveimur dögum í fundastúss og síðan verður farið í þriggja daga ferðalag til að skoða verkefni Þróunarsamvinnustofnunar. Ég kem síðan ekki aftur heim fyrr en á sunnudagskvöldið.

Vonandi verður eitthvað þess virði að segja frá.

6 hæða vaffla

Í gær, sem svo oft um helgar, bökuðum við vöfflur. Stundum biður Rúnar Atli um þriggja hæða vöfflur, en í gær hljóp honum kapp í kinn. Sex hæðir þurfti, minna dugði ekki.

Fyrsti í rigningu

Þá er farið að rigna í Windhoek. Ætli séu ekki fimm mánuðir frá síðustu ofankomu. Ég sat rétt áðan inni í stofu þegar skyndilega birti til. Skömmu síðar heyrðist í svakalegri skruggu. Svo fór að rigna. Nú gengur á með þrumum og eldingum.

Skemmtilegt.

Nú verða allir glaðir í fyrramálið.

Myndir af brunanum í Okahandja

Mér áskotnuðust nokkrar ljósmyndir af brunanum í Okahandja. Hræðilegur þessi bruni, en sem betur fer urðu engin slys á fólki.

Nafn borið með rentu?

Öðru hverju sé ég umræðu um klúður bifreiðaframleiðenda þegar valið er nafn á nýjar gerðir bíla. Vandamálið er jú sá aragrúi tungumála sem talaður er í heiminum. Þessi grúi leiðir til þess að stundum veljast nöfn sem eru dónalega á einhverjum tungumálum.

Mér datt þetta í hug í dag. Þá sá ég bíl, reyndar frekar lítinn bíl, koma á móti mér. Eins og gengur og gerist þá hefur eigandinn splæst í einkanúmer á þennan fína bíl.

Og hvert skyldi einkanúmerið vera?

TIPPI.

Og ekki orð um það meir.