Útilegufrásögn

Á mánudaginn var lögðum við af stað í útileguna okkar. Ég þurfti að skoða vatnsveitur sem hafa verið útbúnar fyrir íslenska peninga. Svæðið þar sem þetta er hefur ekki gistiheimili á hverju strái og því var tjald í för.

Fyrsti dagurinn fór í akstur til Opuwo og sátum við í bílnum í átta tíma. Aðeins 750 km þann daginn. Næsti dagur hófst með fundarsetu, en skömmu fyrir hádegi lögðum við af stað inn í óbyggðirnar. Við eina vatnsveituna hafði ég mælt mér mót við jarðfræðing sem stýrir borunum fyrir okkur. Þegar þarna var komið sögu þá var degi farið að halla og því kominn tími á að finna næturstað.

Komum við okkur fyrir í árfarvegi nokkrum, en eins og sum ykkar kannski muna, þá eru namibískir árfarvegir þurrir mestan hluta árs. Þarna skelltum við upp tjaldinu og fórum að huga að kvöldverði. Tandoori kjúklingur og búapylsa. Ekkert slor.

Svona leit tjaldstæðið út:


Rúnar Atli skemmti sér konunglega. Þótti alveg stórkostlegt að vera undir berum himni með foreldrunum. Hann var ekki í vandræðum með að fá útrás, spilaði fótbolta, gróf sjálfan sig ofan í djúpa holu og stundaði síðan skógarhögg...

Hér er öxin munduð...


... og svo heljarinnar sveifla


Síðan fljótlega eftir sex fór að skyggja og þá var prílað upp í tjald. Rúnar Atli var kominn í bælið rúmlega sjö, en við hjónin sátum nokkuð lengur við varðeldinn. Alltaf notalegt að horfa í eldinn. Síðan fórum við líka í bælið.

Ég hef velt svolítið fyrir mér hvenær ég fór síðast í útilegu. Ég er einna helst á því að það hafi verið árið sem ólympíuleikarnir voru haldnir í Atlanta, árið sem æviráðning ríkisstarfsmanna var að mestu afnumin, flug TWA 800 fórst rétt hjá Nýju Jórvík. Já, árið var 1996.

Næsta morgun var vaknað rétt eftir sólarupprás, svona kortér yfir sex. Þá kom meiriháttar klúður í ljós. Þannig var að ég ætlaði að baka kanadískar pönnukökur í morgunmat. Gætti þess að hafa hina ýmsu vökva með sem þurfti, s.s. vanilludropa, súrmjólk og auðvitað egg. Þessu átti svo að hræra saman við þurrefnablönduna sem ég útbjó fyrir brottför.

Eða útbjó ég blönduna?

Nei, haldiði að ekki hafi uppgötvast að þurrefnablandan gleymdist...

Sem betur fer hafði Gulla bakað jólaköku og marmaraköku og möffin. Morgunmaturinn var því fínn, þótt planið hafi aðeins klikkað. En þetta gengur bara betur næst.

Svo var lagt af stað. Á fyrsta stoppi eignaðist Rúnar Atli ágætis vin:


Ekkert asnalegt við þetta.

Þessi hluti Namibíu er frumstæður að mörgu leyti. T.d. er ekki farsímasamband þarna. Ja, eða hvað? Á ferðalagi okkar komum við að merkilegum steini. Á honum stóð ,,MTC er hér'' en MTC er stærsta farsímafyrirtækið í Namibíu. Ef prílað er upp á steininn þá næst sem sagt samband við umheiminn í gegnum farsíma.


Ég get alveg séð Himbana fyrir mér labbandi um allt með farsímann á lofti að leita að sambandi :-)

Ýmislegt forvitnilegt bar fyrir augu. Til dæmis rákumst við á kirkjugarð stórmenna út Himba-ættbálkinum. Þarna báru flestir ættarnafnið Tjambiru, en flestir höfðingjar á þessum slóðum bera það nafn.


Til að sýna ættgöfgi þeirra sem grafnir eru þarna, þá eru hafðar nokkrar hauskúpur af nautgripum við grafirnar. Eru útbúnir rekkar sem hauskúpunum er raðað í.


Síðan ókum við fram á stórmerkilegt tré. Var það eins og steinn viðkomu.


Vegakerfið á þessum slóðum er ekki upp á marga fiska. Tók okkur þrjá klukkutíma að aka 36 km kafla. Meðalhraði 12 km! Stöðvaði ég í einni beygju og tók mynd. Vegslóðarnir eru mjög stórgrýttir og holóttir. Er maður stóránægður að komast í annan gír - tala nú ekki um þriðja.


Seinna útilegukvöldið, þá tjölduðum við hjá trjálundi nokkrum. Rúnari Atla fannst stórkostlegt að geta klifrað í tréi sem var þar. Gekk það þó ekki þrautarlaust fyrir sig. Í eitt skipti rann hann aðeins til. ,,Er allt í lagi,'' kallaði ég til hans. ,,Já,'' svaraði hann ,,eða nei! Hjálp!!!'' Þurfti ég að hlaupa til og bjarga honum. Hruflaðist hann aðeins á framhandlegg og þótti honum mikið til koma um sárabindið sem móðir hans setti á sárið. Þarf hann enn að fá sárabindi, þremur dögum seinna. Er greinilegt að hann stefnir á að hafa sárabindisvafning á hendinni á mánudaginn í leikskólanum.


Sumum var frekar kalt seinni morguninn:


Landslagið þarna er tiltölulega hrjóstrugt. Svæðið er mjög þurrt og ekki mikið af gróðri umfram runna og gróft gras. Einna leiðinlegast er allur sandurinn sem er þarna og sandrykið sem fylgir. En sumstaðar er greinilega vatn í jörðu og birtast allt í einu pálmatré, eins og skrattinn úr sauðarleggnum. Þetta risavaxna pálmatré rákumst við á og þótti þess virði að hægja á okkur. Úr 12 km meðalhraða niður í ekki neitt.


Á fimmtudagskvöldið komum við aftur til Opuwo. Gott var að komast í sturtuna. Síðan á föstudeginum var lagt af stað aftur til Windhoek og komum við í bæinn rétt fyrir myrkur.

Eftir ferðalagið er ég þrælspenntur fyrir fleiri útilegum. Rúnar Atli er á sama máli. Jú, og Gulla bara líka.

G & T

Komin aftur a fína hótelið í Opuwo. Tvær skemmtilegar útilegunætur að baki. En núna gin og tónikk í glasi. Lífið er ljúft

Mætt til Opuwo

Átta tíma akstri lokið og 750 km að baki. Sitjum nú úti á verönd á fína hótelinu og höfum það gott. Hlýrra en í Windhoek. Útilega annað kvöld...

Útilega

Þá erum við að undirbúa lítið ferðalag. Ég þarf að fara til norðvestur Namibíu og skoða vatnsból þar sem íslenskir þróunarpeningar hafa verið notaðir til vatnsborana. Ætla Gulla og Rúnar Atli að koma með. Tvær nætur gistum við í tjaldi, sem er líklega fyrsta útilegan okkar í fjórtán ár eða svo. Útivistarfólk par excellance!

Fyrsta verk morgunsins er að fara í tjaldaleigu og fá tjald ofan á bílinn. Síðan verður lagt af stað.

Fréttir koma í lok ferðar.

Flottur forseti

Hér í Windhoek-borg eru til samtök er nefnast Samtök maka diplómata. Samtök af þessu tagi eru til í flestum ríkjum þar sem eitthvað er af sendiráðum erlendra ríkja. Þegar Gulla fluttist hingað alflutt 2007 þá gekk hún fljótt í þessi samtök. Eftir því sem ég get best séð eru tvö meginmarkmið með samtökunum. Annars vegar reyna meðlimirnir að styðja við bakið á hver öðrum, enda oft erfitt að koma á nýjan stað þar sem þú þekkir engan. Oft bætir ekki úr skák að makinn er önnum kafinn. Því funda samtökin reglulega. Hins vegar stunda samtökin ýmis konar góðgerðarstarfsemi. Beinist stuðningurinn einkum að konum og börnum. Er af nógu að taka þar.

Gulla hefur verið aktíf innan samtakanna. Varð fljótlega ritari þeirra og núna fyrir skömmu síðan var hún kosinn forseti samtakanna. Þetta er nokkur heiður og er maki hennar stoltur yfir frúnni.

Í síðustu viku stóðu samtökin fyrir fjáröflunarhádegisverði. Ekki er laust við að síðustu vikur hafi algjörlega snúist um undirbúninginn. Tinna Rut spurði fyrir nokkrum dögum: „Eruð þið alveg hætt að versla í matinn?“ Æ, stelpugreyið.

En í mörg horn þurfti að líta og var titringur í undirbúningsnefndinni þegar stóri dagurinn rann upp. Margar hendur voru lagðar á plóginn. Nær allur matur var útbúin af meðlimunum og var reynt að koma með þjóðlega rétti frá sem flestum löndum. Frá Íslandi var graflax. Öllu þurfti að raða á borð, en ekkert mátti fara úrskeiðis. Heiðursgesturinn var nefnilega ekki af lakari kantinum, sjálf forsetafrú Namibíu. Síðan mætti eiginkona forsætisráðherrans, en hún er verndari samtakanna.

Hér sjást Gulla, forsetafrúin, forsætisráðherrafrúin og eiginkona indónesíska sendiherrans, en boðið fór fram á heimili indónesísku sendiherrahjónanna.

Auðvitað þurfti forseti samtakanna að halda ræðu og fórst henni Gullu það vel úr hendi. Virtist hún þaulvön í ræðuhaldi og lét ekkert á sig fá að þarna voru sjónvarpsupptökuvélar og blaðaljósmyndarar. Að ógleymdum rúmlega 100 gestum. Var ég að rifna úr stolti.

Starfmenn indónesíska sendiráðsins, og makar þeirra, spiluðu síðan nokkur lög á stórfurðuleg hljóðfæri. Eru hljóðfærin úr leggjum bambusviðar og hef ég aldrei áður séð svona hljóðfæri. Lögin voru velþekkt og skemmtu gestirnir sér vel við tónlistina og sönginn.


Síðan stilltu fyrirmennin sér upp til ljósmyndatöku.

Ekki er ofsögum sagt að borð hafi svignað undan veitingunum. Verst var að ómögulegt var að smakka á öllu, þótt maður fengi sér bara lítið af hverju. Þvílíkt var úrvalið.


Allir namibískir starfsmenn Þróunarsamvinnustofnunar mættu að sjálfsögðu, enda „þeirra manneskja“ í forsvari fyrir makasamtökunum.

Ötullega var gengið fram í því að safna verðlaunum í hlutaveltu. Voru nær 20 vinningar í boði, hver öðrum glæsilegri. Fór aldrei svo að forseti samtakanna dytti ekki í lukkupottinn og vann nuddtíma, eða eitthvað svoleiðis. Hér sést hún taka fagnandi á móti umslaginu.

Málsverðurinn tókst frábærlega. Ekki er búið að birta tölur ennþá, en ég skýt á að hátt í 20.000 Namibíudalir hafi safnast, en það jafngildir 320.000 krónum. Nú byrjar alvaran, því koma þarf peningunum þangað sem þörfin er mest. En undir styrkri stjórn Gullu efast ég ekki um að það takist.

Til hamingju Gulla með frábæra samkomu.

Ferð til Kaprivi-sýslu

Á fimmtudaginn var þurfti ég að funda í Katima Mulilo, en sá bær er í u.þ.b. 1.200 km fjarlægð frá Windhoek. Frekar en að taka fjóra daga í akstur, ákvað ég að taka áætlunarflug þangað, fljúga að morgni og koma til baka að kveldi. Flogið er til Katima tvisvar í viku, á mánudögum og fimmtudögum. Ekki beint staður í alfaraleið. Bærinn er staðsettur í strípunni svokölluðu, rananum sem varð hluti af Namibíu, því Þjóðverjar þurftu að geta komist milli nýlendnanna sinna í den. Önnur var Suðvestur Afríka, sem í dag nefnist Namibía, og hin var Sambía.

En ég mætti snemma út á völl, því flugið lagði af stað sjö að morgni. Flugvélin nefnist Beechcraft 1900, tveggja hreyfla og tekur 19 farþega. Vélin er stundum kölluð rörið, því þegar setið er í sætinu sínu, þá kemur yfir mann tilfinning að setið sé í röri. Eitt sæti hvoru megin við ganginn. Farþegar norður voru ekki nema átta, þ.a. ég gat látið fara vel um mig. Flugið gekk vel, var með tvo RÚV hádegisfréttatíma í spiladósinni minni mér til dægradvalar. Ég var aðeins undrandi hvað mikil skýjahula lá yfir Namibíu, líklega meira en helmingur af leiðinni. En töluverður munur var á gróðri í kringum Windhoek og Katima Mulilo. Allt brúnt í kringum höfuðborgina, en grænt og búsældarlegt í Kaprívi-sýslunni.

Kapríví-sýslan hefur sérstöðu að einu leyti. Þar er klukkunni nefnilega ekki breytt að vetrinum. Því munar núna klukkutíma þar og annars staðar í Namibíu. Sýslan er auðvitað nokkru austar heldur en ,,meginlandið'' sem gerir það að verkum að tímabreytingin væri líklega undarleg þar.

Á vellinum beið mín maður frá bílaleigunni og ók hann mér inn í bæ. Hann sagði mér merkilega sögu. Þannig er að þarna sem annars staðar í Namibíu eru mikil skil milli regn- og þurrktíma. Fyrstu regn gera yfirleitt vart við í nóvember og svo rignir fram til mánaðarmóta apríl og maí. Síðustu rigningar eru yfirleitt úrhelli, og segir þá gamla fólkið að regnið sé að kveðja. Kveðjan er sem sagt sú að fylla allar tjarnir þ.a. fólk hafi nægt vatn. Á þessu ári var gamla fólkið ekki alveg sátt, því kveðjurigningin kom aldrei. Hins vegar tók allt í einu upp á því að rigna í síðustu viku. Mjög óvanalegt í júní. Rigndi látlaust í tvo daga og tók nú gamla fólkið gleði sína á ný. Kveðjurigningin kom þá loksins.

Ég fór síðan á mitt fundastúss. Settist síðan ásamt öðrum á veitingahús á bökkum Sambesi-árinnar. Minnti þetta mig á Kunene-ána, þar sem við sátum um páskana. Heljarinnar breið á, og mikil reisn yfir henni. Örugglega þónokkur straumur, en hann sést ekki. Þarna sá ég í fyrsta skipti yfir til Sambíu, en á þessum stað myndar áin landamæri milli Sambíu og Namibíu.

Eitt vakti strax athygli mína þarna uppfrá. Það var þögnin. Hún var þó ekki alger, langt í frá. Fullt var af krökkum og fólki á ferð, og því hróp, hlátrasköll og ýmis fyrirgangur í fólki. Þögnin sem ég tók svona eftir átti hins vegar upptök sín í lítilli bílaumferð. Þarna var ekki þessi stöðugi umferðarniður sem er alltaf í kringum mann, nær sama hvar ég er. Einn og einn bíll ók þarna um, en bílaþögn annars. Þetta var næstum því óþægilegt í byrjun, en svo þótti mér þetta mikill léttir.

Ég ók síðan aðeins um götur bæjarins á meðan ég beið þess að fara út á flugvöll á ný. Í Katima Mulilo búa einhverjir tugir þúsunda manns. Hins vegar þótti mér bærinn frekar lítill miðað við þann mannfjölda. Spurðist ég fyrir um þetta, ef vera skyldi að ég hreinlega væri að missa af einhverjum skemmtilegum götum. Nei, hinn vestræni hluti bæjarins er víst mjög lítill. Fólk býr hins vegar flest í svokölluðum hefðbundnum húsum. Dreifast þessi hús, sem eru búin til úr leir og drullu, á stærðarinnar svæði út frá verslunarsvæðinu. Var mér sagt að byggðin næði líklega um 60 km til suðurs og heillangt til vesturs. Byggingarstíllinn er aðeins öðrum vísi en annars staðar sem ég hef séð. Þarna er mikið um ferköntuð hús, en hringlaga hús eru alsráðandi á öðrum svæðum.

Nokkuð fleiri farþegar voru á leiðinni til baka, en flugið tók góða tvo tíma. Myrkur skall fljótlega á svo ég las mína bók og hlustaði á spiladósina. Tinna Rut sá auðvitað um að koma mér út á flugvöll og sækja mig Windhoek-megin.

Við erum alveg ákveðin í því að fara þarna uppeftir þegar Dagmar Ýr kemur í frí til okkar. Í leiðinni að fara að Viktoríufossum sem eru aðeins steinsnar frá Katima Mulilo. Verður ábyggilega meiriháttar ferð.

Annar í hvað?

Skrýtnir þessir ,,annar í" dagar. Merkilegt að okkur skuli ekki hafa tekist að nefna þessa ,,b-hliðar" daga einhverjum almennilegum nöfnum. T.d. er annar í jólum nefndur fjölskyldudagurinn hér í Namibíu. Mér finnst það nú nokkuð smellið nafn á þeim degi.

En, ég fór nú að hugsa um ,,annar í" dagana vegna þess að annar í hvítasunnu er ekki frídagur hér í Namibíu. Rúnar Atli fór til læknisins, en komið hefur upp úr kafinu að drengurinn er með miklar birgðir af merg í eyrunum sínum. Því höfum við tekið eyrnadropaskorpur, en ekki með miklum árangri. Á föstudaginn var mættum við til læknisins og var þá dregin upp sú stærsta sprauta sem ég hef lengi séð og vatni dælt inn í eyrun á drengnum. Tilgangurinn var að losa um merginn og helst að hann sprautaðist úr. Árangurinn þá var ekki mikill og var því sammælst um að nota dropa stíft um helgina og mæta aftur í dag.

Rúnar Atli var þægðin uppmáluð, eins og hans er von og vísa. Hann varð geysilega hvekktur á læknum eftir allar sprauturnar sem hann fékk í desember 2005, rétt áður en við fluttum til Namibíu. Tíminn hefur þó læknað þau sár og í dag er hann mjög rogginn þegar farið er til læknis. Býður góðan daginn og spjallar ef sá er gállinn á honum. En þessi vatnsaustur í eyrun fannst honum skrýtinn. Hann sat þó alveg grafkyrr, en í eitthvert skiptið sem læknirinn var að fylla á sprautuna, leit drengurinn til mín og sagði:

,,Pabbi, þessi læknir er alveg kolvitlaus!"

Átti ég erfitt með að halda aftur af hlátrinum. Tókst það þó. Ekki langaði mig að þýða fyrir lækninn að drengurinn hefði talað um þennan ,,crazy doctor" - lái mér hver sem vill.

Í dag fórum við aftur og nú gekk miklu betur. Úr öðru eyranum kom heill hellingur af mergflyksum, en ekki gekk alveg eins vel í hinu eyranu. En allt lofar þetta góðu. Næsta helgi verður önnur helgi í dropum og síðan til læknisins á mánudaginn. Vonandi næst þá restin af þessum hryllingi. Örugglega munar þetta miklu fyrir heyrn Rúnars Atla, annað getur bara ekki verið.

Kolvitlausi læknirinn... dásamlegt það sem stundum veltur upp úr börnunum manns.

Hjálpsemi náungans

Við feðgarnir skruppum á kaffihús í morgun. Svona eins og við gerum nokkuð oft á laugardagsmorgnum.

Fórum á kaffihúsið hjá klukkuturninum, en þar er gaman að fylgjast með fólkinu sem gengur framhjá eftir göngugötunni.

Þarna við hliðina á kaffihúsinu situr iðulega blind kona með litla málmskál sér við hlið. Einn og einn vegfarandi lætur dal eða tvo falla í skálina þegar gengið er framhjá.


Ég velti stundum fyrir mér hverjir það eru sem gefa konunni peninga. Þarna á kaffihúsinu er tilvalið tækifæri að rannsaka þetta.

Eftir margar heimsóknir á þetta kaffihús þá er ég þeirrar skoðunar að flestir sem gefa blindu konunni peninga, eru í fátækari kantinum sjálfir. Þeir sem líta út fyrir að vera vel stæðir, strunsa yfirleitt framhjá, en þeir sem hægja á sér eru oftar en ekki fátæklega útlítandi.

Í morgun varð nokkuð uppistand í kringum blessaða konuna. Ógæfulega útlítandi strákur, kannski um tvítugt, með ör eftir hníf frá auga og niður á höku settist niður hjá konunni og fór að tala við hana. Strákur þessi var með húfu dregna niður að augum og einn af þeim sem gangast undir þá hallærislegu tísku að láta buxnastrenginn vega salt á miðjum rasskinnum og buxnaklofið vera staðsett rétt ofan við hné. Ef spámaðurinn skyldi nú allt í einu fæðast fóta á milli hans...

Hvað um það, örskömmu eftir að strákur settist birtist eigandi lítillar hljómplötuverslunar, en konan situr undir glugga þessarar verslunar. Fer sá að æsa sig við strákinn, og þótt þeir hafi talað afríkönsku, þá áttaði ég mig fljótlega á að strákur lá undir grun um að ætla að stela peningum af blindu konunni.

Skapaðist mikið havarí þarna. Fúkyrðin ruku manna á milli og náði verslunareignandinn í öryggisvörð sem er yfirleitt þarna rétt hjá. Sá er vígalegur, vopnaður metralangri gúmmísvipu sem ábyggilega er virkilega sárt að fá högg frá. Einnig var kominn lögreglumaður á staðinn, en sá var nú fyrst og fremst að reyna að stilla til friðar. Stráknum var greinilega mjög misboðið yfir ásökunum verslunareigandans. Hann lét alla sjá þegar hann lét tvo dali falla í skálina og var kominn upp á háa-séið í hrópum sínum að verslunareigandanum. Hinn var farinn að draga í land, en þurfti lítið til að æsa sig aftur.

Allur farsinn tók um fimm mínútur og hurfu síðan allir hver í sína átt. Nokkru síðar kom strákurinn þó aftur gangandi fram hjá hljómplötubúðinni og steytti hnefann í áttina að henni.

Æsispennandi kaffihúsaferð hjá okkur feðgum þennan morguninn.

Englarnir okkar

Var að koma Rúnari Atla upp í rúm. Þegar ég gekk út úr herberginu hans sagði ég: ,,Takk fyrir að vera alltaf svona þægur og góður strákur."

,,Verði þér að góðu pabbi," var svarið.

Englar þessi börn, algjörir englar.

Bókmenntir

Lauk í gærkvöldi við að lesa Blóðberg eftir Ævar Örn Jósepsson. Í annað eða þriðja sinn. Bráðskemmtileg bók, sem Mál og menning gaf út 2005. Á einum stað er fjarska skemmtileg lýsing á Svíum, sem ég bara má til með að leyfa ykkur að njóta með mér. Guðni lögga lætur þessa dásemd frá sér. Guðni þessi þykir nú frekar kjaftfor og leiðinlegur, en oft ratast kjöftugum satt orð á munn. En, sem sagt, á bls. 183 er þessi skemmtilega lýsing:

,,Allir Svíar eru kommar, hommar eða aumingjar, teik jor pikk. Margir meiraðsegja kommar og hommar og aumingjar. Fyrir utan Ingmar Stenmark auðvitað...''

Alveg dásamlegt.

Heyriði, skáldaandinn kom bara allt í einu yfir mig við þessar skriftir.

Sko, margir Svíar eru kommar,
sumir víst líka hommar.
Einhverjir víst aumingjar,
hvað er Dodd'eiginleg'að gera þar?

Dræverinn mættur

Þó nokkur spenningur var í liðinu hér í morgun. Tinna Rut átti nefnilega að lenda á alþjóðaflugvellinum klukkan níu. Eftirvæntingin var greinilega mikil hjá Gullu, en hún vaknaði og fór framúr klukkan fimm í morgun!

Klukkan fimm. Á laugardegi! Fólk ekki alveg í lagi.

En við vorum mætt tíu mínútur yfir níu út á völl. Var þá vélin nýlent. Svo tók við nokkur bið, en svo birtist Tinna Rut. Þreytt eftir langt flug og reyndar mjög pirruð út í konuna sem sat í sætinu fyrir framan hana. En hún var ánægð með að vera komin aftur og við hin vorum fjarska ánægð að hafa fengið hana aftur.

Ekki var mikið slappað af eftir að heim kom. Stúlkan skellti sér í sturtu og tók svo upp úr töskunum sínum. Svo var spurt hvort hún fengi ekki bílinn hennar móður sinnar lánaðan.

Við vissum svo sem á hverju var von, ekki skulum við neita því.

Hún skellti sér því undir stýri. Að sjálfsögðu með ökuskírteinið nýja til taks:

Hún tekur sig nú vel undir stýri. Ekki er hægt að neita því.

Svo var snúið við með látum og reykspólað af stað. Nei, ég ýki nú aðeins.
En Blakkur hennar Gullu er nú fallegur bíll.

Svo er bara spurning hvenær við sjáum dótturina næst.

Sunnudagsmorgunn

Oft eru sunnudagsmorgnar hér hjá okkur fjarska notalegir og rólegir. Einhverra hluta vegna var Gulla farin fram úr um hálfsjö, en Rúnar rumskaði ekki fyrr en rétt fyrir níu og skömmu síðar skreið ég framúr.

Frekar er orðið kalt hér á nóttunni og hitnar húsið varla upp að deginum án hjálpar. Nú þarf því að gæta þess að eiga alltaf eldivið til að skella í annan eða báða arnana sem við höfum. En ekki skal því neitað að notalegt er að liggja lengur undir sænginni á morgnana.

Ég skellti í pönnukökudeig þegar ég loksins kom mér undan ábreiðunni. Tók nokkrar pönnukökur að koma úlnliðssveiflunni í gang til að pönnsurnar yrðu ekki of þykkar. En nú erum við öll orðin södd, eldur logar í stofuarninum. Lífið er gott.

Rúnar Atli fékk hlaupahjól í gær. Gulla sá svoleiðis græju auglýsta í Mogganum og þótti sniðugt. Við fórum því á stúfana í gær og fundum fljótlega búð sem selur svona tæki. Núna hreyfir drengurinn sig ekki spönn frá rassi án þess að vera á hjólinu. Hann heldur upp á kassann sem var utanum hjólið svo hægt sé að taka það til Íslands þegar við flytjum þangað :-)

Til hamingju Ísland

Þá er þessi flotta evróvisíón keppni búin. Ekki slæmur árangur. Hér mættu nokkrir Íslendingar, og tveir Finnar, til að horfa á keppnina. Á ríkissjónvarpsstöð Portúgals. Við skildum því lítið af því sem þulurinn sagði. Gerði það þó lítið til.

Við gerðum þónokkrar tilfæringar á húsgögnum til að partígestir gætu haft það sem best á meðan. Kveiktum upp í arninum, því nokkuð er farið að kólna hér.

Svo hófst keppnin og skemmtum við okkur ágætlega. Mörg lögin voru bara alveg ágæt. Skeggrætt var um útlit keppenda, klæðnað og fleira í þeim dúr. Konum var skipt í "hot" og "not hot" en skiptingin á körlunum fór eftir augabrúnum þeirra. Plokkaðar augabrýr bentu til hýrra manna, óplokkaðar ekki. Tek fram að þessi skipting karlmanna var uppfundin af því kvenfólki sem hér sat. Ég tek enga ábyrgð þar á.

Síðan var skotið saman í pott. Allir spáðu fyrir um sæti Íslands. Undirritaður þótti allbjartsýnn þegar hann spáði Íslandi öðru sæti. Lakasta spáin var 12. sæti.

Svo hófst atkvæðagreiðslan. Eftir því sem leið á hana jókst spenningurinn í kofanum. Gleymdist að bæta á arineldinn, en funhiti var í kofanum samt. Enginn skyldi neitt í þeim ósköpum að Tyrkland skyldi fá svona mikið af atkvæðum. Síðan drógust þeir aftur úr og þegar kom að atkvæðum Norðmanna, þá lá við að væri grátið þegar Aserbædjan fékk 10 stig. En gráturinn breyttist fljótt í hlátur og mikla gleði þegar Ísland fékk 12 stigin frá norsurunum. Góðir frændur að þessu sinni.

Jú, og ég vann því pottinn, 450 Namibíudalir, u.þ.b. 7.000 krónur. Ekki oft sem ég hef unnið í svona veðmáli.

Takk Jóhanna Guðrún fyrir að endurvekja þjóðarstolt okkar Íslendinga.

Hún Tinna mín...

Mig grunar að Tinnu Rut leiðist svolítið heima á Fróni. Alein í Æsufellinu. Ósköp þætti mér gott ef einhverjir góðhjartaðir vinir hefðu nú samband við stúlku og kannski biðu henni í mat eða eitthvað skemmtilegt.

Íslensk matargerð

Gulla eldaði þessa fínu kjötsúpu í kvöldmatinn. Ilmurinn dásamlegur þegar ég kom heim úr vinnunni núna rétt fyrir sex að staðartíma. Ég veit ekki hvort þetta eru kreppuáhrif. Eitthvað lásum við um daginn að íslenskur matur, kjötfars, slátur og hrossakjöt, seldist sem aldrei fyrr heima á klakanum. Kannski við prófum að búa til kjötbollur næst.

Peningar, peningar

Sá merkilegan peningaseðil í dag. 50 billjóna Simbabve dala seðil. Á enskunni 50 trillion dollars. Hvað skyldu eiginlega vera mörg núll í svona tölu?

50.000.000.000.000

50 milljón milljónir.

Ein milljón milljónir, sem er sama og þúsund milljarðar, heitir víst billjón á íslensku. Ekki að rugla við amerísku billjónina sem er bara þúsund milljónir. Milljarður á því ylhýra.

Og hvað skyldi nú mega kaupa fyrir svona voðalegar upphæðir?

Konan sem sýndi mér seðilinn, en hún var í Simbabve um síðustu helgi, sagði að hann dygði ekki fyrir einum brauðhleifi.

Nýjasti ökuþórinn!

Jæja, klukkan eitt í dag fór Tinna Rut í seinni hluta ökuprófsins. Verklega hlutann. Auðvitað stóðst hún með glæsibrag. Svo nú er Tinna Rut rúntandi um götur höfuðborgarinnar.

Glæsilegt!

Til hamingju Tinna Rut!!

Himinlifandi

Húrra fyrir Tinnu Rut - búin að standast skriflega ökuprófið. Smáævintýri hjá henni í tengslum við það. Ég efast ekki um að hún skrifar dagbókarfærslu um það mjög bráðlega.

Aftur húrra!

Kvíði og eftirvænting

Jæja, þá er Tinna Rut flogin á vit ökuprófa. Hún er kvíðafull en um leið full eftirvæntingar. Foreldrunum er ekki alveg um og ó, því í fyrramálið þarf litla telpan okkar að finna rútu fyrir utan Gatwick-flugvöllinn og koma sjálfri sér til Heathrow-flugvallar. Ábyggilega gengur þetta vel.

Sunnudagsmorgunn

Eitthvað er að kólna hér í Windhoek. Reyndar búið að vera kalt undanfarnar nætur. Í morgun kveikti ég hreinlega upp í arninum. Einhverjar 15 gráður inni í húsi. Miklu mun heitara úti. Les ég í fréttum að einhver kuldabylgja frá Höfðaborg sé að valda þessu.

Horfðum á kosningasjónvarpið í gær. Æ, ég læt þetta nú hljóma betur en það var. Einhverra hluta vegna var bara hægt að horfa á svona þrjár til fimm mínútur skammlaust í einu. Þá fór myndin að óskýrast og hljóðið datt út. Því var sífellt verið að endurhlaða RÚV síðuna. Reyndar ótrúlegt hvað við entumst lengi í þessu. Að lokum var skipt yfir á rás 1. Miklu betra. Veit ekki hvaða vesen var á netinu, en grunar að þetta hafi verið eitthvað vandamál Íslandsmegin. Ég náði að sitja til rúmlega tvö að namibískum tíma, rúmlega eitt að íslenskum tíma. Sem betur fer svaf Rúnar Atli til rúmlega 10 í morgun. Hann fór ekki í rúmið fyrr en eftir miðnætti.

Hlustaði svo í beinni í morgun þegar síðustu tölur komu í norðausturkjördæmi. Svakaspenna þegar síðustu tölur setja hringekjuna af stað. Framsóknarmenn hljóta að hafa verið illir að tapa manni svona á síðustu metrunum. Ekki síst vegna þess að tölurnar komu frá þeirra höfuðvígi.

Ég met það svo að vinstri-grænir og borgarar hafi unnið stærsta sigra. Frammararnir eru örugglega sáttir. Samfylkingin orðin stærst, en þó hlýtur aðeins að svíða að lokatölur voru nokkuð verri en fyrstu tölur. Sjálfstæðisflokkurinn í tómu tjóni, enda virðist þeim ganga hrikalega illa að skilja að nýja menn þarf. Ungir menn eru ekki sama og nýir menn.

Kannski er þó kvennabylgjan einna merkilegasta fréttin. Þar líka eru sjálfstæðismenn úti að aka og fylgjast engan veginn með því sem er að gerast.

Jæja, nóg um stjórnmálin. Fengum okkur beikon og kanadískar pönnukökur í morgunmat og nú eru allir saddir og sáttir við lífið. Eldurinn í arninum yljar og Magga Blöndal hljómar í útvarpinu. Hvað þarf meira?

Afmæli!

Í dag varð yngri dóttirin 17 ára gömul. Aðeins.

Eins gott maður á einn fjögurra ára gutta - annars gæti maður haldið að maður væri að eldast.

Þvílík della sem það nú væri.

En, hún Tinna Rut á sem sagt afmæli í dag. Auðvitað var ráðist í stórbakstur í tilefni dagsins og hér sést afmælisbarnið blása af innlifun á kertin.


Skrýtið með bakstuðninginn... skyldi blásturinn verða meiri fyrir vikið?

En 17 ára - þá eru pakkarnir ekki jafnmargir og áður fyrr. Þó voru þeir nokkrir. Hér sjást systkinin með sængurverasett sem Rúnar Atli gaf systur sinni. Já, gjöfin var í þá áttina og til að taka af öll tvímæli þá var nákvæmlega þetta munstur á óskalistanum.

Ég ætla nú ekkert að tala meira um gjafirnar. Afmælisbarnið hlýtur að gera það sjálft.

Hins vegar voru stórátök að opna suma pakka, eins og meðfylgjandi mynd ber svo sannarlega með sér.


Til hamingju með daginn Tinna mín.

Ferðalag og svaðilfarir

Þá erum við komin aftur heim eftir norðurför. Áttum við skemmtilega ferð og fórum við Tinna Rut í svaðilför.

En fyrst smáljósmyndasnilli. Tinna Rut er í ljósmyndun í mynd- og handmennt í skólanum og er alltaf að taka myndir. Allt í einu verða til fullt af myndum af mér, en frekar sjaldan er ég með á myndum. Hér er til dæmis undirritaður allvígalegur, ekki satt?

En, takið eftir spegilmyndinni í gleraugunum. Hér kemur hún aðeins stækkuð:

Jú, þar er bara sjálfur ljósmyndarinn. CSI hvað?

En nóg um þetta. Á föstudaginn var keyrðum við að Rúakana-fossunum. Ekki í fyrsta sinn sem við komum þangað, en þegar vatn er í fossunum eru þeir stórkostleg sjón. Systkinin tóku sig vel út saman þar.

Við ókum síðan sem leið lá meðfram Kúnene-ánni. Frekar hægfarinn vegur, en við á fjórhjóladrifnu ökutæki svo það var ekki til vandræða. Áðum við síðan í tvær nætur á gististað með útsýni yfir ána sjálfa. Að sitja við þessa á, horfa á hana fljóta í átt til Atlantshafs, algjör þögn utan skordýrasuð, ekkert farsímasamband, hitinn tæplega 30 gráður, ja, manni dettur bara helst í hug aldingarðurinn Eden. Ef ég væri rithöfundur, þá væri þetta staðurinn þar sem ég sæti við skriftir.

Hér er ein mynd tekin af ánni rétt fyrir sólarlag.

En þarna var reyndar hægt að ná upp innspýtingu á adrenalíni. Við Tinna Rut fórum nefnilega í svokallaða flúðasiglingu. Þá er farið að stórum gúmmíbát og róið niður flúðir og vonað að maður komist á leiðarenda í bátnum. Í svona reisu fer maður ekki með myndavél, en hér er ein mynd sem ég stal frá vefsíðu gistiheimilisins.

Við vorum átta í borð í bátnum, tveir atvinnumenn og sex ferðalangar. Er við vorum sest í bátinn, hófust æfingar til að við myndum nú bregast á réttan hátt við skipunum: Hægri hlið róa áfram! Vinstri hlið róa afturábak! og þar fram eftir götunum. Síðan stöðvuðum við bátinn og annar leiðsögumaðurinn lítur á mig og segir: "Herra minn, stökktu útbyrðis!¨ Nú, og ég varð auðvitað að hlýða. Skipstjórinn ræður. Henti mér fyrir borð á bólakaf í drulluskítuga Kúnene-ána. Angólumegin, ef það skiptir máli. Síðan var ég halaður um borð. Allir þurftu að skella sér útbyrðis þarna. Tilgangurinn var jú að kenna okkur hvernig við ættum að komast aftur um borð ef ske kynni að við þeyttumst fyrir borð þegar á hólminn væri komið.

Var ég búinn að nefna að í Kúnene-ánni eru krókódílar? Hér er mynd sem ég tók seinna sama dag...

Sjáið þið illskulegar glyrnur krókódílsins gægjast upp úr vatninu? Ekki skrýtið þótt við Tinna Rut værum ekki alltof æst í að detta útbyrðis.

Svo var lagt af stað niður ána. Fyrstu flúðirnar voru tiltölulega auðveldar viðureignar. Við fengum nokkrar gusur yfir okkur og aðeins átti báturinn til að hallast, en þetta gekk nú allt vel.

Náttúran þarna er ægifögur. Þarna eru kolsvartir hamraveggir á báða kanta, en svo inn á milli koma gulllitaðar strendur og stórkostlegur trjágróður. Það er eiginlega ómögulegt að lýsa þessu, maður verður að sjá þetta með eigin augum.

Eftir kannski klukkutíma siglingu var áð. Áningarstaðurinn var fullkomin baðströnd. Bogadregin strandlengja og aftur þessi gulllitaði sandur. Þegar við renndum að ströndinni, spurði leiðsögumaðurinn hvort við heyrðum ekki einhverjar drunur. Jú, ekki var laust við það. Já, sagði hann, þetta eru næstu flúðir - Dómsdagshylur! Þar með var ekki mikið hægt að slappa af yfir hádegismatnum.

Svo var lagt af stað í dómsdagshylinn. Búið var að undirbúa okkur, en þarna áttum við að snúa bökum saman, grúfa okkur niður og halda dauðahaldi í reipi sem strengt er hringinn í kringum bátinn. Ekki sleppa reipinu, hvað sem á dyni. Svo leggjum við af stað og báturinn tekur að dansa í flúðunum. Náunginn hrópar til okkar að grúfa okkur niður, en eitthvað var þetta lengi að síast inn í kollinn á okkur öllum. Nema hvað, báturinn tekur risadýfu með tilheyrandi hliðarveltu og gusugangi. Við Tinna Rut áttum fullt í fangi með að halda okkur um borð, en tókst þó. Hins vegar, þegar báturinn kemur upp úr dýfunni, þá vantar tvo fremstu farþegana. Par, sem hafði verið mjög kokhraust fyrir ferðina, breskur náungi og kona frá Púertó Ríkó. Sáum við þau skjóta upp kollinum aðeins neðar í ánni. Var nú róinn lífróður til að ná þeim og tókst það giftusamlega. Sem betur fer, því þarna eru stórhættulegir klettar rétt undir vatnsborðinu og því gæti þetta hafa farið illa. Konan fékk hálfgert áfall við þetta og var í góða stund að jafna sig.

En þetta voru síðustu flúðirnar og síðan var flotið í rólegheitum niður ána þar til komið var á áfangastað.

Ég hafði ekki verið viss um hvort ég ætti að leggja í þessa ferð, en núna er ég kominn með bakteríuna. Ef tækifæri gefst til að fara í aðra flúðasiglingu, þá mun ég grípa það hiklaust.

Úrvinda ferðalangur

Erum núna á flakki í norðurhluta Namibíu. Á stað sem heitir Ondangwa. Ég þarf að fara á nokkra fundi hér og við ákváðum að gera fjölskylduferð úr þessu. Sér í lagi þar sem páskar nálgast og þá er meira að segja löng helgi hjá Tinnu Rut. Hún kemur til fundar við okkur á fimmtudag.

En við eignuðumst fyrir nokkru alveg meistaragræju. DVD spilari sem hægt er að spenna aftan á höfuðpúða í bíl. Stingst hann í innstunguna fyrir sígarettukveikjarann. Græjan kom virkilega að góðum notum í gær, en við vorum í bílnum meira og minna í níu klukkutíma.

Syninum þykir spilarinn með svalari tækjum sem hann hefur komist í tæri við. Núna áðan fór hann upp í rúm á hótelherberginu með græjuna með sér. Ekkert mál að fara í rúmið þegar maður fær að horfa á dvd.

Enda sofnaði hann vært...

Hver ræður hverju?

Fyrir einu eða tveimur kvöldum heyri ég hávaðarifrildi þar sem ég var að raka mig. Voru það mín ástkær eiginkona og elskulegur sonur okkar að skætast.

Hvað er eiginlega í gangi, vildi ég vita.

Jú, sagði sá stutti, mamma sagði að ég ráði ekki hvað eigi að gera, en ég segi: jú, ég ræð!

Nú, nú, sagði ég.

Svo bað ég hann að fara fram og elda matinn...

Ha??? Ég kann ekki að elda mat, sagði hann.

Jú, en sá sem ræður, verður að elda matinn. Og líka fara út í búð. Farðu nú og keyptu kartöflur í búðinni.

Ég get það ekki, svaraði Rúnar Atli.

Já, en þú segist ráða, sagði ég. Sá sem ræður verður að gera þetta líka.

Drengurinn hugsaði sig aðeins um.

Já, en pabbi, ég ræð bara hvað ég má leika mér...

Styttist í páska

Bráðum koma blessaðir páskarnir. Einn fylgifiskur þeirra er föndur á leikskólanum. Í morgun sáum við Gulla að við áttum að koma með sex útblásin egg í skólann. Áttum við víst að koma með þau núna í morgun, en einhverra hluta vegna hafði tilkynningin farið fram hjá mér.

Við fengum eins dags frest.

En þá tók ekki betra við. Hvernig í ósköpunum blæs maður út egg? Höfum bara aldrei nokkurn tímann gert þess háttar gjörning. Tinna Rut var því send á netið og gúgglaði eggjaútblástur.

Gerið gat á eggið, takið sprautu með nál og stingið í gatið...

Ha?! Við eigum enga sprautu. Engir sprautufíklar hér á bæ.

Ókey, gúggla meira.

Gat sitthvoru megin, stinga með nál í rauðuna og blása svo í breiðari endann á egginu. Þessi fornaldaraðferð hljómaði betur en sprautuleiðin.

Gulla galvaska reið á vaðið. Blés og blés.

En eitthvað var árangurinn slælegur.

Tinna táningur var næst í röðinni.



Það gerðist bara ekki nokkur skapaður hlutur...

Arrgh, þetta er bara ekki hægt!!!


Þá var röðin komin að Villa villta. Ekki voru átökin spöruð, enda orðspor karlmanna að veði.

Blásið var hrauslega...


... og út kom eggið. Hvað annað!?

En átökin voru mikil. Hnykklaðar augabrýr og allt gefið í þetta. Eitthvað heyrist af veðmáli hvort kæmi fyrst, eggið eða reykur úr eyrum. Þær eru svo innilega fyndnar þessar stúlkur í fjölskyldunni.

Kom því í hlut minn að blása út öll sex eggin. Jæja, fimm og hálft, því Gulla komst svolítið áleiðis.

Að verki loknu áttaði ég mig á snilld kvenfólksins.

Þykast ekkert geta. Allt lendir á okkur karlmennunum...

Fagn

Húrra, búinn að skila inn skattaframtalinu. Suður-afrísk rauðvínsflaska opin í tilefni þess!!

Góðir vinir

Gamlir taktar

Við komum í hús um daginn vestur í Hvalaflóa. Stóðst Gulla ekki mátið að fá að gefa litlu barni pela.


En frekar er svipurinn á syninum óræður...

Gengið á vatni

Óhætt er að segja að sonurinn er gæddur ýmsum merkilegum hæfileikum...

Sótsvartur...

Hmm, þarf nokkuð að segja? Ja, kannski þó það að drengurinn var ekki heima hjá sér...

Gatnakerfið

Eitthvað var Davíð nú að gera grín að „off-road“ ævintýrum okkar hér í Namibíu. Staðreyndin er hins vegar sú, að það þarf nú ekki að aka langt til að komast í hann krappan.

Í gegnum hverfið okkar, sem heitir Litla Vindhúkk, liggur árfarvegur. Litla Vindhúkk áin, nefnist áin að sjálfsögðu. Sjaldnast er vatnsdropi í ánni og tekur maður bara eftir henni vegna þess að göturnar síga aðeins þegar ekið er yfir árfarveginn. Núna, hins vegar, þegar búið er að rigna upp á hvern einasta dag svo vikum skiptir, þá er hins vegar vatn í ánni.

Og stundum ekkert smá.

Fyrir nokkrum dögum fór ég á stjá og tók nokkrar myndir. Fylgja þær hér. Allt er þetta sama áin, en við fjórar mismunandi götur.

Ekki nema von að ein og ein númeraplata týnist.

Ef klikkað er á myndirnar þá koma stærri myndir.

Fyrsta myndin er frá Von Eckenbrecher stræti. Einu sinni bjuggum við aðeins ofar í götunni en þessi mynd er tekin.

Svo er það Nelson Mandela-vangurinn. Ein helsta umferðaræð borgarinnar gjörsamlega ófær. Ég hef aldrei nokkurn tímann séð svona mikið vatn á þessum stað. Ekki kæmi mér á óvart að dýptin þarna hafi verið rúmlega metri og nokkuð öflugur straumur.

Metje stræti, en þar mjókkar áin aðeins sem þýðir auðvitað miklu meiri kraftur í rennslið. Þetta er sú mynd sem best sýnir lætin í ánni.

Að lokum Schanzen vegur, en þar ek ég flesta daga. Ekki þó þennan dag. Þurfum við að taka á okkur heljarinnar krók til að komast milli heimilis og miðbæjarins.

Þannig að ekki er alltaf sólin í Afríkunni.

Sönnunin!

Gulla búin að gista á fína hótelinu í Swakopmund. Algjört æði. Hér er mynd af henni og Rúnari Atla við brottför. Ó, ekki má gleyma Tobba Lobba Súpermanni, en hann fékk að vera með á myndinni.

Hættur í umferðinni

Þetta er mynd af sólgleraugunum mínum. Fékk þau í jólagjöf frá eldri dóttur minni. Virkilega góð gleraugu sem ég nota mikið. Takið þó eftir nefhlífunum. Nokkuð hvassar útlits...

Hmm, af hverju er ég að segja ykkur frá hvössum nefhlífum?

Jú, helginni eyddum við hjónin, ásamt syninum, í Swakopmund. Ókum niðureftir á föstudaginn og ákváðum að taka útsýnisleiðina. Tiltölulega fáfarinn malarvegur, sem liggur í gegnum fjöllin vestan við Vindhúkk. Útsýnið á stundum stórfenglegt.

Hins vegar hefur rignt meira hér í Namibíu undanfarinn mánuð en elstu menn muna. Öll áveitulón 100% full, sum meira að segja 106% full. Ár, sem yfirleitt eru þurrar, eru nú í rennsli og ein afleiðing er að ýmsir vegir eru sundurskornir og illa farnir. Þegar styttast tók til Swakopmund, þá kom um 50 km kafli þar sem vegurinn var vægast sagt slæmur. Á stundum varla hægt að sjá hvar vegurinn lá. Gulla var undir stýri og allt í einu birtist hvarf í veginum án nokkurs fyrirvara. Við hjónin tókum heljarinnar hopp inni í bílnum og var ég svo léttur á mér að stanga þakið á bílnum. Væri nú vanalega ekki í frásögur færandi, nema fyrir þá staðreynd að ég var með fínu sólgleraugun. Þó ekki á nefinu, því ég hafði rennt þeim upp á höfuð til að fylgjast betur með veginum. Fór ekki betur en svo að önnur nefhlífin stakkst á bólakaf ofan í höfuðkúpuna á mér.

Hafiði heyrt um fáránlegra slys??

Fossblæddi úr sárinu, en mér tókst þó að stökkva út úr bílnum áður en blóðslettur sulluðust út um allt inn í bílnum. Sem betur fer var sjúkrakassi í bílnum og fannst þessi fína grisja með böndum. Líklega sérhönnuð fyrir höfuðmeiðsl, en varla vegna sólgleraugna.

Rúnar Atli náði í myndavélina og náði þessari fínu mynd af pabba sínum:

Ég lít svona út eins og skæruliðaforingi - ekki satt?

En sem betur fer þá var þetta ekki alvarlegur skurður og allt á góðum batavegi. Bíllinn dældaðist ekki einu sinni.

Þrautaganga

Ekki hefur brauðgerðin gengið þrautalaust fyrir sig. Næturbökunin virkaði vel að því leytinu að græjan fór í gang. Brauðið hrundi hins vegar. Prófaði aðeins að breyta uppskriftinni. Sama sagan. Breytti aðeins meir, en útkoman alltaf sú sama.

Orðið slatti af hveiti sem hefur farið í þetta...

Í dag breytti ég uppskriftinni enn. Viti menn, út kom þetta fína brauð. Í sjöttu tilraun :-) Það smakkaðist virkilega vel. Helsti gallinn finnst mér vera að lagið á brauðum úr svona brauðvél er óhentugt. Sneiðarnar eru mjög stórar og erfitt að skera brauðið þegar það er nýtt.

Skýringin á bökunarvandræðunum virðist vera rakinn sem er hér nú. Það rignir dag eftir dag eftir dag. Í miklum raka þarf sem sagt að minnka aðeins vatnið sem sett er í deigið. Ég á nú alveg von á því að þurfa að bæta við vatni síðar meir, því rakinn núna telst til undantekninga.

En nú erum við komin í gang. Svo er bara að fikta sig áfram með mismunandi brauðtegundir.

Kanntu brauð að baka?

Eitt af því sem angrar okkur geðgóðu hjónin eru brauðmál í borginni. Ekkert mál er að skreppa út í búð og kaupa volg rúnnstykki eða splunkunýtt brauð. Gallinn er hins vegar sá að næsta morgun eru þessi sömu rúnnstykki orðin þvílíkt seig undir tönn að áhuginn fyrir að fá sér brauðmeti með morgunteinu er sára, sáralítill.

Um daginn vaknaði sú hugmynd hjónanna að fá sér brauðvél. Reyndar höfum við einu sinni átt þvílíkan grip. Var það í Vankúver fyrir mörgum, mörgum árum síðan. Þar var mikil samkeppni verslana á milli, sem lýsti sér meðal annars í því að innan mánaðar frá kaupum á heimilistækjum mátti skila þeim. Kvittunin þurfti að sjálfsögðu að fylgja með, og líka pakkningin. Engar útskýringar þurfti að gefa, bara mæta og skila og var endurgreitt möglunarlaust.

Brauðvélinni var skilað.

Við komumst aldrei upp á lagið með að nota hana. Í Vankúver var líka hægt að kaupa brauð með þvílíku magni af rotvarnarefnum að brauðið hélst sem nýtt væri í a.m.k. tvær vikur.

En nú eru hjónin orðin miklu reyndari og þroskaðri. Ákváðum við því að ráðast í kaup á gæðabrauðvél. Kenwood BM210 fyrir kunnáttufólk. Alls kyns stillingar sem hægt er að nota. Líka tímarofi, þ.a. hægt er að vakna við ilmandi brauð í morgunsárið.

Verður þó að viðurkennast að notkun vélarinnar er ekki alveg eins einföld og af er látið. Við fórum meira segja á Jútjúb og fundum þar heilmikið af kennslumyndum um notkun brauðvéla. Greinilegt er að bandarískum húsmæðrum leiðist mörgum hverjum á daginn. Virðast þær því stunda það að framleiða fræðsluefni úr sínu eigin eldhúsi og setja á netið. Okkur hinum til gagns og gamans.

Jæja, en í gær var fyrsta tilraun gerð. Hún tókst ekki vel. Einhverra hluta vegna setti ég of lítið af hráefnum í vélina. Deigið náði sér aldrei á strik og var bakað of lengi. Sem sagt, lítill samanþjappaður brauðkubbur með svakalega harðri skorpu var útkoman. Þó mátti með góðum vilja finna að brauðið var nokkuð gott á bragðið. Ja, svona inn við miðju. Svona svipað og þegar sagt er að fólk sé gott inn við beinið. Vitavonlaust, en einhvern ljósan punkt þarf að finna.

Ekki þýddi að gefast upp. Komst ég að því að það eru til ótrúlegustu afsakanir til að útskýra hvers vegna bökun í brauðvél klikkar. T.d. get ég haldið því fram að hafa gleymt því að vera í 1.600 metra hæð yfir sjávarmáli. Sá sem prófaði uppskriftina var örugglega niður við sjávarmál og þarf að taka tillit til þess. Nú svo hefur rignt mikið, þ.a. rakastig í Vindhúkkborg er nokkuð hátt. Það hefur örugglega haft sitt að segja.

En í hádeginu var hent í aðra uppskrift. Fyrstu tveir og hálfu klukkutímarnir lofuðu mjög góðu. Brauðið lyfti sér sem aldrei fyrr og spenningurinn var mikill. Þegar ég kom heim úr vinnunni, stökk ég inn og tók þrjú þrep í hverju skrefi. Aðeins þó til að sjá elsku konuna mína miður sín. Brauðið féll...

Of mikið hráefni í þetta sinn, hljóðaði Salómonsdómurinn.

Þegar þetta er ritað, er búið að setja í þriðju vél. Ekki þýðir að gefast upp. Fórum milliveg að þessu sinni. Nú mun það takast. Vélin byrjar að hnoða um tvöleytið í nótt, þ.a. þegar ég fer framúr, svona skömmu fyrir hálfsex, verður þetta líka gæðabrauð tilbúið.

Ég er strax farinn að sleikja útum...

Leti, en kannski ekki bara

Lítið hefur farið fyrir skrifum undanfarnar vikur. Leti hefur sjálfsagt sitt að segja þegar orsaka er leitað. Einnig hefur verið hálfgerð gúrkutíð í lífi okkar undanfarið. Já, frekar lítið í gangi.

Reyndar gerði bakið allhressilega vart við sig á föstudag fyrir viku síðan. Er búinn að vera skakkur og skældur síðan, en er smátt og smátt að réttast við á nýjan leik. Búinn að fara reglulega í hnykkingar og þær hjálpa til. Vegna bakverkja eyddi ég síðustu helgi að langmestu leyti í bælinu. Las líklega fimm bækur þá helgina. Las Ofsa og Auðnina og síðan tvær bækur eftir Paulo Cuelho. Síðan var ég orðinn svo langt leiddur að ég var kominn með námsbók frá Tinnu Rut í hendurnar. Reyndar skáldsaga sem hún las í ensku. Bók eftir höfund frá Nígeríu. Bara nokkuð góð.

Tinna Rut er komin á lokaár í skólanum. Svo blasir bara háskólanám við. Hún er að skoða ýmsa möguleika á ýmsum stöðum á hnettinum. Nei, Elli, hún er ekki farin að skoða Rússland enn...

Já, hún Tinna Rut stækkar. Fær stundum að keyra til að æfa sig fyrir bílprófið sem hún ætlar að taka á Íslandi um mánaðarmótin apríl maí. Henni gengur aksturinn ágætlega.

Rúnar Atli er algjörlega búinn að týna sér í Legókubbum. Við höfum keypt fyrir hann kubba öðru hverju. Hann liggur í þessu endalaust. Fer nákvæmlega eftir leiðbeiningunum. Þegar hluturinn er kominn saman, þá er hann rifinn sundur og byrjað upp á nýtt. Ótrúleg þolinmæði.

Svo uppgötvaði ég í gær að 25 ára stúdentsafmælið er núna í vor. Auðvitað er búið að koma á laggirnar fésbókarhópi. Þar rakst ég á svolítið af myndum frá menntaskólaárunum. Ég bara gapti. Þvílíkir krakkar... Ég man ekki betur en hafa fundist ég vera hokinn af reynslu og kunnáttu á þeim árum. Örugglega ekki einn um það. En, viðurkennast verður að útlitið benti ekki til reynslubolta og kunnáttumanna.

Svona er víst lífið.

Bóndadagur

Í tilefni bóndadagsins eldaði frúin lambakótilettur og -rif. Brakandi gott. Kannski hún stökkvi líka út í sundpollinn okkar með manninum sínum svona rétt fyrir miðnætti.

Hver veit?

Aftur í Namibíu

Þá erum við komin aftur til Namibíu. Ferðalagið gekk eins og best verður á kosið. Alveg án áfalla. Flugum frá Keflavík kl. hálf átta í gærmorgun. Stútfull vél. Sem betur fer skráði ég okkur inn á netinu kvöldið áður og gat þá valið þau sæti sem við vildum. Lentum í Frankfurt um hádegisbil að þýskum tíma.

Í Frankfurt var brunagaddur. Nálægt 10 gráðum í mínus. Við áttum hótelherbergi pantað á flugvellinum, enda með því verra að hanga í nær ellefu klukkustundir inni á flugvellinum. Því gátum við lagt okkur, horft á sjónvarp, lesið bækur, farið í sturtu og bara slakað á fyrir flugið langa.

Svo rétt fyrir ellefu í gærkvöld, hóf Namibíuflugvélin sig á loft. Náðum við að sofa nokkuð vel þessa ferðina og lentum í Namibíu á slaginu 10 nú í morgun.

Rétt fyrir lendingu spjallaði flugstjórinn við okkur. „Veðrið í Windhoek er nokkuð gott, þó frekar svalt, 18 gráðu hiti.“ Bætti svo afsakandi við: „En hitinn mun hækka hratt.“ Já, 18 stiga hiti þykir lítið. Peysuveður.

Nokkuð löng bið var eftir töskum, en allar skiluðu sér. Ókum svo í bæinn, en við geymdum bílinn á langtímastæði á flugvellinum. Kostnaðurinn við fjögurra vikna geymslu á afgirtu svæði með stöðugri gæslu var 300 namibíudalir. U.þ.b. 4.000 kr. á síðasta gengi. Mig grunar að hærra verð sé rukkað á Keflavíkurflugvelli...

Húsið var enn á sínum stað þegar við renndum í hlað um 12 leytið.

Tuttuguogníu tímum eftir brottför úr Æsufellinu.

Aðeins.

Grasspretta hefur verið góð síðustu fjórar vikur. Sér í lagi á hellulagðri innkeyrslunni. Svo hefur eitthvað af skordýrum dáið af fæðuskorti á meðan við vorum að heiman. En heilt yfir séð, þá var aðkoman góð.

Best var þó þegar ábreiðan var dregin af sundpollinum litla. Himinblátt vatn gladdi augu okkar og greinilegt að þær fyrirbyggjandi aðgerðir sem gerðar voru í síðasta mánuði virkuðu vel. Vatnið var 30 gráðu heitt og skelltum við okkur út í laugina. Meira að segja Gulla stökk út í. Þvílík endurnæring eftir langt ferðalag.

Á morgun mæti ég í vinnu og börnin í skólann á miðvikudag. Gulla hins vegar byrjaði í skólanum í síðustu viku og því nóg hjá öllum að gera.