Sitt lítið af hverju

Úff, það er svo langt síðan ég skrifaði dagbókarfærslu síðast að ég var næstum því búinn að gleyma lykilorðinu til að komast inn að skrifa.

En bara næstum því.

Undanfarnar vikur hafa verið nokkuð strembnar. Ég tók upp á því í annarri viku ágústmánaðar að veikjast. Fékk hita og beinverki og leiðindahósta. Þetta kom ekki á góðum tíma, akkúrat í viku sem ég átti þrjá kvöldverði skipulagða í vinnunni, þriðjudag, miðvikudag og fimmtudag. Ég hékk því í vinnunni eitthvað fram yfir hádegi, fór síðan heim í bælið og skalf í 2-3 tíma og síðan út að borða. Ég skal alveg viðurkenna að hafa oft verið duglegri að skófla í mig mat á veitingahúsum. Síðan í vikunni á eftir var heljarinnar reisa skipulögð norður í land, heimsækja verkefni og halda fundi með hinum og þessum. Síðan átti að nýta ferðina til smátúristaferðar og leyfa Dagmar Ýr og Þórdísi vinkonu hennar að sjá aðrar hliðar á Namibíu en sjást í Windhoek. Ferðin gekk alveg þokkalega, en heilsan var ekki alveg upp á það besta. Lá í hóstaköstum fram eftir nóttum, en var þó þokkalegur að deginum til. Ekki veit ég hvað margir kílómetrar lágu að baki þegar ferðinni lauk, en við höfum líklega verið kominn vel á annan hring á hringvegi okkar Íslendinga. Vegirnir voru nú frekar misjafnir og fylgir hér mynd af einum vegi sem við þurftum að fara, ef veg skyldi kalla.


Við fórum í Etoshaþjóðgarðinn á bakaleiðinni. Tók okkur sex og hálfan tíma að komast í gegnum hann, en við sáum líka mikið af dýrum í ferðinni. Fíla og gíraffa og milljón sebrahesta og allskonar antílópur. Við sjáum líka nokkur ljón við tvö vatnsból, en þau hef ég aldrei séð áður í þvílíku návígi. Hér fylgja myndir af gíraffa og fílum.

Mér fannst þetta sjónarhorn af fílunum nokkuð skemmtilegt. Hálfgerður perraháttur kannski að taka myndir af afturendunum þeirra. En ég get fullvissað ykkur um að ég á helling af myndum af framendunum líka...

Gíraffinn þessi leit með þessum líka ótrúlega yfirlætissvip á okkur. Eins og honum finndist algjör óþarfi að við værum að trufla hann í matmálstímanum. Hann hafði sjálfsagt rétt fyrir sér.


Svo er Dagmar Ýr kominn heim til Fróns eftir að eyða sumrinu hér í Namibíu. Hún stóð sig alveg ágætlega í fjarnáminu, en hún lauk fjórum námskeiðum í sumar. Nú er hún byrjuð í Fjölbraut í Ármúla, en ég hef nú ekki heyrt hvernig henni líkar. En um jólin útskrifast hún sem stúdent, gaman, gaman.

Hér er ein mynd af henni þar sem himbakona nokkur er að leyfa henni að fá smáprufu af kreminu sem þær himbakonur bera á sig. Það er ótrúlega sterkur litur í þessu kremi. Ég hugsa að ef Dagmar bæri svona á sig alla, þá væri enginn litamunur á henni og himbakonunum, þrátt fyrir að þær séu bikasvartar undir kreminu en Dagmar hvít.


En ferðalagið gekk almennt séð vel, þrátt fyrir hóstaköst. Þær Dagmar og Þórdís virtust ánægðar og sáu margt sem kom þeim spánskt fyrir sjónir.

Síðan á morgun fer hún Gulla heim til að flytja af Stillholtinu í Æsufellið. Stendur til að hafa forafmælisveislu á morgun fyrir Rúnar Atla og er ég núna að baka tvær tertur. Gulla verður heima í um þrjár vikur, en eftir viku fáum við lyklana að Æsufellinu. Þykist ég nokkuð viss um að Gullu þætti ekki verra að fá nokkra sjálfboðaliða til að hjálpa sér með flutningana.

Ég læt þetta duga í bili. Heilsan er öll orðin skárri, síðasta nótt var sú fyrsta í langan tíma sem ég vakna ekki upp í hóstakasti.

Batnandi manni er best að lifa...

Hún berst á fáki fráum...

Loksins, loksins var látið verða af því að kaupa bíl í Namibíu.

Á miðvikudaginn í síðustu viku, 8. ágúst, eignaðist hún Gulla kolsvartan Daihatsu Sirion Sport 1,3.

Hér sést stoltur bílaeigandi ásamt honum Blakki sínum:

Breiðhyltingar!!

Þá er búið að landa húseign!

Æsufell 4, 111 Reykjavík

Hér sést dýrðin, ja, þar til fasteignasalinn tekur hana í burtu af síðunni sinni.

Sendum inn tilboð í dag og því var tekið eins og skot. Allir bara himinlifandi að þetta vesen sé að verða yfirstaðið.

Afhending verður eftir u.þ.b. mánuð, svo nú fer hún Gulla að skreppa til Íslands til að gera þetta skemmtilega - pakka og svoleiðis.

Klukk

Æ, blessunin hún dóttir mín klukkaði mig einhvern tímann um daginn, þvílík vitleysa, og þarf ég víst að skýra frá átta staðreyndum um sjálfan mig:

1. Ég hef einungis átt Macintosh tölvur - og er stoltur af
2. Þegar ég lauk doktorsprófi, þá gerðist ég áskrifandi að Andrési Önd á dönsku - og er stoltur af.
3. Ég fæ 4.939 krónur endurgreiddar úr skattinum þetta árið - og er stoltur af.
4. Á iPodinum mínum, fyrirgefiði, tónhlöðunni minni, er ég m.a. með Barnavísur Stefáns Jónssonar, sungnar af Bessa Bjarnasyni - og er stoltur af.
5. Ég kaupi reglulega reiðhjólablöð, þótt hjólið mitt safni ryki - og er stoltur af.
6. Ég á ekki gasgrill - og er stoltur af.
7. Ég á ein sólgleraugu - og er stoltur af.
8. Þarf að mæta í jakkafötum í vinnuna á morgun - jæja, er reyndar ekkert sérstaklega stoltur af því...

Svo má ég víst klukka einhvern...

...Maja mágkona í Norge - þú ert klikkuð, nei, ég meina klukkuð!!!

Babb í bátinn

Eftir geysilegar sviptingar í íbúðartilboðsmálum í gærdag, þar sem tilboðin gengu á milli á tveggja tíma fresti eða svo, þá hrundi allt í morgun. Við sögðum fasteignasalanum að því miður gætum við ekki sætt okkur við tilboðið frá seljendum íbúðarinnar sem við buðum í. Enn bar of mikið í milli, og ekki virtist mögulegt að finna hinn gullna milliveg.

Þannig fór um sjóferð þá.

Við Gulla sátum síðan til langt gengin í tvö síðustu nótt að skoða íbúðir á netinu. Enda var ég hálfslæptur í vinnunni í dag. Komst ekki í gang fyrr en á þriðja kaffibolla.

En núna er sem sagt vandræðaástand - náum við að kaupa og fá afhenta íbúð áður en þarf að tæma Stillholtið?

Tengslanet...

Í morgun fórum við Rúnar Atli og Dagmar Ýr út á flugvöll. Von var á Þórdísi, vinkonu hennar Dagmarar. Hún kom á réttum tíma eins og til var ætlast.

Í biðsalnum kom allt í einu lítil svört stúlka, eitthvað yngri en sonur minn, og hafði mikinn áhuga á Rúnari Atla. Tók hún meira að segja í hönd mér eins og skot og var mjög tilbúin að ræða við okkur. Sonur minn, hins vegar, hafði greinilega megnustu óbeit á hvers konar samskiptum af þessu tagi og endaði með því að fara að gráta. Fór stúlkan því til móður sinnar að lokinni þessari fýluför.

Þarna var líka kona sem virtist þekkja þá stuttu og brosti mikið að þessum leikþætti sem þarna fór fram.

Kom svo í ljós að faðir stúlkunnar litlu var að koma með flugvélinni frá London og urðu miklir fagnaðarfundir er þau tvö hittust. Benti ég Rúnari Atla á þetta, hversu gaman væri þegar pabbi manns kæmi í flugvélinni. Hann samþykkti það alveg.

Konan, sem fyrr var nefnd, tók eftir að við vorum að fylgjast með og segir í óspurðum fréttum að faðirinn sé barnabarn Pohamba.

Pohamba, fyrir þá sem ekki til þekkja, er forseti Namibíu.

Þarna fór sonur minn aldeilis illa að ráði sínu. Hefði geta komist í gott samband við eina af helstu fjölskyldum landsins, en nei, ónei, það var ekki á dagskránni...

Land lagt undir fót

Á þriðjudaginn var lögðum við af stað í svolítið ferðalag suður á bóginn. Ég þurfti að fara til Lüderitz á fund og ákvað svona einu sinni að taka fjölskylduna með. Ja, þó ekki hana Tinnu Rut, því prófin eru að byrja hjá henni. Auk fjölskyldunnar var nýi starfsneminn, hún Arndís með í för.

Fyrsta daginn lá leiðin til Keetmanshoop, en þangað eru um 500 kílómetrar. Lítið markvert gerðist á leiðinni, þar til um 50 km voru eftir. Þá ákvað bílstjórinn að víkja úr alfaraleið og taka smáaukahring. Þetta var ekki í eina skiptið í ferðalaginu sem bílstjórinn tók þessháttar ákvörðun, og voru þær misvel heppnaðar.

En í þetta sinn var heppnin með. Við ókum fáfarinn veg þar sem fólk býr í hreysum algerum. Ekki skilur maður alveg hvað fólk hefur sér til lífsviðurværis á svona stöðum, en það er líklega ekki margt. Undir lok aukahringsins, þá komum við að hinum svonefnda leikvelli tröllanna. Þar ber ekki á öðru en tröll hafi farið í lególeik með risavaxna steinhnullunga. Auðvitað er einhver þurr skýring jarðfræðinga til á þessu fyrirbæri, en skemmtilegra er að hugsa sér tröll í legó.


Við kíktum síðan á fæðustund nokkurra blettatígra sem búa á sveitabæ einum í grennd vð tröllaleikvanginn. Mátti klappa sumum blettatígrunum, sem aðeins dró úr ógnvænleika augnabliksins.


Við skráðum okkur þvínæst inn á gljúfrahótelið í Keetmanshoop, en Gulla mælir tvímælalaust með hótelinu. Rúnar Atli stakk sér síðan á barinn og sat þar í góðu yfirlæti. Og það þrátt fyrir 18 ára aldurtakmark á barinn.


Næsta morgun var dagurinn tekinn snemma og þeir 350 km sem eftir voru til Lüderitz tæklaðir. Fyrstu 60-70 km á þessari leið eru ægifagrir. Ekið er um fjalllendi og yfir Fiská, í hverri næststærsta gljúfur heims er að finna. Landslagið þarna er nokkuð fjölbreytilegt og því enginn asi á okkur. Við stöðvuðum auðvitað til að skoða villihestana sem búa þarna í eyðimörkinni. Eru þetta víst afkomendur þýskra herklára sem sleppt var í kringum fyrri heimstyrjöldina þegar fækkað var í þýskum hersveitum staðsettum í Namibíu. Minna hestarnir mig nokkuð á íslenska hestinn, en þó eitthvað stórvaxnari. En þarna lifa þessir hestar í eyðimörkinni og lifa á þeim örfáu stráum er þar finnast.

Til Lüderitz komum við um hádegisbilið.


Ekki var slegið slöku við, heldur ekið út á Diazarodda, en þar er minnisvarði um Diaz nokkurn er fyrstur Evrópubúa kom á þessar slóðir. Þarnar beljast brimið á strandklettum og oft má koma auga á seli á smáskeri þarna fyrir utan.


Að þessu loknu fór ég að vinna, en um kvöldið settist Rúnar Atli á barinn...

Næsta dag, eftir að skrá okkur út af hótelinu og kaupa helstu nauðsynjar kíktum við á draugaþorpið Kolmannskop. Þarna byggðist upp þorp við upphaf síðstu aldar. Var þetta vegna demantavinnslu og bjuggu þarna eitthvað yfir 1.000 Þjóðverjar á gullaldarárum þorpsins, frá 1908 til 1928. Þá fluttust flestir í burtu vegna þess að demantar fundust nokkru sunnar. Lagðist þorpið svo alveg í eyði 1956. Bjuggu menn þarna við ótrúlegar allsnægtir og var ekkert til sparað til að halda uppi háum lifistandard og menningarstigi. Konur gengu víst um í nýjustu Parísartískunni og menn púuðu vindla í vindlastofu samkomuhússins á meðan konurnar löptu kampavín í kvennastofunni. Þarna var tveggja brauta keiluhöll og eitthvað fullkomnasta sjúkrahús í allri Afríku. Var þarna víst fyrsta röntgentæki sem notað var í álfunni, en það var nú aðallega hugsaði til að hindra menn í að smygla demöntum út af svæðinu í iðrum sér.


Húsin eru flest farin að láta allmikið á sjá. Hér eru t.d. tvær myndir af húsi bæjarstjórans, önnur að utan en hin að innan. Má húsið muna sinn fífil fegri, en greinilegt engu að síður að engu hefur verið til sparað.


Hugviti Þjóðverjanna var greinilega engum takmörkunum háð. Þarna var stærðarinnar apparat sem útbjó ísklumpa og á hverjum degi fékk hver fjölskylda sinn klump. Var klumpurinn notaður í ískáp þeirra tíma, en auðvitað þurfti að halda hvítvíninu og kavíarnum köldum. Sést Gulla hér dást að einum af þessum galdragripum.


Að lokinni þessari mjög svo skemmtilegu heimsókn var ekið af stað áleiðis til baka. Eftir hádegisverð í smákrummaskuði er heitir Helmeringshausen fórum við að skoða Duwiseb kastalann, sem er einn af þessum undarlegu hugdettum Þjóðverja fyrr á árum.


Einum þeirra datt sem sagt í hug, fyrir um einni öld síðan að byggja kastala handa sér og amerískri eiginkonu sinni. Var ekkert til sparað, efniviður og iðnaðarmenn fluttir hálfa leið yfir hnöttinn, en því miður fengu þau lítið að njóta kastalans. Sá fyrri heimstyrjöldin til þess. Eftir stendur þessi furðulega bygging í landi þar sem flestir búa í strá- og leirkofum. Enn eru ýmsir af upprunalegu mununum varðveittir þarna eins og sjá má.


Í lok dagsins var ekki úr vegi að smella rembingskossi á kinn móður sinnar...


Við lukum síðan ökuferð dagins í Maltahöhe, smáplássi þar sem hótelherbergi beið. Auðvitað fór Rúnar Atli á barinn...

Í morgun, ákvað bílstjórinn að halda stystu leið til Windhoek. Stystu, samkvæmt korti og loftlínu. Fyrsti hluti leiðarnnar er milli 60 og 70 km skv. korti. Er skemmst frá að segja að fljótlega þrengdist vegurinn allnokkuð og varð þannig að stundum var erfitt að sjá hvar vegurinn lá og hvar ekki. Stundum kvíslaðist hann og þá varð hyggjuvitið að ráða hvort farið var til hægri eða vinstri. Endalausan fjölda hliða þurfti að opna, og síðan loka. Tíminn leið og þar sem hraðinn var milli 5 km/klst og 35 km/klst, var ekki farið mjög hratt yfir. Þótti sá mikli tími sem fór í þetta ekki mjög æskilegur og spurt hvort ökumaður væri villtur. Ekki vildi sá bekenna það, en laut þó svo lágt að spyrja tvisvar til vegar. „Jú, ert á réttri leið,“ var viðkvæðið í bæði skiptin. Þegar loksins síðan náðist til byggða, þá voru 70 km að baki samkvæmt kortinu, en hvorki meira né minna en fjóra og hálfan klukkutíma tók að ferðast þessa vegalengd!

Skyldi þetta vera met af einhverju tagi?

Voru því nokkuð slæptir ferðalangar sem renndu inn til Windhoek rúmlega fjögur í dag.

En þetta var skemmtilegt...

...svona eftir á.

Sala frágengin!

Þá er búið að staðfesta sölu á húsinu, bankaheimild komin fyrir kaupandann!

Guttinn hressist

Rúnar Atli er allur að hressast. Hann er meira að segja orðinn duglegur að taka dropana sína, og þá er nú fokið í flest skjól.

Í dag var hann að hjálpa mér við ljósmyndaverkefni og urðu þessar myndir þá til:

Líkamsræktartröllið

Hvurslags spurningar eru þetta eiginlega frá mínum kæru systkinum?

Hætta í ræktinni? Ó, nei, ó nei. Smáhlé þessa vikuna en svo verður farið af stað á nýjan leik. Nú verður bara tekið tillit til þátta eins og tognaðra bakvöðva...

Nokkur kíló hafa þegar farið svo maður er kominn á skrið.

Þegar Vilhjálmur kemst á skrið þarf töluvert til að stöðva hann...

Slælegt heilsufar

Já, heilsan er ekki alveg upp á það besta þessa dagana hjá fjölskyldunni. Allir eru með kvef, en það þykir nú kannski ekki merkilegt. Pirrandi er það nú samt fyrir þá sem eru sífellt að snýta sér.

Í ljós kom í vikunni að veikindi Rúnars Atla um síðustu helgi enduðu í lungabólgu. Vægri, sem betur fer. Hann fékk svo háan hita um helgina og ef vökvatap líkamans verður of mikið, þá er víst hætta á lungnabólgu. Þetta lærir maður á þriðja barni :-(

Svo er ég búinn að vera stífur í baki síðustu daga og bara orðinn nokkuð kvalinn um miðja vikuna. Ekki þessi vanalegi bakverkur niður við mjaðmir, heldur verkur í miðju baki og rifbeinum. Fór ég í gær til hnykkjara og aftur í dag. Er hann kominn á þá skoðun að vöðvi í bakinu hafi tognað. Líklegt er að mín skrifstofuvinna og sjálfsagt ekki réttar stellingar við skrifborðið hafi eitthvað angrað vöðvana og síðan gæti líkamsrækt undanfarinna vikna hafa ýft þetta upp.

Hnykkjaratíminn í morgun var einhver sá kvalafyllsti sem ég man eftir. Hnykkjarinn potaði og nuddaði og lá við að ég æpti af kvölum og sársauka. En, ég beit á jaxlinn til að tapa nú ekki karlmennskuímyndinni...

Síðan fékk ég eitthvað kvalastillandi og bólgueyðandi og hefur liðið ágætlega seinnipartinn. Á að mæta aftur á mánudag og vona að það verði ekki eins miklar kvalir.

Það versta er að svona lagað tekur góðan tíma að lagast :-(

Gleraugu

Þá er síðast kvenkynsmeðlimur fjölskyldunnar kominn með gleraugu. Já, hún Tinna Rut fylgir í fótspor móður sinnar og systur. Hún hefur stundum farið í augntékk, en ekki verið nógu mikið að sjóninni til að réttlæta gleraugu. Núna, hins vegar, kom að þessu.

Í dag er lítið mál að þurfa á gleraugum að halda. Gleraugnaglámur heyrist ekki oft, og reyndar virðist vera nauðsynlegt tískunnar vegna að hafa gleraugu. Hún tekur sig nú ágætlega út með gleraugun, ekki satt?

Matgæðingar

Margir vita að ég er ekkert mjög hrifinn af ostum. Fínt er að fá bræddan ost ofan á samloku og hamborgara. Jú, og auðvitað er nauðsynlegt að hafa ost á pitsu.

En snobbostum er ég lítt hrifinn af. Á erfitt með að skilja þessa áráttu að setja illa lyktandi kvoðukenndan ost ofan á ritskex og eitt vínber með. Gulla skilur ekkert í þessum kúltúrskorti hjá mér, en hún nýtur reyndar góðs af, því ekki stelst ég í ostana hennar.

Skildi því nokkur trúa því að í gærdag stóð ég í biðröð í næstum fimmtán mínútur til að fá mér svona illa lyktandi osta? Þannig var málum háttað að í gær var Bastilludagurinn, þjóðhátíðardagur Frakka, og var okkur boðið í móttöku hjá franska sendiherranum hér í borg. Þegar nokkuð var liðið á teitið var tilkynnt að búið væri að bera á borð gæðaosta frá Frakklandi. Brást á nokkurs konar múgæsingur og allir þutu í röð eftir þessum kræsingum. Gat ég ekki staðið eins og illa gerður hlutur utan raðar og tók því þátt í athöfninni. Röðin lá inn í hús og upp stiga og fyrir horn og inn í borðstofu nokkra þar sem ostarnir voru á borði. Þegar ég komst inn í húsið þá kom þessi líka svakalegi fnykur á móti okkur. Lá við að liði yfir eina namibíska konu sem næst mér var í röðinni. Greip hún fyrir vit sér og þurfti greinilega að beita öllum sínum viljastyrk að leggja ekki á flótta.

Fnykurinn smájókst eftir því sem ofar dró í stigann og var jú allnokkur þegar í borðstofuna kom. Valdi ég mér tvo litla ostbita, sem voru ekki kvoðukenndir og alls ekki með blágrárri myglu utan á. Gat ég ekki betur séð en myglan á sumum ostunum hreyfðist... gæti verið missýning, þið skiljið, ég var með tárvot augu af fnyk.

Greip svo nokkrar brauðsneiðar og stökk niður stigann - þrjú þrep í hverju skrefi - og náði svo út í fríska loftið. Nartaði aðeins í ostinn og með því að drekkja honum í hvítvíni bragðaðist hann ágætlega.

Enn skil ég ekki þessa snobbáráttu.

Sjúkralega

Rúnar Atli er búinn að vera lasinn síðan á fimmtudag. Þá um kvöldið varð hann allt í einu heitur sem glóandi kolamoli. Var þá kominn með vel yfir 39 stiga hita. Síðan þá er hann búinn að vera með háan hita, sem dofnar við að fá hitastillandi, en kemur svo aftur með látum. Í gærdag fór hitinn nokkuð yfir fjörutíu stigin. En eitthvað virðist vera að brá af drengnum núna. Eftir að sofa tvær nætur í röð „á milli“ þá svaf hann alla síðustu nótt í sínu rúmi og í morgun var hann einungis með fimm kommur.

Illa hefur gengið að halda mat niðri síðan á fimmtudag, en núna í morgun bökuðum við feðgarnir vöfflur og hámaði hann í sig svolítið af þeim. Núna er hann meira að segja búinn að draga móður sína framúr rúminu.

Vonandi eru þessi veikindi á braut.

Skyldi eitthvað vera að gerast?

Jæja, á föstudaginn 13. samþykktum við tilboð í húsið okkar! Við erum búin að vera að prútta í sjálfsagt tvær vikur núna og virðumst búin að teygja tilboðsgjafann eins hátt og frekast er unnt. Hefðum viljað einn til tvo hundraðþúsundkalla í viðbót, en ákváðum að ekki hefði neinn tilgang að bíða lengur. Nú bíðum við eftir að bankinn gefi tilvonandi kaupanda grænt ljós á fasteignalán og þá fer allt ferlið af stað.

Það er víst búið að vera töluvert rennerí af fólki að skoða, en ekkert komið út úr því fyrir utan þennan eina. En, það þarf jú bara einn til að kaupa.

Nú erum við farin að skoða íbúðir í bænum, á netinu þ.e.a.s., og erum strax komin með eina í sigtið. Erum núna með alla anga úti til að fá fulltrúa okkar til að skoða hús. Vonandi fáum við fyrstu skýrslu núna um helgina.

Ef allt fer sem horfir, þá verðum við brátt komin á mölina og orðnir Reykvíkingar. Jafnvel Breiðhyltingar... og ég sem hef svo oft skotið á hana Gullu mína fyrir að hafa alist upp í villingahverfinu...

Sá hlær best sem síðast hlær, segir máltækið.

Fyrsta bíóferðin

Stór dagur í dag. Fyrsta ferð Rúnars Atla í kvikmyndahús. Öll fjölskyldan að Tinnu Rut undanskilinni fór á Shrek hinn þriðja. Ástæðan fyrir því að sú fimmtán ára sat heima var að hún sá þessa mynd þrjá daga í röð fyrir skömmu...

Rúnar Atli vissi nú ekki alveg hvert við vorum að fara eða hvað var í gangi. Hann var nú ekkert á því að koma með fyrr en honum var sagt að hann fengi popp og kók. Það gerði gæfumuninn.


Við vorum með skipulagða aðgerðaáætlun ef hann færi að gráta eða yrði ókyrr, en ekki þurfti að hrinda þeirri áætlun af stað. Guttinn sat bara ósköp kyrr nær alla myndina og var bara til fyrirmyndar.

Undir lok mánaðarins kemur víst Simpson bíómyndin hingað. Ætli við förum ekki aftur þá...

Óperutónar

Í kvöld hlustuðum við á óperutónlist. Spænska sendiráðið hér í borg hafði milligöngu um að fá hingað tvö söngvara og einn píanóleikara og héldu þau sem sagt tónleika í kvöld í þjóðleikhúsi þeirra Namibíumanna.

Tenórinn, hann Jesús, leit út eins og týpískur óperusöngvari, þéttur á velli með miklar kinnar og undirhöku. Síðan var barítónsöngvari, Alfredo heitir hann, en sá leit frekar út eins og knattspyrnustjarna, spengilega vaxinn og með slöngulokka niður á herðar. Ekki má síðan gleyma íðilfögru senjórítunni, henni Söru, sem undir lék á píanó.

Er skemmst frá að segja að við Gulla skemmtum okkur geysivel. Lögin voru svona frekar í léttum dúr, reyndar á illskiljanlegum tungumálum, og liðu tveir tímar áður en við vissum af. Lófaklappið var mikið og tókur spanjólarnir tvö aukalög.

Svona uppákomur eru frekar sjaldgæfar hérna og því um að gera að skella sér þegar tækifæri gefst.

Smáferðalag

Í morgun flugum við til staðar austarlega í Namibíu, sem heitir Tsumkwe. Fórum í lítilli rellu, sem var nú ekkert sérlega rúmgóð. En með því að fljúga spöruðust tveir akstursdagar. Gulla hefur nú aldrei verið sérlega hrifin af því að fljúga í minni vélum en Boeing 737, en hún lét sig hafa það eins og meðfylgjandi mynd ber með sér. En hún fékkst engan veginn til að koma nær myndavélinni, hún konan mín.


Í Tsumkwe og nágrenni býr mikið af búskmönnunum svokölluðu og vorum við í skoðunarleiðangri. Ekki er nú mikið við að vera í Tsumkwe, enginn hraðbanki einu sinni. Þó var bensínstöð, en sá galli var á gjöf Njarðar að allt bensín var uppurið. Þarf því að aka 304 km vegalengd til að komast á bensínstöð.

Þarna er nýbúið að opna lítinn veitingastað. Ja, svona afgreiðslulúgu. Þar fengum við spjóthafur (oryx) og kartöflusalat fyrir heilar 100 íslenskar krónur. Ekki tók mjög í budduna að borða þar.

Eins og venjulega var okkur tekið fagnandi. Krakkar úr fyrsta til þriðja bekk dönsuðu fyrir okkur og skemmtu þau sér ekki síður er við.


Þrátt fyrir ólýsanlega fátækt ríkir alltaf gleði hjá börnunum.

Það er svo gaman, að vera saman...

Alltaf á fartinni

Ekki nema von þótt maður sé þreyttur í lok hvers dag eftir að eltast við soninn...

Gleraugnaglámur

Rúnar Atli fékk í dag dótalæknistösku. Í Tumi fer til læknis á hann Tumi nefnilega læknisdót sem hann notar til að lækna bangsa, og Rúnari Atla hefur langað í svona nokkuð.

Í töskunni voru gleraugu, sem Rúnari Atla finnast „rosa töff.“

San fólk

Fór í tveggja daga ferðalag í síðustu viku að heimsækja tvö þorp Sanfólks. Skemmst er frá að segja að lífsskilyrði þessa fólks eru alveg hræðileg. Eiga hreinlega ekki neitt og erfitt að sjá útleið. Engu að síður er bjart yfir fólkinu og það er brosmilt.

Tók svolítið af myndum og ákvað að setja nokkrar hér inn. Gaman var hversu mikla ánægju fólkið fékk frá því að sjá myndir af sjálfu sér í myndavélinni. Algengt var að það hrópaði upp yfir sig, og skipti ekki máli hvort um var að ræða börn eða fullorðna.

Verkefni 2

Í dag er skiladagur á öðru verkefni ljósmyndanámskeiðsins. Hér er önnur myndin sem ég skilaði inn vegna þess verkefnis. Við Rúnar Atli vorum að bíða eftir að Tinna Rut væri búin í skólanum og þá kom þetta tækifæri upp. Sem betur fer var ég með myndavélina innan seilingar.

Sokkurinn...

Var úti í bæ í dag.

Sat lokaður inn í herbergi, einn ásamt ungri ljóshærðri konu. Frá henni kom eftirfarandi beiðni, með seiðandi röddu:

„Viltu fara fyrir mig úr skónum...

...og hægri sokknum.“

Eitthvað afbrigðilegt í gangi þarna, eða hvað?

Nei, þetta var nú ósköp saklaust. Eins og hvert mannsbarn ætti að geta áttað sig á var þarna næringarfræðingur á ferð.

Það er víst þannig að þröngur hægri sokkur hefur áhrif á taugar sem senda hungurskilaboð beint til heilans...

Nei, þvílíkt bull.

Þarna þurfti að tengja mig við eitthvert tæki og voru skynjarar settir á hægri fót og hægra handarbak. Tækið las síðan alls kyns upplýsingar um mig, fitu- og vatnsmagn líkamans og eitthvað heilmikið fleira.

Útkoman var nú ekkert sérlega góð fyrir mig. U.þ.b. þriðjungur af mér er fita... geðslegt eitthvað. Til að viðhalda núverandi þyngd þarf ég víst að innbyrða rúmlega 2.100 kílókaloríur á dag. Ég hef greinilega gert það lengi, því þyngdin mín hefur lítið breyst undanfarna mánuði. Nú er planið víst að koma mér niður í u.þ.b. 1.700 kkal á dag. Í næstu viku fæ ég plan í hendurnar. Svo er bara að sjá hvernig gengur.

Ég verð nú að viðurkenna að þessi næringarfræðingur virðist ekki vera með neinar öfgar. Vonum það besta.

Ísland hvað?

Oft er maður jú stoltur af Íslandinu sínu og þeim vörum sem útlendingar tengja við landið okkar fornfræga. T.d. var ég staddur í stærðar kvöldverði um daginn og hitti einn stórlax úr namibísku viðskiptalífi.

„Já,“ sagði hann, „ertu frá Íslandi. Eitt af fyrirtækjunum okkar hefur keypt mikið af tækjum í verksmiðjuna sína frá ykkur.“

„Marel?“ spurði ég.

„Akkúrat,“ var svarið.

Útrásin hefur gert það að verkum að margir kunna einhver skil á Íslandi og þekkja jafnvel íslensk fyrirtæki. Ekki bara Björk.

En fyrr í kvöld rak mig í rogastans. Ég var staddur í sjoppu einni hér í bæ, hornabúðinni eins og hún nefnist í daglegu tali okkar. Þar rakst ég á eftirfarandi vöru í hillunni:


Eins og sjá má, þótt frekar óskýrt sé, nefnist svitalyktareyðir þessi Iceland, eða Ísland. Það sem vakti þó sérstaka athygli mína var Playboy kanínan sem skreytti þessa svitalyktareyðisdós.

Ekki er Björgólfur búinn að kaupa Hugh Hefner út?

Fyrsti í rækt

Mætti í fyrsta tímann í heilsuræktinni í dag. Nokkuð langt síðan síðast... En þetta var ágætt. Ég var leiddur í gegnum létt prógramm, svitnaði varla. Finn samt að einhverjir strengir eru að byrja að gera vart við sig.

Það var heilmikið af fólki í ræktinni, allt frá einhverjum súperíþróttamönnum í namibískum landsliðstreyjum upp í áttræðar konur. Allt þar á milli, og líka ég. Hver þjálfari leiðbeinir slatta af fólki í einu og róterar á milli þeirra. Kannski sex til tíu manns. Ekki alveg einkaþjálfun, en alveg fínt engu að síður. Næsti tími er svo á miðvikudag og svo koll af kolli.

Ein mynd af Tinnu Rut

Rétt svona til að fólk gleymi ekki hvernig hún Tinna Rut lítur út

Samkvæmt beiðni...

Mynd segir meira en 1.000 orð, eða hvað?

Koss vampírunnar!

Heilsuræktin

Fyrir nokkru fór hnykkjarinn minn, ósköp kurteislega, að forvitnast hvort ég stundaði nú einhverja hreyfingu, svona líkamsrækt skiljiði. Nei, ekki kannaðist ég nú við að gera mikið af því.

Þannig fór því að hann gaf mér resept á líkamsrækt... verst að ekki séu bara til einhverjar töflur.

Fyrr í vikunni mætti ég í þessa rækt og spjallaði þar við mann nokkurn og endaði það með því að í dag fór ég síðan í heilsutékk til að komast að hvort ég væri hæfur til að stunda líkamsræktina.

Mér var skellt á hjól, en ekki þó fyrr en búið var að líma á mig eina átta skynjara og tengja við eitthvað undratæki sem sá um að mæla allskyns upplýsingar um heilsufar mitt.

Þetta var nú ekki alveg án fórna, því þjálfarinn hóf allt í einu á loft rúningaklippur og rakaði skallabletti í minn fína bringuhárvöxt. Breytti engu þótt mér þætti þarna vegið að manndómi mínum. Skynjararnir mæla víst ekki vel í gegnum frumskógarvöxt.

Ég lét mig því hafa þetta, en er farið að klæja svolítið í þessa bletti núna. Svona ykkur að segja er þetta stórglæsilegt í speglinum, en ekki orð um það meir.

Síðan var blóðþrýstingurinn mældur, 138 yfir 90. Mér fannst þetta nokkuð hærra en vant er. Mig minnir að vera yfirleitt með 120, kannski 125, yfir 80. Kannski heilbrigðisfólkið sem les þessar dagbókarfærslur segi skoðun sína á þessum tölum. Auðvitað gæti verið að áfallið við blettabringuskallana hafi haft einhver áhrif á þrýsinginn. Hver veit?

Nóg um það.

Ég hjólaði í 20 mínútur á mismunandi hraða. Mælitækið vann yfirvinnu að mér sýndist og þjálfarinn tók nokkrum sinnum blóðþrýstinginn á meðan á þessu stóð. Hann var nú sáttur við útkomuna og sagði mér að það væri enn einhver hreysti sem byggi í mér. A.m.k. sýndi ég öll réttu viðbrögðin hvað varðar hjartslátt og þrýsting við auknu og minnkandi álagi.

Í næstu viku verður byrjað og eftir þrjá mánuði fer ég aftur í svona tékk.

Ég ræði seinna um næringarfræðinginn...

Húsið á sölu!

Úff, þá er húsið komið á sölu!

Undarleg tilfinning að einhver annar gæti bráðum verið eigandi að Stillholtinu. En svona er lífið, sífelldum breytingum háð.

Kaffi og ljósmyndun

Jæja, í gær lét ég loksins verða af því. Kaffivél keypt... ferfalt húrra fyrir Villa!!

Þetta er voðalega fín vél, held ég a.m.k., DeLonghi heitir tegundin og er, hvað sem öðru líður, frá Ítalíu. Við erum meira að segja búin að útbúa kaffihorn í eldhúsinu og eru allar kaffigræjurnar þar, tilbúnar í tuskið.

Við helltum því upp á nokkra bolla í gær, en þessi vél er þeirrar náttúru gædd að vera bæði kaffivél upp á gamla móðinn og einnig expressóvél. Við Dagmar Ýr fengum okkur því þetta fína cappucino í gær, æðislega gott.

Vorum snobb fram í fingurgóma og gæddum okkur á einhverju dýrindis ítölsku kaffibrauði með. Nammi, namm.

Tinna Rut hins vegar er meira upp á gamla móðinn og hellti uppá „venjulegt“ kaffi og drakk með bestu lyst. Síðan gerði hún kaffivélina tilbúna í gærkveldi og kom upp eins og svefngengill um klukkan sex í morgun og kveikti á henni. Gat því fengið sér tíu dropa áður en haldið var í skólann.

En síðan get ég líka sagt frá því að í síðustu viku skráði ég mig á fjögurra vikna ljósmyndanámskeið. Þetta er fjarkennslunámskeið, betri myndir kallast vefsíðan. Þarna eru víst voðalega frægir ljósmyndarar að kenna okkur aulunum. Er boðið upp á nær óendanlegan fjölda af námskeiðum, en ég valdi námskeið sem snýr að uppstillingu á myndefninu. Líst mér vel á þetta og eyddi stórum hluta helgarinnar að taka myndir.

Hvernig tengist þetta kaffivélinni?

Jú, ég var í vandræðum með eitt verkefnið og ákvað því að prófa að notfæra mér nú nýlagaðan kaffibolla. Varð útkoman þessi:


Maður er víst svolítið sérstakur er manni sagt...

Nýr BloggMeister

Hún Dagmar Ýr var að byrja á 153. bloggsíðunni sinni - pælingarnar mínar. Pælingarnar hennar, auðvitað, ekki mínar.

Ókey, kannski ekki 153, en langleiðina.

Mjólk er góð

Dætur okkar Gullu hafa ekki verið miklir mjólkurþambarar. Kalkið fékkst aðallega í mjólkinni sem sett var út á morgunkornið. En aðra sögu má segja af syni okkar. Hann er sko til í að drekka glogguglogg, en hann notar enn eitthvað orð í þá veru yfir mjólk. En honum finnst mjólk góð.

Þarf nokkuð frekar vitnanna við?

Fleyg orð

„Maður verður þunglyndur bara við að horfa á bókina, skilurðu”

Þessi fleygu orð hrutu af vörum Dagmarar Ýrar þegar hún opnaði Sjálfstætt fólk eftir Laxness, en þá bók þarf að lesa fyrir sumarnámskeið sem hún er í.

Uppeldisaðferðir

Þættinum hefur borist bréf.

Torskilin þykir víst athugasemd Davíðs bróður um uppeldisaðferðir okkar hjóna.

Hér sést uppeldisaðferð eiginkonunnar...


...Arsenal treyja!

Ef barnið hlaut ekki varanlegan skaða af þessu þá hvílir mikil blessun yfir því.

En ekki gafst frúin upp!

Nokkrum mánuðum seinna náðist þessi mynd


Nei, þið sjáið á síðustu færslu hversu drengurinn er miklu öruggari með sig í Manchester United treyju.

Ég verð víst að láta fylgja sögunni að móðirin útvegaði honum þessa Man Utd treyju.

Batnandi fólki er best að lifa.

Vetur konungur mættur

Þá er komið að því. Vetrarveður í Windhoekborg og íbúar búa sig kvíðafullir undir kuldakast.

Í dag fór hitinn víst eingöngu í 16 gráður á Celsíus og á morgun er ólíklegt að hann fari yfir 13 gráðurnar. Yfir hánóttina er búist við að hitinn nálgist frostmarkið, en fari þó líklega ekki undir.

Við Rúnar Atli ákváðum því að kveikja upp í arninum í fyrsta sinn í þessu húsi. Eldspýtur fundust reyndar ekki, en dagblaði var bara stungið á hellu á gaseldavélinni og þar með var það mál leyst. Einu vonbrigðin voru að viðarkubbarnir voru af skornum skammti. Við verðum að birgja okkur upp á morgun.


Rúnar Atli er að átta sig á að það er ekki bara á Íslandi sem er kalt.

En svona kuldi er ekkert grín hér. Stór hluti fólks býr jú í hreysum og litlir möguleikar til upphitunar. Eins er töluvert af götubörnum sem eiga ekki í mörg hús að venda. En við vonum það besta fyrir þeirra hönd.

Afmælispakkar

Þá er hún Dagmar Ýr orðin 19 ára gömul.

Þegar hún fæddist var ég 23 ára gamall og móðir hennar nýorðin 21 árs. Smávegis vatn hefur runnið til sjávar síðan þá.

Blómarósin tók daginn rólega, svaf til hádegis og naut þess bara að vera til.

Afmælispakkar voru síðan opnaðir upp úr klukkan fimm um eftirmiðdaginn. Eins og sést var ákafur aðstoðarmaður henni til fulltingis. Sá hinn sami aðstoðaði einnig við að pakka inn, þ.a. hann kom að flestum hliðum málsins.


Síðan var haldið á Yang Tze, uppáhalds kínverska veitingastaðinn í borginni. Það var snætt af bestu list, súrsætt svínakjöt og kjúklingur, karrínautakjöt og núðlur og hrísgrjón.

Held ég að afmælisbarnið hafi bara verið sátt við daginn.

Þá var kátt...

Fyrir nokkrum dögum, á öðrum degi hvítasunnu til að vera nákvæmur, birtust gestir af Seltjarnarnesi og úr vesturbæ Reykjavíkur upp á Akranesi.

Ætti ég nokkuð að nefna að þennan sama dag tapaði KR fyrir Víkingi, 2-1? Nei, ætli ég láti það ekki eiga sig.

En ýmislegt var sér til gamans gert. Snæddar pitsur af Galito, en borgarbörnin hafa aldrei kynnst öðru eins gómsæti. Einnig var farið í svokallaðan skotleik, en leikur sá gengur út á að dúndra brennóbolta eins fast og mögulegt er í aðra leikmenn. Spilaðir voru nokkrir leikir og bar þannig við að Ívar og Elli tóku þátt í hluta af einum þessara leikja.

Takið eftir, hluta af einum leik. Ég ætla nú ekkert að fara út í það af hverju þeir spiluðu ekki meira. Læt lesendum eftir að ímynda sér hvaða ástæður lágu þar að baki.

Hvað um það, pistlahöfundur býr svo vel að eiga nokkura ára Sony myndavél og dró gripinn upp við þetta tækifæri.

Eins og sést, spilaði Elli leikinn af mikilli einbeitingu og innlifun. Sést hér þegar hann undirbýr eitt af sínum frægu þrumuskotum í átt að Ívari.


Ívar, hins vegar, hefur verið í mikilli þjálfun undanfarið. Hefur mikið stundað jóga og teygjuæfingar. Eins og sést á lipurleik þessa drengs, vel á fimmtugsaldri, hefur erfiði þetta skilað góðum árangri. Hann vatt sér því fimlega undan þessari illkvittnu árás Seltirningsins.


Skömmu síðar náði fyrrnefndur Ívar taki á brennóboltanum og nú átti sannarlega að sýna Ella hvar Davíð keypti ölið. Var allur drengsins kraftur lagður í þetta skot og gott betur. Enda sést að ungviðið, Rúnar Atli og Ari Sveinn, horfir á þessi undur og stórmerki í agndofan. „Skyldum við nokkurn tímann geta skotið jafnfast og þessi jötunn?“ Lá við að myndavélin næði ekki að festa boltann á stafræna tölvuskrá, en Sony klikkar þó ekki. Stríðsöskur það sem Ívar lét frá sér við þetta tækifæri greindist víða og kom fram á jarðskjálftamælum á Havaí eyjum bandaríkja Norður Ameríku. Nötruðu rúður í húsum á Akranesi.


Hins vegar var afl skotsins þvílíkt að ekki náðist á stafræna tölvuskrá hvar boltinn endaði eða hvernig Elli brást við þessari ógurlegu og heiftugu árásargirni sem þarna beindist gegn honum.

Þarf því að taka orð mín trúanleg fyrir því, að eins og KR-inga er siður, lagði drengurinn á flótta. Hér sést síðan þegar hún Ingunn er, u.þ.b. klukkustund síðar, að reyna að ná föður sínum úr fylgsni sínu.


Veit ég ekki hvernig mál þetta fór, því þegar ég yfirgaf Ísland tveimur dögum síðar hafði enn ekki tekist að ná Ella undan pallinum. Lifir hann víst á pitsu- og brauðstangarmolum sem féllu milli stafa á pallinum.

Vonandi verður hann kominn fram um jólin.

Bakari

Á morgun, reyndar bara eftir rúma klukkustund, er stór dagur. Eldri dóttir mín verður 19 ára. Takk fyrir.

Ber afmælið upp á mánudag eins og glöggir lesendur hafa ábyggilega áttað sig á. Ekki kannski allra skemmtilegasti vikudagur til að eiga afmæli á. Því spurði ég tilvonandi afmælisbarn hvort ekki ætti að baka tertu fyrir hana í dag. Jú, jú, það fannst Dagmar Ýr góð hugmynd, og bað um rjómatertu með jarðaberjum.

Svo vel bar í veiði að tveimur mínútum fyrr hafði ég verið að skoða nákvæmlega þess háttar tertu í grillblaði Gestgjafans. Sunnudagskaka heitir sú, og hentaði því vel, því hugmyndin var að baka og borða í dag.

Við Rúnar Atli náðum því í þeytara, egg, sykur og annað tilheyrandi og hófum okkar störf. Eins og sést var einbeitingin mikil. Ekki skemmir að hann fékk bók á Íslandi sem fjallar um bakstur, Tumi bakar, og er sú í miklu uppáhaldi þessa dagana.


Hér sést svo útkoman. Ekki illa útlítandi þriggjalaga rjómaterta. Bakarinn sleikir enda út um.


Að sjálfsögðu var við hæfi að skella kossi á tilvonandi afmælisbarn, hvað annað?


Við fengum okkur síðan tertu í eftirrétt með kvöldmatnum. Rann ljúft niður skal ég segja ykkur.

Íslenskukennsla

Í gær var ég að skipta á Rúnari Atla og eitthvað fannst honum aðfarirnar harkalegar og kvartaði. Ég baðst náttúrulega afsökunar og sagði: „sorrý.“

Hann horfði á mig og sagði síðan:

„Nei, pabbi segja fyrirgefðu.“

Úbbs.