Fyrsta bíóferðin

Stór dagur í dag. Fyrsta ferð Rúnars Atla í kvikmyndahús. Öll fjölskyldan að Tinnu Rut undanskilinni fór á Shrek hinn þriðja. Ástæðan fyrir því að sú fimmtán ára sat heima var að hún sá þessa mynd þrjá daga í röð fyrir skömmu...

Rúnar Atli vissi nú ekki alveg hvert við vorum að fara eða hvað var í gangi. Hann var nú ekkert á því að koma með fyrr en honum var sagt að hann fengi popp og kók. Það gerði gæfumuninn.


Við vorum með skipulagða aðgerðaáætlun ef hann færi að gráta eða yrði ókyrr, en ekki þurfti að hrinda þeirri áætlun af stað. Guttinn sat bara ósköp kyrr nær alla myndina og var bara til fyrirmyndar.

Undir lok mánaðarins kemur víst Simpson bíómyndin hingað. Ætli við förum ekki aftur þá...

Óperutónar

Í kvöld hlustuðum við á óperutónlist. Spænska sendiráðið hér í borg hafði milligöngu um að fá hingað tvö söngvara og einn píanóleikara og héldu þau sem sagt tónleika í kvöld í þjóðleikhúsi þeirra Namibíumanna.

Tenórinn, hann Jesús, leit út eins og týpískur óperusöngvari, þéttur á velli með miklar kinnar og undirhöku. Síðan var barítónsöngvari, Alfredo heitir hann, en sá leit frekar út eins og knattspyrnustjarna, spengilega vaxinn og með slöngulokka niður á herðar. Ekki má síðan gleyma íðilfögru senjórítunni, henni Söru, sem undir lék á píanó.

Er skemmst frá að segja að við Gulla skemmtum okkur geysivel. Lögin voru svona frekar í léttum dúr, reyndar á illskiljanlegum tungumálum, og liðu tveir tímar áður en við vissum af. Lófaklappið var mikið og tókur spanjólarnir tvö aukalög.

Svona uppákomur eru frekar sjaldgæfar hérna og því um að gera að skella sér þegar tækifæri gefst.

Smáferðalag

Í morgun flugum við til staðar austarlega í Namibíu, sem heitir Tsumkwe. Fórum í lítilli rellu, sem var nú ekkert sérlega rúmgóð. En með því að fljúga spöruðust tveir akstursdagar. Gulla hefur nú aldrei verið sérlega hrifin af því að fljúga í minni vélum en Boeing 737, en hún lét sig hafa það eins og meðfylgjandi mynd ber með sér. En hún fékkst engan veginn til að koma nær myndavélinni, hún konan mín.


Í Tsumkwe og nágrenni býr mikið af búskmönnunum svokölluðu og vorum við í skoðunarleiðangri. Ekki er nú mikið við að vera í Tsumkwe, enginn hraðbanki einu sinni. Þó var bensínstöð, en sá galli var á gjöf Njarðar að allt bensín var uppurið. Þarf því að aka 304 km vegalengd til að komast á bensínstöð.

Þarna er nýbúið að opna lítinn veitingastað. Ja, svona afgreiðslulúgu. Þar fengum við spjóthafur (oryx) og kartöflusalat fyrir heilar 100 íslenskar krónur. Ekki tók mjög í budduna að borða þar.

Eins og venjulega var okkur tekið fagnandi. Krakkar úr fyrsta til þriðja bekk dönsuðu fyrir okkur og skemmtu þau sér ekki síður er við.


Þrátt fyrir ólýsanlega fátækt ríkir alltaf gleði hjá börnunum.

Það er svo gaman, að vera saman...

Alltaf á fartinni

Ekki nema von þótt maður sé þreyttur í lok hvers dag eftir að eltast við soninn...

Gleraugnaglámur

Rúnar Atli fékk í dag dótalæknistösku. Í Tumi fer til læknis á hann Tumi nefnilega læknisdót sem hann notar til að lækna bangsa, og Rúnari Atla hefur langað í svona nokkuð.

Í töskunni voru gleraugu, sem Rúnari Atla finnast „rosa töff.“

San fólk

Fór í tveggja daga ferðalag í síðustu viku að heimsækja tvö þorp Sanfólks. Skemmst er frá að segja að lífsskilyrði þessa fólks eru alveg hræðileg. Eiga hreinlega ekki neitt og erfitt að sjá útleið. Engu að síður er bjart yfir fólkinu og það er brosmilt.

Tók svolítið af myndum og ákvað að setja nokkrar hér inn. Gaman var hversu mikla ánægju fólkið fékk frá því að sjá myndir af sjálfu sér í myndavélinni. Algengt var að það hrópaði upp yfir sig, og skipti ekki máli hvort um var að ræða börn eða fullorðna.

Verkefni 2

Í dag er skiladagur á öðru verkefni ljósmyndanámskeiðsins. Hér er önnur myndin sem ég skilaði inn vegna þess verkefnis. Við Rúnar Atli vorum að bíða eftir að Tinna Rut væri búin í skólanum og þá kom þetta tækifæri upp. Sem betur fer var ég með myndavélina innan seilingar.

Sokkurinn...

Var úti í bæ í dag.

Sat lokaður inn í herbergi, einn ásamt ungri ljóshærðri konu. Frá henni kom eftirfarandi beiðni, með seiðandi röddu:

„Viltu fara fyrir mig úr skónum...

...og hægri sokknum.“

Eitthvað afbrigðilegt í gangi þarna, eða hvað?

Nei, þetta var nú ósköp saklaust. Eins og hvert mannsbarn ætti að geta áttað sig á var þarna næringarfræðingur á ferð.

Það er víst þannig að þröngur hægri sokkur hefur áhrif á taugar sem senda hungurskilaboð beint til heilans...

Nei, þvílíkt bull.

Þarna þurfti að tengja mig við eitthvert tæki og voru skynjarar settir á hægri fót og hægra handarbak. Tækið las síðan alls kyns upplýsingar um mig, fitu- og vatnsmagn líkamans og eitthvað heilmikið fleira.

Útkoman var nú ekkert sérlega góð fyrir mig. U.þ.b. þriðjungur af mér er fita... geðslegt eitthvað. Til að viðhalda núverandi þyngd þarf ég víst að innbyrða rúmlega 2.100 kílókaloríur á dag. Ég hef greinilega gert það lengi, því þyngdin mín hefur lítið breyst undanfarna mánuði. Nú er planið víst að koma mér niður í u.þ.b. 1.700 kkal á dag. Í næstu viku fæ ég plan í hendurnar. Svo er bara að sjá hvernig gengur.

Ég verð nú að viðurkenna að þessi næringarfræðingur virðist ekki vera með neinar öfgar. Vonum það besta.

Ísland hvað?

Oft er maður jú stoltur af Íslandinu sínu og þeim vörum sem útlendingar tengja við landið okkar fornfræga. T.d. var ég staddur í stærðar kvöldverði um daginn og hitti einn stórlax úr namibísku viðskiptalífi.

„Já,“ sagði hann, „ertu frá Íslandi. Eitt af fyrirtækjunum okkar hefur keypt mikið af tækjum í verksmiðjuna sína frá ykkur.“

„Marel?“ spurði ég.

„Akkúrat,“ var svarið.

Útrásin hefur gert það að verkum að margir kunna einhver skil á Íslandi og þekkja jafnvel íslensk fyrirtæki. Ekki bara Björk.

En fyrr í kvöld rak mig í rogastans. Ég var staddur í sjoppu einni hér í bæ, hornabúðinni eins og hún nefnist í daglegu tali okkar. Þar rakst ég á eftirfarandi vöru í hillunni:


Eins og sjá má, þótt frekar óskýrt sé, nefnist svitalyktareyðir þessi Iceland, eða Ísland. Það sem vakti þó sérstaka athygli mína var Playboy kanínan sem skreytti þessa svitalyktareyðisdós.

Ekki er Björgólfur búinn að kaupa Hugh Hefner út?

Fyrsti í rækt

Mætti í fyrsta tímann í heilsuræktinni í dag. Nokkuð langt síðan síðast... En þetta var ágætt. Ég var leiddur í gegnum létt prógramm, svitnaði varla. Finn samt að einhverjir strengir eru að byrja að gera vart við sig.

Það var heilmikið af fólki í ræktinni, allt frá einhverjum súperíþróttamönnum í namibískum landsliðstreyjum upp í áttræðar konur. Allt þar á milli, og líka ég. Hver þjálfari leiðbeinir slatta af fólki í einu og róterar á milli þeirra. Kannski sex til tíu manns. Ekki alveg einkaþjálfun, en alveg fínt engu að síður. Næsti tími er svo á miðvikudag og svo koll af kolli.

Ein mynd af Tinnu Rut

Rétt svona til að fólk gleymi ekki hvernig hún Tinna Rut lítur út

Samkvæmt beiðni...

Mynd segir meira en 1.000 orð, eða hvað?

Koss vampírunnar!

Heilsuræktin

Fyrir nokkru fór hnykkjarinn minn, ósköp kurteislega, að forvitnast hvort ég stundaði nú einhverja hreyfingu, svona líkamsrækt skiljiði. Nei, ekki kannaðist ég nú við að gera mikið af því.

Þannig fór því að hann gaf mér resept á líkamsrækt... verst að ekki séu bara til einhverjar töflur.

Fyrr í vikunni mætti ég í þessa rækt og spjallaði þar við mann nokkurn og endaði það með því að í dag fór ég síðan í heilsutékk til að komast að hvort ég væri hæfur til að stunda líkamsræktina.

Mér var skellt á hjól, en ekki þó fyrr en búið var að líma á mig eina átta skynjara og tengja við eitthvað undratæki sem sá um að mæla allskyns upplýsingar um heilsufar mitt.

Þetta var nú ekki alveg án fórna, því þjálfarinn hóf allt í einu á loft rúningaklippur og rakaði skallabletti í minn fína bringuhárvöxt. Breytti engu þótt mér þætti þarna vegið að manndómi mínum. Skynjararnir mæla víst ekki vel í gegnum frumskógarvöxt.

Ég lét mig því hafa þetta, en er farið að klæja svolítið í þessa bletti núna. Svona ykkur að segja er þetta stórglæsilegt í speglinum, en ekki orð um það meir.

Síðan var blóðþrýstingurinn mældur, 138 yfir 90. Mér fannst þetta nokkuð hærra en vant er. Mig minnir að vera yfirleitt með 120, kannski 125, yfir 80. Kannski heilbrigðisfólkið sem les þessar dagbókarfærslur segi skoðun sína á þessum tölum. Auðvitað gæti verið að áfallið við blettabringuskallana hafi haft einhver áhrif á þrýsinginn. Hver veit?

Nóg um það.

Ég hjólaði í 20 mínútur á mismunandi hraða. Mælitækið vann yfirvinnu að mér sýndist og þjálfarinn tók nokkrum sinnum blóðþrýstinginn á meðan á þessu stóð. Hann var nú sáttur við útkomuna og sagði mér að það væri enn einhver hreysti sem byggi í mér. A.m.k. sýndi ég öll réttu viðbrögðin hvað varðar hjartslátt og þrýsting við auknu og minnkandi álagi.

Í næstu viku verður byrjað og eftir þrjá mánuði fer ég aftur í svona tékk.

Ég ræði seinna um næringarfræðinginn...

Húsið á sölu!

Úff, þá er húsið komið á sölu!

Undarleg tilfinning að einhver annar gæti bráðum verið eigandi að Stillholtinu. En svona er lífið, sífelldum breytingum háð.

Kaffi og ljósmyndun

Jæja, í gær lét ég loksins verða af því. Kaffivél keypt... ferfalt húrra fyrir Villa!!

Þetta er voðalega fín vél, held ég a.m.k., DeLonghi heitir tegundin og er, hvað sem öðru líður, frá Ítalíu. Við erum meira að segja búin að útbúa kaffihorn í eldhúsinu og eru allar kaffigræjurnar þar, tilbúnar í tuskið.

Við helltum því upp á nokkra bolla í gær, en þessi vél er þeirrar náttúru gædd að vera bæði kaffivél upp á gamla móðinn og einnig expressóvél. Við Dagmar Ýr fengum okkur því þetta fína cappucino í gær, æðislega gott.

Vorum snobb fram í fingurgóma og gæddum okkur á einhverju dýrindis ítölsku kaffibrauði með. Nammi, namm.

Tinna Rut hins vegar er meira upp á gamla móðinn og hellti uppá „venjulegt“ kaffi og drakk með bestu lyst. Síðan gerði hún kaffivélina tilbúna í gærkveldi og kom upp eins og svefngengill um klukkan sex í morgun og kveikti á henni. Gat því fengið sér tíu dropa áður en haldið var í skólann.

En síðan get ég líka sagt frá því að í síðustu viku skráði ég mig á fjögurra vikna ljósmyndanámskeið. Þetta er fjarkennslunámskeið, betri myndir kallast vefsíðan. Þarna eru víst voðalega frægir ljósmyndarar að kenna okkur aulunum. Er boðið upp á nær óendanlegan fjölda af námskeiðum, en ég valdi námskeið sem snýr að uppstillingu á myndefninu. Líst mér vel á þetta og eyddi stórum hluta helgarinnar að taka myndir.

Hvernig tengist þetta kaffivélinni?

Jú, ég var í vandræðum með eitt verkefnið og ákvað því að prófa að notfæra mér nú nýlagaðan kaffibolla. Varð útkoman þessi:


Maður er víst svolítið sérstakur er manni sagt...

Nýr BloggMeister

Hún Dagmar Ýr var að byrja á 153. bloggsíðunni sinni - pælingarnar mínar. Pælingarnar hennar, auðvitað, ekki mínar.

Ókey, kannski ekki 153, en langleiðina.

Mjólk er góð

Dætur okkar Gullu hafa ekki verið miklir mjólkurþambarar. Kalkið fékkst aðallega í mjólkinni sem sett var út á morgunkornið. En aðra sögu má segja af syni okkar. Hann er sko til í að drekka glogguglogg, en hann notar enn eitthvað orð í þá veru yfir mjólk. En honum finnst mjólk góð.

Þarf nokkuð frekar vitnanna við?

Fleyg orð

„Maður verður þunglyndur bara við að horfa á bókina, skilurðu”

Þessi fleygu orð hrutu af vörum Dagmarar Ýrar þegar hún opnaði Sjálfstætt fólk eftir Laxness, en þá bók þarf að lesa fyrir sumarnámskeið sem hún er í.

Uppeldisaðferðir

Þættinum hefur borist bréf.

Torskilin þykir víst athugasemd Davíðs bróður um uppeldisaðferðir okkar hjóna.

Hér sést uppeldisaðferð eiginkonunnar...


...Arsenal treyja!

Ef barnið hlaut ekki varanlegan skaða af þessu þá hvílir mikil blessun yfir því.

En ekki gafst frúin upp!

Nokkrum mánuðum seinna náðist þessi mynd


Nei, þið sjáið á síðustu færslu hversu drengurinn er miklu öruggari með sig í Manchester United treyju.

Ég verð víst að láta fylgja sögunni að móðirin útvegaði honum þessa Man Utd treyju.

Batnandi fólki er best að lifa.

Vetur konungur mættur

Þá er komið að því. Vetrarveður í Windhoekborg og íbúar búa sig kvíðafullir undir kuldakast.

Í dag fór hitinn víst eingöngu í 16 gráður á Celsíus og á morgun er ólíklegt að hann fari yfir 13 gráðurnar. Yfir hánóttina er búist við að hitinn nálgist frostmarkið, en fari þó líklega ekki undir.

Við Rúnar Atli ákváðum því að kveikja upp í arninum í fyrsta sinn í þessu húsi. Eldspýtur fundust reyndar ekki, en dagblaði var bara stungið á hellu á gaseldavélinni og þar með var það mál leyst. Einu vonbrigðin voru að viðarkubbarnir voru af skornum skammti. Við verðum að birgja okkur upp á morgun.


Rúnar Atli er að átta sig á að það er ekki bara á Íslandi sem er kalt.

En svona kuldi er ekkert grín hér. Stór hluti fólks býr jú í hreysum og litlir möguleikar til upphitunar. Eins er töluvert af götubörnum sem eiga ekki í mörg hús að venda. En við vonum það besta fyrir þeirra hönd.

Afmælispakkar

Þá er hún Dagmar Ýr orðin 19 ára gömul.

Þegar hún fæddist var ég 23 ára gamall og móðir hennar nýorðin 21 árs. Smávegis vatn hefur runnið til sjávar síðan þá.

Blómarósin tók daginn rólega, svaf til hádegis og naut þess bara að vera til.

Afmælispakkar voru síðan opnaðir upp úr klukkan fimm um eftirmiðdaginn. Eins og sést var ákafur aðstoðarmaður henni til fulltingis. Sá hinn sami aðstoðaði einnig við að pakka inn, þ.a. hann kom að flestum hliðum málsins.


Síðan var haldið á Yang Tze, uppáhalds kínverska veitingastaðinn í borginni. Það var snætt af bestu list, súrsætt svínakjöt og kjúklingur, karrínautakjöt og núðlur og hrísgrjón.

Held ég að afmælisbarnið hafi bara verið sátt við daginn.

Þá var kátt...

Fyrir nokkrum dögum, á öðrum degi hvítasunnu til að vera nákvæmur, birtust gestir af Seltjarnarnesi og úr vesturbæ Reykjavíkur upp á Akranesi.

Ætti ég nokkuð að nefna að þennan sama dag tapaði KR fyrir Víkingi, 2-1? Nei, ætli ég láti það ekki eiga sig.

En ýmislegt var sér til gamans gert. Snæddar pitsur af Galito, en borgarbörnin hafa aldrei kynnst öðru eins gómsæti. Einnig var farið í svokallaðan skotleik, en leikur sá gengur út á að dúndra brennóbolta eins fast og mögulegt er í aðra leikmenn. Spilaðir voru nokkrir leikir og bar þannig við að Ívar og Elli tóku þátt í hluta af einum þessara leikja.

Takið eftir, hluta af einum leik. Ég ætla nú ekkert að fara út í það af hverju þeir spiluðu ekki meira. Læt lesendum eftir að ímynda sér hvaða ástæður lágu þar að baki.

Hvað um það, pistlahöfundur býr svo vel að eiga nokkura ára Sony myndavél og dró gripinn upp við þetta tækifæri.

Eins og sést, spilaði Elli leikinn af mikilli einbeitingu og innlifun. Sést hér þegar hann undirbýr eitt af sínum frægu þrumuskotum í átt að Ívari.


Ívar, hins vegar, hefur verið í mikilli þjálfun undanfarið. Hefur mikið stundað jóga og teygjuæfingar. Eins og sést á lipurleik þessa drengs, vel á fimmtugsaldri, hefur erfiði þetta skilað góðum árangri. Hann vatt sér því fimlega undan þessari illkvittnu árás Seltirningsins.


Skömmu síðar náði fyrrnefndur Ívar taki á brennóboltanum og nú átti sannarlega að sýna Ella hvar Davíð keypti ölið. Var allur drengsins kraftur lagður í þetta skot og gott betur. Enda sést að ungviðið, Rúnar Atli og Ari Sveinn, horfir á þessi undur og stórmerki í agndofan. „Skyldum við nokkurn tímann geta skotið jafnfast og þessi jötunn?“ Lá við að myndavélin næði ekki að festa boltann á stafræna tölvuskrá, en Sony klikkar þó ekki. Stríðsöskur það sem Ívar lét frá sér við þetta tækifæri greindist víða og kom fram á jarðskjálftamælum á Havaí eyjum bandaríkja Norður Ameríku. Nötruðu rúður í húsum á Akranesi.


Hins vegar var afl skotsins þvílíkt að ekki náðist á stafræna tölvuskrá hvar boltinn endaði eða hvernig Elli brást við þessari ógurlegu og heiftugu árásargirni sem þarna beindist gegn honum.

Þarf því að taka orð mín trúanleg fyrir því, að eins og KR-inga er siður, lagði drengurinn á flótta. Hér sést síðan þegar hún Ingunn er, u.þ.b. klukkustund síðar, að reyna að ná föður sínum úr fylgsni sínu.


Veit ég ekki hvernig mál þetta fór, því þegar ég yfirgaf Ísland tveimur dögum síðar hafði enn ekki tekist að ná Ella undan pallinum. Lifir hann víst á pitsu- og brauðstangarmolum sem féllu milli stafa á pallinum.

Vonandi verður hann kominn fram um jólin.

Bakari

Á morgun, reyndar bara eftir rúma klukkustund, er stór dagur. Eldri dóttir mín verður 19 ára. Takk fyrir.

Ber afmælið upp á mánudag eins og glöggir lesendur hafa ábyggilega áttað sig á. Ekki kannski allra skemmtilegasti vikudagur til að eiga afmæli á. Því spurði ég tilvonandi afmælisbarn hvort ekki ætti að baka tertu fyrir hana í dag. Jú, jú, það fannst Dagmar Ýr góð hugmynd, og bað um rjómatertu með jarðaberjum.

Svo vel bar í veiði að tveimur mínútum fyrr hafði ég verið að skoða nákvæmlega þess háttar tertu í grillblaði Gestgjafans. Sunnudagskaka heitir sú, og hentaði því vel, því hugmyndin var að baka og borða í dag.

Við Rúnar Atli náðum því í þeytara, egg, sykur og annað tilheyrandi og hófum okkar störf. Eins og sést var einbeitingin mikil. Ekki skemmir að hann fékk bók á Íslandi sem fjallar um bakstur, Tumi bakar, og er sú í miklu uppáhaldi þessa dagana.


Hér sést svo útkoman. Ekki illa útlítandi þriggjalaga rjómaterta. Bakarinn sleikir enda út um.


Að sjálfsögðu var við hæfi að skella kossi á tilvonandi afmælisbarn, hvað annað?


Við fengum okkur síðan tertu í eftirrétt með kvöldmatnum. Rann ljúft niður skal ég segja ykkur.

Íslenskukennsla

Í gær var ég að skipta á Rúnari Atla og eitthvað fannst honum aðfarirnar harkalegar og kvartaði. Ég baðst náttúrulega afsökunar og sagði: „sorrý.“

Hann horfði á mig og sagði síðan:

„Nei, pabbi segja fyrirgefðu.“

Úbbs.

Glæpakvendi í fjölskyldunni!

Í gærmorgun var ástkæra Ísland kvatt og haldið suðureftir til Namibíu. Í Leifstöð lentum við í nokkrum vandræðum, ja, a.m.k. Tinna Rut. Þegar við förum í gegnum vopnaleit og gegnumlýsingu, beltislaus, vel að merkja, þá er hún stöðvuð.

„Er þetta taskan þín?“ spurði kurteis öryggisvörður.

Jú, hún Tinna hélt það nú.

„Má ég aðeins líta ofan í hana?“ spurði hinn sami öryggisvörður.

Tinna Rut hafði ekkert við það að athuga. Hvað skyldi hafa gerst hefði hún neitað þessari beiðni?

„Það lítur út fyrir að skæri séu í töskunni,“ hélt öryggisvörðurinn áfram.

Tinna sór það af sér, engin skæri í töskunni. Farið er að gramsa en engin skæri finnast. Taskan gegnumlýst aftur, og jú, eitthvað skæralegt er þar.

Því er leitað betur, og haldiði ekki að öryggisvörðurinn dragi allt í einu upp skólaskærin hennar Tinnu Rutar.

Henni krossbrá og skildi ekki neitt í neinu. Sagði okkur seinna að pennaveskið sem skærin fundust í hefði verið í handfarangri á leiðinni til Íslands og því komist í gegnum öryggiseftirlit bæði í Windhoek og í Lundúnum.

Öryggisverðinum leið greinilega ekki of vel yfir þessum fundi sínum, og bauð okkur að fara til baka og láta finna töskurnar okkar svo hægt væri að setja skærin þar ofan í. Leist okkur ekki vel á þá hugmynd og sögðum honum bara að gera skærin upptæk.

Forhert glæpakvendi hún dóttir mín yngri.

Frídagur

Það gengur víst ekki alltaf að liggja í múrviðgerðum og afmælisveislum.



Stundum þarf að styrkja fjölskylduböndin, segja fjölskyldusálfræðingarnir. Við skruppum því í gullna ferð í dag. Hófum ferðina á ÓB hér á Skaganum til að taka bensín. Keyptum okkur örlítið nesti í sjoppunni. Þar á meðal var Merrild kaffibolli og var Maju í Norge sent sms um kaffið, en Merrild er víst ekki til í Noregi.

Hvers vegna skyldi nokkur flytja til Noregs?

Að þessu loknu lá leið okkar til Þingvalla. Þar stigum við út úr bílnum. Ja, öll nema Tinna Rut sem svaf svefni hinna réttlátu aftast í fjölskyldubílnum. Rúnari Atla fannst æðislegt að henda peningum í hyldýpið. Af mikilli náð leyfði hann þó Dagmar Ýr að henda 10 krónum út í. Eins og sést er spennandi að horfa ofan í.



Því næst lá leiðin yfir Lyngdalsheiðina og ekið í gegnum Laugarvatn. Gulla fékk eitthvað afturhvarf til fortíðar og varð bílveik...

Svo komum við að Geysi og félögum. Strokkur gaus nokkrum sinnum okkur til ánægju. Er ekki laust við að Rúnar Atli hafi hrokkið við í fyrsta sinn sem Strokkur lét bæra á sér. En þarna var prinsessan á bauninni komin úr aftursætinu og rölti sér með okkur.

Gullfoss var síðan heimsóttur.

Ferðin var þrælfín og öll fjölskylduvandamál úr sögunni.

A.m.k. til morguns.

Sjö ára gæfa?

Mig minnir að það hafi verið í fyrrakvöld að við vorum öll að tygja okkur í háttinn þegar óeinkennilegt hljóð heyrðist allt í einu einhvers staðar úr húsinu.

Við áttum í erfiðleikum með að átta okkur á þessu, en það hljómaði eins og eitthvað hefði dottið, eitthvað járnkyns líklega.

Nú við förum að leita að uppruna hljóðsins, en gengur illa að finna hann. En svo á ég leið inn á salernið og rek þá augun í að lítill spegill sem límdur var á vegginn með einhverju ofboðslega sterku speglalímbandi liggur á gólfinu.

Auðvitað á spegillinn ekki að vera þar, eins og gefur að skilja. Einhverra hluta vegna gaf fína límbandið sig og spegillinn niður.

Tvennt þótti mér merkilegt. Annars vegar brotnaði spegillinn ekki. Hann hefur þó fyrst lent á vaskbrúninni og síðan niður á gólf.

Sterkur spegill.

Hins vegar var spegillinn pikkfastur á gólfinu. Fína speglalímbandið ákvað greinilega að spegillinn væri á réttum stað. Var spegillinn því á gólfinu þar til næsta dag, en þá mætti ég aftur á staðinn með viðeigandi verkfæri til að ná honum upp.

Oft er talað um sjö ára ógæfu þegar spegill brotnar. Mér finnst þá hljóti að fylgja því sjö ára gæfa þegar spegill dettur á gólfið og helst óbrotinn.

Gott mál fyrir okkur.

Slatti í gangi

Jæja, þá er Íslandsferðin rúmlega hálfnuð. Nóg er að gera. Í gær rifum við Rúnar Atli parketið af stofugólfinu, en það fór illa í fyrra vegna vatnsleka. Svo í dag var stofan máluð í hólf og gólf og er seinni umferðinni nýlokið. Parketið verður sett á á morgun og síðan verður hægt að koma húsgögnunum aftur inn.

Í gær var síðan svo gott veður að ég réðst í múrviðgerðir að lokinni haugaferð með parketleifar. Svalagólfið fyrir utan hjónaherbergið þarfnaðist viðgerðar og eins skyggnið hjá útidyrunum. Ég var búinn að versla eitthvað fínerís múrflot og keypti mér stærðarinnar þvottabala til að hræra þetta í. Hélt reyndar að það yrði mitt síðasta að burðast með balann upp stigann og er langt síðan nokkuð hefur tekið jafnmikið á í bakinu. En, eitt er víst. Ég er guðslifandi feginn að vera ekki múrari.

En múrviðgerðirnar tókust alveg ágætlega og mikið var ég ánægður að verki loknu.

Veðrið í gær var það gott að ég gróf útigrillið út úr garðskúrnum, ásamt grillkolum sem þar leyndust, og síðan var pylsum og hamborgurum skellt á grillið. Stórfínt alveg.

Enn er slæðingur af verkefnum eftir. Meiningin er að taka hjónaherbergið í gegn og mála. Síðan þarf að slá garðinn og ditten og datten.

Meginástæðan fyrir þessu öllu er að við erum að velta því fyrir okkur að setja húsið á sölu. Ef það selst, þá á að kaupa blokkaríbúð í Reykjavíkinni - reyna að koma út á eins sléttu og hægt er. Nú er líklegt að Dagmar Ýr fari í háskólanám á næstunni, stúdentinn ætti að nást um áramót, og henni þætti miklu betra að vera í höfuðborginni. En auðvitað er erfitt að eiga hús með stærðarinnar garði þegar við erum minnst á Íslandi. T.d. er agalegt að sjá mosann í garðinum núna, mosann sem ég var að mestu búinn að ná tangarhaldi á fyrir einu og hálfu ári. Áhyggjuminna verður að eiga íbúð í blokk þar sem húsfélag sér um viðhald á sameign og líklega kostar minna að eiga svoleiðis heldur en einbýlishús.

Jæja, ætli sé ekki best að reyna að teygja aðeins á aumum útlimum.

Á rangri hillu?

Það verður víst að viðurkennast að ég hef sjaldan þótt mikil listaspíra. Á erfitt með að teikna nokkurn skapaðan hlut, helst ég sé fær að draga Óla prik á blað.

En um síðustu helgi fór ég að velta því fyrir mér hvort hæfileikar mínir á listasviðinu væru meiri en ég hef haldið. Stórlega vanmetnir kannski.

Hér má nefnilega sjá listræna ljósmynd sem undirritaður tók í knattspyrnuleik sl. föstudag. Þá áttust við Grundfirðingar og Höfrungur frá Þingeyri í bikarkeppni KSÍ.

Nefnist myndin:

Bróðir minn, Davíð, í líkamsrækt.



Er að velta fyrir mér hvort tími sé kominn á nýjan starfsframa...

Komin á leiðarenda

Kortér fyrir 10 í morgun lenti ég ásamt börnunum tveimur á Keflavíkurflugvelli. Tuttuguogfjórum tímum á eftir áætlun, aðeins.

Ferðalagið gekk nú ágætlega þrátt fyrir töf. Orsök tafarinnar var bilun í hreyfli flugvélarinnar frá Air Namibia. Eða, réttara sagt fannst einhver bilun við eftirlit í London og þótti ekki forsvaranlegt að láta vélina í loftið fyrr en búið væri að gera við. Sjálfsagt er það jú það eina skynsamlega í stöðunni, en ekki þótti manni þetta gaman.

Fyrir okkur var töfin ekki svo slæm í Windhoek, því við gátum farið heim og lagt okkur. En nær allir aðrir farþegar áttu ekki völ á þeim lúxus og þurftu að híma á flugvellinum í sjálfsagt eina tíu klukkutíma. Ekki skemmtilegt.

Flugið til Lundúna gekk vel. Mér fannst merkilegt að fljúga yfir Saharaeyðimörkina og sjá út, því ég hef alltaf verið þarna að nóttu til og ekkert sést út. Þvílíkt flæmi er þessi eyðimörk. Ekki nema von að menn týnist þarna. Ég hugsa að við höfum flogið í nær tvo tíma yfir eyðimörkinni.

Í Lundúnum var okkur síðan komið fyrir á hóteli, í tveimur kústaskápum með rúmum og baðherbergi. Ótrúlegt hvað hægt er að kalla litlar kompur hótelherbergi. Við fórum síðan á röltið og fundum McDonalds. Ætli sé ekki nokkuð saman í hvaða átt er gengið í stórborgum, McDonalds kemur í ljós fyrr en seinna.

Annars er þetta úthverfi Lundúna ekkert sérstaklega spennandi. Flugvéladynur líklega allan daginn frá Gatwickflugvellinum og húsin bara ekkert sérstök. Bretland hefur einhverra hluta vegna aldrei heillað mig neitt sérstaklega.

Hvað um það, vöknuðum klukkan fjögur í morgunn og út á völl. Lentum í smástappi útaf flugmiðanum, en þau mál leystust nú um síðir. Flugið var fínt heim til Keflavíkur, galtóm vél og við bara liðum þarna um himinhvolfin. Töskurnar komu, skotist í fríhöfnina og svo beið Gulla okkar.

Ég verð nú aðeins að tuða út af öryggisgæslunni í London.

Alveg eru Bretar ótrúlegir. Þeir monta sig af því að hafa tekið yfir eina milljón ólöglegra hluta af farþegum sem fara í gegnum Gatwick.

Og hvaða stórhættulegu hlutir skyldu þetta vera? Hnífar, byssur og sprengiefni kannski? Miltisbrandsduft?

Ó, nei, ekki er það nú svo.

Sjá má þessa hættulegu hluti í glerskápum þarna. Víti til varnaðar, sjálfsagt.

Og þarna gefur að sjá.

Sjampóbrúsar, tannkremstúpur, raksápur og rakspírar, krem af ýmsu tagi og svo fram eftir götunum.

Þetta er bara bilað fólk.

Hversu öruggari eru við vegna þess að Jón einhver Jónsson gat ekki tekið sjampóbrúsann sinn með í flugvélina?

Mér á sjálfsagt að líða betur vegna þess að ef að Jón þessi skyldi nú missa stjórn á skapi sínu um borð, þá getur hann ekki sprautað sjampói í augun á mér...

Heimska, hrein og klár.

Seinkun :-(

Um hálfsexleytið nú í kvöld mættum við galvösk og spennt út á alþjóðaflugvöllinn hér í Namibíu til að leggja af stað áleiðis til Íslands.

Þar mættu okkur slæmar fréttir. Flugvélin sem átti að koma frá London í morgun, og við síðan fara með í kvöld, var ekki enn mætt og er ekki gert ráð fyrir henni fyrr en tvö eftir miðnætti!

Reisan okkar, sem átti að hefjast 19:40 að staðartíma, hefst ekki fyrr en hálffjögur eftir miðnætti í fyrsta lagi. Það þýðir lendingu í Lundúnum einhvern tímann upp úr hádeginu. En vélin okkar til Íslands fer hins vegar hálfátta um morguninn.

Slæm tíðindi.

Það verður að segjast að Air Namibia tók fagmannlega á málum. Búið er að bóka okkur í næsta flug með BA til Íslands, en það er hins vegar ekki fyrr en sólarhring seinna en upphaflega flugið okkar. Við mætum því 9:45 á mánudaginn til Íslands, ekki á sunnudag. Fulltrúi flugfélagsins mun hitta okkur í Lundúnum og koma okkur á hótel og sjá um að ferja okkur út á flugvöll á mánudagsmorgninum.

Reynt að gera það besta úr slæmum málum.

Við fórum því aftur heim og ætlum að reyna að ná nokkura klukkutíma svefni.

Tinna Rut er farin að sjá björtu hliðarnar á því að eyða stórum hluta úr degi í Lundúnum. Er komin með mikil plön þegar, en við verðum nú að sjá til hvar okkur verður holað niður. En líklega munum við þó leika túrista í hálfan dag eða svo.

McDonalds er ofarlega á blaði, er mér sagt, en svoleiðis staður er ekki til í Namibíu.

Vonandi verður gaman.

Hvað er eiginlega í gangi?

Fór að velta fyrir mér hvernig veðrið sé á landi ísa þessa dagana. Hér í Namibíu er mjög þægilegt veður þessa dagana. Hitinn slagar upp í 30 stigin yfir hádaginn og síðan eitthvað um og undir 10 gráður lægst. Fínn tími ársins.

Þegar ég var í Svíaríki fyrir nokkrum dögum, þá var fínt veður, en svalur vindur. Um leið og dró fyrir sólu fékk ég kuldahroll. Er því búinn að kvíða heimferðinni aðeins, sérstaklega fyrir hönd sonar míns. Hann er jú ekki vanur íslensku veðurlagi og síðast þegar við fórum heim, veiktist hann strax í Keflavík og var veikur eiginlega allan tímann.

Fór því á netið áðan til að kanna aðstæður.

Ég get ekki neitað því að hafa orðið nokkuð undrandi. Ókei, kannski ekki alveg sami hiti og við erum vön hér, en maður minn, getur þessi spá verið rétt?

Reykjavík - veðurhorfur næstu daga

FÖS 1 m/s 3 ° til 7 ° C

LAU 6 m/s 4 ° til 6 ° C

SUN 5 m/s 3 ° til 7 ° C

MÁN 6 m/s 3 ° til 8 ° C

ÞRI 3 m/s 4 ° til 8 ° C

MIÐ 2 m/s 4 ° til 8 ° C

Gert föstudaginn 04. maí 2007 - © Veðurstofa Íslands

Þrír sólardagar í röð. Getur þetta verið?

Við vonum það besta, en engu að síður verður þykk úlpa í handfarangrinum, húfa og vettlingar.

Allur er varinn góður sagði nunnan og dró ...

Ferðalag

Fór í smáferðalag í síðustu viku. Ja, smá og ekki smá, var sendur á fund í Svíþjóð. Í Uppsölum, nánar tiltekið. Þetta var tveggja daga fundur hjá norrænu Afríkustofnuninni og var hann bara alveg ágætur. Kynntist þarna fólki frá hinum norðurlöndunum sem eru að vinna í sama bransa og ég, og það er alltaf gaman.

Uppsalir eru mjög fallegur staður og ekki skemmdi fyrir að veðrið lék við hvern sinn fingur. Er þetta háskólabær og setur ungt fólk mikinn svip á miðbæinn. Var þétt setinn bekkurinn meðfram á sem liggur í gegnum miðjan bæinn. Baaie lekker myndu Búarnir segja, mjög lekkert. Myndin ber vott um það.



Ég gat nú ekki annað en skotist í heimsókn til Dodda og Píu í Oxelösund. Ók ég um sveitavegi til að komast til þeirra, en þarna er náttúrufegurðin mikil. Hjá skötuhjúunum var stjanað við mig, nýbakaðar skonsur í morgunmat og hamborgarahryggur í kvöldmat. Ekkert slor.

Við fórum út á fimmeyringsverndarsvæðið, Femöre, en þar byggðu Svíar heljarinnar virki til varnar landinu. Þetta var víst útbúið á kaldastríðsárunum og er allt sundurgrafið þarna neðanjarðar.

En útsýnið var fagurt þennan apríldag sem við vorum þarna. Jú, þrátt fyrir hversu Svíar eru óþolandi montnir, þá mega þeir nú eiga það að landið þeirra er fallegt.



Og auðvitað var tekið með nesti í lautarferðina, hvað annað?



Sumir skemmta sér við skrýtnari hluti en aðrir. Draugurinn Glámur í Grettissögu reið að sögn húsum, en gaman er víst líka að ríða fallbyssum, a.m.k. virðist gömlum knöpum og hestaeigendum finnast það.



Stoppið að þessu sinni var stutt, en skemmtilegt. Ekki veit ég hvenær ég fæ tækifæri næst að skreppa til Svíaríkis, en gaman væri áreiðanlega að taka sér góðan tíma og ferðast svolítið um landið.

Staðalímyndir barna

Við Rúnar Atli fórum áðan á uppáhaldsmatsölustaðinn okkar. Bauð Tinnu Rut líka, en hún hafði ekki áhuga. Vildi vera í húsinu, því hún mun ekki sjá það í nærri mánuð...

Jeh, ræght... nennir bara ekki út með pabba sínum.

En við lifum það svo sem alveg af.

Við feðgarnir fórum sem sagt út að borða. Þegar við erum búnir að panta matinn er okkur sagt að allt strákadótið sé búið. Bara til stelpudót, því miður.

Nú, spyr ég, hvernig dót er það nú?

Jú, þú veist, svona eldhúsdót og svoleiðis.

Nú, sagði ég, en eigum við ekki að kíkja á það, við strákarnir þurfum nú að geta eldað eitthvað.

Afgreiðslustúlkan horfði undrandi á mig, og hugsaði sjálfsagt hversu undarlegir þessir útlendingar væru.

En Rúnar Atli fékk þó að velja sér stelpudót. Hann valdi sér stofuhúsgagnasett og var alveg bjargnuminn yfir því. Setti sjónvarpið ofan á sjónvarpsskápinn og fór svo að horfa á sjónvarp. Meiriháttar gaman.

En ég fór að velta þessu fyrir mér. Af hverju skyldi húsgagnasett vera stelpudót? Ókei, þetta var bleikt og fjólublátt á litinn, en hefði alveg getað verið svart og blátt.

Hvers vegna skyldu leikfangaframleiðendur aðeins vilja selja helmingi barna framleiðsluna sína?

Undarleg markaðsfræði það.

Tilhlökkun

Rúnar Atli hlakkar fjarska mikið til að fara til Íslands. Hann er svo óþolinmóður að ég hef varla upplifað annað eins. Hann er kominn með lítinn bakpoka sem hann ætlar með í flugvélina og spígsporar með hann um allt.

Svo þegar við ætlum eitthvað í bílnum þá spyr hann iðulega hvort við séum ekki að fara til Íslands.

Fjórir dagar.

Svo spurði ég hann í dag hvað hann ætli eiginlega að gera á Íslandi.

Hann var ekki lengi að svara: Kókómjólk!

Hmm, hvað annað ætlarðu að gera?

Hann hugsaði sig aðeins um:

Aðra kókómjólk!!

Sannleikurinn sagna bestur?

Rúnar Atli var á leið upp í rúm áðan. Lítið nýtt kannski þar, hann gerir þetta jú á hverju kvöldi.

En í kvöld var eitthvað svo mikill sperringur í honum. Hann spígsporaði um öll gólf, fettur í baki og með mallann litla út í loftið.

"Hva, voða ertu með stóran malla," verður mér að orði.

"Já, eins og pabbi!" svarar guttinn að bragði.

Æ, æ.

Talnaruglingur

Síðustu daga hefur Rúnar Atli verið að telja á fullu. Mikið sport var til dæmis í dag að telja upp á fimm og þjóta síðan af stað og hlaupa eins hratt og hann gat.

Þó er einn galli á gjöf Njarðar. Talningin fer fram á ensku og hljóðar yfirleitt svo:

One,three, four, five!

Sem sagt, vantar tvo...

... en hann hleypur jafnhratt fyrir því.