Góðir vinir

Gamlir taktar

Við komum í hús um daginn vestur í Hvalaflóa. Stóðst Gulla ekki mátið að fá að gefa litlu barni pela.


En frekar er svipurinn á syninum óræður...

Gengið á vatni

Óhætt er að segja að sonurinn er gæddur ýmsum merkilegum hæfileikum...

Sótsvartur...

Hmm, þarf nokkuð að segja? Ja, kannski þó það að drengurinn var ekki heima hjá sér...

Gatnakerfið

Eitthvað var Davíð nú að gera grín að „off-road“ ævintýrum okkar hér í Namibíu. Staðreyndin er hins vegar sú, að það þarf nú ekki að aka langt til að komast í hann krappan.

Í gegnum hverfið okkar, sem heitir Litla Vindhúkk, liggur árfarvegur. Litla Vindhúkk áin, nefnist áin að sjálfsögðu. Sjaldnast er vatnsdropi í ánni og tekur maður bara eftir henni vegna þess að göturnar síga aðeins þegar ekið er yfir árfarveginn. Núna, hins vegar, þegar búið er að rigna upp á hvern einasta dag svo vikum skiptir, þá er hins vegar vatn í ánni.

Og stundum ekkert smá.

Fyrir nokkrum dögum fór ég á stjá og tók nokkrar myndir. Fylgja þær hér. Allt er þetta sama áin, en við fjórar mismunandi götur.

Ekki nema von að ein og ein númeraplata týnist.

Ef klikkað er á myndirnar þá koma stærri myndir.

Fyrsta myndin er frá Von Eckenbrecher stræti. Einu sinni bjuggum við aðeins ofar í götunni en þessi mynd er tekin.

Svo er það Nelson Mandela-vangurinn. Ein helsta umferðaræð borgarinnar gjörsamlega ófær. Ég hef aldrei nokkurn tímann séð svona mikið vatn á þessum stað. Ekki kæmi mér á óvart að dýptin þarna hafi verið rúmlega metri og nokkuð öflugur straumur.

Metje stræti, en þar mjókkar áin aðeins sem þýðir auðvitað miklu meiri kraftur í rennslið. Þetta er sú mynd sem best sýnir lætin í ánni.

Að lokum Schanzen vegur, en þar ek ég flesta daga. Ekki þó þennan dag. Þurfum við að taka á okkur heljarinnar krók til að komast milli heimilis og miðbæjarins.

Þannig að ekki er alltaf sólin í Afríkunni.

Sönnunin!

Gulla búin að gista á fína hótelinu í Swakopmund. Algjört æði. Hér er mynd af henni og Rúnari Atla við brottför. Ó, ekki má gleyma Tobba Lobba Súpermanni, en hann fékk að vera með á myndinni.

Hættur í umferðinni

Þetta er mynd af sólgleraugunum mínum. Fékk þau í jólagjöf frá eldri dóttur minni. Virkilega góð gleraugu sem ég nota mikið. Takið þó eftir nefhlífunum. Nokkuð hvassar útlits...

Hmm, af hverju er ég að segja ykkur frá hvössum nefhlífum?

Jú, helginni eyddum við hjónin, ásamt syninum, í Swakopmund. Ókum niðureftir á föstudaginn og ákváðum að taka útsýnisleiðina. Tiltölulega fáfarinn malarvegur, sem liggur í gegnum fjöllin vestan við Vindhúkk. Útsýnið á stundum stórfenglegt.

Hins vegar hefur rignt meira hér í Namibíu undanfarinn mánuð en elstu menn muna. Öll áveitulón 100% full, sum meira að segja 106% full. Ár, sem yfirleitt eru þurrar, eru nú í rennsli og ein afleiðing er að ýmsir vegir eru sundurskornir og illa farnir. Þegar styttast tók til Swakopmund, þá kom um 50 km kafli þar sem vegurinn var vægast sagt slæmur. Á stundum varla hægt að sjá hvar vegurinn lá. Gulla var undir stýri og allt í einu birtist hvarf í veginum án nokkurs fyrirvara. Við hjónin tókum heljarinnar hopp inni í bílnum og var ég svo léttur á mér að stanga þakið á bílnum. Væri nú vanalega ekki í frásögur færandi, nema fyrir þá staðreynd að ég var með fínu sólgleraugun. Þó ekki á nefinu, því ég hafði rennt þeim upp á höfuð til að fylgjast betur með veginum. Fór ekki betur en svo að önnur nefhlífin stakkst á bólakaf ofan í höfuðkúpuna á mér.

Hafiði heyrt um fáránlegra slys??

Fossblæddi úr sárinu, en mér tókst þó að stökkva út úr bílnum áður en blóðslettur sulluðust út um allt inn í bílnum. Sem betur fer var sjúkrakassi í bílnum og fannst þessi fína grisja með böndum. Líklega sérhönnuð fyrir höfuðmeiðsl, en varla vegna sólgleraugna.

Rúnar Atli náði í myndavélina og náði þessari fínu mynd af pabba sínum:

Ég lít svona út eins og skæruliðaforingi - ekki satt?

En sem betur fer þá var þetta ekki alvarlegur skurður og allt á góðum batavegi. Bíllinn dældaðist ekki einu sinni.

Þrautaganga

Ekki hefur brauðgerðin gengið þrautalaust fyrir sig. Næturbökunin virkaði vel að því leytinu að græjan fór í gang. Brauðið hrundi hins vegar. Prófaði aðeins að breyta uppskriftinni. Sama sagan. Breytti aðeins meir, en útkoman alltaf sú sama.

Orðið slatti af hveiti sem hefur farið í þetta...

Í dag breytti ég uppskriftinni enn. Viti menn, út kom þetta fína brauð. Í sjöttu tilraun :-) Það smakkaðist virkilega vel. Helsti gallinn finnst mér vera að lagið á brauðum úr svona brauðvél er óhentugt. Sneiðarnar eru mjög stórar og erfitt að skera brauðið þegar það er nýtt.

Skýringin á bökunarvandræðunum virðist vera rakinn sem er hér nú. Það rignir dag eftir dag eftir dag. Í miklum raka þarf sem sagt að minnka aðeins vatnið sem sett er í deigið. Ég á nú alveg von á því að þurfa að bæta við vatni síðar meir, því rakinn núna telst til undantekninga.

En nú erum við komin í gang. Svo er bara að fikta sig áfram með mismunandi brauðtegundir.

Kanntu brauð að baka?

Eitt af því sem angrar okkur geðgóðu hjónin eru brauðmál í borginni. Ekkert mál er að skreppa út í búð og kaupa volg rúnnstykki eða splunkunýtt brauð. Gallinn er hins vegar sá að næsta morgun eru þessi sömu rúnnstykki orðin þvílíkt seig undir tönn að áhuginn fyrir að fá sér brauðmeti með morgunteinu er sára, sáralítill.

Um daginn vaknaði sú hugmynd hjónanna að fá sér brauðvél. Reyndar höfum við einu sinni átt þvílíkan grip. Var það í Vankúver fyrir mörgum, mörgum árum síðan. Þar var mikil samkeppni verslana á milli, sem lýsti sér meðal annars í því að innan mánaðar frá kaupum á heimilistækjum mátti skila þeim. Kvittunin þurfti að sjálfsögðu að fylgja með, og líka pakkningin. Engar útskýringar þurfti að gefa, bara mæta og skila og var endurgreitt möglunarlaust.

Brauðvélinni var skilað.

Við komumst aldrei upp á lagið með að nota hana. Í Vankúver var líka hægt að kaupa brauð með þvílíku magni af rotvarnarefnum að brauðið hélst sem nýtt væri í a.m.k. tvær vikur.

En nú eru hjónin orðin miklu reyndari og þroskaðri. Ákváðum við því að ráðast í kaup á gæðabrauðvél. Kenwood BM210 fyrir kunnáttufólk. Alls kyns stillingar sem hægt er að nota. Líka tímarofi, þ.a. hægt er að vakna við ilmandi brauð í morgunsárið.

Verður þó að viðurkennast að notkun vélarinnar er ekki alveg eins einföld og af er látið. Við fórum meira segja á Jútjúb og fundum þar heilmikið af kennslumyndum um notkun brauðvéla. Greinilegt er að bandarískum húsmæðrum leiðist mörgum hverjum á daginn. Virðast þær því stunda það að framleiða fræðsluefni úr sínu eigin eldhúsi og setja á netið. Okkur hinum til gagns og gamans.

Jæja, en í gær var fyrsta tilraun gerð. Hún tókst ekki vel. Einhverra hluta vegna setti ég of lítið af hráefnum í vélina. Deigið náði sér aldrei á strik og var bakað of lengi. Sem sagt, lítill samanþjappaður brauðkubbur með svakalega harðri skorpu var útkoman. Þó mátti með góðum vilja finna að brauðið var nokkuð gott á bragðið. Ja, svona inn við miðju. Svona svipað og þegar sagt er að fólk sé gott inn við beinið. Vitavonlaust, en einhvern ljósan punkt þarf að finna.

Ekki þýddi að gefast upp. Komst ég að því að það eru til ótrúlegustu afsakanir til að útskýra hvers vegna bökun í brauðvél klikkar. T.d. get ég haldið því fram að hafa gleymt því að vera í 1.600 metra hæð yfir sjávarmáli. Sá sem prófaði uppskriftina var örugglega niður við sjávarmál og þarf að taka tillit til þess. Nú svo hefur rignt mikið, þ.a. rakastig í Vindhúkkborg er nokkuð hátt. Það hefur örugglega haft sitt að segja.

En í hádeginu var hent í aðra uppskrift. Fyrstu tveir og hálfu klukkutímarnir lofuðu mjög góðu. Brauðið lyfti sér sem aldrei fyrr og spenningurinn var mikill. Þegar ég kom heim úr vinnunni, stökk ég inn og tók þrjú þrep í hverju skrefi. Aðeins þó til að sjá elsku konuna mína miður sín. Brauðið féll...

Of mikið hráefni í þetta sinn, hljóðaði Salómonsdómurinn.

Þegar þetta er ritað, er búið að setja í þriðju vél. Ekki þýðir að gefast upp. Fórum milliveg að þessu sinni. Nú mun það takast. Vélin byrjar að hnoða um tvöleytið í nótt, þ.a. þegar ég fer framúr, svona skömmu fyrir hálfsex, verður þetta líka gæðabrauð tilbúið.

Ég er strax farinn að sleikja útum...

Leti, en kannski ekki bara

Lítið hefur farið fyrir skrifum undanfarnar vikur. Leti hefur sjálfsagt sitt að segja þegar orsaka er leitað. Einnig hefur verið hálfgerð gúrkutíð í lífi okkar undanfarið. Já, frekar lítið í gangi.

Reyndar gerði bakið allhressilega vart við sig á föstudag fyrir viku síðan. Er búinn að vera skakkur og skældur síðan, en er smátt og smátt að réttast við á nýjan leik. Búinn að fara reglulega í hnykkingar og þær hjálpa til. Vegna bakverkja eyddi ég síðustu helgi að langmestu leyti í bælinu. Las líklega fimm bækur þá helgina. Las Ofsa og Auðnina og síðan tvær bækur eftir Paulo Cuelho. Síðan var ég orðinn svo langt leiddur að ég var kominn með námsbók frá Tinnu Rut í hendurnar. Reyndar skáldsaga sem hún las í ensku. Bók eftir höfund frá Nígeríu. Bara nokkuð góð.

Tinna Rut er komin á lokaár í skólanum. Svo blasir bara háskólanám við. Hún er að skoða ýmsa möguleika á ýmsum stöðum á hnettinum. Nei, Elli, hún er ekki farin að skoða Rússland enn...

Já, hún Tinna Rut stækkar. Fær stundum að keyra til að æfa sig fyrir bílprófið sem hún ætlar að taka á Íslandi um mánaðarmótin apríl maí. Henni gengur aksturinn ágætlega.

Rúnar Atli er algjörlega búinn að týna sér í Legókubbum. Við höfum keypt fyrir hann kubba öðru hverju. Hann liggur í þessu endalaust. Fer nákvæmlega eftir leiðbeiningunum. Þegar hluturinn er kominn saman, þá er hann rifinn sundur og byrjað upp á nýtt. Ótrúleg þolinmæði.

Svo uppgötvaði ég í gær að 25 ára stúdentsafmælið er núna í vor. Auðvitað er búið að koma á laggirnar fésbókarhópi. Þar rakst ég á svolítið af myndum frá menntaskólaárunum. Ég bara gapti. Þvílíkir krakkar... Ég man ekki betur en hafa fundist ég vera hokinn af reynslu og kunnáttu á þeim árum. Örugglega ekki einn um það. En, viðurkennast verður að útlitið benti ekki til reynslubolta og kunnáttumanna.

Svona er víst lífið.

Bóndadagur

Í tilefni bóndadagsins eldaði frúin lambakótilettur og -rif. Brakandi gott. Kannski hún stökkvi líka út í sundpollinn okkar með manninum sínum svona rétt fyrir miðnætti.

Hver veit?

Aftur í Namibíu

Þá erum við komin aftur til Namibíu. Ferðalagið gekk eins og best verður á kosið. Alveg án áfalla. Flugum frá Keflavík kl. hálf átta í gærmorgun. Stútfull vél. Sem betur fer skráði ég okkur inn á netinu kvöldið áður og gat þá valið þau sæti sem við vildum. Lentum í Frankfurt um hádegisbil að þýskum tíma.

Í Frankfurt var brunagaddur. Nálægt 10 gráðum í mínus. Við áttum hótelherbergi pantað á flugvellinum, enda með því verra að hanga í nær ellefu klukkustundir inni á flugvellinum. Því gátum við lagt okkur, horft á sjónvarp, lesið bækur, farið í sturtu og bara slakað á fyrir flugið langa.

Svo rétt fyrir ellefu í gærkvöld, hóf Namibíuflugvélin sig á loft. Náðum við að sofa nokkuð vel þessa ferðina og lentum í Namibíu á slaginu 10 nú í morgun.

Rétt fyrir lendingu spjallaði flugstjórinn við okkur. „Veðrið í Windhoek er nokkuð gott, þó frekar svalt, 18 gráðu hiti.“ Bætti svo afsakandi við: „En hitinn mun hækka hratt.“ Já, 18 stiga hiti þykir lítið. Peysuveður.

Nokkuð löng bið var eftir töskum, en allar skiluðu sér. Ókum svo í bæinn, en við geymdum bílinn á langtímastæði á flugvellinum. Kostnaðurinn við fjögurra vikna geymslu á afgirtu svæði með stöðugri gæslu var 300 namibíudalir. U.þ.b. 4.000 kr. á síðasta gengi. Mig grunar að hærra verð sé rukkað á Keflavíkurflugvelli...

Húsið var enn á sínum stað þegar við renndum í hlað um 12 leytið.

Tuttuguogníu tímum eftir brottför úr Æsufellinu.

Aðeins.

Grasspretta hefur verið góð síðustu fjórar vikur. Sér í lagi á hellulagðri innkeyrslunni. Svo hefur eitthvað af skordýrum dáið af fæðuskorti á meðan við vorum að heiman. En heilt yfir séð, þá var aðkoman góð.

Best var þó þegar ábreiðan var dregin af sundpollinum litla. Himinblátt vatn gladdi augu okkar og greinilegt að þær fyrirbyggjandi aðgerðir sem gerðar voru í síðasta mánuði virkuðu vel. Vatnið var 30 gráðu heitt og skelltum við okkur út í laugina. Meira að segja Gulla stökk út í. Þvílík endurnæring eftir langt ferðalag.

Á morgun mæti ég í vinnu og börnin í skólann á miðvikudag. Gulla hins vegar byrjaði í skólanum í síðustu viku og því nóg hjá öllum að gera.

Áramótin

Áramótin liðu áfallalaust hjá okkur. Stærstu vonbrigðin voru að ekki kviknaði í einu kúlublysinu hans Rúnars Atla. Hér voru tólf manns í mat. Við fimm að sjálfsögðu, Svíarnir tveir, amman úr Grundarfirðinum og síðan fjögurra, næstum fimm, manna liðið úr Eyjabakkanum. Kannski má segja að tólf-og-hálfur hafi mætt í mat.

Eins og hefð er að myndast fyrir þá var tvíréttuð aðalmáltíð. Annars vegar kalkúnn, rúmlega 6 kílógramma flykki, og hins vegar saltkjöt og baunir. Gaman að ýmsum af yngstu matargestunum þótti saltkjötið toppurinn. Íslenskt hefð skal það vera.

Svo var farið að fagna nýju ári. Dagmar Ýr og Rúnar Atli skemmtu sér með stjörnuljósin.

Svo bættist Emil Andri í hópinn.

Í fyrra var Rúnar Atli skíthræddur við allt fírverkið. Þetta árið hins vegar tók hann fullan þátt í skemmtuninni. Sýnist mér að meira en stjörnuljós og blys þurfi á næsta ári.

Bæði voru bengalblys og kúlublys tendruð okkur til skemmtunar.

Ísak Máni virðist hér vera að flammera allt nágrennið, en þetta er snilldarmyndataka hjá Gullu.

Gaman, gaman að halda á blysi. Auðvitað voru allir með öryggisgleraugun, sumir með græn og aðrir með bleik.

Logi Snær var sko enginn eftirbátur í blysförum.

Hér eru feðgarnir að undirbúa að tendra kúlublys.

Hér sjást síðan Rúnar Atli og Emil með blys. Doddi í bakgrunni.

Fínt útsýnið úr Æsufellinu.

Við óskum síðan öllum farsæls komandi árs.

Skoppa

Við feðgarnir fórum í Smárabíó fyrr í dag. Frumsýningardagur á Skoppu og Skrítlu. Keyptum miða í gær á midi.is til að vera nú alveg öruggir að fá sæti. Hefðum nú ekki þurft að hafa áhyggjur því frekar fáir voru í bíó. Þó hittum við frænku okkar frá Vatnsskarðshólum, hana Unni og fjölskyldu hennar. Langt er síðan ég hef séð hana og því var þetta skemmtileg tilviljun.

Rúnar Atli skemmti sér vel á myndinni og ekki skemmdi fyrir að hitta Skoppu sjálfa.

Ljósaverkir

Stundum hefur ljósagangur valdið okkur hjónunum smávandræðum. Gullu finnst nefnilega gott að sofna útfrá bókalestri, en þá vill brenna við að náttlampinn sé enn kveiktur. Ekki er laust við að þetta ergi mig aðeins. Ég á því til að fara framúr rúminu, labba hringinn, slökkva á lampanum, labba til baka og leggjast á ný upp í rúm. Sofna svo bara í rólegheitum.

Gott mál?

Jú, nema hvað að bröltið í mér vekur iðulega mína heitelskuðu, svo hún kveikir á lampanum og fer að lesa á nýjan leik...

Ég ímynda mér að lesendur séu farnir að átta sig á þeim vítahring sem hér getur myndast.

Ýmsar leiðir hafa verið reyndar til að bjarga þessu vandamáli. Hafa svonefndir ljósálfar verið mjög vinsælir í jólapökkum frúarinnar á liðnum árum. Raunin hefur þó verið að þetta er skammgóður vermir. Iðulega fara perurnar fljótlega og einhverra hluta vegna er ekki auðvelt að finna þær í búðum.

Dætur okkar vita af þessum ljósaverkjum foreldranna og reyna að koma með lausnir. Enda góðar dætur.

Dagmar Ýr rakst á meðfylgjandi leslampa á femin.is.


Var hennar von að þarna væri lausnin komin og gaf mömmu sinni lampann því í jólagjöf.

Í gærkvöld sem leið var prufukeyrsla. Ég rumskaði einhvern tímann og þetta fína myrkur í herberginu, aðeins smátýra lifði á lampanum og Gulla að lesa. Ég hélt því áfram að sofa í sæluvímu.

Nema hvað.

Stuttu seinna vakna ég aftur. Þá var Gulla steinsofnuð. Kveikt var á nýja fína leslampanum og haldiði ekki að geislinn hafi lýst beint í andlitið á mér... :-(

Sumu tekst bara ekki að breyta.

Jólin komin

Loksins komu jólin. Rúnar Atli var orðinn óþreyjufullur og á miðjum aðfangadegi var spenningurinn eiginlega orðinn of mikill. Hann langaði nefnilega svooo mikið að opna pakka.

En allt kom þetta að lokum. Hann var auðvitað fyrstur að klæða sig í sparifötin, þ.a. mynd náðist af honum við jólatréið á meðan dæturnar voru enn að gera sig tilbúnar.

Ó, það verður að taka fram að Tinna Rut stóð sig eins og herforingi í tiltekt allan aðfangadag. Hún skúraði gólf, þreif klósett, fægði silfur og örugglega eitthvað fleira sem mér láist að nefna. Þetta lenti allt á henni, því Dagmar Ýr var að vinna frá átta til fjögur í tíu-ellefu.

Að lokum voru öll börnin tilbúin í myndatöku.

Ósköp erum við Gulla nú efnuð að eiga börnin okkar.

Gleðileg jól öllsömul og kærar þakkir fyrir okkur.

Jólatrésskreyting

Í dag skreyttum við jólatréð okkar. Nokkuð seinna en venjulega. Yfirleitt erum skreytum við á afmælisdaginn minn, en núna var eitthvað svo mikið að gera að ég stakk upp á því að kaupa tréð þann 19. des. Svo hefur verið endalaust vesen á þessari fjölskyldu, vinna og svoleiðis, og því hefur skreyting beðið. En loksins áðan létum við verða af þessu.

Rúnar Atli var nokkuð spenntur og var ekki hægt annað en brosa að ákefð drengsins.


Einbeitingin var mikil, en viðurkenna verður að drengurinn gerði þetta allt saman vel.

Ekki var aðeins einbeiting hjá guttanum, móðirinn spáði mikið í uppsetninguna líka.

Jú, en svo voru aðrir sem einbeittu sér að öðru meira spennandi...


Lokahnykkurinn var svo að setja toppinn á. Hver skyldi hafa beðið um það hlutverk? Með samvinnunni hafðist þetta.

Landsbyggðin

Í gærmorgun vöknuðum ég, Tinna Rut og Rúnar Atli fyrir allar aldir. Ástæðan var ferð til Grundarfjarðar að sækja ömmu barnanna. Hún ætlar að vera á Suðureyri yfir hátíðarnar og flýgur frá Reykjavíkurflugvelli á mánudaginn.

Aldrei þessu vant var Tinna Rut æst í ferðalag út á land. Auðvitað var hún að sverma eftir æfingaakstri. Hún hóf ferðina undir stýri, en nokkur snjókoma var. Síðan þegar komið var í gegnum Mosfellsbæ ákvað ég að nú væri nóg komið af æfingaakstri. Enda snjókoma og skafrenningur, svo varla sá úr augunum.

Við lulluðum síðan áfram til Borgarness og áðum þar. Borgarnes er jú eini staðurinn á Íslandi sem ég veit til að hægt sé að kaupa ástarpunga. Því stoppa ég alltaf í Geirabakaríi og kaupi poka eða tvo af ástarpungum.

Ekki minnkaði snjókoman. Varla sá handa sinna skil á Mýrunum. Einungis sáust ljós á Dalmynni, ekki var hægt að sjá bæinn. En að lokum hafðist að komast til Grundarfjarðar og ók Tinna Rut síðasta spölinn.

Í Grundarfirði gaf á að líta. Allt á kafi í snjó. Hér sést bíllinn okkar fyrir utan Smiðjustíginn. Kannski sést Tinna Rut undir stýri.
Mikið verður svo gaman að sýna Namibíumönnum hvernig garðhúsgögn á Íslandi líta út yfir jólahátíðina :-)

Tinna Rut fékk síðan að aka frá Grundarfirði að Vatnaleið og tók svo aftur við í Mosfellsbænum. Hér sést hún, fyrir brottför frá Grundó, taka bensín sjálf í fyrsta sinn á ævinni. Verst að pabbinn þarf enn að borga...

Ferðalagið til Íslands

Var að hlaða niður myndum af myndavélinni minni. Útbjó þessa myndasyrpu af ferðalagi okkar Rúnars Atla til Íslands.

Hér erum við nýbúnir að losa okkur við töskur og komnir með brottfararspjöld. Rúnari Atla þótti langt að bíða eftir að komast um borð. En, eins og hans er von og vísa, er bara að láta fara vel um sig á meðan.

Næsta mynd er tekin í Frankfurt. Þarna er setið á McDonald's og gætt sér á hamborgara. Við vorum einu gestirnir á þessum útiveitingastað, enda ekki nema tveggja stiga hiti. En, við erum víkingar og Íslendingar svo ekki kipptum við okkur upp við það.

Loksins fengum við brottfararspjöld fyrir flugið frá Frankfurt til Keflavíkur. Enn þurfti að bíða. En í Frankfurt var fínt leiksvæði fyrir börn og auðvelt að drepa tímann þar.

Ýmsir aðrir en Rúnar Atli létu fara vel um sig á meðan beðið var.

Þrátt fyrir allt er erfitt að vera ferðalangur. Því var gott að leggja aðeins aftur augun í Flugleiðavélinni. Gott líka að hvíla sig aðeins áður er farið að berjast við frost og snjó.

Ökusnillingur

Þá er hún Tinna Rut komin með æfingaleyfi. Búin með ökuskólann, 1 og 2, og einnig búin með um 12 ökutíma. Faðir hennar má nú sitja með henni í bíl, fylgjast með akstrinum og veita góð ráð. Hér sést stúlkan fyrir utan lögreglustöðina í Kópavogi, nýkomin með æfingaleyfið.


Við fórum einn hring, niður Reykjanesbrautina, upp Ártúnsbrekkuna, Suðurlandsveg upp að Rauðavatni og svo bakaleiðina upp í Breiðholt aftur. Gekk mjög vel.

Svo áðan fórum við í bíltúr í Eyjabakkann og aftur ók Tinna Rut. Fórum þaðan í Smáralindina og hún fékk að keyra nær alla leið þangað.

Ég er semsagt búinn að sjá tilganginn með mínu lífi næstu mánuði...

22 ár

Í dag eigum við Gulla brúðkaupsafmæli. Höfum verið gift í 22 ár. Ég var að uppgötva að þar sem ég er ekki alveg orðinn 44 ára gamall, þá hef ég verið giftur meira en hálfa ævina. Sömu konunni, vel að merkja.

Merkilegur áfangi.

Ferðalagið nálgast

Nú styttist í Íslandsferð hjá okkur feðgum. Á morgun, kl. 20:45 að staðartíma tekur flug SW285 sig á loft með okkur innanborðs. Leiðin liggur fyrst til Frankfurtborgar, en þar lendum við um sexleytið á sunnudagsmorgun. Við munum setjast inn á hótel sem er á flugvellinum, svona til að halda okkur frískum. Síðan skömmu fyrir kl. tvö fljúgum við áleiðis til Íslands. Áætlaður komutími tuttugu mínútur gengin í fimm eftir hádegi.

Ýmislegt hefur verið gert til að undirbúa þessa ferð. Í dag fórum við Rúnar Atli í jólaklippinguna. Tímann pantaði ég fyrir tveimur mánuðum. Aðeins. Hárskerinn nefnist Luigi, namibíumaður af ítölskum ættum. Kominn eitthvað yfir fimmtugt, en er iðulega með þrjár efstu tölurnar fráhnepptar á skyrtunni til að sjáist í gullkeðjurnar. En er mjög flínkur klippari, það verður ekki af honum skafið. Rúnar Atli er alltaf eins og myndastytta hjá honum, situr grafkyrr. Kallinn hefur lúmskt gaman að honum, t.d. í dag var Rúnar Atli að gretta sig og geifla framan í spegilinn. Alveg í sínum eigin heimi. Gaman að þessu.

Svo fórum við á kaffihús. Um að gera að taka út skammtinn hér, því ekki á ég von á því að stunda kaffihús heima á Fróni.

Jæja, guttinn er í baði núna. Ætli sé ekki kominn tími á þurrkun og síðan svefninn.

Swakopferðin

Við feðgarnir höfðum það gott um helgina í Swakopmund. Fórum í verslanaleiðangur á laugardagsmorguninn, en fundum reyndar ekki mikið til að kaupa. Þó kíktum við í töluvert margar búðir, og brá Rúnar Atli á leik fyrir utan eina búðina.

Við fórum svo í göngutúr niður á strönd. Keyptum okkur ís. Röltum um svæðið í fínu veðri. Hitastigið var 23 gráður og sjávarhitinn var 17 gráður. Rúnar Atli mátti ekki heyra á það minnst að stinga tánum í sjóinn. Ótrúlegt hvað einhverjar bíómyndir um hákarla sitja í honum.

En í sund var drengurinn tilbúinn að fara. Við keyptum ný sundföt handa honum. Hin lágu inni í fataskáp í Vindhúkk, sællar minningar. En sundlaugin var hápunktur helgarinnar hjá honum, ekki nokkur spurning. Hér sést hann stinga sér í laugina.

Hér er hann að busla áfram. Já, í bakgrunni sést fína hótelið sem sumir lesendur öfundast yfir.

Hér má sjá gosbrunnana sem eru í lauginni. Flottir höfrungaskúlptúrar.

Svo var maður vafinn inn í handklæði og lá á draumabekk móðurinnar til að hlýja sér aðeins. Tveimur tímum eftir að þessi mynd var tekinn var guttinn kominn aftur út í laugina.

Helgin var velheppnuð. Við skemmtum okkur báðir vel. Reyndar náði óhófslífið í skottið á okkur þegar Rúnar Atli kastaði upp í bílnum, 97 km frá Swakopmund á leiðinni heim. Smáhreingerningarstarf þurfti, en það var fljótt að gleymast.

Að fjallabaki

Við Rúnar Atli skruppum bæjarleið í dag. Eftir vinnu hjá mér og leikskóla hjá honum lögðum við af stað til Swakopmund. Við ætlum að versla svolítið í fyrramálið og fara svo í sædýrasafnið og gera ýmislegt fleira til skemmtunar eftir hádegið.

Á föstudögum er oft leiðindaumferð á veginum til strandarinnar, svo við ákváðum að keyra fjallveginn. Hann er 50 km styttri, en mjög krókóttur fyrri hluta leiðarinnar. Er líka malarvegur. En miklu skemmtilegri leið. Vegurinn er aðeins farinn að láta á sjá eftir rigningar undanfarinnar viku og hvörf í honum. Þegar tilefni gafst hrópaði ég: „Hola, hola,” og svo skellihlógum við þegar við hossuðumst upp og niður. Gaman hjá feðgunum.

Varla var bíll á ferð; teljandi á fingrum sér. Síðustu sjö kílómetrana - af 335 - ókum við á aðalþjóðveginum og mættum við þá um þrjátíu bílum á þeim stutta kafla.

Einu þarf ég að segja frá. Við höfum talað um þessa ferð alla vikuna. Nokkrum sinnum hef ég nefnt að synda jafnvel í sjónum. Rúnar Atli hefur tekið heldur fálega í það, en ekkert útskýrt meira af hverju hann er ekki spenntur fyrir því. Í bílnum í dag kom síðan upp úr kafinu að honum líst ekki á að synda í sjónum útaf hákörlum. A-ha... Ég sagði honum þá að þetta væri ekkert mál, það væri girðing fyrir krakkana að synda innan. Síðan væru hákarlar langt út í sjó. Þá fór hann að segja mér að hann gæti ekki farið í sund. Nú, það þótti mér undarlegt og spurði af hverju. „Ég er ekki með sundföt,” sagði hann. Bíddu, það getur ekki verið því ég setti sundfötin í töskuna þína sagði ég honum. Frá Rúnari Atla kom fyrst smáþögn, svo sagði hann: „Ég tók sundfötin úr töskunni og setti inn í fataskáp!” Pabbinn var ekki alveg sáttur við það...


Útsmoginn gaur.

Við komum til Swakop rétt fyrir sjö og tékkuðum okkur inn á fínt hótel. Ekkert slor hjá okkur feðgum þegar við ferðumst tveir saman...

Nú þarf bara að sjá hvernig við reddum sundskýlu til að komast í laugina.

Eins dauði er annars...

Ég á forláta lyklakippu sem ég erfði frá pabba. Á henni er mynd af Caterpillar jarðýtu. Þessa kippu fékk pabbi þegar hann um miðjan sjötta áratug síðustu aldar þáði boð að heimsækja Caterpillar verksmiðjur í Bandaríkjunum. Hefur áreiðanlega þótt mikið ævintýri á miðju haftatímabili. Haftatímabili hinu fyrra. Þessi kippa er einn af mínum mestu dýrgripum.

Í hádeginu fór ég til tannlæknis. Kona sú rekur augun í lyklakippuna og fer að spyrja mig um hana. Þegar ég hef lokið sögu kippunnar, þá fer hún að segja mér frá þýskri konu sem giftist namibískum manni fyrir nokkru síðan og fluttist búferlum til Namibíu. Áður en konan fer frá Þýskalandi tryggði hún skartgripina sína. Fyrst þurfti hún þó að láta meta þá til verðgildis. Einn af hennar uppáhaldsgripum var glæsilegur gullhringur sem hún erfði frá ömmu sinni. Hún segir matsmanninum hvaðan hringurinn komi. Sá horfir á hringinn, skoðar svolítið, og segir svo: „Já, há, svo afi þinn var nasisti." Kom á konuna, sem hváir og spyr hvað hinn eigi við. Jú, sá vildi meina að þessi hringur hefði verið í eigu gyðinga sem lentu í útrýmingarbúðum nasista.

Eitthvað minnkaði verðmæti ömmuhringsins í augum konunnar eftir þetta.

Snjókoma!

Nú er að líða að hásumri hér í Vindhúkkborg. Í hádeginu sat ég út á verönd með bók í hönd. Var ég að íhuga að tími væri kominn til að leggja af stað í vinnuna. Allt í einu upphefst þessi dómadagshávaði og átti ég fótum fjör að launa. Haldiði að þetta líka heljarinnar haglél hafi ekki allt í einu byrjað.

Eins og þruma úr heiðskíru lofti. Bókstaflega.

Hamagangurinn var þvílíkur að lauf rifnuðu í stórum stíl af trjám. Tóku allar ár í borginni upp á því að renna af oforsi. Enda var gaman að göslast í vinnuna. Varð reyndar hundblautur við að hlaupa þá tíu metra eða svo sem þarf að fara til að komast út í bíl.

En hér er ein mynd til sönnunar haglélinu.

Íþróttastuð

Rúnar Atli hefur lengi átt einn Latabæjardisk. Einhverra hluta vegna hefur hann aldrei horft á hann svo heitið geti. En nú fyrir nokkrum dögum uppgötvaðist diskurinn. Nú horfir Rúnar Atli daglangt á Glanna glæp og hitt liðið allt saman. Svo heyrist í honum: „Þokkalega...”

En nú er íþróttaálfurinn í miklu uppáhaldi og reynt að herma eftir honum eins og meðfylgjandi syrpa sýnir. Kannski best að taka fram að á meðan á þessum æfingum stendur þá er drengurinn að horfa á Latabæ...

Tveir einir...

Jæja, þá erum við feðgarnir búnir að keyra Gullu og Tinnu Rut út á flugvöll. Þær núna nýteknar á loft á leið til Íslands. Viðkoma í Frankfurt. Í tilefni þessa opnuðust himnarnir og hefur verið úrhellisrigning síðan við komum heim af flugvellinum.

Þegar við renndum í hlað, sagði Rúnar Atli: „Pabbi, nú erum við bara tveir...“

Fleiri orð eru óþörf.