Rúnar Atli var á leið upp í rúm áðan. Lítið nýtt kannski þar, hann gerir þetta jú á hverju kvöldi.
En í kvöld var eitthvað svo mikill sperringur í honum. Hann spígsporaði um öll gólf, fettur í baki og með mallann litla út í loftið.
"Hva, voða ertu með stóran malla," verður mér að orði.
"Já, eins og pabbi!" svarar guttinn að bragði.
Æ, æ.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli