Ferðin til Simbabve: 1. hluti

Þá er loksins tími til að segja aðeins frá ævintýraferðinni til Simbabve. Nóttina áður gistum við í Namibíu eins norð-austurlega og hægt er. Þaðan eru ekki nema um 70 km til landamæra Namibíu og Botsvana. Frá þeim landamærum ókum við í gegnum smáhluta af Botsvana, líklega 80 km eða svo. Þá komum við að landamærum Botsvana við Simbabve. Frá landamærunum eru um 70 km til bæjarins sem heitir eftir Viktoríufossum, og var heimili okkar næstu þrjár nætur.

Ekki er hægt að segja annað en að ferðalagið þennan daginn hafi gengið vel. Ekki þó laust við að skriffinnskan væri fullmikil. Ætli hafi ekki tekið okkur vel á sjötta tíma að komast milli gististaða. Síðan lentum við í smáævintýri, enda hvað er ferðalag án þess?

Þannig var að í Botsvana voru engar merkingar hvar landamærastöðvarnar væru. Við komum þó að stað þar sem var endalaus röð af flutningabílum, 37 stykki taldist Gullu til. Við ókum framhjá þeim og komum að landamæraskrifstofunni. Förum þar inn og skriffinnskan byrjar. Þarna þurfti að fylla út brottfararblöð út úr Botsvana og síðan þurfti tímabundið útflutningsleyfi fyrir bílinn. Loksins kláraðist þetta svo við skriðum af stað í áttina til landamæranna. Þarna komu einhverjir gaurar hlaupandi, æstir í að hjálpa okkur hinumegin við landamærin. Við sjáum að þarna þurfum við að fara með lítilli ferju yfir Sambesi-á. Mér leist ekki alveg á það, gat ekki munað eftir að hafa lesið um ferju. Fer síðan að tala við mann, sem virðist vinna við ferjuna og hann fer að tala um hvað við verðum að gera Sambíumegin við ána.

Sambíumegin?

Haldiði að við höfum ekki verið á rangri landamærastöð!

Við þurftum því að snúa við og fara aftur inn á landamærastöðina. Stutt ferðalag úr landinu það... En sem betur fer voru botsvanskir landamæraverðir mjög skilningsríkir. „Aktu 500 metra til baka og beygðu til vinstri, þá kemurðu að réttum stað,“ var mér sagt. Og mikið rétt, hægt var að beygja til vinstri, engin skilti, og þar kom í ljós önnur landamærastöð. Aftur þurfti að fylla út brottfararspjöldin, en tollvörðurinn var til í að nota sama skammtímaútflutningsvottorðið fyrir bílinn.

Þá var bara ein landamærastöð eftir. Simbabve. Ekki var laust við smáhjartaslátt: skyldu allir pappírar vera í lagi?

Jú, jú, allir pappírar voru í lagi, en þarna var mikið peningaplokk. Dagmar Ýr var sú eina sem var ekki komin með vegabréfsáritun áður en við lögðum af stað, og fyrir hana þurfti að borga. Síðan þurfti innflutningsleyfi fyrir bílinn. Fyrir það þurfti að borga. Síðan var mengunarskatturinn. Hann þurfti að borga. Ekki má gleyma bílaleigubílagjaldinu. Það kostar að koma á erlendum bílaleigubíl. Og það þurfti að borga. Að lokum þurfti að kaupa skammtímakaskótryggingu þar sem bíllinn var útlendur. Fyrir hana þurfti að borga.

Já, það voru ekki fáir bandaríkjadalirnir sem skiptu um eigendur þarna.

Næsta skref var að tala við hliðvörðinn.

Sá skoðaði alla pappíra í bak og fyrir og tók í sína vörslu smápappírsstubba sem hann bar ábyrgð á. Svo sagði hann allt í einu: „Hún var að taka mynd af mér - ætlið þið ekki að borga mér fyrir?“ Við komum alveg af fjöllum - Gulla kannaðist ekkert við að hafa tekið myndir og ekki Dagmar Ýr heldur. Komumst við seinna að þeirri niðurstöðu að konan væri Doddi! Enda lengi þótt kvenlegur í vexti og töktum, ha-ha. Hann hafði tekið einhverjar myndir fyrir utan landamæraskrifstofuna og líklega tók hliðvörðurinn eftir því og álitið okkur álitleg fórnarlömb. Við þóttumst bara ekkert vita hvað maðurinn var að tala um og sögðumst aldrei taka myndir af fólk án leyfis. Hann hleypti okkur síðan í gegn með semingi.

Og við þar með komin til Simbabve.

Hér er skiltið sem bauð okkur velkomin. Greinilega komið aðeins til ára sinna.



Ókum við svo af stað. Ekki vorum við komin nema einn, tvo kílómetra þegar við rákumst á fyrstu simbabvísku íbúana. Þrír fílar. Sem betur fer rákumst við ekki á þá í bókstaflegri merkingu. Hér er mynd af einum þeirra:


En þetta var eiginlega eina lífsmarkið sem við sáum þar til við komum til bæjarins. Ekkert fólk og engin skilti - ég veit ekki ennþá hver hámarkshraðinn í Simbabve á þjóðvegunum er.

Svo komum við til bæjarins og fundum gistiheimilið án vandræða. Mikið var gott að fá gin og tónik, skal ég segja ykkur. Gistiheimilið, Amadeus Garden Guesthouse, leit virkilega vel út. Við fengum hlýjar móttökur. Reyndar var allsstaðar tekið vel á móti okkur og greinilegt að Simbabvebúar kunna að meta ferðamenn. Katrín hét gestgjafinn okkar og vildi allt fyrir okkur gera. Við settumst niður með henni til að skoða hvað við gætum gert okkur til dundurs þessa þrjá daga. Sáum við fljótt að þrír dagar er alveg í það minnsta, enda margt hægt að gera. En þarna var útbúið prógramm fyrir dagana og sá Katrín síðan um að panta allt. Stóðst allt eins og stafur á bók.

Um kvöldið fórum við á veitingastað sem nefnist Boma. Þvílíkur staður. Ég er ekki viss um að hafa nokkurn tímann komið á veitingastað þar sem jafnmikið var í gangi. Ætli hafi ekki verið á sjötta tug gesta og sá ég ekki annað en allir hefðu skemmt sér þrælvel.

Þarna svignuðu borð undan mat. Vörtusvínarif voru æðislega góð. Sjást hér yfir hægum eldi.


Rúnar Atli hámaði í sig reyktan krókódíl og við Dagmar Ýr fengum okkur mopane-orma og hlutum viðurkenningar fyrir. Hér sést Dagmar Ýr taka við sinni viðurkenningu.


Öll fengum við andlitsmálningu og Dagmar Ýr lét gera nokkrar fléttur í hárið. Allir gestir fengu trommu í hendur og var frábær skemmtanastjóri sem tók okkur á stutt trommunámskeið.

Hér sést hluti af trumbusveitinni...

...og hér er Gulla í „full swing“


Þvílík stemming.

Það var varla að maður hefði tíma til að borða. Svo var sönghópur og síðan voru gestir dregnir út á dansgólfið.

Líklega tók kvöldmaturinn um þrjá klukkutíma og þetta var sannarlega peninganna virði.

Þeir lesendur sem eiga eftir að fara til Viktoríufossa: Ekki sleppa því að fara á Boma veitingahúsið. Alls ekki.

Tölvuvandræði

Hef átt í vandræðum með tölvuna mína undanfarna viku. Sá allt í einu að myndunum mínum fór hraðfækkandi á tölvunni. A.m.k. skv. forritinu sem heldur utan um myndirnar mínar. Þær voru ekki orðnar nema 4.000, en eiga að vera nær 14.000. Svo voru þær komnar niður í tvö þúsund, síðan níuhundruð og svo bara ekki ein einasta mynd. Ég viðurkenni að hafa fengið nett sjokk við þetta. En eftir að hafa blásið nokkrum sinnum í bréfpoka þá fór ég að leita á tölvunni og fann allar myndirnar. Sem betur fer.

Síðan fóru ýmsir furðulegir hlutir að gerast, þ.a. ég fór að leita aðstoðar mér reyndari tölvugúrúa. Þeir voru nú ekki alltof bjartsýnir, enda tölvan frá árinu 2002. Var sett saman í Quanta verksmiðjunni í Tævan í þrettándu viku þess árs. Hún er því orðin rúmlega sjö ára gömul.

En falleg er hún...


Ég fékk leiðbeiningar og fór að dunda mér í björgunaraðgerðum. Þurfti að „strauja“ tölvuna, þ.e. þurrka allt útaf henni og byrja alveg frá grunni. Þetta hefur tekið nokkrar kvöldstundir, og enn er eitthvað eftir. Góðu fréttirnar eru hins vegar þær að ekkert bólar á þeim vandræðum sem voru að hrjá mig. Líklega er tölvan því í góðu lagi og vesenið tengt einhverjum forritsstubbi sem hefur sýkst.

Útaf þessu hefur verið bið á Viktoríufossaferðasögunni, en nú styttist í hana.

Lykill, hvað?

Í gær komum við til Rúndú, bæjar austarlega í Namibíu við Kavangó-ána. Sú á skilur að Namibíu og Angólu. Áum við á snyrtilegu gistiheimili í Rúndú. Nú sit ég á verönd gistiheimilisins. Útsýnið er fallegt. Sé ég yfir grasi gróinn dal sem áin rennur í gegnum og hinum megin sé ég Angólu. Paradís lítur ábyggilega út í líkingu við þetta.

Mér á vinstri hönd er herbergisálman, en úr herbergjunum er gengið út í garðinn og þaðan hægt að komast á fyrrnefnda verönd. Fyrr í dag sátum við á veröndinni en Rúnar Atli var að stússast í herberginu okkar. Þótti mér óþægilegt að hann skildi hurðina eftir ólæsta þegar hann kíkti öðru hverju á veröndina til okkar hinna. Gekk ég því með honum að herberginu og sýndi honum hvernig hurðinni er læst. Æfði hann sig nokkrum sinnum og gekk vel. Skildu svo leiðir, ég settist á veröndina og hann fór að leika sér í herberginu. Nokkru síðar kemur hann gangandi.

,,Læstirðu hurðinni, kallinn minn?'' spurði ég.

,,Já, ég gerði það,'' var svar guttans.

,,Hvar settirðu lykilinn?'' var næsta spurning mín.

,,Hann er í skránni,'' kom svarið.

,,Ha, tókstu hann ekki með?''

,,Nei, af hverju?''

Kennslunni var greinilega ábótavant.

Meiriháttar ferðalag í uppsiglingu

Seinnipartinn á morgun leggjum við í meiriháttar ferðalag. Doddi mætir á svæðið rúmlega tvö og síðan verður haldið í 3.500 km ferðalag. Fyrsti hluti ferðarinnar er vinnutengdur, en á fimmtudaginn verð ég þeirrar ánægju aðnjótandi að afhenda þrjár skólastofur í nýjum skóla fyrir heyrnarlaus börn. Skólastofurnar eru byggðar fyrir íslenskt fé. Skólinn er á stað sem nefnist Eenhana og er rétt sunnan við angólsku landamærin. Síðan ökum við sem leið liggur til austurs til Rundu, en það er stærsti bærinn í Kavangó-sýslu. Þar á ég fund á föstudaginn. Síðan er ég kominn í viku frí.

Við höldum síðan enn austar, og förum inn í strípuna svokölluðu. Kapríví-sýsla. Áum við í tvær nætur í Kapríví húsbáta safaríi. Síðan hefst aðalævintýrið. Við höldum suður yfir landamæri Namibíu og Botsvana. Þaðan liggur leiðin enn í austur og nú til Simbabve, en við stefnum á Viktoríufossana. Fossarnir teljast jú eitt af náttúruundrum veraldar og er því nokkur tilhlökkun á bænum vegna þessa. Þarna verður við í þrjár nætur. Á fimmtudag í næstu viku höldum við aftur til Namibíu og tekur okkur tvær nætur til viðbótar að komast aftur til Windhoek.

Því miður kemst Tinna Rut ekki með, því skólinn gengur fyrir.

Gleði í kofanum

Þá er Dagmar Ýr komin á staðinn. Rúnar Atli er mjög ánægður með það. Við morgunverðarborðið í morgun spurði ég hann hvort hann væri í góðu skapi.

,,Já, Dagmar Ýr kemur á eftir."

Þurfti ekki að segja neitt meira.

En eftir smástund bætti hann við: ,,Þegar hún fer aftur til Íslands, þá verð ég leiður."

Æi, já.

Hún er á leiðinni.... alltaf á leiðinni...

Þá situr Dagmar Ýr á Heathrow. Rúmur klukkutími í brottför hjá henni. Hún lendir í Jóhannesarborg snemma í fyrramálið og verður komin til Windhoek 20 mínútur fyrir ellefu. Við hlökkum öll mikið til.

Kleinubakstur

Stundum þarf lítið til þess að koma manni í gang. Var að blaða á snjáldurskjóðunni áðan og einhver minntist á kleinur.

Meira þurfti ekki til.

Ég leitaði að kleinuuppskrift á netinu, sendi Tinnu út í búð að kaupa plöntuolíu, og síðan var ráðist í bakstur.

Auðvitað þarf aðstoðarbakara. Báðir með svuntur og svo er hrært eins og lífið eigi að leysa.

Tilheyrir ekki að smakka? Hvorum skyldi frekar langa í bita?

Eitthvað var deigið slepjulegt, en það er bara skemmtilegra.

Kleinurnar tókust vel.

Stjörnuskoðun

Fyrir nokkru uppgötvaði Rúnar Atli stjörnukíkinn hennar Tinnu Rutar. Kíkirinn hefur verið geymdur ofan í kassa í mörg ár. Guttinn hefur hins vegar séð svona græju í búðum hér og þykir mikið til koma. Vildi endilega kaupa eitt stykki, en föðurnum þótti skynsamlegra að ná í kíki systurinnar úr geymslu.

Fyrr í dag þá var kíkirinn prufukeyrður. Fyrst þurfti þó að klæða sig í múderingu. Kalt í Windhoek þessa dagana og svo er eitt vandamál sem þurfti að leysa. Nefnilega hversu erfitt er að loka bara einu auga og nota hitt til að horfa í kíki.

En á vandamálinu fannst lausn.

Svo þarf að stilla fókusinn.


...og síðan kíkja.
Kíkirinn er auðvitað fyrst og fremst til stjörnuskoðunar. Glöggir lesendur hafa sjálfsagt tekið eftir að kíkirinn er ekki alveg í réttri stöðu til að skoða himintunglin. Enda er verið að prufukeyra gripinn og því auðveldara að byrja á garði nágrannanna...

Háskólapælingar

Er að kíkja aðeins á háskólann sem Tinna Rut fékk inni í. Byrjaði á kortavef Google og náði í meðfylgjandi mynd. Títuprjónninn með A-inu sýnir Prins Georg. Töluverð fjarlægð frá Íslandi. Tala nú ekki um frá Namibíu. En fjarlægð er nú ekki endilega vandamál. Tímamunurinn er töluverður og hann getur pirrað mann allhressilega. Sjö til átta tíma munur á Íslandi og Prins Georg og einum til tveimur meira við Namibíu.

En staðurinn er nú fallegur. Ég fann meðfylgjandi mynd á netinu:

Þarna er háskólasvæðið og bærinn í bakgrunni. Þessi mynd er tekin á fallegum haustdegi í september. Spurning hversu snjóþungt er yfir háveturinn. Hún dóttir mín ætti a.m.k. að geta lært á skíðum.

Fann hér mynd tekna að vetri til. Bara temmilegur snjór. En byggingin er glæsileg.

Sá aðra mynd. Tekin af Tekönnu-fjalli. Veit nú ekki alveg hvar það er, en útsýnið er frábært.

Jú, ábyggilega verður stórkostlegt ævintýri fyrir elsku dóttur mína að fara á þennan stað. Breska Kólumbía er útivistarparadís, svo kannski endar dóttir mín sem fjallgöngu- og útivistargella. Hver veit?

Fagnað með Tinnu Rut

Í gærkvöldi fékk Tinna Rut gleðifréttir. Hún hefur fengið inni í háskóla þeim sem hana langaði mest til að komast í. Háskóli Norður Bresku Kólumbíu heitir sá. Er lengst í rassgati, í tæplega 80 þúsund manna bæ sem nefnist Prince George, eða Prins Georg á því ylhýra.

Hún er að vonum ánægð og það erum við foreldarnir líka. Auðvitað verður erfitt að sjá af ,,barninu'' í burtu og það enga smávegalengd. En það er gaman þegar draumarnir rætast og verða að veruleika smátt og smátt.

Við keyptum því freyðivínflösku í tilefni fréttanna og Tinna Rut fékk að opna flöskuna.



,,Bíddu á ekki eitthvað að gerast?''


... og þá flaug tappinn eitthvert út á bílaplan. Eins gott við höfðum vit á að opna flöskuna úti á verönd :-)


Hér erum við þrjú svo að skála. Rúnar Atli var myndasmiðurinn að þessu sinni

Útilegufrásögn

Á mánudaginn var lögðum við af stað í útileguna okkar. Ég þurfti að skoða vatnsveitur sem hafa verið útbúnar fyrir íslenska peninga. Svæðið þar sem þetta er hefur ekki gistiheimili á hverju strái og því var tjald í för.

Fyrsti dagurinn fór í akstur til Opuwo og sátum við í bílnum í átta tíma. Aðeins 750 km þann daginn. Næsti dagur hófst með fundarsetu, en skömmu fyrir hádegi lögðum við af stað inn í óbyggðirnar. Við eina vatnsveituna hafði ég mælt mér mót við jarðfræðing sem stýrir borunum fyrir okkur. Þegar þarna var komið sögu þá var degi farið að halla og því kominn tími á að finna næturstað.

Komum við okkur fyrir í árfarvegi nokkrum, en eins og sum ykkar kannski muna, þá eru namibískir árfarvegir þurrir mestan hluta árs. Þarna skelltum við upp tjaldinu og fórum að huga að kvöldverði. Tandoori kjúklingur og búapylsa. Ekkert slor.

Svona leit tjaldstæðið út:


Rúnar Atli skemmti sér konunglega. Þótti alveg stórkostlegt að vera undir berum himni með foreldrunum. Hann var ekki í vandræðum með að fá útrás, spilaði fótbolta, gróf sjálfan sig ofan í djúpa holu og stundaði síðan skógarhögg...

Hér er öxin munduð...


... og svo heljarinnar sveifla


Síðan fljótlega eftir sex fór að skyggja og þá var prílað upp í tjald. Rúnar Atli var kominn í bælið rúmlega sjö, en við hjónin sátum nokkuð lengur við varðeldinn. Alltaf notalegt að horfa í eldinn. Síðan fórum við líka í bælið.

Ég hef velt svolítið fyrir mér hvenær ég fór síðast í útilegu. Ég er einna helst á því að það hafi verið árið sem ólympíuleikarnir voru haldnir í Atlanta, árið sem æviráðning ríkisstarfsmanna var að mestu afnumin, flug TWA 800 fórst rétt hjá Nýju Jórvík. Já, árið var 1996.

Næsta morgun var vaknað rétt eftir sólarupprás, svona kortér yfir sex. Þá kom meiriháttar klúður í ljós. Þannig var að ég ætlaði að baka kanadískar pönnukökur í morgunmat. Gætti þess að hafa hina ýmsu vökva með sem þurfti, s.s. vanilludropa, súrmjólk og auðvitað egg. Þessu átti svo að hræra saman við þurrefnablönduna sem ég útbjó fyrir brottför.

Eða útbjó ég blönduna?

Nei, haldiði að ekki hafi uppgötvast að þurrefnablandan gleymdist...

Sem betur fer hafði Gulla bakað jólaköku og marmaraköku og möffin. Morgunmaturinn var því fínn, þótt planið hafi aðeins klikkað. En þetta gengur bara betur næst.

Svo var lagt af stað. Á fyrsta stoppi eignaðist Rúnar Atli ágætis vin:


Ekkert asnalegt við þetta.

Þessi hluti Namibíu er frumstæður að mörgu leyti. T.d. er ekki farsímasamband þarna. Ja, eða hvað? Á ferðalagi okkar komum við að merkilegum steini. Á honum stóð ,,MTC er hér'' en MTC er stærsta farsímafyrirtækið í Namibíu. Ef prílað er upp á steininn þá næst sem sagt samband við umheiminn í gegnum farsíma.


Ég get alveg séð Himbana fyrir mér labbandi um allt með farsímann á lofti að leita að sambandi :-)

Ýmislegt forvitnilegt bar fyrir augu. Til dæmis rákumst við á kirkjugarð stórmenna út Himba-ættbálkinum. Þarna báru flestir ættarnafnið Tjambiru, en flestir höfðingjar á þessum slóðum bera það nafn.


Til að sýna ættgöfgi þeirra sem grafnir eru þarna, þá eru hafðar nokkrar hauskúpur af nautgripum við grafirnar. Eru útbúnir rekkar sem hauskúpunum er raðað í.


Síðan ókum við fram á stórmerkilegt tré. Var það eins og steinn viðkomu.


Vegakerfið á þessum slóðum er ekki upp á marga fiska. Tók okkur þrjá klukkutíma að aka 36 km kafla. Meðalhraði 12 km! Stöðvaði ég í einni beygju og tók mynd. Vegslóðarnir eru mjög stórgrýttir og holóttir. Er maður stóránægður að komast í annan gír - tala nú ekki um þriðja.


Seinna útilegukvöldið, þá tjölduðum við hjá trjálundi nokkrum. Rúnari Atla fannst stórkostlegt að geta klifrað í tréi sem var þar. Gekk það þó ekki þrautarlaust fyrir sig. Í eitt skipti rann hann aðeins til. ,,Er allt í lagi,'' kallaði ég til hans. ,,Já,'' svaraði hann ,,eða nei! Hjálp!!!'' Þurfti ég að hlaupa til og bjarga honum. Hruflaðist hann aðeins á framhandlegg og þótti honum mikið til koma um sárabindið sem móðir hans setti á sárið. Þarf hann enn að fá sárabindi, þremur dögum seinna. Er greinilegt að hann stefnir á að hafa sárabindisvafning á hendinni á mánudaginn í leikskólanum.


Sumum var frekar kalt seinni morguninn:


Landslagið þarna er tiltölulega hrjóstrugt. Svæðið er mjög þurrt og ekki mikið af gróðri umfram runna og gróft gras. Einna leiðinlegast er allur sandurinn sem er þarna og sandrykið sem fylgir. En sumstaðar er greinilega vatn í jörðu og birtast allt í einu pálmatré, eins og skrattinn úr sauðarleggnum. Þetta risavaxna pálmatré rákumst við á og þótti þess virði að hægja á okkur. Úr 12 km meðalhraða niður í ekki neitt.


Á fimmtudagskvöldið komum við aftur til Opuwo. Gott var að komast í sturtuna. Síðan á föstudeginum var lagt af stað aftur til Windhoek og komum við í bæinn rétt fyrir myrkur.

Eftir ferðalagið er ég þrælspenntur fyrir fleiri útilegum. Rúnar Atli er á sama máli. Jú, og Gulla bara líka.

G & T

Komin aftur a fína hótelið í Opuwo. Tvær skemmtilegar útilegunætur að baki. En núna gin og tónikk í glasi. Lífið er ljúft

Mætt til Opuwo

Átta tíma akstri lokið og 750 km að baki. Sitjum nú úti á verönd á fína hótelinu og höfum það gott. Hlýrra en í Windhoek. Útilega annað kvöld...

Útilega

Þá erum við að undirbúa lítið ferðalag. Ég þarf að fara til norðvestur Namibíu og skoða vatnsból þar sem íslenskir þróunarpeningar hafa verið notaðir til vatnsborana. Ætla Gulla og Rúnar Atli að koma með. Tvær nætur gistum við í tjaldi, sem er líklega fyrsta útilegan okkar í fjórtán ár eða svo. Útivistarfólk par excellance!

Fyrsta verk morgunsins er að fara í tjaldaleigu og fá tjald ofan á bílinn. Síðan verður lagt af stað.

Fréttir koma í lok ferðar.

Flottur forseti

Hér í Windhoek-borg eru til samtök er nefnast Samtök maka diplómata. Samtök af þessu tagi eru til í flestum ríkjum þar sem eitthvað er af sendiráðum erlendra ríkja. Þegar Gulla fluttist hingað alflutt 2007 þá gekk hún fljótt í þessi samtök. Eftir því sem ég get best séð eru tvö meginmarkmið með samtökunum. Annars vegar reyna meðlimirnir að styðja við bakið á hver öðrum, enda oft erfitt að koma á nýjan stað þar sem þú þekkir engan. Oft bætir ekki úr skák að makinn er önnum kafinn. Því funda samtökin reglulega. Hins vegar stunda samtökin ýmis konar góðgerðarstarfsemi. Beinist stuðningurinn einkum að konum og börnum. Er af nógu að taka þar.

Gulla hefur verið aktíf innan samtakanna. Varð fljótlega ritari þeirra og núna fyrir skömmu síðan var hún kosinn forseti samtakanna. Þetta er nokkur heiður og er maki hennar stoltur yfir frúnni.

Í síðustu viku stóðu samtökin fyrir fjáröflunarhádegisverði. Ekki er laust við að síðustu vikur hafi algjörlega snúist um undirbúninginn. Tinna Rut spurði fyrir nokkrum dögum: „Eruð þið alveg hætt að versla í matinn?“ Æ, stelpugreyið.

En í mörg horn þurfti að líta og var titringur í undirbúningsnefndinni þegar stóri dagurinn rann upp. Margar hendur voru lagðar á plóginn. Nær allur matur var útbúin af meðlimunum og var reynt að koma með þjóðlega rétti frá sem flestum löndum. Frá Íslandi var graflax. Öllu þurfti að raða á borð, en ekkert mátti fara úrskeiðis. Heiðursgesturinn var nefnilega ekki af lakari kantinum, sjálf forsetafrú Namibíu. Síðan mætti eiginkona forsætisráðherrans, en hún er verndari samtakanna.

Hér sjást Gulla, forsetafrúin, forsætisráðherrafrúin og eiginkona indónesíska sendiherrans, en boðið fór fram á heimili indónesísku sendiherrahjónanna.

Auðvitað þurfti forseti samtakanna að halda ræðu og fórst henni Gullu það vel úr hendi. Virtist hún þaulvön í ræðuhaldi og lét ekkert á sig fá að þarna voru sjónvarpsupptökuvélar og blaðaljósmyndarar. Að ógleymdum rúmlega 100 gestum. Var ég að rifna úr stolti.

Starfmenn indónesíska sendiráðsins, og makar þeirra, spiluðu síðan nokkur lög á stórfurðuleg hljóðfæri. Eru hljóðfærin úr leggjum bambusviðar og hef ég aldrei áður séð svona hljóðfæri. Lögin voru velþekkt og skemmtu gestirnir sér vel við tónlistina og sönginn.


Síðan stilltu fyrirmennin sér upp til ljósmyndatöku.

Ekki er ofsögum sagt að borð hafi svignað undan veitingunum. Verst var að ómögulegt var að smakka á öllu, þótt maður fengi sér bara lítið af hverju. Þvílíkt var úrvalið.


Allir namibískir starfsmenn Þróunarsamvinnustofnunar mættu að sjálfsögðu, enda „þeirra manneskja“ í forsvari fyrir makasamtökunum.

Ötullega var gengið fram í því að safna verðlaunum í hlutaveltu. Voru nær 20 vinningar í boði, hver öðrum glæsilegri. Fór aldrei svo að forseti samtakanna dytti ekki í lukkupottinn og vann nuddtíma, eða eitthvað svoleiðis. Hér sést hún taka fagnandi á móti umslaginu.

Málsverðurinn tókst frábærlega. Ekki er búið að birta tölur ennþá, en ég skýt á að hátt í 20.000 Namibíudalir hafi safnast, en það jafngildir 320.000 krónum. Nú byrjar alvaran, því koma þarf peningunum þangað sem þörfin er mest. En undir styrkri stjórn Gullu efast ég ekki um að það takist.

Til hamingju Gulla með frábæra samkomu.

Ferð til Kaprivi-sýslu

Á fimmtudaginn var þurfti ég að funda í Katima Mulilo, en sá bær er í u.þ.b. 1.200 km fjarlægð frá Windhoek. Frekar en að taka fjóra daga í akstur, ákvað ég að taka áætlunarflug þangað, fljúga að morgni og koma til baka að kveldi. Flogið er til Katima tvisvar í viku, á mánudögum og fimmtudögum. Ekki beint staður í alfaraleið. Bærinn er staðsettur í strípunni svokölluðu, rananum sem varð hluti af Namibíu, því Þjóðverjar þurftu að geta komist milli nýlendnanna sinna í den. Önnur var Suðvestur Afríka, sem í dag nefnist Namibía, og hin var Sambía.

En ég mætti snemma út á völl, því flugið lagði af stað sjö að morgni. Flugvélin nefnist Beechcraft 1900, tveggja hreyfla og tekur 19 farþega. Vélin er stundum kölluð rörið, því þegar setið er í sætinu sínu, þá kemur yfir mann tilfinning að setið sé í röri. Eitt sæti hvoru megin við ganginn. Farþegar norður voru ekki nema átta, þ.a. ég gat látið fara vel um mig. Flugið gekk vel, var með tvo RÚV hádegisfréttatíma í spiladósinni minni mér til dægradvalar. Ég var aðeins undrandi hvað mikil skýjahula lá yfir Namibíu, líklega meira en helmingur af leiðinni. En töluverður munur var á gróðri í kringum Windhoek og Katima Mulilo. Allt brúnt í kringum höfuðborgina, en grænt og búsældarlegt í Kaprívi-sýslunni.

Kapríví-sýslan hefur sérstöðu að einu leyti. Þar er klukkunni nefnilega ekki breytt að vetrinum. Því munar núna klukkutíma þar og annars staðar í Namibíu. Sýslan er auðvitað nokkru austar heldur en ,,meginlandið'' sem gerir það að verkum að tímabreytingin væri líklega undarleg þar.

Á vellinum beið mín maður frá bílaleigunni og ók hann mér inn í bæ. Hann sagði mér merkilega sögu. Þannig er að þarna sem annars staðar í Namibíu eru mikil skil milli regn- og þurrktíma. Fyrstu regn gera yfirleitt vart við í nóvember og svo rignir fram til mánaðarmóta apríl og maí. Síðustu rigningar eru yfirleitt úrhelli, og segir þá gamla fólkið að regnið sé að kveðja. Kveðjan er sem sagt sú að fylla allar tjarnir þ.a. fólk hafi nægt vatn. Á þessu ári var gamla fólkið ekki alveg sátt, því kveðjurigningin kom aldrei. Hins vegar tók allt í einu upp á því að rigna í síðustu viku. Mjög óvanalegt í júní. Rigndi látlaust í tvo daga og tók nú gamla fólkið gleði sína á ný. Kveðjurigningin kom þá loksins.

Ég fór síðan á mitt fundastúss. Settist síðan ásamt öðrum á veitingahús á bökkum Sambesi-árinnar. Minnti þetta mig á Kunene-ána, þar sem við sátum um páskana. Heljarinnar breið á, og mikil reisn yfir henni. Örugglega þónokkur straumur, en hann sést ekki. Þarna sá ég í fyrsta skipti yfir til Sambíu, en á þessum stað myndar áin landamæri milli Sambíu og Namibíu.

Eitt vakti strax athygli mína þarna uppfrá. Það var þögnin. Hún var þó ekki alger, langt í frá. Fullt var af krökkum og fólki á ferð, og því hróp, hlátrasköll og ýmis fyrirgangur í fólki. Þögnin sem ég tók svona eftir átti hins vegar upptök sín í lítilli bílaumferð. Þarna var ekki þessi stöðugi umferðarniður sem er alltaf í kringum mann, nær sama hvar ég er. Einn og einn bíll ók þarna um, en bílaþögn annars. Þetta var næstum því óþægilegt í byrjun, en svo þótti mér þetta mikill léttir.

Ég ók síðan aðeins um götur bæjarins á meðan ég beið þess að fara út á flugvöll á ný. Í Katima Mulilo búa einhverjir tugir þúsunda manns. Hins vegar þótti mér bærinn frekar lítill miðað við þann mannfjölda. Spurðist ég fyrir um þetta, ef vera skyldi að ég hreinlega væri að missa af einhverjum skemmtilegum götum. Nei, hinn vestræni hluti bæjarins er víst mjög lítill. Fólk býr hins vegar flest í svokölluðum hefðbundnum húsum. Dreifast þessi hús, sem eru búin til úr leir og drullu, á stærðarinnar svæði út frá verslunarsvæðinu. Var mér sagt að byggðin næði líklega um 60 km til suðurs og heillangt til vesturs. Byggingarstíllinn er aðeins öðrum vísi en annars staðar sem ég hef séð. Þarna er mikið um ferköntuð hús, en hringlaga hús eru alsráðandi á öðrum svæðum.

Nokkuð fleiri farþegar voru á leiðinni til baka, en flugið tók góða tvo tíma. Myrkur skall fljótlega á svo ég las mína bók og hlustaði á spiladósina. Tinna Rut sá auðvitað um að koma mér út á flugvöll og sækja mig Windhoek-megin.

Við erum alveg ákveðin í því að fara þarna uppeftir þegar Dagmar Ýr kemur í frí til okkar. Í leiðinni að fara að Viktoríufossum sem eru aðeins steinsnar frá Katima Mulilo. Verður ábyggilega meiriháttar ferð.

Annar í hvað?

Skrýtnir þessir ,,annar í" dagar. Merkilegt að okkur skuli ekki hafa tekist að nefna þessa ,,b-hliðar" daga einhverjum almennilegum nöfnum. T.d. er annar í jólum nefndur fjölskyldudagurinn hér í Namibíu. Mér finnst það nú nokkuð smellið nafn á þeim degi.

En, ég fór nú að hugsa um ,,annar í" dagana vegna þess að annar í hvítasunnu er ekki frídagur hér í Namibíu. Rúnar Atli fór til læknisins, en komið hefur upp úr kafinu að drengurinn er með miklar birgðir af merg í eyrunum sínum. Því höfum við tekið eyrnadropaskorpur, en ekki með miklum árangri. Á föstudaginn var mættum við til læknisins og var þá dregin upp sú stærsta sprauta sem ég hef lengi séð og vatni dælt inn í eyrun á drengnum. Tilgangurinn var að losa um merginn og helst að hann sprautaðist úr. Árangurinn þá var ekki mikill og var því sammælst um að nota dropa stíft um helgina og mæta aftur í dag.

Rúnar Atli var þægðin uppmáluð, eins og hans er von og vísa. Hann varð geysilega hvekktur á læknum eftir allar sprauturnar sem hann fékk í desember 2005, rétt áður en við fluttum til Namibíu. Tíminn hefur þó læknað þau sár og í dag er hann mjög rogginn þegar farið er til læknis. Býður góðan daginn og spjallar ef sá er gállinn á honum. En þessi vatnsaustur í eyrun fannst honum skrýtinn. Hann sat þó alveg grafkyrr, en í eitthvert skiptið sem læknirinn var að fylla á sprautuna, leit drengurinn til mín og sagði:

,,Pabbi, þessi læknir er alveg kolvitlaus!"

Átti ég erfitt með að halda aftur af hlátrinum. Tókst það þó. Ekki langaði mig að þýða fyrir lækninn að drengurinn hefði talað um þennan ,,crazy doctor" - lái mér hver sem vill.

Í dag fórum við aftur og nú gekk miklu betur. Úr öðru eyranum kom heill hellingur af mergflyksum, en ekki gekk alveg eins vel í hinu eyranu. En allt lofar þetta góðu. Næsta helgi verður önnur helgi í dropum og síðan til læknisins á mánudaginn. Vonandi næst þá restin af þessum hryllingi. Örugglega munar þetta miklu fyrir heyrn Rúnars Atla, annað getur bara ekki verið.

Kolvitlausi læknirinn... dásamlegt það sem stundum veltur upp úr börnunum manns.

Hjálpsemi náungans

Við feðgarnir skruppum á kaffihús í morgun. Svona eins og við gerum nokkuð oft á laugardagsmorgnum.

Fórum á kaffihúsið hjá klukkuturninum, en þar er gaman að fylgjast með fólkinu sem gengur framhjá eftir göngugötunni.

Þarna við hliðina á kaffihúsinu situr iðulega blind kona með litla málmskál sér við hlið. Einn og einn vegfarandi lætur dal eða tvo falla í skálina þegar gengið er framhjá.


Ég velti stundum fyrir mér hverjir það eru sem gefa konunni peninga. Þarna á kaffihúsinu er tilvalið tækifæri að rannsaka þetta.

Eftir margar heimsóknir á þetta kaffihús þá er ég þeirrar skoðunar að flestir sem gefa blindu konunni peninga, eru í fátækari kantinum sjálfir. Þeir sem líta út fyrir að vera vel stæðir, strunsa yfirleitt framhjá, en þeir sem hægja á sér eru oftar en ekki fátæklega útlítandi.

Í morgun varð nokkuð uppistand í kringum blessaða konuna. Ógæfulega útlítandi strákur, kannski um tvítugt, með ör eftir hníf frá auga og niður á höku settist niður hjá konunni og fór að tala við hana. Strákur þessi var með húfu dregna niður að augum og einn af þeim sem gangast undir þá hallærislegu tísku að láta buxnastrenginn vega salt á miðjum rasskinnum og buxnaklofið vera staðsett rétt ofan við hné. Ef spámaðurinn skyldi nú allt í einu fæðast fóta á milli hans...

Hvað um það, örskömmu eftir að strákur settist birtist eigandi lítillar hljómplötuverslunar, en konan situr undir glugga þessarar verslunar. Fer sá að æsa sig við strákinn, og þótt þeir hafi talað afríkönsku, þá áttaði ég mig fljótlega á að strákur lá undir grun um að ætla að stela peningum af blindu konunni.

Skapaðist mikið havarí þarna. Fúkyrðin ruku manna á milli og náði verslunareignandinn í öryggisvörð sem er yfirleitt þarna rétt hjá. Sá er vígalegur, vopnaður metralangri gúmmísvipu sem ábyggilega er virkilega sárt að fá högg frá. Einnig var kominn lögreglumaður á staðinn, en sá var nú fyrst og fremst að reyna að stilla til friðar. Stráknum var greinilega mjög misboðið yfir ásökunum verslunareigandans. Hann lét alla sjá þegar hann lét tvo dali falla í skálina og var kominn upp á háa-séið í hrópum sínum að verslunareigandanum. Hinn var farinn að draga í land, en þurfti lítið til að æsa sig aftur.

Allur farsinn tók um fimm mínútur og hurfu síðan allir hver í sína átt. Nokkru síðar kom strákurinn þó aftur gangandi fram hjá hljómplötubúðinni og steytti hnefann í áttina að henni.

Æsispennandi kaffihúsaferð hjá okkur feðgum þennan morguninn.

Englarnir okkar

Var að koma Rúnari Atla upp í rúm. Þegar ég gekk út úr herberginu hans sagði ég: ,,Takk fyrir að vera alltaf svona þægur og góður strákur."

,,Verði þér að góðu pabbi," var svarið.

Englar þessi börn, algjörir englar.

Bókmenntir

Lauk í gærkvöldi við að lesa Blóðberg eftir Ævar Örn Jósepsson. Í annað eða þriðja sinn. Bráðskemmtileg bók, sem Mál og menning gaf út 2005. Á einum stað er fjarska skemmtileg lýsing á Svíum, sem ég bara má til með að leyfa ykkur að njóta með mér. Guðni lögga lætur þessa dásemd frá sér. Guðni þessi þykir nú frekar kjaftfor og leiðinlegur, en oft ratast kjöftugum satt orð á munn. En, sem sagt, á bls. 183 er þessi skemmtilega lýsing:

,,Allir Svíar eru kommar, hommar eða aumingjar, teik jor pikk. Margir meiraðsegja kommar og hommar og aumingjar. Fyrir utan Ingmar Stenmark auðvitað...''

Alveg dásamlegt.

Heyriði, skáldaandinn kom bara allt í einu yfir mig við þessar skriftir.

Sko, margir Svíar eru kommar,
sumir víst líka hommar.
Einhverjir víst aumingjar,
hvað er Dodd'eiginleg'að gera þar?

Dræverinn mættur

Þó nokkur spenningur var í liðinu hér í morgun. Tinna Rut átti nefnilega að lenda á alþjóðaflugvellinum klukkan níu. Eftirvæntingin var greinilega mikil hjá Gullu, en hún vaknaði og fór framúr klukkan fimm í morgun!

Klukkan fimm. Á laugardegi! Fólk ekki alveg í lagi.

En við vorum mætt tíu mínútur yfir níu út á völl. Var þá vélin nýlent. Svo tók við nokkur bið, en svo birtist Tinna Rut. Þreytt eftir langt flug og reyndar mjög pirruð út í konuna sem sat í sætinu fyrir framan hana. En hún var ánægð með að vera komin aftur og við hin vorum fjarska ánægð að hafa fengið hana aftur.

Ekki var mikið slappað af eftir að heim kom. Stúlkan skellti sér í sturtu og tók svo upp úr töskunum sínum. Svo var spurt hvort hún fengi ekki bílinn hennar móður sinnar lánaðan.

Við vissum svo sem á hverju var von, ekki skulum við neita því.

Hún skellti sér því undir stýri. Að sjálfsögðu með ökuskírteinið nýja til taks:

Hún tekur sig nú vel undir stýri. Ekki er hægt að neita því.

Svo var snúið við með látum og reykspólað af stað. Nei, ég ýki nú aðeins.
En Blakkur hennar Gullu er nú fallegur bíll.

Svo er bara spurning hvenær við sjáum dótturina næst.

Sunnudagsmorgunn

Oft eru sunnudagsmorgnar hér hjá okkur fjarska notalegir og rólegir. Einhverra hluta vegna var Gulla farin fram úr um hálfsjö, en Rúnar rumskaði ekki fyrr en rétt fyrir níu og skömmu síðar skreið ég framúr.

Frekar er orðið kalt hér á nóttunni og hitnar húsið varla upp að deginum án hjálpar. Nú þarf því að gæta þess að eiga alltaf eldivið til að skella í annan eða báða arnana sem við höfum. En ekki skal því neitað að notalegt er að liggja lengur undir sænginni á morgnana.

Ég skellti í pönnukökudeig þegar ég loksins kom mér undan ábreiðunni. Tók nokkrar pönnukökur að koma úlnliðssveiflunni í gang til að pönnsurnar yrðu ekki of þykkar. En nú erum við öll orðin södd, eldur logar í stofuarninum. Lífið er gott.

Rúnar Atli fékk hlaupahjól í gær. Gulla sá svoleiðis græju auglýsta í Mogganum og þótti sniðugt. Við fórum því á stúfana í gær og fundum fljótlega búð sem selur svona tæki. Núna hreyfir drengurinn sig ekki spönn frá rassi án þess að vera á hjólinu. Hann heldur upp á kassann sem var utanum hjólið svo hægt sé að taka það til Íslands þegar við flytjum þangað :-)

Til hamingju Ísland

Þá er þessi flotta evróvisíón keppni búin. Ekki slæmur árangur. Hér mættu nokkrir Íslendingar, og tveir Finnar, til að horfa á keppnina. Á ríkissjónvarpsstöð Portúgals. Við skildum því lítið af því sem þulurinn sagði. Gerði það þó lítið til.

Við gerðum þónokkrar tilfæringar á húsgögnum til að partígestir gætu haft það sem best á meðan. Kveiktum upp í arninum, því nokkuð er farið að kólna hér.

Svo hófst keppnin og skemmtum við okkur ágætlega. Mörg lögin voru bara alveg ágæt. Skeggrætt var um útlit keppenda, klæðnað og fleira í þeim dúr. Konum var skipt í "hot" og "not hot" en skiptingin á körlunum fór eftir augabrúnum þeirra. Plokkaðar augabrýr bentu til hýrra manna, óplokkaðar ekki. Tek fram að þessi skipting karlmanna var uppfundin af því kvenfólki sem hér sat. Ég tek enga ábyrgð þar á.

Síðan var skotið saman í pott. Allir spáðu fyrir um sæti Íslands. Undirritaður þótti allbjartsýnn þegar hann spáði Íslandi öðru sæti. Lakasta spáin var 12. sæti.

Svo hófst atkvæðagreiðslan. Eftir því sem leið á hana jókst spenningurinn í kofanum. Gleymdist að bæta á arineldinn, en funhiti var í kofanum samt. Enginn skyldi neitt í þeim ósköpum að Tyrkland skyldi fá svona mikið af atkvæðum. Síðan drógust þeir aftur úr og þegar kom að atkvæðum Norðmanna, þá lá við að væri grátið þegar Aserbædjan fékk 10 stig. En gráturinn breyttist fljótt í hlátur og mikla gleði þegar Ísland fékk 12 stigin frá norsurunum. Góðir frændur að þessu sinni.

Jú, og ég vann því pottinn, 450 Namibíudalir, u.þ.b. 7.000 krónur. Ekki oft sem ég hef unnið í svona veðmáli.

Takk Jóhanna Guðrún fyrir að endurvekja þjóðarstolt okkar Íslendinga.

Hún Tinna mín...

Mig grunar að Tinnu Rut leiðist svolítið heima á Fróni. Alein í Æsufellinu. Ósköp þætti mér gott ef einhverjir góðhjartaðir vinir hefðu nú samband við stúlku og kannski biðu henni í mat eða eitthvað skemmtilegt.

Íslensk matargerð

Gulla eldaði þessa fínu kjötsúpu í kvöldmatinn. Ilmurinn dásamlegur þegar ég kom heim úr vinnunni núna rétt fyrir sex að staðartíma. Ég veit ekki hvort þetta eru kreppuáhrif. Eitthvað lásum við um daginn að íslenskur matur, kjötfars, slátur og hrossakjöt, seldist sem aldrei fyrr heima á klakanum. Kannski við prófum að búa til kjötbollur næst.

Peningar, peningar

Sá merkilegan peningaseðil í dag. 50 billjóna Simbabve dala seðil. Á enskunni 50 trillion dollars. Hvað skyldu eiginlega vera mörg núll í svona tölu?

50.000.000.000.000

50 milljón milljónir.

Ein milljón milljónir, sem er sama og þúsund milljarðar, heitir víst billjón á íslensku. Ekki að rugla við amerísku billjónina sem er bara þúsund milljónir. Milljarður á því ylhýra.

Og hvað skyldi nú mega kaupa fyrir svona voðalegar upphæðir?

Konan sem sýndi mér seðilinn, en hún var í Simbabve um síðustu helgi, sagði að hann dygði ekki fyrir einum brauðhleifi.

Nýjasti ökuþórinn!

Jæja, klukkan eitt í dag fór Tinna Rut í seinni hluta ökuprófsins. Verklega hlutann. Auðvitað stóðst hún með glæsibrag. Svo nú er Tinna Rut rúntandi um götur höfuðborgarinnar.

Glæsilegt!

Til hamingju Tinna Rut!!

Himinlifandi

Húrra fyrir Tinnu Rut - búin að standast skriflega ökuprófið. Smáævintýri hjá henni í tengslum við það. Ég efast ekki um að hún skrifar dagbókarfærslu um það mjög bráðlega.

Aftur húrra!

Kvíði og eftirvænting

Jæja, þá er Tinna Rut flogin á vit ökuprófa. Hún er kvíðafull en um leið full eftirvæntingar. Foreldrunum er ekki alveg um og ó, því í fyrramálið þarf litla telpan okkar að finna rútu fyrir utan Gatwick-flugvöllinn og koma sjálfri sér til Heathrow-flugvallar. Ábyggilega gengur þetta vel.

Sunnudagsmorgunn

Eitthvað er að kólna hér í Windhoek. Reyndar búið að vera kalt undanfarnar nætur. Í morgun kveikti ég hreinlega upp í arninum. Einhverjar 15 gráður inni í húsi. Miklu mun heitara úti. Les ég í fréttum að einhver kuldabylgja frá Höfðaborg sé að valda þessu.

Horfðum á kosningasjónvarpið í gær. Æ, ég læt þetta nú hljóma betur en það var. Einhverra hluta vegna var bara hægt að horfa á svona þrjár til fimm mínútur skammlaust í einu. Þá fór myndin að óskýrast og hljóðið datt út. Því var sífellt verið að endurhlaða RÚV síðuna. Reyndar ótrúlegt hvað við entumst lengi í þessu. Að lokum var skipt yfir á rás 1. Miklu betra. Veit ekki hvaða vesen var á netinu, en grunar að þetta hafi verið eitthvað vandamál Íslandsmegin. Ég náði að sitja til rúmlega tvö að namibískum tíma, rúmlega eitt að íslenskum tíma. Sem betur fer svaf Rúnar Atli til rúmlega 10 í morgun. Hann fór ekki í rúmið fyrr en eftir miðnætti.

Hlustaði svo í beinni í morgun þegar síðustu tölur komu í norðausturkjördæmi. Svakaspenna þegar síðustu tölur setja hringekjuna af stað. Framsóknarmenn hljóta að hafa verið illir að tapa manni svona á síðustu metrunum. Ekki síst vegna þess að tölurnar komu frá þeirra höfuðvígi.

Ég met það svo að vinstri-grænir og borgarar hafi unnið stærsta sigra. Frammararnir eru örugglega sáttir. Samfylkingin orðin stærst, en þó hlýtur aðeins að svíða að lokatölur voru nokkuð verri en fyrstu tölur. Sjálfstæðisflokkurinn í tómu tjóni, enda virðist þeim ganga hrikalega illa að skilja að nýja menn þarf. Ungir menn eru ekki sama og nýir menn.

Kannski er þó kvennabylgjan einna merkilegasta fréttin. Þar líka eru sjálfstæðismenn úti að aka og fylgjast engan veginn með því sem er að gerast.

Jæja, nóg um stjórnmálin. Fengum okkur beikon og kanadískar pönnukökur í morgunmat og nú eru allir saddir og sáttir við lífið. Eldurinn í arninum yljar og Magga Blöndal hljómar í útvarpinu. Hvað þarf meira?

Afmæli!

Í dag varð yngri dóttirin 17 ára gömul. Aðeins.

Eins gott maður á einn fjögurra ára gutta - annars gæti maður haldið að maður væri að eldast.

Þvílík della sem það nú væri.

En, hún Tinna Rut á sem sagt afmæli í dag. Auðvitað var ráðist í stórbakstur í tilefni dagsins og hér sést afmælisbarnið blása af innlifun á kertin.


Skrýtið með bakstuðninginn... skyldi blásturinn verða meiri fyrir vikið?

En 17 ára - þá eru pakkarnir ekki jafnmargir og áður fyrr. Þó voru þeir nokkrir. Hér sjást systkinin með sængurverasett sem Rúnar Atli gaf systur sinni. Já, gjöfin var í þá áttina og til að taka af öll tvímæli þá var nákvæmlega þetta munstur á óskalistanum.

Ég ætla nú ekkert að tala meira um gjafirnar. Afmælisbarnið hlýtur að gera það sjálft.

Hins vegar voru stórátök að opna suma pakka, eins og meðfylgjandi mynd ber svo sannarlega með sér.


Til hamingju með daginn Tinna mín.

Ferðalag og svaðilfarir

Þá erum við komin aftur heim eftir norðurför. Áttum við skemmtilega ferð og fórum við Tinna Rut í svaðilför.

En fyrst smáljósmyndasnilli. Tinna Rut er í ljósmyndun í mynd- og handmennt í skólanum og er alltaf að taka myndir. Allt í einu verða til fullt af myndum af mér, en frekar sjaldan er ég með á myndum. Hér er til dæmis undirritaður allvígalegur, ekki satt?

En, takið eftir spegilmyndinni í gleraugunum. Hér kemur hún aðeins stækkuð:

Jú, þar er bara sjálfur ljósmyndarinn. CSI hvað?

En nóg um þetta. Á föstudaginn var keyrðum við að Rúakana-fossunum. Ekki í fyrsta sinn sem við komum þangað, en þegar vatn er í fossunum eru þeir stórkostleg sjón. Systkinin tóku sig vel út saman þar.

Við ókum síðan sem leið lá meðfram Kúnene-ánni. Frekar hægfarinn vegur, en við á fjórhjóladrifnu ökutæki svo það var ekki til vandræða. Áðum við síðan í tvær nætur á gististað með útsýni yfir ána sjálfa. Að sitja við þessa á, horfa á hana fljóta í átt til Atlantshafs, algjör þögn utan skordýrasuð, ekkert farsímasamband, hitinn tæplega 30 gráður, ja, manni dettur bara helst í hug aldingarðurinn Eden. Ef ég væri rithöfundur, þá væri þetta staðurinn þar sem ég sæti við skriftir.

Hér er ein mynd tekin af ánni rétt fyrir sólarlag.

En þarna var reyndar hægt að ná upp innspýtingu á adrenalíni. Við Tinna Rut fórum nefnilega í svokallaða flúðasiglingu. Þá er farið að stórum gúmmíbát og róið niður flúðir og vonað að maður komist á leiðarenda í bátnum. Í svona reisu fer maður ekki með myndavél, en hér er ein mynd sem ég stal frá vefsíðu gistiheimilisins.

Við vorum átta í borð í bátnum, tveir atvinnumenn og sex ferðalangar. Er við vorum sest í bátinn, hófust æfingar til að við myndum nú bregast á réttan hátt við skipunum: Hægri hlið róa áfram! Vinstri hlið róa afturábak! og þar fram eftir götunum. Síðan stöðvuðum við bátinn og annar leiðsögumaðurinn lítur á mig og segir: "Herra minn, stökktu útbyrðis!¨ Nú, og ég varð auðvitað að hlýða. Skipstjórinn ræður. Henti mér fyrir borð á bólakaf í drulluskítuga Kúnene-ána. Angólumegin, ef það skiptir máli. Síðan var ég halaður um borð. Allir þurftu að skella sér útbyrðis þarna. Tilgangurinn var jú að kenna okkur hvernig við ættum að komast aftur um borð ef ske kynni að við þeyttumst fyrir borð þegar á hólminn væri komið.

Var ég búinn að nefna að í Kúnene-ánni eru krókódílar? Hér er mynd sem ég tók seinna sama dag...

Sjáið þið illskulegar glyrnur krókódílsins gægjast upp úr vatninu? Ekki skrýtið þótt við Tinna Rut værum ekki alltof æst í að detta útbyrðis.

Svo var lagt af stað niður ána. Fyrstu flúðirnar voru tiltölulega auðveldar viðureignar. Við fengum nokkrar gusur yfir okkur og aðeins átti báturinn til að hallast, en þetta gekk nú allt vel.

Náttúran þarna er ægifögur. Þarna eru kolsvartir hamraveggir á báða kanta, en svo inn á milli koma gulllitaðar strendur og stórkostlegur trjágróður. Það er eiginlega ómögulegt að lýsa þessu, maður verður að sjá þetta með eigin augum.

Eftir kannski klukkutíma siglingu var áð. Áningarstaðurinn var fullkomin baðströnd. Bogadregin strandlengja og aftur þessi gulllitaði sandur. Þegar við renndum að ströndinni, spurði leiðsögumaðurinn hvort við heyrðum ekki einhverjar drunur. Jú, ekki var laust við það. Já, sagði hann, þetta eru næstu flúðir - Dómsdagshylur! Þar með var ekki mikið hægt að slappa af yfir hádegismatnum.

Svo var lagt af stað í dómsdagshylinn. Búið var að undirbúa okkur, en þarna áttum við að snúa bökum saman, grúfa okkur niður og halda dauðahaldi í reipi sem strengt er hringinn í kringum bátinn. Ekki sleppa reipinu, hvað sem á dyni. Svo leggjum við af stað og báturinn tekur að dansa í flúðunum. Náunginn hrópar til okkar að grúfa okkur niður, en eitthvað var þetta lengi að síast inn í kollinn á okkur öllum. Nema hvað, báturinn tekur risadýfu með tilheyrandi hliðarveltu og gusugangi. Við Tinna Rut áttum fullt í fangi með að halda okkur um borð, en tókst þó. Hins vegar, þegar báturinn kemur upp úr dýfunni, þá vantar tvo fremstu farþegana. Par, sem hafði verið mjög kokhraust fyrir ferðina, breskur náungi og kona frá Púertó Ríkó. Sáum við þau skjóta upp kollinum aðeins neðar í ánni. Var nú róinn lífróður til að ná þeim og tókst það giftusamlega. Sem betur fer, því þarna eru stórhættulegir klettar rétt undir vatnsborðinu og því gæti þetta hafa farið illa. Konan fékk hálfgert áfall við þetta og var í góða stund að jafna sig.

En þetta voru síðustu flúðirnar og síðan var flotið í rólegheitum niður ána þar til komið var á áfangastað.

Ég hafði ekki verið viss um hvort ég ætti að leggja í þessa ferð, en núna er ég kominn með bakteríuna. Ef tækifæri gefst til að fara í aðra flúðasiglingu, þá mun ég grípa það hiklaust.

Úrvinda ferðalangur

Erum núna á flakki í norðurhluta Namibíu. Á stað sem heitir Ondangwa. Ég þarf að fara á nokkra fundi hér og við ákváðum að gera fjölskylduferð úr þessu. Sér í lagi þar sem páskar nálgast og þá er meira að segja löng helgi hjá Tinnu Rut. Hún kemur til fundar við okkur á fimmtudag.

En við eignuðumst fyrir nokkru alveg meistaragræju. DVD spilari sem hægt er að spenna aftan á höfuðpúða í bíl. Stingst hann í innstunguna fyrir sígarettukveikjarann. Græjan kom virkilega að góðum notum í gær, en við vorum í bílnum meira og minna í níu klukkutíma.

Syninum þykir spilarinn með svalari tækjum sem hann hefur komist í tæri við. Núna áðan fór hann upp í rúm á hótelherberginu með græjuna með sér. Ekkert mál að fara í rúmið þegar maður fær að horfa á dvd.

Enda sofnaði hann vært...