Hvað er eiginlega í gangi?

Fór að velta fyrir mér hvernig veðrið sé á landi ísa þessa dagana. Hér í Namibíu er mjög þægilegt veður þessa dagana. Hitinn slagar upp í 30 stigin yfir hádaginn og síðan eitthvað um og undir 10 gráður lægst. Fínn tími ársins.

Þegar ég var í Svíaríki fyrir nokkrum dögum, þá var fínt veður, en svalur vindur. Um leið og dró fyrir sólu fékk ég kuldahroll. Er því búinn að kvíða heimferðinni aðeins, sérstaklega fyrir hönd sonar míns. Hann er jú ekki vanur íslensku veðurlagi og síðast þegar við fórum heim, veiktist hann strax í Keflavík og var veikur eiginlega allan tímann.

Fór því á netið áðan til að kanna aðstæður.

Ég get ekki neitað því að hafa orðið nokkuð undrandi. Ókei, kannski ekki alveg sami hiti og við erum vön hér, en maður minn, getur þessi spá verið rétt?

Reykjavík - veðurhorfur næstu daga

FÖS 1 m/s 3 ° til 7 ° C

LAU 6 m/s 4 ° til 6 ° C

SUN 5 m/s 3 ° til 7 ° C

MÁN 6 m/s 3 ° til 8 ° C

ÞRI 3 m/s 4 ° til 8 ° C

MIÐ 2 m/s 4 ° til 8 ° C

Gert föstudaginn 04. maí 2007 - © Veðurstofa Íslands

Þrír sólardagar í röð. Getur þetta verið?

Við vonum það besta, en engu að síður verður þykk úlpa í handfarangrinum, húfa og vettlingar.

Allur er varinn góður sagði nunnan og dró ...

Ferðalag

Fór í smáferðalag í síðustu viku. Ja, smá og ekki smá, var sendur á fund í Svíþjóð. Í Uppsölum, nánar tiltekið. Þetta var tveggja daga fundur hjá norrænu Afríkustofnuninni og var hann bara alveg ágætur. Kynntist þarna fólki frá hinum norðurlöndunum sem eru að vinna í sama bransa og ég, og það er alltaf gaman.

Uppsalir eru mjög fallegur staður og ekki skemmdi fyrir að veðrið lék við hvern sinn fingur. Er þetta háskólabær og setur ungt fólk mikinn svip á miðbæinn. Var þétt setinn bekkurinn meðfram á sem liggur í gegnum miðjan bæinn. Baaie lekker myndu Búarnir segja, mjög lekkert. Myndin ber vott um það.



Ég gat nú ekki annað en skotist í heimsókn til Dodda og Píu í Oxelösund. Ók ég um sveitavegi til að komast til þeirra, en þarna er náttúrufegurðin mikil. Hjá skötuhjúunum var stjanað við mig, nýbakaðar skonsur í morgunmat og hamborgarahryggur í kvöldmat. Ekkert slor.

Við fórum út á fimmeyringsverndarsvæðið, Femöre, en þar byggðu Svíar heljarinnar virki til varnar landinu. Þetta var víst útbúið á kaldastríðsárunum og er allt sundurgrafið þarna neðanjarðar.

En útsýnið var fagurt þennan apríldag sem við vorum þarna. Jú, þrátt fyrir hversu Svíar eru óþolandi montnir, þá mega þeir nú eiga það að landið þeirra er fallegt.



Og auðvitað var tekið með nesti í lautarferðina, hvað annað?



Sumir skemmta sér við skrýtnari hluti en aðrir. Draugurinn Glámur í Grettissögu reið að sögn húsum, en gaman er víst líka að ríða fallbyssum, a.m.k. virðist gömlum knöpum og hestaeigendum finnast það.



Stoppið að þessu sinni var stutt, en skemmtilegt. Ekki veit ég hvenær ég fæ tækifæri næst að skreppa til Svíaríkis, en gaman væri áreiðanlega að taka sér góðan tíma og ferðast svolítið um landið.

Staðalímyndir barna

Við Rúnar Atli fórum áðan á uppáhaldsmatsölustaðinn okkar. Bauð Tinnu Rut líka, en hún hafði ekki áhuga. Vildi vera í húsinu, því hún mun ekki sjá það í nærri mánuð...

Jeh, ræght... nennir bara ekki út með pabba sínum.

En við lifum það svo sem alveg af.

Við feðgarnir fórum sem sagt út að borða. Þegar við erum búnir að panta matinn er okkur sagt að allt strákadótið sé búið. Bara til stelpudót, því miður.

Nú, spyr ég, hvernig dót er það nú?

Jú, þú veist, svona eldhúsdót og svoleiðis.

Nú, sagði ég, en eigum við ekki að kíkja á það, við strákarnir þurfum nú að geta eldað eitthvað.

Afgreiðslustúlkan horfði undrandi á mig, og hugsaði sjálfsagt hversu undarlegir þessir útlendingar væru.

En Rúnar Atli fékk þó að velja sér stelpudót. Hann valdi sér stofuhúsgagnasett og var alveg bjargnuminn yfir því. Setti sjónvarpið ofan á sjónvarpsskápinn og fór svo að horfa á sjónvarp. Meiriháttar gaman.

En ég fór að velta þessu fyrir mér. Af hverju skyldi húsgagnasett vera stelpudót? Ókei, þetta var bleikt og fjólublátt á litinn, en hefði alveg getað verið svart og blátt.

Hvers vegna skyldu leikfangaframleiðendur aðeins vilja selja helmingi barna framleiðsluna sína?

Undarleg markaðsfræði það.

Tilhlökkun

Rúnar Atli hlakkar fjarska mikið til að fara til Íslands. Hann er svo óþolinmóður að ég hef varla upplifað annað eins. Hann er kominn með lítinn bakpoka sem hann ætlar með í flugvélina og spígsporar með hann um allt.

Svo þegar við ætlum eitthvað í bílnum þá spyr hann iðulega hvort við séum ekki að fara til Íslands.

Fjórir dagar.

Svo spurði ég hann í dag hvað hann ætli eiginlega að gera á Íslandi.

Hann var ekki lengi að svara: Kókómjólk!

Hmm, hvað annað ætlarðu að gera?

Hann hugsaði sig aðeins um:

Aðra kókómjólk!!

Sannleikurinn sagna bestur?

Rúnar Atli var á leið upp í rúm áðan. Lítið nýtt kannski þar, hann gerir þetta jú á hverju kvöldi.

En í kvöld var eitthvað svo mikill sperringur í honum. Hann spígsporaði um öll gólf, fettur í baki og með mallann litla út í loftið.

"Hva, voða ertu með stóran malla," verður mér að orði.

"Já, eins og pabbi!" svarar guttinn að bragði.

Æ, æ.

Talnaruglingur

Síðustu daga hefur Rúnar Atli verið að telja á fullu. Mikið sport var til dæmis í dag að telja upp á fimm og þjóta síðan af stað og hlaupa eins hratt og hann gat.

Þó er einn galli á gjöf Njarðar. Talningin fer fram á ensku og hljóðar yfirleitt svo:

One,three, four, five!

Sem sagt, vantar tvo...

... en hann hleypur jafnhratt fyrir því.

Afmæli!

Fimmtán ára!

Barasta fimmtán ár frá því hún Tinna Rut kom í heiminn. Ótrúlegt en satt.


Við Rúnar Atli vöktum hana klukkan sex í morgun til að fylgjast með henni opna gjafirnar. Okkur fannst það bara gaman. En eins og sést voru menn auðvitað mishressir.

Um leið og ég spurði Rúnar Atla hvort við ættum ekki að vekja Tinnu Rut til að opna pakkana, þá spratt hann á fætur. Ekki málið. Auðvitað átti að vekja Tinnu.



Hún fékk grænt flísteppi og mynddisk frá Rúnari Atla. Frá foreldrunum fékk hún græjur í herbergið sitt, en hún hefur látið lítið ferðatæki duga sér. Nú hins vegar drynja djúpir bassatónar úr herberginu hennar. Allt önnur gæði og hún var fjarska glöð með gjafirnar sínar.

Auðvitað þurfti að hjálpa við að opna gjafirnar eins og gengur. „Opna saman,“ var aðalfrasinn hans Rúnars Atla.

Síðan var farið í skólann. Þar var hálfgerður frídagur - íþróttadagur - og allir áttu að mæta í íþróttafötum í skólann. Skólataskan var ekki einu sinni tekin með í skólann. Auðvitað gaman á afmælisdeginum þegar svoleiðis er.


Síðan í kvöld fara 15 krakkar út að borða á tex-mex stað sem heitir Spur. Þar er nefnilega sungið fyrir afmælisbörnin. Tinna Rut þarf ekki einu sinni að borga. Munur að eiga góða vini.

Enda þetta með smáskilaboðum frá henni fimmtán ára dóttur minni:

Nostalgía

Æ, mikið var ég þreyttur í morgun.

Í gærkvöldi sat ég við tölvuna og var eitthvað að skoða mbl.is. Rek þá augun í bloggsíðu þar sem minnst er á Vancouver Canucks, íshokkílið Vancouverbúa. Álpast ég til að skoða síðuna, en hún er skrifuð af íslenskri konu sem stundar nám við háskóla í Vancouverborg.

Sem ég byrjaði að lesa um hin og þessi kennileiti borgarinnar fór fullt af minningum að hrúgast upp. Gleymdi ég mér gjörsamlega við lesturinn og fór ekki upp í rúm fyrr en eftir miðnætti. Gekk síðan ekkert að festa svefn, og var því hálfpirraður þegar klukkan hringdi 20 mínútum fyrir sex. Óvenjuseint þar sem Rúnar Atli fer ekki í leikskólann á mánudögum. Sem betur fer í þetta sinn.

Ég leiði ekki oft hugann til áranna í Vancouver, en þegar það gerist, þá eru alltaf góðar minningar. Svona líf í rósrauðu ljósi. Þrátt fyrir peningaleysi námsáranna og skort á ýmsum veraldlegum gæðum, þá leið okkur yfirleitt ósköp vel þarna.

Náttúran ægifögur eins og meðfylgjandi mynd af háskólasvæðinu ber með sér.



En hvað var svona gott við staðinn?

Jú, í fyrsta lagi fæddist jú Tinna Rut þar, sem hlýtur að teljast hápunktur verunnar þarna.

Síðan voru dæturnar á þeim aldri þegar lífið er svo skemmtilegt og margar skemmtilegar minningar tengjast þeim.

Við eignuðumst mjög góða vini þarna, sérstaklega ein hjón sem áttu dætur á svipuðum aldri og við. Ferðuðumst við mikið með þeim og voru tjaldútilegur það sem blífaði. Þarna lærði maður að höggva við í varðeldinn, kveikja upp eld og sitja og glóða sykurpúða.

Ja, við vorum reyndar aldrei mjög hrifin af sykurpúðunum, en það var engu að síður einhver sérstök stemming sem fylgdi því að tálga grein og stinga í sykurpúðann og halda yfir eldinum.

Síðan var jú allt til alls í borginni, og bókabúðirnar, maður minn, algjör himnasæla að dunda sér tímunum saman í þeim.

Lengst af ókum við um á 78 módeli af svörtum tveggja dyra Chrysler LeBaron, alveg víðáttustórum. Hann var svolítið dyntóttur greyið og átti Gulla það stundum til, komin sex til átta mánuði á leið, að þurfa að opna húddið og stinga skrúfjárni ofan í blöndunginn til að loft kæmist að þegar bílnum var startað. Fólki varð stundum starsýnt á þessa kasóléttu konu sem stóð í bílaviðgerðum. En í gang fór bíllinn alltaf hjá henni.

Síðan átti framrúðan bílstjóramegin það til að opnast að fyrirvaralausu, og lítið mál var ef lyklarnir læstust í bílnum. Maður bara stakk fingrum milli pósts og rúðu og þrýsti henni niður og þar með var hægt að opna bílinn innan frá.

Einhvern veginn var lífið þægilegt og áhyggjulítið. Við áttum heima í Vancouver í fimm og hálft ár og vorum orðin eins og innfædd þarna. Á þeim tíma hefðum við alveg verið til í að ílengjast þar.

Stundum höfum við velt því fyrir okkur hvað hefði gerst ef við hefðum vitað áður en við fluttum út að Tinna Rut væri á leiðinni. Hefðum við farið út í óvissuna? Við munum aldrei vita svarið, en líklega væri lífið öðrum vísi á einhvern hátt.

En, eitt er þó víst. Í kvöld verður farið snemma í bólið.

Uppskerutími nálgast

Vér bændur hér í sunnanverðri Afríku erum farnir að huga að uppskerutíma. Tíðin hefur verið ágæt hér í Windhoek, þótt annars staðar í landinu hafi verið fullþurrt. Síðan berast fréttir af fuglafári sem éti kornin af maísstönglum, en við höfum verið blessunarlega lausir við þau óféti.

Nú fer að líða að því að glóaldin verði fullþroska á ökrunum okkar hér í Windhoek. Af þessu tilefni fórum við Rúnar Atli á stúfana til að kanna ástandið. Eins og sést á myndinni er eitt og eitt glóaldin orðið þroskað, og smakkaðist mjög vel, en aðeins þarf að gefa lengri tíma áður en hægt verður að hefjast handa við tínslu af alvöru.



Hjá okkur eru tvö glóaldintré og síðan er eitt mandarínutré. Einhverjir fleiri ávextir vaxa hjá okkur á akrinum, en ekki gafst tími að þessu sinni að fullvissa sig á því hvurslags ávexti þar um er að ræða.

Kominn var nefnilega síestutími hjá honum Rúnari Atla.

Svo þurfa bændur að hvílast sem aðrir.

Bílasýning

Í morgun brá ég mér á bílasýningu með dóttur minni og syni.

Okkur líst þannig á að þegar móðir barnanna kemur hingað í sumar þá verði að fjárfesta í bifreið handa henni. Sjálfsagt best að búið sé að því áður en hún kemur.

Hún eiginkona mín er nefnilega ekki beinlínis þekkt fyrir þolinmæði, hef ég heyrt utan að mér.

Hvað um það, þetta er nú ekki einfalt mál, að velja ökutæki.

Bifreiðin þarf að vera lítil, þ.a. að auðvelt sé að finna bílastæði og eins til að vefja sig áfram á háannatíma í Windhoek.

Þó þarf að vera hægt að koma börnunum fyrir, og síðan þarf auðvitað að vera pláss fyrir pinklana úr verslunarleiðöngrum.

Erfitt er að finna bíl sem uppfyllir þetta. Ég gleymdi víst að taka fram að verðið þarf líka að vera skikkanlegt.

Við fórum sem sagt á bílasýninguna til að skoða úrvalið og möguleikana í stöðunni.

Hann Rúnar Atli, hver annar, datt síðan niður á lausnina.

Ford er málið, og týpan kallast Bantam. Hljómar líkt og Batman...

Hér er mynd af kagganum:



Eins og sést nægjanlegt rými fyrir pinklana, hægt að stafla von úr viti.

Ha?

Börnin?

Hvar þau eiga að vera?

Ekki vandamál. Rúnar Atli sýnir hér hver venjan er í sunnanverði Afríku, og sjálfsagt þekkist þetta á fleiri stöðum.



Sjálfsagt er ekkert mál að bolta niður barnastól á pallinn.

En síðan skipti Rúnar Atli um skoðun og vill kaupa þetta ökutæki handa móður sinni...



„Ha,“ spurði Tinna Rut, „heldurðu að mamma gæti verið á mótorhjóli?“

Ég hélt það nú. Hún er nú megasvöl hún Gulla.

Kannski fær hún Kawasaki í afmælisgjöf.

Nesið

Seltjarnarnesið er lítið og lágt,
lifa þar fáir og hugsa smátt.

Ef ég man rétt þá orti meistari Þórbergur eitthvað í þessa áttina.

Af hverju dettur mér þetta í hug núna?

Jú, ég fékk tölvupóst frá nesinu í dag. Vinir okkar sem eru að hugsa um að koma í heimsókn á næsta ári. Ekki slæmt.

En, ég var beðinn um að setja mynd af húsinu sem við búum í á netið. Ætli það skipti einhverju máli hvernig við búum? Húsin eru jú ósköp fín á nesinu.

Kannski eru hlutirnir öðrum vísi í Afríkunni, hver veit?

Jæja, en ég ákvað að verða við beiðninni. Hér kemur því mynd af húsinu og fína borðinu sem við borðum við þegar veðrið er gott.

Verið velkomin!

Plástraæði

Hann Rúnar Atli er kominn með nýja maníu.

Plástraæði.

Í hvert skipti sem farið er í bíltúr þá vill hann fara og kaupa plástra. Sér í lagi, auðvitað, þegar hann er með einhverjar skrámur. Það gerist nú nokkuð oft. En skrámurnar eru þó ekkert aðalatriði, hann vill bara fá fullan kassa af plástrum til að geta opnað þá.

Síðan setur hann kannski tíu plástra á sig, hér og þar, og tekur restina af plástrunum og límir þá saman. Þetta er það skemmtilegasta sem hann gerir núna. Engin spurning.

Síðan á hann það til í gæsku sinni að vilja plástra aðra meðlimi fjölskyldunnar.

En í gær tók síðan nýtt við. Þá uppgötvaði hann að þar sem pabbi hans er með eitthvað af hárum á fótunum þá er mjög gaman að líma plásturinn á og rífa síðan af.

Aftur og aftur.

Þetta þykir honum hin besta skemmtun eins og meðfylgjandi myndskeið ber með sér.

Slúðrið í Windhoek

Namibía er ekki öðrumvísi er aðrir staðir. Fólki finnst gaman að lesa um annað fólk.

Í blöðunum hér eru síður með fólki í fréttum; myndir teknar á mannamótum, afmælum, partíum o.s.frv.

Þó á maður ekki alveg von á því að sjá fjölskyldumeðlimi á þessum síðum, eða hvað?

Sú var þó reyndar raunin í síðustu viku eins og hér má sjá:



Í lauslegri þýðingu er hér sagt frá turtildúfunum Rashid nokkrum Muhamedrahimov og Tinnu Wiium sem eru hér á góðri stundu. Þó ekki í Grundarfirði.

Rashid þessi er víst rússneskur og segja sögur að hann sé tengdur mafíósum síns heimalands. Er það gott? Veit það bara ekki.

En fyrirspurnum skal beint til hennar Tinnu minnar - tölvupóstfang: springbok hjá strik.is

Áhrifamáttur sjónvarpsins

Á þeim örfáu árum síðan ég var gutti hefur ýmislegt breyst í sjónvarpsmálum Íslendinga. Þegar ég var á aldur við Rúnar Atla þá voru reglulegar útsendingar á sjónvarpsefni nýhafnar á Fróni. Ég man nú ekki mikið frá þessum fyrstu árum sjónvarpsútsendinga, en í ýmsum fræðsluþáttum um þessi ár kemur fram að frekar voru útsendingar stöpular ef miðað er við daginn í dag.

Barnaefni man ég ekki mikið eftir, það var jú Stundin okkar og síðan voru auðvitað steinaldarmennirnir. Flintstones fyrir hina ungu óíslenskumælandi kynslóð. Ekki get ég svona í fljótu bragði rifjað upp neinar aðrar teiknimyndir frá mínu ungdæmi sem sitja eftir í kollinum, og þó, línan var jú auðvitað alveg klassi og mikil var ánægjan þegar hún birtist á skjánum milli dagskrárliða.

Ekki veit ég hvort Stundin okkar eða steinaldarmennirnir höfðu mikil áhrif á minn daglega talsmáta. Mér þykir nú ótrúlegt að hann Palli, Páll Vilhjálmsson, hafi brúkað slæmt málfar. Kæmi það mér mikið á óvart. Kannski maður hafi einstaka sinnum brugðið fyrir sig eins og einu jabba-dabba-dú-i þegar manni tókst að koma boltatuðrunni í mark í fótboltaleikjum á túninu undir gömlu heilsuverndarstöðinni. Man það þó ekki.

Af hverju er ég að velta þessu upp hér?

Jú, þrátt fyrir að hafa reynt að halda honum Rúnari Atla frá sjónvarpsefni sem þykir kannski ekki mjög uppbyggilegt fyrir ungar sálir, þá bendir ýmislegt til að árangurinn sé ekki alveg eins og til stóð.

Hann hefur horft mikið á Söngvaborg eitt og tvö og síðan á hann tvo mynddiska með Bjarnabóli. Þarna er jú auðvitað hinn besti boðskapur borinn á borð fyrir ungar sálir.

En...

Undanfarið hefur komið í ljós að einn teiknimyndaþáttur á hug sonar míns allan. Er þetta hin alræmda Simpson fjölskylda frá Springfieldbæ í Bandaríkjum, Norður Ameríku. Er guttinn dolfallinn yfir öllum þeim ævintýrum sem þessi fjölskylda lendir í.

Biður hann mikið á fá að horfa á þessa þætti, en þannig vill til að Tinna Rut á einhverjar seríur á mynddiskum.

Greinilegt er að hann á sér sína uppáhaldspersónu úr þáttunum.

Nei, það er ekki Bart.

Núna gengur sonur minn um allt og lætur frá sér við öll möguleg og ómöguleg tækifæri hinn fleyga frasa:

„DÓH!”

Jamm, Hómer Simpson er hin nýja fyrirmynd sonar míns.

Matreiðslan

Eitt er nú ágætt þegar fjölskyldan er sameinuð, ja, svona næstum því fullsameinuð, og það er að matreiðslan skiptist á milli manna.

Maður þarf því ekki á hverjum degi að velta því fyrir sér hvað eigi að vera í matinn og stússast í innkaupunum, því hinir taka þátt.

Gott mál.

Hér stendur hún Tinna Rut í ströngu við matreiðsluna. Greinilega undir strangri handleiðslu móður sinnar. Og þó, móðirin virðist vera að segja einhverja gamansögu. A.m.k. er eitthvað skemmtilegt í gangi.



Síðan þarf að smakka dásemdirnar. Ég get sagt ykkur að maturinn tókst alveg glimrandi vel í þetta sinn.



Svo skellti Rúnar Atli sér einnig í gamanið. Það þurfti í þetta sinn að útbúa kartöflumús og drengurinn tók það að sér.

Mér sýnist hann bera sig fagmannlega að við þetta, ekki satt?



Síðan þurfti jú að taka þetta út hjá drengnum.

Páskarnir komnir

Páskadagur runninn upp. Skýjað yfir Windhoekborg, sem er alveg ágætt því þá er frekar svalt og notalegt veðurlag.

Guttinn vaknaði um sjöleytið og þar með var friðurinn úti. Á þeim tíma var mamma hans sjálfsagt að bíða við hliðið á Gatwickflugvelli.

Við feðgarnir bökuðum vöfflur í tilefni dagsins. Borðuðum þær síðan með jarðaberja- og bláberjasultu. Tinna Rut var úti á lífinu fram til miðnættis svo hún sást ekki fyrr en um hádegisbilið. Hvað er nýtt?

Svo þurfti ég aðeins í bæinn og komst að því að fullt af verslunum eru opnar á páskadegi. Matvöruverslanir opnar til sex margar hverjar og slatti af sérverslunum opið líka.

Ekkert er enn ákveðið með kvöldmat. Ætli við förum ekki bara út að borða. Kannski á hlaðborð á Country Club eða eitthvað annað fínt.

Frúin flogin

Eftir þrjár vikur í endalausri sælu - og þar með slapplegheitum í dagbókarfærslum - þá er frúin flogin aftur heim á Frón.

Við Rúnar Atli ókum henni út á flugvöll áðan og kysstumst og knúsuðumst við hliðið. Merkilegt hvað hægt er að venja þessi börn á. Rúnari Atla virðist alveg hið sjálfsagðasta mál að móðir sín sé á stanslausu flakki. Nú var kominn tími til að kveðja að sinni og þá var bara veifað bless.

Kannski er hann bara ekki kominn á þann aldur að spurja: Hey, bíðiði við, hvað er eiginlega í gangi?

Hvað um það, Gulla ætti að lenda um tíuleytið í fyrramálið í Keflavík.

Eins gott hún Dagmar Ýr muni eftir því að vakna snemma...

Rúnar Atli í fréttunum

Rúnar Atli og páskaeggið

Gifsið komið af!

Á föstudaginn settust feðgarnir niður og pabbinn tók gifsið af. Guttinn var ánægður, þar til verknaðurinn var búinn. Þá greinilega leið honum ekki vel, fannst óþægilegt að hafa ekki verndina sem gifsið veitti. Kannski var hann með náladofa, en hvernig útskýrir maður fyrir tveggja og hálfs árs gaur hvernig náladofi sé?

Svo fór honum nú smátt og smátt að líða betur og um kvöldið vorum við feðgarnir farnir að slást.

Í góðu.

Að sjálfsögðu.

En þó var það þannig að faðirinn lagðist ofan á veiku hendina og beyglaðist úlnliðurinn meira en góðu hófi gengdi.

Sjaldan er ein báran stök, segðu.

Rúnar Atli fór því að hlífa höndinni á nýjan leik, en frekar en að fara með drenginn aftur á slysavarðsstofuna var tekin sú ákvörðun að hinkra og sjá hvort þetta myndi ekki lagast.

Sú ákvörðun virðist hafa verið rétt, því núna notar Rúnar Atli báðar hendur eins og fyrir gifs.

Gott mál.

Setið að spjalli

Nokkrum dögum áður en hún Gulla kom, þá sátum við feðgarnir úti í garði og spjölluðum saman.

Auðvitað var mál málanna koma mömmunnar og ræddum við þau mál aðeins.

Svona til útskýringar, þá er Toyota bakkí pallbíll af Toyota gerð. Svokallaður pikköpp, svo aðeins sé slett.

En samræðurnar voru eftirfarandi...

Láta mömmu líða vel...

Við hér leggjum okkur auðvitað í líma við að láta henni Gullu líða vel.

Þar skiptir engu máli aldur eða líkamlegt ástand. Rúnar Atli lætur auðvitað ekki sitt eftir liggja. Brotinn handleggur - jæja, brákaður - látum svoleiðis smáræði ekki stöðva okkur.

Hver vill ekki fá svona þjónustu?

Skatturinn farinn!

Jæja, þá er búið að klára skattaskýrsluna og skila henni. Alltaf gott þegar það er búið.

Skýrslan var nú ekki mjög flókin þetta árið. Verst hvað skuldirnar eru alltaf miklar...

Tveir flottir

Fyrir nokkru fórum við Rúnar Atli í hádegismat á einu af betri hótelum bæjarins. Þar áttum við stefnumót við Íslending sem bjó hér einu sinni og var í pílagrímsferð.

Hann tók þessa mynd.

...og þá var kátt í höllinni...

Jæja, þá rann stóri dagurinn upp. Rúnar Atli hefur beðið lengi eftir því að mamman hans komi með flugvélinni frá Íslandi. Sem sagt í dag.

Byrjuðum daginn á kaffihúsi, í tilefni komu móðurinnar, og fórum svo út á völl. Mættum u.þ.b. 20 mínútum áður en vélin lenti, til að tryggja okkur sæti við glerið inn í komusalinn. Ekki ráð nema í tíma sé tekið.

Svo kom Gulla. Gleraugun voru greinilega mettuð móðu, því hún ætlaði ekki að sjá okkur tvo. Horfði greinilega langt yfir skammt.

Svo var flogið í gegnum vegabréfsskoðun og að lokum kom taskan.

Eins og sést var knúsast og kjassað.

Tær snilld

Hann sonur minn er nú alveg einstakur.

Þannig er að honum finnst voðagaman að fá að koma með mér í vinnuna. Þetta er aðallega á laugardagsmorgnum eða skömmu eftir kvöldmat, ef ég þarf að skjótast eftir einhverju.

Skrifstofan mín er í fjórtán hæða byggingu og eru fjórar lyftur í húsinu. Alltaf þegar við erum að fara af skrifstofunni þá hleypur Rúnar Atli að lyftunum og bendir á þá sem hann álítur að komi að sækja okkur.

Fjórar lyftur, það þýðir jú að það eru fjórðungslíkur á að hitta á rétta lyftu. Nú hef ég fylgst með drengnum undanfarin skipti, því ég fór að sjá að hann hafði iðulega rétt fyrir sér. Hefur hann hvorki meira né minna en getið rétt til um hvaða lyfta kemur fjórum sinnum í röð.

Hvað er merkilegt við það?

Jú, ef fjórðungslíkur eru á að hafa rétt fyrir sér í hvert skipti, þá eru líkurnar á því að hafa rétt fyrir sér fjórum sinnum í röð 0,25 í fjórða veldi. Það þýðir 0,39% líkur á því að takast þetta.

Frekar ólíklegt.

Annaðhvort er drengurinn skyggn, eða ótrúlega heppinn í spilum.

Spurning að fara að kenna honum tuttuguogeinn.

Hurðarskellur

Í gær skall hurð nærri hælum. Í hádeginu vorum við Rúnar Atli á leið frá leikskólanum. Bara eins og við gerum þrisvar í viku.

Þó ekki með mynd af bílnum í vasanum...

Jæja, við vorum sem sagt á ferðinni. Komum að alveg stórfurðulegu hringtorgi sem er hér í borginni. Biðskyldur inni í því og alls konar krúsindúllur. Ég ek þarna í rólegheitum og sé Benz kálf að bíða að komast yfir götuna. Svo þegar ég er kominn við hornið á honum, haldiði að hann leggi ekki allt í einu af stað!

Ég snarsneri stýrinu til að sveigja frá og stíg bensínið í botn til að komast frá og næstum því, næstum því slapp. En gaurinn náði í skottið á mér, ef svo má segja, náði að klessa utan í afturstuðarann. En mér sýnist þetta nú bara vera rispur, sem jafnvel nást af með stífri pússun.

Gaurinn keyrði svo bara í burtu. En ekki mátti miklu muna að hann hefði farið inn í hurðina hjá Rúnari Atla. Ef einhver hefði verið við hliðina á mér, þá hefði ég ekki haft rúm til að sveigja frá og þá hefði áreiðanlega farið verr.

Svo í sama matartíma sjá ég þriggja bíla árekstur. Allt vegna þess að fremsti bílstjórinn vildi vera almennilegur og hleypa bílum yfir gatnamót, þar á meðal mér, en bílarnir á eftir voru ekki alveg með á nótunum.

Hættulegt í umferðinni.

Hrakfallabálkurinn

Hann Rúnar Atli er nú alveg ótrúlegur hrakfallabálkur þessa dagana. Ég hef nú sagt frá brákaða handleggnum hans, en núna stundar drengurinn það að stingast endilangur út um allt og stundum fleyta jafnvel kerlingar, svo mikil eru lætin í honum.

Hann fór í gær á leikskólann í fyrsta sinn eftir brákun. Þegar ég sótti hann voru hnéin og sköflungarnir þvílíkt hruflaðir að langt er síðan ég hef séð annað eins. Sandur og drulla fast í þessu. Við kíktum síðan í matvörubúð áður en við sóttum Tinnu Rut úr skólanum. Búðin sem litlu körfurnar eru í, þessar sem litlir krakkar geta keyrt. Hann er að hlaupa á fullu að ná sér í körfu þegar honum verður fótaskortur, endastingst framfyrir sig og rennur einhverja metra á maganum. Auðvitað kostaði þetta öskur, enda ekki von. En eftir hálfa mínútu eða svo var þetta gleymt.

Svona er þetta alla daga núna. Ég á allt eins ekki von á því að gifsið dugi fram á föstudag í næstu viku, en þá má taka það af. Ætli verði nokkuð eftir nema einhverjar tægjur. Gæti best trúað því.

Sundlaugarævintýri

Nú þegar komin er alvöru nettenging í kofann, þá verður kannski meiri ævintýramennska á þessum dagbókarsíðum.

Hér er fyrsta tilraun að kvikmyndagerð á netinu. Rúnar Atli og Tinna Rut sátu á sundlaugarbakkanum í byrjun árs og þá gerðist eftirfarandi:

Fréttir á því ylhýra

Þá er ég loksins kominn með ADSL! Nú er sko gaman. Sit í þessum skrifuðum orðum og horfi á fréttir stöðvar 1. Og einstök gæði, bara eins og setið sé fyrir framan sjónvarpið á Stillholtinu.

Gott mál, en kannski fer ég að vanrækja börnin... hver veit?

Kominn heim

Þá er fimm daga ferðalagi um norðurhluta Namibíu lokið. Fór snemma á mánudagsmorguninn var, og kom aftur heim um níuleytið í gærkvöldi. Ferðin var skemmtileg, en alltaf gaman að koma heim.

Leiðin lá norður til Himbaættbálksins. Alltaf gaman að heimsækja það fólk. Heilmikill borgarafundur var haldinn sem ég tók þátt í og síðan var geitakjöt og maísjafningur á borðum. Ég smakkaði aðeins á geitinni. Bara eins og lambakjöt á bragðið.

Ýmislegt er öðrum vísi hjá fólkinu sem býr þarna heldur en við á Íslandi eigum að venjast. Á myndinni hér að neðan sést vatnsból nokkurt sem notað er bæði af fólki og nautgripum. Ekki er gæfulegt að drekka vatnið sem nautgripir eru búnir að vaða í og gera þarfir sínar í. Ef rýnt er í myndina má sjá konu sem er að fara að sækja vatn í vatnsbólið. Vatnið er síðan notað til að elda mat handa börnum...



Síðan voru ýmsir staðir heimsóttir sem tengdust skólum og leikskólum. Leiðin lá um troðninga hingað og þangað og var iðulega erfitt að átta sig á í hvaða átt var farið. En alltaf endaði þó leiðin á réttum stað

Alls staðar eru krakkar eins og finnst alltaf gaman að láta taka af sér myndir. Þessum skólabörnum þótti mjög gaman að láta taka myndir og fá síðan að sjá á skjánum á myndavélinni.

Hrakfall

Hann Rúnar Atli hefur í gegnum tíðina átt það til að detta ofan af sófum, rúmum og fleiri húsgögnum. Um tíma leið varla sú vika að ekki kæmi ný kolsvört kúla á höfuðið á honum.

En í nokkurn tíma hefur honum tekist að forðast föll af þessu tagi. Þar til í gær. Þá tókst honum að falla ofan af stól eða sófa niður á gólf. Hann er allur að koma til í þessum föllum sínum og er farinn að bera hendur fyrir sig. En eftir að detta núna, rak hann upp ramakvein og vildi ekki hreyfa vinstri hendina með nokkru móti.

Var einungis um eitt að ræða, að fara með drenginn á slysavarðstofuna. Þar var drengurinn skoðaður, myndaður, skoðaður enn betur og síðan gifsaður á vinstri handlegg. Kom nefnilega í ljós hann hafði brákað handlegginn rétt neðan við olnboga. Sýndi einn læknirinn mér röntgenmynd þar sem ég gat séð örfína sprungu á beininu.

Verður þetta ekki vandamál, mun gróa að fullu á stuttum tíma, en gifs er nauðsynlegt í þrjár vikur. Guttinn litli var nú ekki alveg sáttur við gifsið, en ekki þýddi að deila við dómarann.

Við gengum út af slysavarðstofunni rúmum þremur tímum eftir að við mættum. Eftir því sem ég les í Mogganum þætti það vel sloppið í henni Reykjavík.

Nóttin var okkur síðan erfið. Rúnar Atli vaknaði á hálftíma til þriggjakortera fresti með miklar kvalir. Við vorum því hálftuskulegir í morgun. Hann hefur þó verið hress í dag og nú er ég búinn að ná mér í einhverja töfrastíla til að drengurinn sofi í nótt. Tók hann sér þriggja klukkutíma blund eftir hádegið í kjölfar inntöku fyrsta stílsins.

En hér er ein mynd af drengnum með nýju múnderinguna.



Síðan þykir honum greinilega allur varinn góður og er kominn með plástrakassa innan seilingar.

Þessir pabbar

Fyrir einhverjum dögum vorum við í bíltúr, ég, Tinna Rut og Rúnar Atli. Álpuðumst við inn í hverfi eitt sem ég hef bara aldrei komið inn í. A.m.k. man ég ekki eftir því. Þetta er íbúðahverfi með kannski tveimur hverfismatvöruverslunum, svo það hefur aldrei gefist ástæða til.

Nema hvað, þarna eru götur skírðar eftir eyjum. Þarna er til dæmis Falklandseyjagata, og Kanaríeyjagata, Sandö gata - ætli þessi sandeyja sé ekki í Svíaríki? - Mæjorkagata og heilmikið af fleiri eyjanöfnum.

Auðvitað er þarna Íslandsvegur, hvað annað? Besta eyja í heimi, skárra væri það nú ef hún ætti ekki fulltrúa þarna. Ég vissi reyndar af þessu og þegar ég fattaði í hvaða hverfi ég var fór ég að svipast um eftir þessum vegi. Fann hann að lokum.

Tinnu Rut fannst fullmikið þegar ég stöðvaði við götuskiltið og skrúfaði niður rúðuna. Þegar ég síðan dró upp farsímann til að taka mynd, þá var henni allri lokið: „PABBI!!“ með þessum vantrúarásökunarhreimi sem einungis unglingar að tala við sína fáránlegu foreldra kunna að töfra fram. „Hvað er eiginlega að þér?“

Helst held ég hún hefði viljað sökkva niður í jörðina. Ég gat ekki skilið af hverju, þarna var ein manneskja á labbi, ekki einu sinni nálægt okkur.

En hér er sem sagt sönnunargagnið að Íslandsvegur sé til í Windhoek.

007

Það hefur nú verið þannig að Rúnari Atla er tamara að segja Atli (reyndar Aggli) frekar en Rúnar þegar hann er að tala um sjálfan sig. Atli gerir þetta og Atli vill hitt.

Nú kom svolítið nýtt hjá honum fyrir nokkrum dögum.

Einhverra hluta vegna spurði ég hann hvað hann heiti. Ekki stóð á svarinu:

Atli, Rúnar Atli

Lá við að ég spyrði hvort hann vildi martínikokkteilinn hrærðan eða hristan.

Þvílíkt og annað eins...

Datt í hug að fylgja fordæmi bróður míns og sjá hvaða fræga fólki maður líkist nú eiginlega.

Fyrsta vandamálið var að finna mynd af sér, en það fundust nú einar tvær myndir.

Hér kemur niðurstaðan úr þeirri fyrstu:



Ja, hvað skal segja. Mér finnst undarlegt hversu fínlegur og nettur ég greinilega er að líkjast öllum þessum konum. Marie Curie?? Auðvitað fræg kona, nóbelsverðlaunahafi, og sjálfsagt fínt að líkjast henni. Susan B. Anthony - kvenréttindafrömuður... ók...

Fæst orð um þessa Brody Dalle.

Æ, hvað skyldi þessari Leelee Sobieski finnast að líkjast mér á þessari mynd?

Svo er greinilegt að Beckham hefur einhver víum svip greinilega. Hann líkist báðum bræðrunum.

En svo ákvað ég að reyna aftur.

Önnur mynd.

Og þá gefur nú á að líta.




Jú, jú, Maggie Smith??? Gerið grín.

En sjáiði töffarana. Brúsinn sjálfur, ekki slæmt. Rúdí borgarstjóri - járnnaglinn sjálfur sem lætur fangelsa bófana vinstri-hægri. Steve McQueen - gerast ekki svakalegri kappaksturskallar. Virkilega vondi kallinn úr Terminator, sá sem rann alltaf úr greipum Schwarzeneggers. Síðan Hugo Chavez - úff þeir gerast nú ekki verri í dag.

En, hvað segir þetta um Maggie Smith?

Þvottadagur

Svolítið hefur verið rætt um þvotta hér á heimilinu undanfarið. Ekki það að ég sé mikið í uppvaski eða fataþvotti, heldur eru hér um að ræða áhrif frá honum Stubbi sjálfum. Hún mamma hans þarf nefnilega að þvo nýju fötin þeirra Péturs og Óla. Um þetta er heil blaðsíða í bókinni og þykir svolítið merkilegt.

Í kjölfarið á sér stundum stað umræða þegar skítugir hlutir verða á vegi okkar. Nú síðast uppgötvaðist að bíllinn hans Rúnars Atla er svolítið skítugur.

Ja, eiginlega er bíllinn drulluskítugur.

Nú voru góð ráð dýr. Eftir fundahöld og málefnalegar umræður var ákveðið að á sunnudag - í dag - yrði gripurinn þveginn. Við náðum okkur því í vaskafat og svamp og fórum síðan fyrir utan bílskúrinn, þar sem vatnsslanga er.

Nú var farið að þvo, eins og myndir bera með sér. Rúnar Atli þvoði og þvoði, en ólíkt mömmu Stubbs varð hann ekki þreyttur á að þvo.

Mikil var einbeitingin, en nú er bíllinn líka hreinn og fínn. Alveg glansandi flottur.

Spurning hvort hægt sé að virkja þessa þvottaorku í eitthvað annað...

Pyntingar eða nauðsynlegur sársauki?

Hún Dagmar Ýr hefur gengið vasklega fram í því að fjölga götum á líkama sínum. Fram að þessu hefur Tinna Rut blessunarlega verið laus við þetta, þótt hún sé með tvö göt í hvorum eyrnasnepli.

Á föstudaginn var þó farið í bæjarferð til að bæta upp þennan skort á götum. Frést hafði af skartgripabúð einni hér í bæ sem á víst þau götunarapparöt sem þarf. Móðirin var búin að gefa samþykki sitt, þ.a. öll vígi sem þurfti að brjóta niður voru komin.

Að þessu sinni var einungis um eitt gat að ræða á hægra eyra. Faðirinn reyndi að hafa áhrif á staðsetningu gatsins, en við lítin fögnuð. Lá við að hnussaði í starfsstúlkum skartgripabúðarinnar yfir því að karlmaður léti sér detta í hug að hafa skoðun á svona málum.

Svo er nú það.

En hér að neðan sést árangurinn.

Rúnar Atli kippti sér ekki mikið upp við þetta. Ja, reyndar þegar honum fannst götunardaman koma fullnálægt sér þá hvein í viðvörunarlúðrum, en annars fannst honum þetta ekki mjög merkilegt.

Drakk bara sinn mjólkurhristing með stóískri ró.


Skyldi hann einhvern tímann fá svona dillur eins og systurnar?

Lestrarhestur

Rúnar Atli er smátt og smátt að uppgötva töfraheim bókanna. Hann les og les bækurnar sínar, afturábak og áfram.

Skemmtilegu smábarnabækurnar eru það sem blífar hjá honum. Stubbur er uppáhaldið núna. Ótrúlegt hversu bók sem fyrst var útgefin á Íslandi 1947 er vinsæl hjá börnum heilum 60 árum síðar. Einnig er Hjá afa og ömmu ofarlega á vinsældalistanum.

Eins og sést er hann kominn með taktíkina á hreint - ekki fara að sofa fyrr en búið er að lesa bók, helst tvær.

Alveg er nauðsynlegt að gera eins og pabbi og nota bara aðra hendi til að halda á bókinni...

Svo eru sumir frasar í bókunum sem hann lifir fyrir að fá að heyra. Þegar Óli og Pétur þurfa að fá dropa vegna þess að þeir fengu illt í magann, en Stubbur þarf ekki að fá dropa, þá er Stubbur fjarska glaður.

Fjarska glaður.

Þetta orðalag finnst Rúnari Atla mjög flott. Hann segir alltaf: „Aggli fjarska glaður þegar mamma koma fluglelinna.“

Pabbinn verður líka fjarska glaður þá.

Hreinlæti

Um helgar bregðum við feðgarnir okkur oft saman undir sturtuna.

Jú, jú, við þvoum okkur líka á virkum dögum...

Ein góð mynd af syninum eftir sturtuferðina í morgun:

Sumarfrí

Ekki er ráð nema í tíma sé tekið. Við hér erum farin að undarbúa
sumarfríið. Auðvitað er sumar hér núna, en við stefnum á íslenskt
sumar. Ja, vor í það minnsta. Keyptum flugmiða í dag með BA frá
London til Keflavíkur og til baka. Eigum líka miða með Air Namibía
milli Windhoek og London. Heim verður komið 6. maí og farið til baka
30. sama mánaðar. Í þetta fer rétt rúmur helmingurinn af
orlofsdögunum mínum.

Mér skilst það sé eitthvað merkilegt við 26. maí þetta árið.

Sjáumst.

Í skólanum, í skólanum...

Jæja, þá byrjuðu börnin í skólanum í dag. Leikskólinn byrjaði reyndar í gær, en við Rúnar Atli nenntum engan veginn að standa í myndatökum þá. Tinna Rut hins vegar byrjaði í tíunda bekk í dag og þótti okkur við hæfi að festa börnin á filmu við upphaf dagsins.

Skólinn var í lagi, sagði hún. Gaf lítið meira út á það. En skóladagar þýða að ég þarf að vakna þremur korterum fyrr en þegar enginn skóli er.

Bömmer.

Mér finnst rigningin góð, la-la-la-la-la

Sungu ekki Grafík og Helgi Björns þetta um árið? Mikið er ég sammála
þeim. Áðan kom nefnilega þessi líka meiriháttar þrumuskúr. Á innan
við klukkutíma féll hitinn úr 35 gráðum niður í 19. Alveg stórkostlegt.

Allt í einu fékk maður áhuga á að gera eitthvað annað en bara liggja
fyrir framan viftur og loftkælingar.

Meiriiii-hááátttttar.

Styttist í skólann

Nú styttist í 10. bekkinn hjá henni Tinnu Rut. Á miðvikudag í næstu viku er sumarfríið búið og gellan komin í þennan margþráða 10. bekk.

Í dag mátti sækja skólabækurnar milli 14:00 og 16:30. Klukkan 14:00:05 vorum við mætt á staðinn. Bókastaflinn er þónokkur eins og sést. Ekki sést betur en Tinna brosi út að eyrum. Í næstu viku þýðir hins vegar ekki að vera með beran magann og á háhæluðum skóm. Neibb, þá er tími á gráa pilsið, bláu skyrtuna og bindið. Kannski fer hún í jakkann á fyrsta degi, kemur í ljós.

Heitt...

Úff, hitinn hér í Windhoek liggur nálægt fjörutíu stigum þessa
dagana. Enda er alveg vonlaust að ætla að vera eitthvað úti við.
Maður bara lamast út af hita. Eina ráðið er að leggjast fyrir framan
viftur og loftkælingar, og svo stinga tánum í sundlaugina. Allir
vonast eftir rigningu, en hún ætlar að láta bíða eftir sér.

Heitt...

Sorglegar staðreyndir

Á Íslandi er mikið rætt um umferðarmál í kjölfar 30 dauðsfalla í
umferðinni á síðasta ári. En ekki eru mál betri í útlandinu. Núna um
hátíðarnar hafa a.m.k. 68 manns látið hér lífið í umferðarslysum. Ef
notuð er hin margfræga höfðatala, þá jafngildir þetta að níu manns
hefðu látist í umferðinni á Fróni. Slysin eru kannski ekki mjög mörg,
en í hverju látast margir því pakkað er í bílana hér. Einn bíll sem
lenti í árekstri var með 17 manns innanborðs. Hér erum við að tala um
fimm manna bíl með palli - pickup jeppa. Allir héldu þó lífi í þeim
bíl, en fimm létust í hinum bílnum. Átta manns létust síðan í öðru
slysi.

Hræðilegt.

Duglegur strákur

Farið var að versla í dag. Ekkert kannski stórmerkilegt við það, nema að í þessari búð eru innkaupakörfur fyrir börn. Og eins og sést var einn lítill gutti alveg til í að keyra. Gekk merkilega vel. Rásaði svolítið, en ók ekki á neinn sem ekki er í fjölskyldunni. Síðan þegar komið var að kassanum, þá tíndi hann allt upp á afgreiðsluborðið.

Duglegur strákur.

Fátt í kotinu, og þó...

Þá er nýtt ár runnið í hlað. Í Morgunblaðinu les ég að aldrei hafi verið sprengt jafnmikið um áramót á Íslandi og um þessi. Hmm. Hér var frekar lítið um flugelda. Ég heyrði í tveimur, en tókst ekki að sjá þá. Mikið fjör. Ég sat einn fyrir framan sjónvarpið og horfði á niðurtalningu til áramóta, sem fram fór á íþróttavelli hér í bæ, en þar voru miklir áramótatónleikar. Gulla og mamma sváfu af sér áramótin, og Rúnar Atli auðvitað líka, en Dagmar Ýr og Tinna Rut fóru í heljarinnar partí sem haldið var af namibísku Bylgjunni - RadioWave. Ég þurfti því að halda mér vakandi til hálfþrjú, svo þær kæmust nú heim.

Svo á nýjársdag fækkaði í kotinu. Helmingurinn af liðinu fór til Íslands. Ekki er hægt að neita að hálftómlegt virkar hér núna. Við Rúnar Atli skutluðum öllum út á flugvöll. Hann er orðinn vanur þessu, því ég hef misst tölu á þeim skiptum sem við höfum keyrt fólk út á völl síðustu tvo mánuði.

En, reyndar má segja að ekki hafi fækkað jafnmikið og við héldum. Í gærkvöldi uppgötvaðist nefnilega að lítil og krúttaraleg húsamús hefur tekið sér bólfestu hér hjá okkur. Það var mikill handagangur í öskjunni hjá okkur Tinnu Rut þegar þetta uppgötvaðist. Ja, a.m.k. hjá mér, því Tinna Rut sat sem fastast uppi í sófa með hné undir höku. Á meðan var ég með ennisljósið mitt að lýsa undir sófann og gólfkústinn í hendinni að reyna að ná mýslu undan þessum sama sófa. Gekk þetta nú allt hálfbrösulega og um tíma játaði ég mig sigraðan. En svo glæddist leikurinn, því seint um kvöldið sé ég mýslu sitja við svaladyrnar. Tekst mér á mjög fimlegan, eigum við ekki að segja akróbatískan, hátt að opna svaladyrnar og viti menn, mýsla rölti sér út. Ég skellti í lás og greyið þeysti til baka, en lenti með andlitið á glerinu í hurðinni.

Ég vann því í bili. Nú er bara að vona að mýsla finni sér annan samastað.

Sumarfrí

Hér á suðurhveli jarðar er sumarleyfistími og því við hæfi að skreppa í smáferðalag. Við tvíbíluðum til búgarðar sem heitir Omaruru Game Lodge. Á ýmsu gekk á leiðinni. Vilhjálmur var búinn að finna styðstu leiðina á kortinu, en reyndar svokallaðir „D“ vegir góðan hluta leiðarinnar. Þessir D vegir eru malarvegir, svona misgóðir. Hvað um það, af stað var lagt um hádegisbil á annan í jólum. Ferðin gekk bara vel. Sáum við gíraffa utan vegar og auðvitað var stöðvað til að virða þær skepnur fyrir sér. Síðan var haldið áfram, þar til allt í einu varð stærðarinnar pollur á vegi okkar. Annar bíllinn rúllaði létt yfir, enda fjórhjóladrifinn jeppi, en hinn... við reyndum ekki einu sinni. Nú voru góð ráð dýr. Við skoðuðum kortið og sáum að hægt var að taka á sig krók. Við beint í það. Ýmsir smápollar urðu á vegi okkar, jeppinn öslaði í gegn og litli bíllinn fleytti kerlingar yfir.

En svo kom reiðarslagið. Risapollur, sjálfsagt 30 sm djúpur og ekkert nema drulla og leðja. Því var ekkert hægt að gera nema snúa við og finna „C“ veg. Þessi útúrdúr var svo sem ekkert mjög langur á namibískan mælikvarða, svona rétt eins og leiðin frá Reykjavík til Grundarfjarðar.

Ferðin gekk síðan áfallalaust fyrir sig þar til komið var til Omaruru, lítils bæjarfélags um 15 km frá búgarðinum. Smekklegur bær og þar sem ég er að rúnta í gegn og virða fyrir mér byggingar bæjarins, hringir gemsinn. „Það er sprungið á þeim litla!“

Því var snúið við og tekið við að skipta um dekk. Gulla hafði reyndar valið fínan stað fyrir svona lagað. Beint fyrir utan lögreglustöð bæjarins. Lögguliðið stóð þarna og fylgdist með aðförunum. En við þurftu svosum ekki að óttast að vera rænd á meðan.

Smáupplýsingar fyrir einn fastan lesenda þessara dagbókarfærslna: Þegar búið var að skipta um dekk þá var ég leiddur að garðslöngu lögreglustöðvarinnar til að geta þvegið mér um hendur. Vegamót hvað?

Við komumst síðan á leiðarenda svona u.þ.b. þremur tímum seinna en áætlað var. Rétt fyrir kvöldmat.

En á búgarði þessum kemst maður í nána snertingu við dýr landsins eins og sést á myndunum. Bæði spjóthafur (e. oryx) og hvítan nashyrning.

Látum myndirnar enda þessa færslu.

Jóladagur

Þá er aðfangadegi ársins 2006 lokið. Fínn matur og fullt af pökkum. Kærar þakkir til allra sem sendu okkur pakka og jólakveðjur.

Var að líta áðan yfir gjafirnar mínar og ég hef tekið eftir ákveðinni hneigð frá bókagjöfum til kvikmynda á mynddiskum. Það virðist sem auðveldara sé að velja myndir heldur en bækur. Ég held þetta sé svipað hjá mér sjálfum, valdi örugglega fleiri kvikmyndir heldur en bækur í jólapakka sem við gáfum. Sjálfsagt er þetta eitthvað fyrir félagsfræðinga til að skrifa lærðar greinar um.

Við Gulla skruppum svo í búðina áðan. Já, á jóladag. Ein matvörubúðin í hverfinu var opin til 13:00 í dag. Og það var allt brjálað að gera tuttugu mínútum fyrir lokun. Hmm, skyldu íslenskir verslunareigendur vera að missa af einhverju?

Dýrðlegt veður

Þá eru þrír tímar í jólin. A.m.k. hér í Namibíu. Ætli séu ekki fimm
tímar á Íslandi...

Hér gerði úrhellisskúr áðan. Alveg stórkostlegt, því þá datt hitinn
niður í 26-27 gráður. Alveg temmilegt og fínt upp á kvöldið að gera.

Hér liggur maður á bæn að biðja um rigningu. Ekki alveg það íslenskasta.

Annars var jólasteikin að fara í pottinn. Hamborgarahryggur keyptur í
Namibíu. U.þ.b. 750 krónur á kílóið kostaði hann. Hangikjötið fyrir
jóladag var soðið í gærkvöldi. Það var nú ekki keypt í Namibíu.
Reyndar ekki. Í morgun elduðum við brönsj, kanadískar pönnukökur og
beikon. Það dugir fram að kvöldmat, enda hægt að dýfa í nammiskálina
ef með þarf.

Pakkarnir liggja í stofusófanum og bíða þess að fara undir tréið.
Rúnar Atli virðist átta sig svolítið á þessu. A.m.k. skilur hann að
einhver bið er í gangi og að svo megi opna jólapakkana. Forvitnilegt
verður að sjá hvort hann muni tapa sér í kvöld.

Þögnin rofnar

Þá heyrist loksins píp frá manni. Búið að vera vandamál með
nettenginguna, var sambandlaus heimavið í rúman hálfan mánuð. En þau
mál komin í lag.

Allt í góðum málum annars. Öll fjölskyldan á staðnum og amman líka.
Við Gulla stungum af í tvær nætur í síðustu viku til að halda upp á
tuttugu ár í hjónabandinu. Fórum á stað sem heitir Sossusvlei,
kannski 350 km fyrir sunnan Windhoek. Sátum þar hönd í hönd með gin
og tónik að horfa á sólarlagið. Mjög flott.

Núna er verið að hefja jólaundirbúning, en reyndar er búið að vera
svo heitt að maður getur sig varla hreyft þegar loftkælingar hverfa
úr augsýn. Nær 40 gráðum en 30 marga daga. En við eigum nú fastlega
von á því að jólin komi nú á réttum tíma, þrátt fyrir sól og hita.