Jólafögnuðir

Nú líður að skólaslitum og sumarfríum hér í Namibíu. Því fylgir að fólk kemur saman til að fagna því að jólin eru á næsta leyti. Hér eru myndir af tveimur þessháttar viðburðum.

Fyrst ber að nefna leikskólann hans Rúnars Atla. Í gærkvöldi var börnum og foreldrum boðið í kvöldmat í tilefni jólanna. Útveguðu foreldrar öll matarföng og bökuðum við vöfflur.

Ekki var nú dansað í kringum jólatré, heldur mynduðu börnin hring utan um kertahring og sungu og dönsuðu fyrir foreldrana. Vakti það mikla lukku. Hvað annað?

Hér sést Rúnar Atli ná í sitt kerti, en börnin héldu á kertum í einu lagi.


Hér sést síðan allur hópurinn. Fjölþjóðlegur hópur. Börn frá a.m.k. þremur heimsálfum.


Að sjálfsögðu mætti jólasveinninn sjálfur. Mælti hann á þýðversku. Börnin skildu hann mætavel þrátt fyrir það. Dró sveinki upp úr pússi sínu forneskjulega skinnbók. Í henni hafði hann samviskusamlega haldið til haga upplýsingum um athafnir leikskólabarna þetta árið. Spurði hann stundum hvort rétt væri farið með: „Stimmt das?“ og hrópuðu krakkarnir ævinlega „Ja!“ hátt og snjallt.


Auðvitað kom sveinki með poka og fengu öll börnin góðgæti úr honum. Sést hér Rúnar Atli taka við sínu.


Eftir matinn fóru börnin að leika sér. Voru þvílík ærsl í þeim að mesta mildi var að ekki hlytust af stórslys. En allt fór vel, og var Rúnar Atli mjög sáttur við þennan atburð.

Í dag í hádeginu, bauð síðan Þróunarsamvinnustofnun í Namibíu starfsfólki sínu í jólagleði. Hittumst við á einu af betri hótelum borgarinnar. Hafa nokkrar starfsmannabreytingar orðið á árinu, svo í stað 2-3 barna í fyrra, voru um og yfir 10 stykki í dag. Auðvitað kom því jólasveinn líka þangað. Skiptir engu þótt yfir 30 stiga hiti sé, rauðu fötin og stígvél eru klæðnaðurinn. Þessi mælti þó á engilsaxnesku, en ekki þýðversku.

Sá rauðklæddi lenti þó í smávandræðum þegar pokinn opnaðist og allt valt út um allt. Betur fór þó en á horfðist.


Vakti sveinki mikla lukku. Ekki einungis hjá börnunum, heldur þótti gestum hótelsins þetta hinn mesti fengur og smelltu af í gríð og erg.

Þegar kom að því að opna pokann, var ekki laust við að spenningur kæmi í marga. Ekki bara börnin, heldur ýmsa fullorðna líka.


Rúnar Atli fékk pakka eins og önnur börn og hér knúsar hann jólasveininn í þakkarskyni.


Tinna Rut fékk meira að segja pakka líka, sem og Tammy vinkona Tinnu. Eins og sést voru þær ekki óglaðar yfir því. Knúsuðu þær þó sveinka ekki.


Ég hélt síðan smáræðu og tók Tinna Rut mynd af því. Takið eftir höfuðfatinu. Að sjálfsögðu vakti ræðan kátínu, þrátt fyrir að hún tefði matinn. Svoleiðis er bara lífið.


Tókst þetta allt saman vel. Þó verður að viðurkennast að erfitt er að komast í jólaskapið í 30 stiga hita.

Kannski er það bara ég...

Friður á jörð

Bíllinn minn var á verkstæði í dag, svo Gulla sótti mig í hádeginu. Fórum við svo saman í leikskólann að ná í soninn. Í bílnum á leiðinni heim var hann að syngja eitthvað lag á þýsku. Hann syngur reyndar endalaust þessa dagana. En við Gulla fórum að leggja við hlustir, því eitthvað var lagið kunnuglegt. Kom úr kafinu að þarna var sigurlag söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva frá árinu 1982. Hún Nicole vinkona vor. Svona er víst sungið á þýskumælandi leikskólum. Sá reyndar á netinu að þetta lag, sem á þýsku nefnist Ein bißchen frieden, var víst sungið lengi í íslenskum skólum. Friður á jörð, held ég það hafi kallast á því ylhýra.

En ég fór síðan á YouTube og fann upprunalega lagið fyrir hann Rúnar Atla. Sá var ánægður.

Fleyg ummæli, nei, ég meina mismæli

Í hádeginu sátum við foreldrarnir með Tinnu Rut að skoða upplýsingar um ökukennara. Tinna Rut ætlar jú að byrja í ökutímum heima á Fróni í jólafríinu. Sem við erum að skoða heimasíðu eins kennarans bið ég að hún velji hlekk sem heitir Kostnaður.

„Æ, pabbi, þér er ekki sama um neitt nema peninga,” sagði dóttirin þá.

Nákvæmlega...

Föttuðuð þið þennan?

Sumar og sól

Ekki er laust við hitinn sé farinn að stíga nokkuð hér í Vindhúkkborg. Samt er það nú svo að sundpollurinn hefur ekkert verið notaður það sem af er sumri. Ýmis vandamál hafa skotið upp kollinum, aðallega vegna leti undirritaðs í „viðhaldi“ á sundvatninu. Klór, sýrustig og svoleiðis hefur ekki alveg verið í lagi.

En nú er búið að ná yfirtökum í baráttunni og pollurinn orðinn tær og blár. Nú að loknum vinnudegi í dag var langþráð stund er tám var stungið ofan í. Reyndar var laugin í það svalasta fyrir minn smekk, 23 gráður á selsíus.

Tinna Rut og Rúnar Atli sitja hér á bakkanum. Tinna Rut kom með einhverja ræfilslega afsökun að finna ekki neðri partinn á sundfatnaðinum og fór því ekki lengra ofan í en sést hér.


Hér hins vegar eru feðgarnir komnir oní.


„Hvað ert þú að vilja upp á dekk??!!“ Já, stundum er derringur. Aðallega í þeim styttri...


Ekki kvörtum við yfir útsýninu úr pollinum, svo mikið er víst.

Pólitíkin

Sumir, þ.m.t. Gulla, urðu steinhissa að ég skrifaði færslur um daginn sem má skilgreina sem pólitísk skrif. Auðvitað var þetta fyrst og fremst til að ergja Framsóknarfornmanninn (fornmann, ekki formann) í Svíaríki. En nú er svo komið að ég fæ vart orða bundist yfir þeim ógnarfréttum sem að heiman dynja. Því ákvað ég að byrja að skrifa um líðandi stund eins og hún horfir fyrir mér. Mest er það fyrir sjálfan mig, því mér gengur oft betur að átta mig á hlutunum með að skrifa hugrenningar niður. Þó vil ég ekki blanda svoleiðis nokkru við þessi dagbókarskrif hér, því örugglega hafa fæst ykkar nokkra ánægju af einhverju dægurþrasi í mér. Nóg er af svoleiðis samt. Ég ákvað því að virkja aftur moggasíðu sem ég eignaðist einhvern tímann í bríaríi. Ef þið hafið einhvern áhuga, þá er slóðin vilhjalmur.blog.is

Stjórnmálin

Æ, hann Doddi útlagi gefst ekki upp á sínu framsóknarrausi. Mig langar að benda honum á skoðanakönnun sem gerð var núna fyrir helgina af Fréttablaðinu. Hér má lesa niðurstöðurnar.

Ef marka má þessa könnun, fengi framsókn fjóra þingmenn. Gerist þetta í könnun þar sem stjórnin hríðtapar. Meira að segja Björn Ingi, fyrrum innsti koppur í búri hjá framsókn segir:

Þeim mun markverðara er það afrek Framsóknarflokksins að vera við þessar aðstæður í frjálsu falli sem stjórnarandstöðuflokkur. Það er eiginlega alveg magnaður árangur.

Eiginlega er bara engu hægt að bæta við þessi orð.

Tilbúinn í allt

Á þessum síðustu og verstu er nauðsynlegt að vera tilbúinn undir hvað sem er. Hér eru tvær myndir af syninum sem sýna að hann skilur þetta mætavel.

Hverjir eru þeir seku?

Í þeim ósköpum sem yfir Ísland hafa dunið síðustu vikur hef ég reynt að fylgjast vel með íslenskum fréttum. Hvort sem er í blöðum, útvarpi eða sjónvarpi. Síðustu daga hefur verið mikið spurt um sök. „Geir, er þetta ekki ykkur að kenna?“ „Jón Ásgeir, hvaða ábyrgð takið þið?“ „En þú Björgvin, hvað með Davíð, nú en Ingibjörg Sólrún..?“ o.s.frv.

Þegar öll lætin voru að byrja var ég staddur í landamærabænum Rúndú. Nokkuð stór bær á bökkum Kavangó árinnar. Er horft beint yfir til Angólu. Einn eftirmiðdag var ég á rölti í bænum. Rakst ég á fyrirtæki nokkurt, sem án efa getur hjálpað okkur að leysa úr ofangreindum spurningum.


Á skiltinu stendur nafn fyrirtækisins: „ABTRAC, Absolute Tracing, Debt Collecting & Claim Consultancy.“ Á því ylhýra má nefna fyrirtækið, „Fullkomin eftirgrennslan, skuldainnheimta og kröfuráðgjöf.“ Hvorki meira né minna.

Takið eftir að ekki eru þessir menn að eyða hagnaði hluthafana í óþarfa íburð. Leigubílar greinilega notaðir til að komast á milli staða. Engir tíu milljóna jeppar hér.

Væri ekki lag að biðja namibísk stjórnvöld um aðstoð við að (i) komast að því hvert í ósköpunum peningarnir okkar fóru, (ii) ná útistandandi skuldum heim, og (iii) krefjast réttar okkar gegn árans Bretunum? Í leiðinni hljótum við að komast að því hverjum þetta var allt saman að kenna.

Oft var þörf en nú er nauðsyn.

Fataskortur?

Í Morgunblaðinu var sagt frá því að íshokkímamman, frú Palin, hefði verið fötuð upp fyrir 150.000 bandaríkjadali.

Vá.

Mér reiknast til í fljótheitum að ég gæti byggt u.þ.b. 11 leikskóla hér í Namibíu fyrir þennan pening. Fína leikskóla með flestu sem þarf. Í þessa leikskóla gætu líklega 550 börn gengið.

Skyldi frú Palin hugsa um þetta á morgnana þegar hún klæðir sig í dýrðina.

Já, dýr myndi Hafliði allur...

Brosmildir Namibíumenn

Þá kom að því. Fyrsta rigning vorsins í Windhoek. Enda voru allir, og ég meina allir, Namibíumenn kátir og brosandi. Rigningardagur í Windhoek er eins og sólardagur að sumri í Reykjavík.

Býflugnavá

Á fimmtudaginn þegar ég kom heim úr vinnunni var mér sagt af konu og dóttur, nokkuð stressuðum, að einhverjar hundruðir býflugna hefðu gert sig heimakomnar í bílskúrnum. Þar sem Tinna Rut þarf að ganga í gegnum bílskúrinn til að komast á baðherbergið, þá fannst henni skiljanlega hið versta mál að hafa hrúgu af býflugum þar inni.

Ókei, hugsaði ég, skyldu þær nokkuð vera að ýkja svolítið...? Ég meina, hundruðir býflugna.

Skömmu seinna ákvað ég að kanna hvort eitthvað af býflugum væru í skúrnum. Fer inn og sé nokkrar býflugur á vappi og eitthvað virtist þeim þykja merkilegt innst í skúrnum. Ég fer að kíkja í hólf og hirslur til að athuga hvort eitthvað sem býflugum gæti þótt eftirsóknarvert væri þar. Sá ekki neitt. Allt í einu heyri ég mikinn gný. Býflugnasuð. Sé ég hvar ótölulegur fjöldi af býflugum birtist allt í einu í stærðarinnar skýi og streymir inn í bílskúrinn.

Nú var illt í efni. Fleiri býflugur en ég hef nokkru sinni séð streyma inn í bílskúrinn og ég staðsettur innst í skúrnum og engin undankomuleið. Nú voru góð ráð dýr. En ég er auðvitað hokinn af reynslu í svona málum, kýrskýr í hugsun og þrautgóður á raunastund.

Svo vel vill til að við geymum aukarúm í kjallaranum sem stendur upp á endann innst í bílskúrnum. Laumaði ég mér þar á bakvið og vonaði hið besta. Flugurnar streymdu inn í skúrinn og virtist engan enda ætla að taka. Svona liðu u.þ.b. fimm mínútur, frekar langar fimm mínútur, en þá sá ég að flestar flugurnar voru komnar innst í skúrinn og leiðin nokkuð greið fyrir mig út. Gekk ég því pollrólegur út og prísaði mig sælan.
Svona klukkutíma síðar var bílskúrinn orðinn nokkuð laus við býflugur svo hægt var að loka.


En sagan er ekki alveg búin. Næsta morgun hringir Gulla í mig í vinnuna og segir mér að Lidia hafi sé býflugnabú í tréi rétt hjá þvottasnúrunum. Ég hringi í meindýraeyði sem mætir á staðinn og segist geta fjarlægt búið um kvöldið. Þegar ég kom heim þá kíki ég á tréið og, jú, jú, þarna var stærðarinnar býflugnabú. Svona á stærð við stóra vatnsmelónu. Skildi ég ekki alveg hvernig þetta hefur farið fram hjá okkur áður.

Svo um áttaleytið um kvöldið hringir meindýraeyðirinn og spyr hvort búið sér þarna ennþá. Ha? Ég út í garð með vasaljósið. Lýsi og lýsi upp og niður allt tréið, en nei, ekkert býflugnabú. Hvernig er þetta hægt? Meindýraeyðirinn segir mér að líklega sé þetta býflugnahópur sem er að leita að stað fyrir bú. Öðru hverju hópast allar flugurnar svona í hóp og lítur út eins og býflugnabú.

Alltaf lærir maður eitthvað nýtt.

Verðbólga

Var norður í landi á þriðjudag á fundastússi, í bæ sem heitir Ondangwa. Flaug síðan til Windhoek á miðvikudagsmorguninn. Bað hótelið að redda mér fari út á flugvöll og hringt var á leigubíl. Hvað skyldi það nú kosta? vildi ég fá að vita. Hér eru jú engir gjaldmælar í leigubílum. Tíu dali kostar farið, var mér sagt, u.þ.b. 100 krónur.

Svo kom bíllinn. Eins og langflestir leigubílar hér var þetta hálfgert skrapatól og átti ég von á að bíllinn dræpi á sér við hver gatnamót, gangurinn í vélinni benti til þess. Einhvern veginn hökti hann þó áfram. Ég held reyndar að þetta sé í fyrsta sinn sem ég tek leigubíl í Namibíu.

Hvað um það. Á leiðinni út á völl er ég að hugsa að tíkall sé nú frekar lítið, en er nú ekkert að spyrja bílstjórann neitt um þetta. Hann hækkaði nefnilega útvarpið í botn um leið og ég settist inn í bílinn - óshívambó rásin - og hafði greinilega takmarkaðan áhuga á að spjalla.

Svo komum við út á völl og ég spyr hversu mikið ég skuldi fyrir farið. Tuttugu dali, tjáði bílstjórinn mér.

100% verðhækkun á fimm mínútum. Nú veit ég hvernig Simbabvebúum líður.

En ekki fékk bílstjórinn neitt þjórfé.

Stuðkvöld

Mánudagskvöld.

Sit við tölvuna og reyni að treina hvert einasta músarklikk og hvern einasta slátt á lyklaborðið.

Það er nefnilega partý í húsinu. Og mér er ekki boðið...

Vinkona hennar Tinnu Rutar er að skreppa í burtu í nokkra daga, og þá varð endilega að kveðja hana almennilega og halda grillveislu. Átta eða tíu unglingar mættu á staðinn og flestir eru hér enn. Mér var plantað í tölvuhornið og með vissu millibili kíkir Tinna til mín og spyr hvort mig vanti eitthvað. Ég á víst ekki að sjást, sem þýðir ekki inn í eldhús. En hún man þó eftir mér þessi elska.

Gulla hefur það litlu betra. Hún fékk að sitja fyrir framan sjónvarpið í svefnherberginu. Öðru hverju reynir hún flótta og ryðst fram og út að grilli til að minna krakkana á að súpa varlega á bjórnum. Ekki veit ég hversu mikinn árangur það ber.

Ég sit jú fyrir framan tölvuna og einbeiti mér að skjánum.

Foreldri unglings.

Ólympíuleikarnir

Við höfum eytt meiri og meiri tíma í að horfa á ólympíuleikana. Hér eru líklega sjö sjónvarpsrásir sem sýna efni frá leikunum allan sólarhringinn. Meira að segja verður sýndur í nótt leikur Íslands og Egyptalands í beinni útsendingu.

Ég hef dottið inn í tvær íþróttagreinar sem ég alla jafna fylgist ekkert með. Annars vegar bogfimi, og hins vegar borðtennis. Reglur í bogfimi er mjög auðvelt að skilja og sumar viðureignir eru mjög spennandi. Verður að viðurkennast að ekki eru allir keppendur íþróttamannslega vaxnir, en það virðist skipta litlu máli. Taugarnar virðast vera aðalmálið.

En ég hef nú meira gaman að borðtennis. Núna er ég að horfa á úrslitaleik í liðakeppni kvenna. Kína gegn Singapúr. Kínverjar ættu að vinna, enda hafa þeir verið yfirburðaland í þessari íþrótt síðan, ja, síðan hún var fyrst spiluð. Kannski ekki nema von. Þjóðaríþrótt landsins. Í liðinu keppa þrjár konur. Þrjár. Skv. upplýsingabók bandarísku leyniþjónustunnar voru íbúar Kína í júlí sl. einn milljarður þrjú hundruð og þrjátíu milljónir fjörutíu og fjögur þúsund sex hundruð og fimm. Aðeins. Af þeim eru 645 milljónir 793 þúsund og áttatíu og tvær konur. Af þeim komast þrjár í landsliðið í borðtennis.

Kannski ekki skrýtið að þær séu þokkalega góðar.

Rokrass

Ein útskýring á heiti Windhoekborgar er vegna mikilla vinda sem mæta stundum hingað. Vindasama hornið mætti þýða nafnið. Rokrass væri sjálfsagt önnur þýðing.

Undanfarið hefur borgin staðið undir nafni. Eins og venjan er í ágústmánuði þá hefur hvesst hressilega hér undanfarið. Stundum er varla hægt að sjá fjöllin umhverfis borgina fyrir mistri. Ekki mengunarmistri eins og á ólympíuleikunum í Pekíngborg heldur mistur vegna moldroks.

Aðfaranótt laugardags var nokkuð hvasst. Svo um morguninn ætlum við Rúnar Atli að skjótast í verslunarferð, en rekum í rogastans, því innkeyrslan að húsinu var þakin múrsteinum og ófær sætum svörtum Gullubíl. Við nánari skoðun þá hafði múrsteinshlaðinn veggur milli okkar og nágrannans hreinlega fokið um koll og stráðust múrsteinar yfir innkeyrsluna. Kom í ljós að það sem eftir stóð af veggnum hékk saman á einhverjum minningum af steypu.

Synir nágrannans mættu á svæðið og hjálpumst við að og hreinsuðum innkeyrsluna. Sá svarti sæti komst því í gegn.

Til allar lukku fauk veggurinn um koll þegar enginn var á ferð, því ekki hefði verið gæfulegt að vera á vappi þarna þegar þetta gerðist.

En, enginn tók eftir þegar þetta gerðist. Ekki einu sinni líf- og öryggisverðir ráðherra öryggismála í landinu, en nágranni okkar er einmitt téður ráðherra.

„Bak við lokuð gluggatjöld...“

...sungu Brimkló hér um árið.

En erfitt hefur verið fyrir okkur Gullu að gera eitthvað bak við lokuð gluggatjöld, a.m.k. í sjónvarpsherberginu, en þar hefur verið gluggatjaldalaust.

Kallast þetta ekki minímalísmi á einhverri bóhemmáli?

Held það.

En reyndar er nú mjög erfitt fyrir utanaðkomandi að sjá inn um þá glugga sem um ræðir. Þarf einhverjar fínar sjónaukagræjur fyrir þann sem áhuga hefur að sjá okkur fyrir framan sjónvarpið.

En gallinn hefur verið að á sumum tímum dags er gersamlega ómögulegt að horfa á sjónvarpið því birtan veldur því að allt speglast í sjónvarpsskjánum. Í dag var okkur nóg boðið og stukkum í áklæði og gluggatjöld þeirra Namibíumanna. Áklæðastræti heitir verslunin sú, hvorki meira né minna. Ég dró síðan fram höggborvélina og steinbor og setti upp þessar fínu gluggatjaldastangir á meðan Gulla setti gardínuhringi á nýju gluggatjöldin.

Niðurstaða okkar er að minímalísminn sökkar stórt, því gluggatjöldin gjörbreyttu ásýnd sjónvarpsherbergisins. Miklu heimilislegra og meira kósí en áður.

Kannski okkur Gullu líði svo vel þarna núna að ástæða verði til að draga tjöld fyrir glugga...

Hver veit?

Andsk... Svíar

Á morgun er merkisdagur. Svarti Dæinn hennar Gullu verður eins árs. Og það á föstudegi. Hún Gulla sér ekki sólina fyrir kagganum sínum og því kemur svolítið á óvart sú sjón sem mætir manni þegar sest er inn í gripinn:


...og af hverju er þetta svona?

Jú, andsk. Svíarnir sem voru hérna fyrir nokkru. Þeir ganga um eins og svín.

Fótbolti

Rúnar Atli fór á sína fyrstu fótboltaæfingu í gær. Þýskur klúbbur sem heitir SKW - Sport Klub Windhoek. Gulla fór með hann, en sonur vinahjóna okkar æfir þarna og ákváðum við að prófa. Drengurinn skemmti sér vel framan af æfingu, var að rekja bolta og hlaupa og eitthvað skemmtilegt. Síðan var spilaður leikur og þá tapaði hann víst alveg áttum og vissi varla hvað var að gerast.

„Ég ætla næst í fótbolta þegar ég verð stærri,“ tilkynnti hann mér og ekkert nema gott um það að segja.

Nú er bara að kaupa bolta, mark og fleiri græjur og fara að þjálfa drenginn.

Skera um...

Fékk fundarboð í pósti í dag. Ég skal ekki neita að ég las heiti fundarins tvisvar eða þrisvar:

Umskurður karlmanna: stöðugreining...

og hverjir mæta á fundinn:

hagsmunaaðilar um umskurð karla...

Háalvarlegt mál reyndar í landi þar sem eyðni er í hæstu hæðum, en ég neita ekki að hafa brosað út í annað.

Á ekki von á að mæta á fundinn.

Nú tókst það

Þá tókst okkur að komast í bíó að sjá kúngfú pönduna. Nú var bíósalurinn eins og maður kannast við hann hér í Windhoek, svona kannski 20 manns í salnum.

Myndin var nú ekkert sérstök að mínu viti. Rúnar Atli hélst ekki límdur yfir þessari myndinni. Ég fór síðan að velta fyrir mér hvaða skilaboð þessi mynd gefur krökkunum. Jú, nefnilega að það er ekkert vit í því að æfa sig og æfa til að ná árangri, heldur bara að mæta á staðinn án undirbúnings og þú rúllar bara öllum upp.

Hmm, hvað skyldu sundþjálfarar segja um svona visku?

Útsýnið er æði...

Bág bíóferð

Ætluðum í bíó áðan, ég, Gulla og Rúnar Atli. Kúngfú panda heitir myndin og er sýnd kortér gengið í þrjú. Við mætum um tvöleytið og skiptum liði. Ég í miðaröðina og Gulla í poppröðina. Hér er það sem sagt þannig að hægt er að kaupa popp og gos án þess að fara inn í bíóið. Ég kemst að lúgunni - nei, því miður er uppselt... og í því sný ég mér við og mæti Gullu og Rúnari Atla með fangið fullt af poppi og kóki!!

En við dóum ekki ráðalaus, fórum bara með gómsætið heim og horfðum á leitina að Nemó á mynddiski.

En, ekkert jafnast á við bíópopp...

Víkingablóðið

Tók eftir því í gær þegar ég sótti Rúnar Atla á leikskólann að hann var aðeins hruflaður á nefinu.

„Dattstu?“ spurði ég. „Nei,“ svaraði sá stutti.

„Nú, hvað kom fyrir?“ var næsta spurning.

„Ég var í slag!“ kom svarið.

„Slag!“ hrópaði ég upp yfir mig alveg gáttaður, „og fórstu að gráta?“

„Nei, en Song fór að gráta...“

Á flakki

Sitjum á barnum í Opuwo og njótum útsýnisins


Hr Gin&tónik er til aðstoðar.

Vorum í Etosha í gær og sáum 77 fíla. Aðeins. Í morgun sáum við 20 gíraffa í hóp. Ferðin tókst s.s. vel. Himbar á morgun

Róleg þjóðhátíð í Windhoek

Ekki fer mikið fyrir þjóðhátíðarlátum hér í Windhoek. Ekki nema þrír Íslendingar sem ég veit af í borginni. Ég, Tinna Rut og Rúnar Atli. Þau tvö fóru í skólann í morgun, en ég tók lífinu með ró, enda skrifstofan lokuð á þjóðhátíðardaginn.

Veðrið er hálfleiðinlegt. Aldrei þessu vant er skýjað á júnídegi, leiðindarok og ekki nema rétt yfir 20 gráðunum. Þ.a. ég sit bara við tölvuna og hlusta á kósíkvöldið með Baggalútsmönnum. Ég þarf eiginlega að fara að skrá mig á tónlist.is og sækja fleiri lög með þessum köppum.

Óska öllum sem álpast til að lesa þetta ánægjulegan þjóðhátíðardag.

Útlitsdýrkun

Jahá, merkilegt hvaða dagbókarfærslur fá flestar athugasemdir.

En vegna mikillar pressu kemur hér ein uppstillt mynd af mér, svona rétt til að minna á að ekki eru alltaf fíflalæti og hamagangur...

Gapastokkur

Við Rúnar Atli vorum á rölti í bænum um helgina. Hann hefur mikið spáð í undirgöng sem við keyrum stundum í gegnum á leið okkar um bæinn. Ákváðum við því að kíkja á þau frá gangstéttinni svo hann gæti áttað sig á því hvað ég var að meina þegar ég sagði að við værum að ganga ofan á bílunum.

Auðvitað var ekki bara hægt að kíkja yfir grindverkið - nei, hausnum þurfti að stinga í gapastokk. En núna veit hann a.m.k. hvar við göngum ofan á bílunum.

Hvaðan kemur fegurðin?

Hún þarna þessi norska er eitthvað að tuða um að fagurleiki sonar míns sé allur úr móðurættinni.

Þvílík della.

Kona mín er auðvitað ægifögur, en systkini hennar eru nú ekkert til að hrópa húrra fyrir...

En ég mótmæli hér með formlega þessari móðurættisdellu og legg hér gögn fram máli mínu til stuðnings. Þ.e. myndir af mér teknar fyrir nokkru síðan...

Systir og bróðir

Hann Rúnar Atli á það til að vera kvikindislegur við systur sína. Stundum þegar við sækjum hana í skólann þá fær hún eftirfarandi kveðju um leið og hún sest inn í bílinn:

„Þú er ekki besti vinur minn, þú ert ekki systir mín og ekki bróðir minn!“

Og þá höfum við það. Skemmtilegar móttökur eða hitt þó heldur.

En svo eru dagar sem þau eru alveg óaðskiljanleg, systkinin. Hér er mynd tekin rétt áðan þar sem þau eru að „labba saman,“ sem sagt hann stendur á fótum hennar þegar hún labbar.

Til elsku mömmu xoxoxoxo

Dugleg heimasæta

Okkur er öllum frekar gjarnt á að horfa á það sem aflaga fer. Ekki gildir það síður þegar maður ræðir um unglingsbörnin sín. En nú verður breyting á og kemur lofræða um hana Tinnu Rut.

Áðan tók hún sig til og bakaði smákökur. Og það ekki neinar pakkasmákökur, ó, nei, heldur var allt blandað frá grunni. Mjög góðar súkkulaðibitasmákökur. Síðan þegar þetta var búið þá fór hún að elda kvöldmat. Bjó til kjúklingaborgara, franskar og hrísgrjón handa sér og bróður sínum.

Og til að kóróna allt var hún að læra þegar hlé varð á bökunarstörfum og eldamennsku.

Hvar var pabbinn á meðan? Jú, að horfa á Evrópukeppnina í knattspyrnu...

Sandur

Eftir pönnukökubakstur í morgun, þá fórum við Rúnar Atli í sandleiðangur með hinni íslensku fjölskyldunni í borginni. Þau vantaði sand í nýjan sandkassa, og ég veit um stað sem hægt er að ná sér í sand, hér rétt utan við borgina.

Hér sitja íslensku guttarnir fjórir og dunda sér í náttúrunni, þótti það miklu skemmtilegra en að moka sandi í stóra fötu.


Svo þurfti auðvitað að slappa af að erfiði loknu, en við skruppum á bændagistingu í hádegismat.

Hvítir gegn svörtum, eða rauðir gegn bláum?

Við Rúnar Atli tókum laugardaginn snemma. Vorum komnir út í bíl um sjöleytið og ókum tæplega 70 km leið til Okahandja. Tilefnið var skólaskákmót, en ég var að afhenda kennslubækur í skák fyrir hönd vinnunnar og hélt smáræðustúf í leiðinni.

Þarna var líka fulltrúi frá einum namibískum banka. Bankinn sá gaf 1.000 skákborð og skákmenn fyrir þessi skákborð. Eiga þessi borð að fara í skóla landsins. Smáalmannatengslafnykur var af þessu, enda kannski ekki óeðlilegt. T.d. var rauður broskarl á öllum hvítu reitunum á skákborðunum, en þessi broskarl er notaður í auglýsingum þessa banka. Reyndar var broskarlinn sjálfur mættur á svæðið, svona rétt eins og lukkudýr á íþróttaleik, og hoppaði og skoppaði þarna um.

Eins og skákþjóðin Ísland veit snýst skák um baráttu hvítra gegn svörtum. Í Afríku velta menn þessum litum svolítið meira fyrir sér en gert er heima á Fróni. T.d. er spurt hvers vegna hvítu mennirnir fá alltaf að hefja leikinn. Annað viðkvæmt mál er að það þykir verra að hafa svart.

Bankinn leysti þetta vandamál léttilega. Skákmennirnir sem fylgdu skákborðunum 1.000 voru nefnilega ekki svartir og hvítir. Ó, nei. Rauðir gegn bláum! Valur gegn Fram, Liverpool gegn Everton, danskurinn gegn okkur Frónverjum, og auðvitað kommar gegn íhaldi.

Snilldarbragð.

En hver fær að hefja skákina?

Námshestar

Tinna Rut að heiman í dag. Í sjálfu sér er það ekki nýtt. Hins vegar er tilefnið kannski annað en gengur og gerist.

Lærdómur.

Já, svei mér þá. Þrjár stelpur, þ.m.t. Tinna Rut hittust í morgun um hálfellefuleytið heima hjá einni þeirra og markmiðið er að fara yfir allar spurningar í kennslubókunum og verkefnum! Ekki slæmt helgarverkefni það.

Tinna Rut mætti með kók og snakk handa liðinu og hinar komu með birgðir af einhverju öðru lífsnauðsynlegu.

Batnandi fólki er víst best að lifa segir einhvers staðar.

Celtics eða Lakers?

Datt í hug í gærkvöldi að stilla afruglarann til að taka upp fyrsta leikinn í NBA úrslitunum milli Boston Celtics og Los Angeles Lakers. Það er ekki alveg á dagskránni að vakna klukkan tvö og horfa til hálffimm þegar vinna er næsta dag. Reyndar væri séns að vakna þegar leikirnir færast til vesturstrandarinnar.

Jæja, en ég settist niður áðan og horfði. Fínt að horfa á upptöku því hægt er að spóla yfir auglýsingar og kjaftablaður. Í fyrsta skipti á ævinni ætla ég að halda með Boston Celtics. Að mínu viti er ekki hægt að halda með náunga eins og Kobe Bryant.

Gaurinn hér á myndinni, nr. 34, heitir Paul Pierce og var besti maður Celtics í gær. Gaman að því að hann er frá Los Angeles og ólst upp rétt hjá Lakers höllinni sem þá var. Hann hataði Celtics eins og pestina, og sér í lagi leikmann þar sem hét Danny Ainge. Núna, er hann sem sagt ein aðalstjarna Celtics og hver skyldi framkvæmdastjóri Celtics vera? Enginn annar en fyrrnefndur Danny Ainge...

Auðvitað vann Boston fyrsta leikinn.

Sætur sigur

Æ, æ, æ, mikið var sætt að horfa á Svíana liggja. Ég tengdi tölvuna við sjónvarpið svo ég gat horft á þetta næstum eins og heima. Gæðin ekki alveg hundrað prósent en nokkuð góð.

Gat skeð að Svíaræflarnir ætli að senda inn kæru. Geta ekki sætt sig við að vera bara verri en Íslendingar.

Nú er bara spurningin hvort handbolti á ólympíuleikunum sjáist í Namibíu.

Verð á matvöru

Skaust í matvörubúð áðan. Rakst þá á vöruna sem er á meðfylgjandi mynd:


Jamm, arabíska á umbúðunum. Reyndar er enska á hinni hliðinni. En þetta er sem sagt undanrenna, flutt inn til Namibíu frá Egyptalandi, líklega með viðkomu í Suður Afríku.

Einn lítri af þessum drykk kostar sem svarar 117 krónum. Inni í því er 15% virðisaukaskattur.

En ég fór að hugsa um vegalengdina sem þessi undanrennulítri er búinn að ferðast. Nú er jú svo oft talað um hversu flutningskostnaður vara til Íslands leiði til hás verðs. Frá Egyptalandi til Suður Afríku eru litlir 7.200 km. loftleiðina. Töluvert lengra með sjó. Síðan frá Höfðaborg eru um 2.000 km til Windhoek þar sem ég kaupi vöruna.

Ætli megi ekki kvarta yfir háum flutningskostnaði? Heyri aldrei talað um svoleiðis hér.

Önnur vara sem ég keypti áðan, var örbylgjupoppkorn. Okkar heildsölufjölskyldumeðlimur hlýtur að geta hjálpað okkur aðeins með íslenskar upplýsingar. En popp þetta - sjá mynd - er framleitt í Bretlandi, skv. umbúðunum.


Ég skrapp á netið og mundi eftir Grimsby sem útskipunarhöfn á Bretlandi. Vegalengdin frá Grimsby til Reykjavíkur er 1.700 km. í loftlínu, skv. Google. Frá Grimsby til Höfðaborgar... 9.878 km... Munar um minna.

Þetta poppkorn hlýtur auðvitað að kosta formúu hér í Windhoek, ekki satt?

Kr. 251,-

Hvað kostar svona pakki á Fróni?

Verslunarleiðangur

Nokkuð er um liðið síðan ég keypti mér föt. Ekki er það að mér finnist leiðinlegt að vera í nýjum fötum. Nei, þvert á móti finnst mér yfirleitt gaman að vera í fötum sem nýbúið er að versla. Hins vegar finnst mér hundleiðinlegt að flækjast í fatabúðum, og reyna að meta hvort einhver flík sem hangir á herðatré eða liggur samanbrotin í hillu passi mér. Svo er það þetta með hvaða litir passa saman og hvaða litir ekki.

Í nokkrar vikur er ég búinn að vera að telja í mig kjark til að fara út og kaupa mér einar eða tvennar buxur, og kannski einhverjar skyrtur. Í morgun var svo haldið af stað. Sem betur fer fékkst Tinna Rut til að koma með. Reyndar á fölskum forsendum að nokkru leyti, en ætli hún skrifi ekki færslu um það sjálf.

Ég er síðan í einni af fínni búðum bæjarins og kominn með einar fínar gallabuxur á arminn, ekki kúrekastíll heldur eitthvað nýmóðins - ítalskt merki, og að skoða aðrar. Álpast til að spurja afgreiðsludömuna hver síddin á buxunum sé. „34 tommur,“ hélt hún - „æ,“ sagði ég, „ég þarf 32 tommur,“ og hengdi buxurnar aftur upp.

Fór svo að máta þessar ítölsku. Blótaði í sand og ösku (í hljóði þar sem Rúnar Atli var inni í mátunarklefanum) þegar ég sá að buxurnar voru alltof síðar. Datt þó í hug að fara í skóna líka, en þótti þetta ekki alveg í lagi. Fékk þó þann hugstorm að kalla í dóttur mína og spurja hana álits.

„Pabbi, þetta á að vera svona,“ sagði hún, og tókst glettilega vel að fela þreytuna yfir þessari vankunnáttu karls föður síns. „Nú?“ sagði ég, „ertu alveg viss?“ Þetta var nú eiginlega ekki svaravert.

En aðra hugljómun fékk ég og sendi telpuna eftir buxunum sem ég hafði skömmu fyrr hengt upp (34 tommur í stað 32ja), og eftir að máta og fá staðfestingu dótturinnar að ég liti ekki út eins og alltof stuttur lúði, heldur væri þetta hátíska, þá lét ég slag standa og keypti báðar buxurnar.

Rúnar Atli brá sér svo í hlutverk ljósmyndara þegar heim var komið og smellti af mynd af fæti mínum.

© Rúnar Atli Wiium

Svalur er ég víst orðinn, en dæmi hver sem vill.

Laugardagsmorgunn

Við feðgarnir sitjum nú a kaffihúsi med sjeik. Hávetur að nálgast, þ.a. ekki nema líklega 24 gráður. En við reynum ad harka af okkur...

Naglalökkun

Hér sést umrætt atvik þegar Doddi hálfmisþyrmdi litla frænda sínum, sem í mesta sakleysi kom í heimsókn.

Heyrt í búðinni...

Rúnar Atli: „Pabbi, ég vil fá varalit eins og mamma...“

Áhyggjuefni...?

Áhyggjuefni?

Var að koma heim í hádegismat eftir að sækja börnin. Þegar ég kom að sækja Rúnar Atla þá var hann að leika sér í einhverjum eldhúsleik.

„Ertu að baka?“ spurði ég.

„Nei, ég er að elda,“ var svarið. Svo hélt hann áfram: „Eli er pabbinn og ég er mamman...“

Áhyggjuefni...?

Þrek eða skortur á því

Þá er enn einu sinni fyrsti í rækt... Engin flottheit, sjóðheitir einkaþjálfarar eða neitt í þeim dúr. Nei, tónhlaðan (ipod fyrir íslenskufatlaða), skeiðklukkan og 18 þrepa útitröppur. Labbaði upp og niður tröppurnar í 20 mínútur.

Tók á.

Ég hef eftir áreiðanlegum heimildum að sumir aðrir hafi skemmt sér frámunalega vel á evruvisjón kvöldi, svo vel að varla hefur verið mikil rækt á þeim bænum í dag.

Áreiðanlegum heimildum.

Atkvæðagreiðsla frá Namibíu

Jæja, mér tókst að fylla atkvæðakvótann frá smartsímanum í Namibíu. Tók smáþolinmæði, en náði þrisvar í gegn.

Fannst þetta einna best


En mér fannst eiginlega skelfilegt hvað viðlagið í þessu vandist vel...

Skelltu límonaði í sódastrímið...

Baggalútur...

...alveg stórkostlegt fyrirbæri.

Var að horfa á kappana í Kastljósi áðan að syngja Kósíkvöld í kvöld.

Textarnir hjá þessum gaurum eru alveg meiriháttar.

„Æ, viltu auka leti mína og sækja pínu meira sjokkólað?“

Frábærir.

Fréttatími

Jæja, búinn að horfa á íslenskar fréttir á sjónvarpsskjánum. Kom bara mjög vel út. Rúnar Atli horfði áðan á þátt með Skoppu og Skrýtlu, þáttur sem var um síðustu helgi. Eins horfði hann á Stundina okkar, en ósköp fannst mér það skrýtinn þáttur.

En þetta eru framfarir.

Svifið á vængjum hugans

Fyrir nokkru ákvað ég að sniðugt væri að tengja fartölvuna hennar Gullu við sjónvarpsskjáinn okkar því þá væri hægt að horfa á sjónvarp frá Íslandi á sjónvarpsskjá, en ekki á litlum tölvuskjá. Smávandamál að finna rétta snúru og þurfti að sérpanta hana. Snúran kom áðan og nú er hægt að horfa á tölvuna í sjónvarpinu.

En, þetta var nú ekki efni færslunnar. Ég keypti snúruna í namibísku Apple búðinni. Hvað annað? Svo spyr eigandinn mig hvort ég hafi séð nýju fartölvuna, MacBook Air. Nei, ég gat nú ekki sagt það, ja, nema jú á myndum.

Hann dregur upp eina tölvu og þvílíkt og annað eins. Ótrúlegt að þetta skuli vera tölva. Einu sinni þótti meiriháttar ef fartölvur væru undir 5 kílóum að þyngd. Þessi er 1 kíló og 36 grömm. Lygilegt. Sviftölva væri sjálfsagt rétta orðið.


En þetta er ástæðan fyrir því að ég hætti mér yfirleitt ekki í tölvubúðir að óþörfu. Hugurinn fer nefnilega á svif...

En eitt þótti mér merkilegt. Á Íslandi er ódýrasta sviftölvan á 209 þúsund krónur. Hérna var mér sagt tæpir 18 þúsund Namibíudalir, ca. 180 þúsund krónur.

En maður lætur sér nægja á setja hugann á svif. Þegar allt kemur til alls, þá getur tölvan hennar Gullu tengst við sjónvarpsskjá. Hvað þarf ég meira?

Portúgal reddar málum

Leist ekki alveg á þetta því evruvisjónið birtist hvorki á grísku né hollensku stöðinni í kvöld. En svo kom Portúgal sterkt inn og sýnir keppnina á sinni alþjóðastöð. En hversu lengi ég hangi yfir þessu...

Erfiður dagur fyrir litla menn

Skömmu fyrir ellefu var hringt frá leikskólanum. Alltaf fæ ég hnút í magann þegar símtal kemur þaðan. Sem betur fer gerist það ekki oft. Sem sagt, Rúnar Atli með skurð á kinn, var mér sagt, sem læknir þyrfi að líta á. Ég bruna því á staðinn og krakkarnir hópuðust í kringum mig þegar ég mætti: „Rúnar has a lot of blood,“ sögðu þau. Kallanginn sat inni að skoða bók með risaplástur á kinninni. Ég kíkti bakvið plásturinn og það hafði aðeins kubbast úr skinninu. Það var ekki ofsögum sagt að mikið blóð hafi flætt, því bolurinn hans var gegnsósa af blóði og eitthvað fór í buxurnar. Sem betur fer var hann með föt til skiptanna. Svo vildi hann auðvitað ekki fara til læknis, fór að hágráta þegar ég sagði honum að við yrðum að gera það.

En það sem hafði gerst var að róla hafði lent á honum. Ég er ekki alveg viss hvort einhver hafi verið í rólunni eða hvort einhver var að sveifla rólunni fram og til baka. Hann fékk að minnsta kosti róluhornið beint á kinnbeinið og greinilega af þó nokkru afli.

Svona leit hann út:


Ég fór beint á slysavarðstofuna og eins og yfirleitt var lítið um að vera þar. Komumst strax inn og þetta var skoðað og svo sett einhvers slags límkvoða í sárið. Rúnar Atli var ósköp duglegur, en var þó ekki sáttur að læknirinn var með hendina yfir andlitinu á honum á meðan hann þrýsti sárabörmunum saman. Síðan vorum við sendir í röntgenmyndatöku, því læknirinn vildi vera alveg viss að kinnbeinið væri óskaddað. Rúnar Atli var virkilega duglegur í myndatökunni, lá eins og skotinn og hreyfði sig ekki nokkurn skapaðan hlut. Við vorum búnir að ræða að hann fengi verðlaun ef hann yrði duglegur og hann stóð við sinn hluta samkomulagsins og vel það.

Við komum heim um hálftvöleytið, en mestur tíminn fór í bið á röntgenmyndastofunni.

Þegar ég kom síðan heim úr vinnu var kinnin mjög bólgin, en sárið sjálft lítur ekki illa út.


Í nærmynd:


En Rúnar Atli virðist ekki finna neitt til sem heitið getur. Reyndar vill hann ekki halda á síma í hægri hendi, því þá liggur síminn á sárinu.

Stórmerkilegt fyrirbrigði þessi límkvoða. Við feðgarnir erum alveg á því að þegar Emma var lítil, þá hefur ekki verið til svona kvoða úr því þurfti að sauma hana eftir að detta úr klifrutrénu. Fyrir þá sem ekki vita er Emma sögupersóna úr bókaflokknum um hana Emmu...

Svo má ekki setja mikla bleytu á sárið næstu fimm dagana, þ.a. hann fær ekki að mæta í sundtíma á morgun.

En merkilegt að sjá röntgenmyndirnar. Á þeim sjást greinilega fullorðinstennur og það engin smástykki. Greinilega verður nóg að gera fyrir tannálfinn á næstu árum.

Auðvitað stóð pabbinn við sinn hluta samkomulagsins og playmóbíll var keyptur. Blómasölu- og garðræktarbíll, og rekur playmókona það fyrirtæki.

„Öppdeit á feisbúkk“

Það verður að segjast að Facebook ævintýrið er að skila árangri. Fann einn samkennara minn frá árunum á Írlandi, bandarískur að uppruna, og hann svaraði eins og skot. Ekki slæmur árangur. Svo hefur einn og einn frá Ísland líka haft samband.

Svo Davíð, mörkin sem þú dregur eru bara á kolröngum stað. Vonandi stendur þú þig betur í markvörslunni...

Evruvisíón

Jæja, þá er söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva byrjuð. Hér í Afríku get ég horft á keppnina á tveimur rásum. Spurningin er bara hvort ég horfi á grísku útgáfuna eða þá hollensku...

Ætli maður sleppi þessu ekki í kvöld og kíki frekar á fimmtudagskvöldið.

Facebook

Öðru hverju hef ég heyrt um eitthvað sem kallast Facebook (http://www.facebook.com). Félagstengslanet einhvurslags á netinu og er víst langsamlega besta leiðin til að halda sambandi við vini og kunningja. Miklu betra en að hitta þá á kaffihúsum eða krám eða tala við þá í síma. Nei, Facebook er málið. Meira að segja var heilmikið um þetta fyrirbæri í Economist um daginn, og ekki skrökvar Economist. Ekki frekar en Mogginn.

Hins vegar hefur mér gengið frekar illa að átta mig á því hvað maður gerir á þessari Facebook. Ákvað að spyrja Tinnu Rut hvort hún væri á Facebook. Hún hélt það nú. Undarlegar og fáránlegar spurningar sem þessir foreldrar spurja stundum. Hún opnar víst Facebook á hverjum einum einasta degi og á einhver samskipti við vini sína. Ég fór að pumpa hana hvað maður geri eiginlega á þessari Facebook. Frekar fannst mér fátt um svör, nema þó að þetta væri alveg bráðnauðsynlegt tæki í lífsbaráttu fólks í dag.

Ókei.

Allt í einu nefnir hún þó við mig að fyrrum nágrannakona okkar af hjónagörðunum frá háskólanum í Kanada hefði fundið hana í gegnum þessa Facebook. Súsan heitir sú. Tinna Rut hafði alveg gleymt að segja okkur Gullu frá þessu, en þarna rifjaðist þetta upp. Ég varð alveg steinhissa - hvernig er hægt að hafa upp á dóttur nágranna sinna 12 árum síðar, dóttur sem þá var rétt fjögurra ára?

En þetta kveikti í mér og nú er ég sem sagt kominn í hóp félagstengslafólksins! Búinn að stofna mitt svæði á Facebook og bíð núna bara eftir því að fyrrum vinir hrannist inn að spjalla. Er a.m.k. búinn að hafa upp á þessari Súsan og bíð núna bara eftir að hún samþykki mig sem vin sinn.

Býð ég nú öllum þeim sem lesa þessar dagbókarfærslur mínar og eru með sitt Facebook svæði að bjóða mér að gerast vinur. Leitið að wiium á Facebook og ég mun líklega poppa upp á leitarsvæðinu.

Ja, ef fólk hefur áhuga að bjóða mér í sýndarkaffi.

Staðalímyndir

Í gegnum tíðina hef ég reynt að vera faðir sem er opinn fyrir ýmsu og sérstaklega hef ég reynt að forðast að beina syni mínum inn á leikföng sem eru sérstaklega fyrir stráka. Ég hef ekkert kippt mér upp við það að hann vilji bleika hluti, hvort sem eru skór eða annað. Hann fékk lánaðar dúkkur hjá systrum sínum án nokkurra athugasemda frá mér. Einhvern tímann spurði ég mína elskulegu eiginkonu hvort við ættum að kaupa dúkkukerru handa syninum. Svörin voru frekar fáleg...


Fyrr í dag var ég í kjörbúðinni með syni mínum og dóttur. Var ég að velja mér sturtusápu, DoppelDusch, og velti fyrir mér hvaða lit ætti að velja. Eins og oft áður leyfði ég Rúnar Atla að þefa til að fá hans álit. „Pabbi, ekki þessa, hún er græn. Strákar nota svarta.“

Og þá vissi ég það.

Klipping

Við feðgarnir létum klippa okkur á föstudaginn var. Höfum alltaf farið til sömu klippidömu, en nú er hún hætt störfum. Flutti til Bandaríkjana fyrir nokkrum vikum. Rúnar Atli hefur alltaf verið eins og engill hjá henni, en nú voru smávegis áhyggjur hvernig hann tæki nýjum klippara.

Áhyggjurnar voru ástæðulausar. Rúnar Atli var búinn að bíða spenntur í einhverja daga eftir klippingunni, sérstaklega vegna þess að klipparinn heitir Luigi, en einn bíllinn úr Bílamynd Disney heitir einmitt Luigi. Sjá mynd hér til hægri.

Guttinn sat grafkyrr allan tímann, þrátt fyrir að ýmislegt væri gert á annan hátt en hann er vanur. „Pabbi, hvaða hávaði er þetta?“ spurði hann mig, en þá var Luigi tekinn að snyrta hnakkann með litlum rafmagnsbartaskera. Þegar hann sá áhaldið fannst honum þetta flott, en ekki er ég viss um hann hefði samþykkt notkun bartaskerans hefði hann verið spurður fyrst.

En núna er drengurinn eins og klipptur út úr hárgreiðslublaði.

Morgunmatur

Dagurinn var tekinn svona mátulega snemma núna í dag. Við Rúnar Atli hrærðum kanadískrapönnukökudeig og Tinna Rut sá um beikonið. Tinna Rut dekkaði einnig á borðstofuborðið og þar sátum við að snæðingi.

Nýr bloggari!

Þá er hún Tinna Rut byrjuð... http://tinnakins.blogspot.com

Ferðalangur

Jæja, þá er hún Gulla mín lögð af stað til Íslands. Fimm vikna ferð í þetta sinn. Enda varla hægt að skreppa fyrir minna alla þessa leið.

Aldrei þessu vant þá sá ég hana ekki vigta töskuna sína. Var enda létt, taskan..., ekki nema 16 kíló. Enda þarf Gulla að skipta um flugvöll í Lundúnum, taka rútu milli Gatwick og Heathrow. Slæmt að BA sé hætt að fljúga til Íslands. Ég hef séð mikinn mun á flugmiðaverði til Íslands frá því að það gerðist.

Vonandi taka nú allir vel á móti henni Gullu á klakanum.

Við þrjú sem eftir erum teljum dagana þar til hún kemur til baka.

Hvert er fólkið?

Áskotnaðist fyrir nokkru síðan myndin sem hér sést að neðan. Hvaða myndarlega fólk skyldi þetta nú eiginlega vera?

Tæknifrík

Þessa dagana er ég í heimsókn hjá Himbunum. Í gær ferðaðist ég um til að skoða vatnsbrunna sem búið er að bora fyrir íslenska peninga. Í bílnum voru tveir Himbahöfðingjar ásamt túlki. Þarna er ferðast á svæðum sem eru eins útúr og hægt er að vera. Vegir hræðilegir og ekkert símasamband, hvorki landlína né farsímatenging.

Nema hvað, við erum búnir að hristast þarna vel á annan tíma, þegar annar höfðinginn hrópar upp yfir sig og biður um að bíllinn sé stöðvaður.

Sjáiði steininn í trénu þarna, spyr hann.

Við horfum, og jú, í mannhæðarháu tréi má sjá stein svona í rúmlega metra hæð frá jörðu.

Og hvað er merkilegt við þetta, spyrjum við.

Jú, segir höfðinginn, þessi steinn gefur til kynna að þarna sé farsímasamband!

Jahá.

Og mikið rétt, við fengum samband á símana okkar.

Einhverjum tímum seinna, biður höfðinginn að bíllinn sé stöðvaður upp á hæð einni. Hér er líka farsímasamband, segir hann hróðugur. Og svo klukkutíma síðar bendir hann á fjall, og viti menn þar er líka samband.

Greinilegt er að Himbarnir, þessi náttúrubörn, ganga greinilega um með gemsana sína leitandi að stöðum til að nota þá.

Frumbyggjar, hirðingjar eða tæknifrík?

Grobb

Var að ljúka við smíði á sjónvarps- og græjuskáp handa Tinnu Rut. Fannst því að ég þyrfti alveg endilega að segja frá því hér og skella mynd af gripnum hér inn. Takið eftir snúningshillu efst og einnig hallar sjónvarpið eilítið fram svo þægilegra sé að horfa ef legið er í bælinu.