Fyrir einu eða tveimur kvöldum heyri ég hávaðarifrildi þar sem ég var að raka mig. Voru það mín ástkær eiginkona og elskulegur sonur okkar að skætast.
Hvað er eiginlega í gangi, vildi ég vita.
Jú, sagði sá stutti, mamma sagði að ég ráði ekki hvað eigi að gera, en ég segi: jú, ég ræð!
Nú, nú, sagði ég.
Svo bað ég hann að fara fram og elda matinn...
Ha??? Ég kann ekki að elda mat, sagði hann.
Jú, en sá sem ræður, verður að elda matinn. Og líka fara út í búð. Farðu nú og keyptu kartöflur í búðinni.
Ég get það ekki, svaraði Rúnar Atli.
Já, en þú segist ráða, sagði ég. Sá sem ræður verður að gera þetta líka.
Drengurinn hugsaði sig aðeins um.
Já, en pabbi, ég ræð bara hvað ég má leika mér...
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
Bara alltaf í Amsterdam
Í fyrradag flaug ég til Amsterdam. Ég var reyndar á leiðinni til Úganda, en til að komast þangað er ágætt að nota Schiphol flugvöllinn sem s...
-
Rúnar Atli fékk að fara eftir skóla heim til bekkjarbróður síns, Liams. Liam og Rúnar Atli eru virkilega góðir vinir og alltaf mikill spenni...
-
Í fyrradag flaug ég til Amsterdam. Ég var reyndar á leiðinni til Úganda, en til að komast þangað er ágætt að nota Schiphol flugvöllinn sem s... -
Á morgnana þegar ég er búinn að skutla Tinnu Rut og Rúnar Atla í skóla og leikskóla þá liggur leið mín framhjá stórri kirkju. Hún heitir í l...
Engin ummæli:
Skrifa ummæli