Boltaleikur

Rúnar Atli mætir á fótboltaæfingar á laugardagsmorgnum. Æfingarnar byrja klukkan níu fyrir hádegi og eru þá búnar áður en verður of heitt.

Í morgun var lítið mót í gangi. Tveir aðrir skólar mættu á svæðið og voru spilaðir nokkrir stuttir leikir. Gamanið bara í fyrirrúmi.

Rúnar Atli spilaði í marki að þessu sinni og stóð sig vel. Einn leikurinn tapaðist reyndar með fimm marka mun, en sá stutti bjargaði a.m.k. sjö sinnum á góðan hátt. Bjargaði því sínum mönnum frá niðurlægingu.

Hér er smásyrpa af honum að spyrna boltanum frá marki. Góður galli, íslensku landsliðssokkarnir, Leiknisbuxur og ManUtd-buff. Hummel skór, en þeir eru fáséðir hér.

 

Posted with Blogsy

Ný græja

Gulla er græjugella innst inni. Hún vildi ekki viðurkenna það á árum áður, en er núna komin úr skápnum með þetta.

Í dag minntist ég á við hana að ég hefði séð hamborgarapressu í búð einni hér í Lílongve. Skemmst er frá að segja að klukkustund síðar var frúin búin að eignast græjuna.

Þetta var líka síðasta eintakið í búðinni, svo nauðsynlegt var að bregðast snöggt við...

En þetta er græjan:

Flott tæki verður að viðurkennast.

Fyrir einhverja undarlega tilviljun stóð til að grilla hamborgara í kvöldmatinn.

Þeir tókust að sjálfsögðu frábærlega vel.

Nú er bara að fara að búa til sitt eigið hakk. Í sumar þegar ég átti leið um Jóhannesarborg, keypti ég hakkara til að festa á Kitchenaid hrærivélina okkar, en við höfum ekki enn prófað að hakka kjöt.

Nú er komið tilefni til þess.

Posted with Blogsy

Æ, æ, hvað varð um bensínið?

Eftir svona fjóra mánuði með nægu bensíni á bensínstöðvum, þá eru allt í einu farnar að myndast biðraðir aftur. Síðustu daga sé ég 20-40 bílaraðir við margar stöðvar.

Ömurlega fúlt.

Einn bensíninnflytjandi sem ég kannast við sagði að líklega væri þetta tímabundið ástand.

Líklega.

Posted with Blogsy

Fjölgun í fjölskyldunni (staðfest)

Fyrir einhverjum dögum ýjaði ég að því að fjölga myndi í fjölskyldunni. Í gær varð þessi spá staðreynd.

Tveir hundar búnir að bætast við.

Núna er mikið stuð. Kettir og hundar hvæsa og gelta hver um annan þveran. Snúlla, stóri Labradorinn, er sú eina sem tekur þessu öllu með stóískri ró. Sallý og Kisi, hins vegar, eru ekki alveg eins róleg yfir þessu. En sjálfsagt eiga skepnurnar eftir að venjast hver annarri.

Hér er hann Ríkó - gæti kannski heitað Rikki á íslensku:

Svo hún Bounty (frb. Bántí), hvolpafulla tíkin. Ekki skil ég alveg nafngiftina hennar. Og ekki alveg með íslenskt nafn á takteinum. Lesendur geta kannski stungið upp á einhverju, sem að Rúnar Atli tekur svo til skoðunar.

Ekki veit ég hvað við gerum þegar hún gýtur. Gulla og Villi, stórbændurnir, að taka á móti hvolpum... Sé það ekki alveg gerast. En maður harðnar víst við hverja þraut.

Greyin eru ósköp vinaleg. Hér er ein mynd af þeim sleikjandi hönd ljósmyndarans.

Galsinn var orðinn svo mikill að Bounty þurfti að standa á afturlöppunum fyrir ljósmyndarann.

Svo er að sjá hvort við náum öll að lifa saman í sátt og samlyndi

Posted with Blogsy

Æjæjæ, strákaafmæli

Strákaafmæli.

Sægur af átta ára guttum.

Meir'ena seg'aða.

Rúnar Atli hélt upp á afmælið sitt á föstudagseftirmiðdaginn. Sumir gestir komu strax eftir að skóla lauk, um hálfeitt, en afmælið stóð til klukkan fimm. Átti a.m.k. að gera það, þótt síðustu gestirnir hefðu ekki farið fyrr en að ganga sjö.

Fimmtán guttum var boðið í afmælið. Tveir mættu ekki, en einn lítill bróðir fékk að fljóta með. Að Rúnari Atla meðtöldum voru því fimmtán strákar í veislunni. Nóg var að gera og hamagangurinn mikill. Leist mér um tíma ekkert á að húsið og okkar dót bæri nokkurn tímann aftur sitt barr. Mikill handagangur í öskjunni og enginn leið að fylgjast með öllum.

Við Gulla vorum svona frekar afslöppuð með þetta allt saman. Ég held ég hafi aldrei áður byrjað að baka afmælistertu þegar klukkutími var búinn af veislunni. Samt var tertan tilbúin á réttum tíma. Geri aðrir betur. Vanur maður, auðvitað.

Við vissum auðvitað að einhverjir yrðu glorhungraðir svona rétt eftir skólann og því hafði Gulla útbúið bunka af kjúklingaleggjum og samósum. Sem var eins gott.

Planið var að drengirnir yrðu sem mest úti. Nóg pláss er í garðinum og við leigðum hoppukastala, sem vakti mikla lukku. Svo var fótboltamark í einu horni garðsins, trampólínið dregið fram sem og borðtennisborð sem við eignuðumst einhvern tímann. Svo hafði Gulla upp á náungum sem koma með fullt af málningarströngum strekktum á ramma og hjálpa krökkum að mála mynd eða tvær. Auðvitað var svo líka andlitsmálari á svæðinu.

Sem sagt heilmikið um að vera. Enda var engin afmælisveisla í fyrra. En þrátt fyrir allt útidótið þurftu kapparnir að grandskoða allt dótið hans Rúnar Atla og er ekki ofsögum sagt að herbergið hans Rúnars Atla hafi litið út eins og eftir sprengingu. Svei mér þá.Hér náðust nokkrir á mynd önnum kafnir við að fara í gegnum dótið.

En þetta var gaman, þrátt fyrir öll lætin. Sumir fengu sér andlitsmálingu og fór afmælisbarnið í fararbroddi.

Ljón vildi drengurinn vera og málarinn var ekki í vandræðum með það. En þetta tók nokkurn tíma, skal ég segja ykkur. Svona leit hann út að lokum:

Dúlleríið á handarbökunum eru einhverjir Stjörnustríðsgeislagræjur. Sjáiði, maður kreppir hnefana og út skýst geisli. Svona:

Félaganum var sem betur fer ekki meint af þessari geislameðferð.

En andlitsmálarinn var nokkuð fær, verður að segjast. Hér er einn vinur Rúnars Atla, Remi heitir hann, og ekki var hans útlit síðra en hjá Rúnari Atla.

Flott, ekki satt?

Svo eftir heilmikil læti var komið að tertunni. Súkkulaðiterta auðvitað. Ekki til að tala um að hafa neitt annað. Eins og sést á næstu mynd átti Gulla fullt í fangi með að afgreiða kökusneiðar og drykki til allra:

„Gemmér, gemmér...“

Æ, en að veislu lokinni vorum við gjörsamlega búin. Öll sömul. Enda var hugmyndin með að hafa veisluna á föstudegi sú að við hefðum tvo daga í kjölfarið til að jafna okkur.

Það var fínt.

Nú er bara ár í næstu veislu.

Skyldi fjölga í fjölskyldunni bráðum?

 

Ha, nei, auðvitað á enginn von á börnum!

Það sem ykkur dettur í hug, tsk, tsk.

Nei, við vorum að koma úr smábíltúr. Vorum að skoða hunda... og mér sýnist allt benda til að fljótlega fjölgi í fjölskyldunni um tvo.

Rico heitir annar hundurinn og hinn heitir Bounty. Tjáváva hundar.

Og ef það skyldi ekki vera nóg, þá er Bounty tík og líklega hvolpafull...

Hvað skyldu dæturnar segja nú?

Aldrei fengu þær hunda eða ketti.

Ó, já, ekki má gleyma að um daginn eignuðumst við annan kött. Kisi heitir hann og varð munaðarlaus þegar vinir okkar fluttu heim til Íslands.

Heyrðu, svo er auðvitað einn hani á bænum og fimm hænur og mér skilst á Gullu að hún ætli að kaupa 20 unga til viðbótar.

Ja, hérna. Hvar endar þetta eiginlega?

Tuttuguogsex hænur, tveir kettir, þrír hundar og kannski fleiri hundar á leiðinni.

Já, hvað skyldu dæturnar eiginlega segja?

 

Posted with Blogsy

Lílongve logar - og allt vatnslaust

Reyndar logar borgin ekki bókstaflega. Hins vegar logar allt í verkföllum opinberra starfsmanna í Lílongve sem og í öðrum stórum byggðakjörnum í landinu. Nokkuð er orðið síðan þetta hófst, en kveikjan er gengisfelling sem varð á gjaldmiðli Malava, kvakanum, í apríl og því gengissigi sem í kjölfarið fylgdi. Er nærri lagi að kvakinn hafi fallið um 70% gagnvart bandaríkjadal.

Eins og við Íslendingar þekkjum mætavel þá fylgir verðbólga gengisfalli. Því hafa Malavar fengið að kynnast undanfarna mánuði. Tölur frá hagstofu Malaví gefa til kynna að verðbólga í júlí hafi verið tæplega 22 prósent. Hefur hún vaxið hröðum skrefum frá í apríl og ekkert sem bendir til að henni linni í bráð.

Auðvitað kemur þetta við almenning. Þegar nýtt fjárhagsár hófst hjá ríkinu malavíska hinn 1. júlí sl. þá kynntu stjórnvöld launahækkanir opinberra starfsmanna. Meðaltalshækkunin var 21%, mest hjá lægst launuðum, ríflega 40%, en minni eftir því sem laun hækkuðu. Starfsmenn fyrirtækja í eigu ríkisins fengu mun minna, 5%.

Skemmst er frá að segja að launþegar eru ekki sáttir. Starfsmenn ýmissa opinberra fyrirtækja og stofnana hafa farið í verkföll undanfarnar vikur. Þetta hefur ekki haft mikil áhrif á fólk almennt, þar til starfsmenn vatnsveitu Lílongve fóru í verkfall og kröfðust 30% launahækkunar í stað þeirrar 5% sem þeir höfðu fengið. Innan tveggja daga var öll borgin orðin vatnslaus. Einum eða tveimur dögum seinna var búið að semja um 25% launahækkun og starfsmenn mættu aftur til vinnu. Manni datt nú bara í hug íslenskir mjólkurfræðingar og þeirra verkföll hér á árum áður.

Þar með kom vatnið aftur, ekki satt?

Ó, nei, ekki er það nú svo gott. Til að borgin hafi nægjanlegan vatnsþrýsting til að þjónusta allri borginni þá þarf ákveðið lágmarksmagn í vatnstanka borgarinnar. Hægara sagt en gert virðist vera að ná því vatnsmagni eftir að tankarnir tæmast. Í okkar húsi kemur vatn inn í einhverja klukkutíma á sólarhring, yfirleitt að nóttu til. Líklega eru fjórir dagar síðan verkfalli lauk, en við sjáum enga breytingu á ástandinu.

Við erum þó heppin því við höfum forðatank á lóðinni okkar. Líklega komast 5.000 lítrar í hann, ef hann nær að fyllast. Í tankinn safnast vatn þegar vatnsveitan hleypir vatni til okkar. Þegar ekkert vatn kemur inn á lóðina þá rennur vatnið úr tankinum í kranana okkar. Við höfum því vatn til að fara í sturtu og til helstu nauðsynja. Þó sé ég mikið eftir vatninu sem sturtast niður úr klósettkassanum...

Í dag settum við í eina þvottavél... annars er handþvegið.

Sumir eru ekki jafnheppnir og við. Þeir sem enga forðatanka hafa mega sætta sig við að hafa ekki vatn í krönunum megnið af sólarhringnum.

Við nældum okkur að auki í þrjár 200 lítra tunnur af vatni sem við notum við uppvask og vökvun á matjurtagarðinum. Við notum vatnið úr forðatankinum eins sparlega og hægt er og vonum á kvöldin að nóg dælist í tankinn á nóttunni til að duga næsta dag. Enn sem komið er hafa þær vonir ræsts.

En mikið er maður háður vatni. Rafmagnsleysi er miklu auðveldara viðfangs. Að komast ekki í sína daglegu sturtu er skelfilegt. Við vorum ekki nægjanlega vakandi þegar verkfallið hófst og áttuðum okkur ekki á því í heilan dag að ekkert vatn kom inn til okkar. Því kláraðist vatnið úr forðatankinum. Engin sturta í tvo daga, bara einhver þvottapokaþvottur.

Óskemmtilegt.

Nú er bara að vona að vatnsveitan nái að safna því vatni sem til þarf til að allt komist aftur í lag.

Og á meðan logar allt í verkföllum annarra. Nýjust fréttir voru að borgarstarfsmenn í hinni stóru borginni í landinu, Blantyre - sorphirðumenn og fleiri - væru farnir í verkfall. Og þeirra kröfur?

150% launahækkun!

Já, sæll.

Afmælisdagafrétt - seint um síðir

Ekki er einleikið hversu illa gengur að skrifa eitthvað skemmtilegt á þessar síður. Framtakssemin alveg að kála manni.

Eða þannig sko.

Á morgun er vika síðan sonur minn ungur átti átta ára afmæli. Og ekki eitt orð um það hér. Fyrr en nú.

Hverslags er þetta eiginlega?

Spenningurinn var þó nokkur hjá sumum síðasta sjö ára daginn. Við feðgarnir skelltum í skúffuköku seinnipart þess dags, en hana átti að fara með í skólann handa bekkjarsystkinum.

Á afmælisdeginum var ekki mikið mál að vakna.

Hér til hliðar er fyrsta myndin af átta ára gutta. Tekin rúmlega fimm að morgni. Allir í góðu stuði.

Hárið kannski aðeins út í loftið, en hva, hverju búist þið við svona snemma morguns?

Eitt verð ég í framhjáhlaupi að segja syni mínum til hróss. Alveg heyrir til undantekninga að hann sé ekki kátur og glaður. Og alltaf skal hann vera tilbúinn í grallaraskap.

Flottur fír.

En tvær ástæður voru fyrir því að dagurinn var tekinn snemma. Svona klukkutíma fyrr en venjulega. Fyrri ástæðan var að klára þurfti að ganga frá skúffukökunni.

Auðvitað sá afmælisbarnið um að smyrja súkkulaðikreminu á. Aldrei að vita nema faðirinn tæki upp á því að stelast í kremið. Hvað veit maður?

Skúffukakan heppnaðist vel hjá okkur feðgum. Í það minnsta leit hún mjög vel út. Ég fékk auðvitað ekki að smakka.

Hin ástæðan fyrir því að dagurinn var tekinn snemma var að geta opnað pakkana áður en klukkan yrði sjö og tími til að leggja af stað í skóla. Eftir kökuskreytingar var því sest við borðstofuborðið með pakkana.

Pakkarnir þóttu reyndar í smærra lagi þennan afmælisdaginn, en þó áttuðu menn sig greinilega á því að stærðin skiptir ekki endilega máli. Innihaldið er jú mikilvægara.

Ég ætla nú ekki að eyða tímanum að telja upp gjafirnar, nema þó að dreng þótti flott að fá þrjár Andrésar Andar syrpur frá frændunum þremur í Eyjabakkanum.

Takið líka eftir að á þessum tímapunkti var drengur orðinn vatnsgreiddur og flottur. Handverk móðurinnar að sjálfsögðu.

Að pakkaopnun lokinni var borðaður morgunmatur og síðan lagt af stað í skólann. Vinirnir voru greinilega með á hreinu hvaða dagur var því menn kepptust við að óska til hamingju.

Rétt fyrir fyrstu frímínútur mætti ég síðan í skólastofuna með skúffukökuna flottu. Við búum svo nálægt skólanum að ég rölti mér út með kökuna á brauðbretti og ekkert yfir henni. Enda alltaf gott veður í Lílongve og ekki þýðir að skemma kremið með plastpoka eða einhverju álíka.

Hér sést afmælisbarnið umkringt bekkjarsystkinum sínum. „Hann á afmæli í dag,“ sungið hástöfum. Á ensku auðvitað.

Svo var blásið...

Öll kertin náðust í fyrstu tilraun.

Takið eftir hvað kakan er flott skorin. Kennarinn greip boltann á lofti þegar hann sá kökuna og lét krakkana reikna ýmis dæmi sem tengdust fjórum sinnum sjö. Ekki slæmt að taka smá hugarreikning áður en maður fær köku.

Í kvöldmat bauð piltur foreldrum sínum á indverskan veitingastað. Ekki slæmt val það hjá honum. Eigandi staðarins varð kátur þegar hann frétti hver hefði valið staðinn og þakkað afmælisbarninu kærlega fyrir.

Dagurinn var í alla stað góður og glaður piltur lagði höfuðið á kodda um kvöldið og sofnaði eins og skot.

Uppskera dagsins hjá elsku Gullu

Segir ekki myndin allt sem segja þarf?

 

Posted with Blogsy

Knattspyrnukappi ungur í Malaví

Þá er skólinn hjá syninum að hrökkva í gang og allt sem honum fylgir. Enda vorar hér og hlýnar dag frá degi. Í morgun var fyrsta knattspyrnuæfing vorsins hjá laugardagklúbbnum sem Rúnar Atli mætir á æfingar hjá.

Fyrsta spurning mín til drengsins í morgun var: „Hvaða fótboltatreyju viltu fara í á æfingu?“

Hann á nefnilega margar flottar treyjur. Ætli fingurnir dugi til að telja þær allar? Ekki er ég viss um það. Ýmis glamúrlið eru þar í hópi, t.d. Ítalíumeistarar Júventuss sem og Mílanó, sem lenti jú í öðru sæti í ítölsku deildinni. Man. Utd. er auðvitað þarna einhvers staðar og náttúrulega er Valstreyja ofarlega í skápnum. Síðan eru landsliðin, Holland, Portúgal, Svíþjóð og Ísland auðvitað. Meira að segja á drengurinn landsliðstreyju Tansaníu. Einhverjar fleiri flottar treyjur leynast í skápnum.

Í hvað vildi hann svo fara?

Jú, hann settist upp með stírurnar í augunum, horfði hissa á mig og sagði svo: „Leiknisbúninginn.“

Hvað annað?

Menn eru trúir sínu liði. Inn fyrir bein, alla leið inn að mergi.

Myndin hér til hægri sýnir kappann á leið á æfinguna. Treyja, buff, buxur, sokkar og taska allt merkt Stolti Breiðholtsins. Það eina sem vantar er Leiknismerkið á skóna.

Reiðhjólafatnaður og ný verzlun

Ég hef í mínum dagbókarfærslum einstaka sinnum minnst á hjólabuxurnar mínar. Þessar með púða á besta stað. Púðinn er ástæða þess að ég eignaðist þessar buxur. Almennt finnst mér hjólreiðafatnaður ekki fara miðaldra karlmönnum, eins og mér, neitt sérstaklega vel. Klæðist þessum margumræddu buxum yfirleitt undir einhverju öðru. Í þessu ljósi fannst mér merkilegt að sjá fyrir viku eða tveimur að ný reiðhjólaverslun væri búin að opna í Reykjavík. Reiðhjólaverzlunin Berlin, heitir hún.

Mér hefur nú ekki tekist að finna heimasíðu þessarar verzlunar (frískandi að sjá zetuna), en auðvitað er hún á Facebook. Nema hvað, þessi búð selur gamaldagsútlítandi reiðhjól og reiðhjólafatnað sem lítur ekki út fyrir að vera reiðhjólafatnaður. Venjulega útlítandi föt, en með púða á besta stað og þar frameftir götunum. T.d. finnst mér hjálmarnir þeirra meiriháttar flottir. Hér er eitt dæmi:

Mér finnst þetta frábær hjálmur. Örugglega hlýrri fyrir eyrun en þessir hefðbundnu.

Skilst mér að þeir sem standi að þessari verzlun hafi verið í forsvari fyrir tvídd-daginn (Tweed Run) í Reykavík í júní þar sem hjólreiðamenn og -konur klæddust snyrtilegum klæðnaði í anda breskra hefðarmanna. Svona uppákomur eru skemmtilegar og krydda tilveruna. En, öllu gamni fylgir einhver alvara; maður þarf ekkert að vera í einhverjum glansandi aðskornum latexfatnaði til að hjóla út í búð.

Næst þegar ég kem á Klakann, þá mun ég örugglega kíkja í þessa verzlun á Snorrabraut 56, bakdyramegin og upp stigann.

 

Posted with Blogsy

Hvatningaráhrif ólympíufara

Ekki horfði ég á setningarathöfn ólympíuleikanna í gærkvöldi. Verð víst að viðurkenna það. Hef sjaldan haft gaman af að fylgjast með svona hátíðum. Heyri þó að hún hafi verið góð; hátíðin í gær. Gott mál.

Annað skammarlegt verð ég að viðurkenna. Að einhverjum handboltakempum undanskildum held ég að ég geti ekki nefnt neinn ólympíufara Íslands þetta árið með fullu nafni. Hvað þá að vita í hvaða íþróttum þeir keppi. Svei mér þá, ég las ábyggilega í morgun að einhver Íslendingur keppi í skammbyssuskotfimi. Ég vissi nú ekki að svoleiðis skotfimi væri keppnisgrein.

En, þrátt fyrir þessa vanþekkingu mína (sem auðvitað skrifast bara á leti mína við að fylgjast með íslenskum íþróttafréttum) þá fyllti einn ólympíukappi mig eldmóði áðan og dró mig útúr húsi til að hreyfa mig.

Ekki var þetta nú Íslendingur. Því miður.

Þetta var sjálfur Bradley Wiggins. Maður sem ég hafði ekki hugmynd um hver væri fyrr en fyrir tveimur vikum eða svo. Þetta er víst fyrsti Bretinn sem nær því að vinna frönsku hjólreiðakeppnina, Tour de France. Þeirri keppni er nýlokið þetta árið og ég átti það til sum kvöld að fylgjast með yfirlitsþætti á einni íþróttarásinni þar sem farið var yfir framgang hjólreiðakeppninnar þann daginn. Þar komst ég að því að þessi Bradley Wiggins væri til og að hann væri svakalega góður hjólreiðamaður.

Skilst mér að þessi náungi sé í guðatölu í Bretlandi þessa dagana. Þrátt fyrir sína hræðilegu barta. Bretum finnst afrek hans vera á sama stalli og sigurinn í heimsmeistarakeppninni í fótbolta 1966. Kalla þeir hann ástúðlega Wiggo, eða bara Viggó, því Bretar eru jú svo kammó.

En, sem ég sat utandyra fyrr í dag og naut veðurblíðunar í Malaví og flæktist um á internetinu, þá rakst ég á grein um hann Viggó. Hann var í viðtali hjá einhverjum breskum fréttamönnum, sem höfðu áhuga á að vita hvort hann væri of þreyttur eftir frönsku keppnina til að geta eitthvað á ólympíuleikunum. Viggó hélt nú ekki. Hann stefnir á að vinna ólympíuleikana og segir að níu daga hvíld sé feykinóg.

Eitthvað varð hann þreyttur á blaðamönnunum og sagðist þurfa að skreppa í afslöppunarhjólatúr. „Ætli ég hjóli ekki núna í svona klukkutíma,“ á hann að hafa sagt, „og hjóla þá svona 30 km í þeirri afslöppun.“

Vá.

Ekki var til setunnar boðið fyrir mig. Þetta viðtal hafði einhverra hluta þau áhrif á mig að ég æddi inn, fann hjólabuxurnar (þessar með púðanum á besta stað) og greip hjólið mitt og hjólaði af stað. Ef hann getur hjólað 30 km á klukkutíma, þá hlýt ég að geta það líka.

Ég ætti að nefna að ég var á ferðalagi fyrir stuttu og fann hraðamæli á hjólið mitt í búð nokkuri í Jóhannesarborg. Ekkert svona gps-dæmi, heldur bara venjulegan hraðamæli, sem gefur mér upp tímann sem ég hjóla, meðalhraða og mesta hraða og eitthvað meira. Ég gat því alveg mælt mig við hann Viggó.

Ég hjólaði og hjólaði sem mest ég mátti. Upp-í-móti, niðr'í-móti og á jafnsléttu. Ég hef átt í vandræðum með gírskiptinguna á hjólinu mínu en er loksins búinn að finna út úr því og hef því 27 gíra til að velja úr. Enda þegar einhver deli ætlaði fram úr mér á gíralausum svörtum jálki, þá skipti ég úr upp-í-móti gírnum í jafnsléttugírinn og skildi delann eftir í reykjar- og rykmekki. Jæja, kannski frekar í svitamekki. Gott ef hann rann ekki til í svitapollinum eftir mig...

Þetta var skemmtilegur túr. Ég misreiknaði mig nú aðeins. Leiðina sem ég valdi kláraði ég á 33 mínútum og 16 sekúndum. Náði ekki alveg 30 km/klst meðalhraðanum sem Viggó ætlaði að ná í afslöppunartúrnum sínum. Hjólaði 11,3 km á þessum ríflega hálftíma, og hraðamælirinn segir að meðalhraðinn hafi því verið 20 og hálfur km á klukkustund. Nokkuð gott fannst mér. Nokkuð gott. Náði mest 46 km/klst hraða niður eina brekkuna. Eins gott að forðast holurnar í malbikinu á þeirri siglingu.

Núna, svona einum og hálfum tíma síðar líður mér vel. Smáfiðringur í lærum og gott væri að hafa einhvern til að nudda þau. En annars hress. Já, svo gleymdi ég að nefna að þetta var seinni hjólatúrinn minn í dag... tók 5,6 km í morgun á 25 mínútum. En mikið á malartroðningi.

En svona geta ólympíuhetjurnar haft góð áhrif á okkur venjulega fólkið. Svo er bara að sjá hvað ég geri á morgun.

Það sem fyrir augu ber, 1. hluti

Eitthvað hafa dagbókarskrif setið á hakanum undanfarnar vikur. Veit ekki alveg hvernig á því stendur.

Jú, kannski veit ég það. Ég þarf nú allt í einu, aleinn, að hugsa um karl á fimmtugsaldri (mig sjálfan) og það tekur á skal ég segja ykkur. Í fyrsta lagi þarf ég að ákveða hvað eigi að vera í matinn. Það krefst mikilla pælinga og flettinga í kokkabókum. Enda er um að ræða morgunmat, hádegismat og kvöldmat, að ógleymdum tveimur kaffitímum og kvöldkaffi. Í öðru lagi, þegar ákvörðun er tekin, þá þarf að tryggja að allt hráefni sé til staðar. Á íslensku þýðir það að versla í matinn. Auðvitað tekur það tímann sinn. Í þriðja lagi þarf síðan að elda alla þá gómsætu rétti sem á matseðlinum eru. Og tryggja að vínið sé við rétt hitastig og þar fram eftir götunum.

Hver heilvita maður sér að ekki gefst mikill tími til dagbókarskrifa þegar svona stendur á. Eða hvað?

En, ég ákvað þó að taka mig á. Kvöldmaturinn sem ég fékk mér rétt í þessu var nefnilega af einfaldara taginu. Tvö rúnnstykki með niðursneiddri nautasteik (afgangi frá kræsingum gærdagsins) og tvær mandarínur í eftirrétt. Þessu skolaði ég niður með vatni, svo áhyggjum af hitastigi vínsins var forðað.

Hvað á svo að skrifa um í kvöld?

Jú, undanfarna daga hef ég spáð í hversu fljót mannskepnan er að aðlagast umhverfinu. Að verða samdauna því. Á hverjum degi ferðast ég um borg í Afríkuríki, stundum keyrandi og stundum á reiðhjóli, og tek varla eftir því sem fyrir augu ber. En það sem fyrir augu ber í Lílongve er allt, allt öðrum vísi en í henni blessuðu njólaríku Reykjavík.

Því hef ég tekið upp hjá sjálfum mér að taka betur eftir því sem fyrir augu ber og leggja á minnið. Svo ætla ég að gera tilraun til að lýsa þessu fyrir þér, lesandi kær, í nýjum greinaflokki, sem ber hið frumlega nafn: Það sem fyrir augu ber.

Ég á von á að þetta verði frekar stuttar lýsingar af athyglisverðum hlutum sem fyrir augu mín ber. Athyglisverðar fyrir Íslendinginn, en daglegt brauð fyrir Malavann.

Einhvern tímann spurði Namibíumaður mig hvers vegna við Evrópubúarnir værum svona hrifnir af fílum. „Þetta eru mestu skaðræðisskepnur sem til eru og ætti með réttu að slátra þeim öllum! Svo komið þið hingað frá Evrópu og borgið morð fjár fyrir að sjá þá í tíu mínútur.“

Þessi maður var alinn upp í namibísku sveitasamfélagi sem stóð mest ógn af fílahjörðum sem í vatnsleit ruddust yfir hvað sem á vegi þeirra varð. „Mestu skaðræðisskepnur sem til eru!“ í hans augum, en í augum okkar frá Evrópu einhver stórmerkilegustu dýr sem við getum séð á okkar lífsleið. Svo merkileg að við leyfum ekki einu sinni fátækum þjóðum að hagnast af sölu fílabeins... Nei, nei, stans! Ég ætla nú ekkert að hætta mér út í umræðu um dýr í útrýmingarhættu og svoleiðis.

Að pistli dagsins.

Í fyrradag sá ég merkilega sjón. Að mínu mati. Hér sitja sölumenn, iðulega konur, á víð og dreif að selja áfyllingu á gemsa. Áfyllingu á frelsi, köllum við þetta heima á Fróni. Oft selur þetta fólk fleira, t.d. ódýra gemsa, hleðslutæki og sitthvað smálegt. Annað farsímafyrirtækjanna tveggja sem hér eru einkennir sig með rauðum lit. Frelsissölufólkinu skaffar það rautt plastborð, svipað og við Íslendingar erum oft með í hvítum, bláum eða grænum lit á okkar sólpöllum, og rauða sólhlíf merkta fyrirtækinu. Airtel nefnist það. Stundum sitja konurnar á plaststólum og stundum á trébekkjum. Þarna er komið allt sem þarf til að reka litla götuverslun.

Ein spurning sem ég er viss um að vaknar nú í þínum huga er hvar þessir hlutir séu geymdir á nóttunni. Ekki satt?

Jú, fólk hefur aðgang að einhverjum geymslum fyrir þetta. En þá er vandamálið að koma borðinu, trébekknum, sólhlífinni og kassanum með söluvörunum þangað. Ef þú skilur eitthvað af þessu eftir á meðan þú ert að ganga frá hinu, þá er viðbúið að eitthvað hverfi. Hvað er til ráða?

Og þá er komið að því merkilega sem fyrir augu mín bar. En það var ein af þessum sölukonum á leið í geymsluna. Hún hafði snúið borðinu á hvolf (stærðin er nóg til að tveir geti setið við hvora langhlið borðsins) og þar ofan á lagði hún trébekkinn, líka á hvolf. Við hlið bekkjarins lá samantekin sólhlífin og ofan á bekknum var kassi, líklega með söluvörunum.

Öllu þessu skellti hún síðan á höfuð sér og gekk hnarreist sína leið. Með hendur niður með síðum.

Í Lílongve er þetta eitt af því sem fyrir augu ber.

Posted with Blogsy

Gæfan er fallvölt. Stundum má litlu muna

Um mánaðarmótin lá ég í nokkra daga á heilsugæslustöð hér í Lílongve. Líklega mátti ekki miklu muna að illa færi.

Þetta hófst allt föstudaginn 25. maí. Við Gulla höfðum deginum áður keyrt 240 km til Malaví-vatns, en þar var kveðjupartí fyrir vinnufélaga minn sem fluttist til Íslands núna um mánaðarmótin, en hann hefur starfað hér í fjögur ár. Þar var glatt á hjalla, spjallað og hlegið. Sumir malavísku samstarfsmanna okkar eru svo kátir og léttir í skapi að þeir slá sér á lær og taka síðan bakföll í mestu hláturrokunum. Við Gulla gistum þarna og svo átti ég eitt erindi í Mangochi-bæ. Lögðum svo af stað heim um tíuleytið.

Ferðin var tíðindalítil, en þó var vandamálamjöðmin, sú hægri, að gera mér lífið leitt. Þetta er ekki nýtt, og lenti ég nokkrum sinnum í þessu í Namibíu, er þar voru stundum dagsbíltúrar i kringum 750 km. Fór ég þá að pína mig til að taka tíu mínútna pásu á 150 km fresti. Hér í Malaví eru aksturleiðir okkar í vinnunni 200 til 260 km. Læt ég yfirleitt eitt stopp duga einhvers staðar um miðbik ferðar. Gerði það líka þarna.

Nema hvað, ég gat varla stigið í fótinn þegar heim var komið. Sem ég geng inn um dyrnar fer ég að hríðskjálfa og enda bara í bælinu. Og klukkan eitthvað í kringum þrjú eftir hádegi. Um nóttina svaf ég lítið, var kvalinn í mjöðmum og lærum. Laugardagurinn var svipaður, en ég taldi mig sjá einhverja betrumbót á ástandinu. Næsta nótt var svipuð þeirri fyrri, nema Gulla fékk miklar áhyggjur. Hún var að reyna að tala við mig, en ég svaraði víst bara út í hött og Hróa.

Stóra vandamálið í þessu var að yfirmaður minn á Íslandi var að lenda hjá okkur á sunnudeginum. Og ætlaði að vera fram til fimmtudags. Ég sagðist bara verða að dröslast í gegnum prógrammið sem ég hafði búið til fyrir hann. Í prógramminu fólst heimsókn niður að Malaví-vatni, tveir fundir þar snemma mánudags, heimsókn á héraðsspítalann og heimsókn á heilsugæslustöð 35 km eða svo frá Mangochi-bæ.

En við lögðum sem sagt af stað. Ég hafði þó vit á því að biðja einn bílstjórann okkar að keyra okkur. Það var góð ákvörðun. Ég var frekar framlágur þegar við komum á áfangastað. Við fengum okkur kvöldmat og svo í bælið. En undur og stórmerki gerðust þessa nótt. Ég svaf hana næstum alla. Flott, hugsaði ég, þetta er allt að koma til.

En á fyrsta fundi fann ég að ég gekk ekki alveg á öllum. Skyrtan mín varð rennblaut, svo blaut að ég þurfti að afsaka það fannst mér. Ég dröslaðist í gegnum næsta fund og gekk eins og uppvakingur um fæðingardeild héraðsspítalans og svo barnadeildina. En þetta hafðist. Svo hófst þessi 35 km akstur. Hann var eftir þvílíkum moldarvegi að ég hélt mér dauðahaldi og vonandi að þetta færi að enda. Ofboðslegir skorningar og holur í veginum eftir regntímann. En þetta tókst, við skoðuðum þessa stöð, þar sem meiningin er að aðstoða við byggingu mæðradeildar, en tilvonandi mæður fara nú eftir þessum moldarvegi, kannski sitjandi á bögglaberanum á leigureiðhjóli.

Svo ókum við til baka heim og komum þangað rétt fyrir myrkur. Yfirmanni mínum var hætt að lítast á blikuna. Og mér eiginlega líka. Þú verður að komast til læknis og finna út hvað þetta er, sagði hann. Við áttum fund næsta morgun með einum ráðuneytisstjóra, en svo kom nokkra tíma gat í prógramminu. Ég lofaði að fara að fundi loknum. Sem ég og gerði.

En þá nótt svaf ég aftur illa. Var á sífelldu rápi milli klósetts og vatnsflaskna. Dröslaðist svo á fundinn. Hann var ekki langur, svo fór ég heim og Gulla keyrði mig á heilsugæslustöð. Þar er einhver sem hefur vinnu af að greina blóðsýni. Já, sagði hann, þú ert með malaríu!

Malaríu! Þessi ömurlegi sjúkdómur sem berst manna á milli með hjálp moskítóflugna. Á árinu 2010 er áætlað að 655 þúsund manns hafi dáið úr þessum sjúkdómi. En tölurnar eru þó ekki öruggari en svo að menn telja sig nokkuð vissa um að rétt dánartala sé á milli 537 þús til 907 þúsund!

Ég talaði svo við lækninn. Sá sagði mér að ég þyrfti á fá vökva í æð og það tæki svo þrjá tíma.

Ég hringdi á skrifstofuna, og bað um að einhver hlypi í skarðið á næsta fundi. En vökvagjöfin og fundurinn myndu klárlega skarast. Svo lagðist ég á bekk og lá í þrjá og hálfan tíma. En ekki leið mér neitt betur. Þá var mér tilkynnt að búið væri að biðja um sjúkrabíl sem færi með mig í snatri á aðra heilsugæslustöð, sem væri betur búin til að taka við erfiðum málum...

Á hinni stöðinni var tekið vel og fagmannlega á móti mér. Mér skellt upp í rúm, teknar fleiri blóðprufur og meiri vökvi í æð.

Stóri-dómur: „Malaría 4 plús (sem er háalvarlegt) - þú ert heppinn að hún er ekki farin að ráðast á líffærin í þér. Kínín í æð er það eina sem blífur.“

Þarna lá ég í þrjá daga og þrjár nætur. Stanslaus vökvi í æð, fimm eða sex skammtar af kíníni. Kínín er mesti óþverri. Bölvað eitur, hreinlega. Enda var ég farinn að fá ofskynjanir, sá hluti hreyfast þar sem ekkert var, og var einnig með suð fyrir eyrum og ofheyrnir.

Veran þarna var ekki skemmtileg. Mér fannst ég nú vera alveg með allt á hreinu, en þegar ég lít til baka yfir þessa daga, þá var ég nú líklega ekki alveg með „fulde fem“ þennan tíma.

En þetta hafðist. Það náðist að hreinsa mig alveg af malaríunni, en slappur var ég orðinn. Fékk svo að fara heim á föstudeginum, 1. júní.

Þegar ég kom heim, þá lufsaðist ég einhvern veginn í gegnum daginn. Var á lyfjakúr fyrstu dagana, en mest voru áhrifin af kíníninu að angra mig. Ég hafði ekki nokkurt einasta þol. Gat varla fært mig milli stóla, hvað þá meir.

Svo hafði ég ekki áhuga á nokkrum einasta hlut. Sat bara og starði út í loftið. Nennti ekki að horfa á sjónvarp, nennti ekki að lesa, nennti ekki að kíkja á fréttir á netinu, nennti ekki að kveikja á tölvunni. Nennti bara ekki nokkrum sköpuðum hlut. Var bara hundfúll í skapinu.

En smátt og smátt fór ég að lagast. Fann alltaf smádagamun á mér til hins betra. Á morgun verða tvær vikur frá því ég kom heim. Ég er kominn svona 60% í lag. Vonast eftir að ein vika í viðbót geri gæfumuninn.

Svo er að vona að ég læri af reynslunni. Ef ég finn fyrir hitavellu, þá beint í blóðprufu. Ef malarían finnst strax, þá er hún eins og flensa. Nokkrir dagar heima og svo búið. Ef hún hins vegar fær að grassera í nokkra daga... ja, ég veit núna hvað gerist þá.

Níu holur í fyrsta sinn

Þessa dagana er staddur hér vinnufélagi minn frá Íslandi, Hannes að nafni. Hann er mikill golfáhugamaður og heldur því fram sem staðreynd að inni í mér sé dulinn golfspilari. Ég hef ekki látið glepjast af þessu rausi.

Ekki enn.

En þar sem Rúnar Atli hefur stundað golfíþróttina af miklum móð síðan í haust var ákveðið að hann og Hannes færu saman níu holur á vellinum hér í Lílongve og að ég kæmi með sem kylfusveinn sonarins og myndatökumaður. Rúnar Atli hefur aldrei spilað þetta margar holur í einu. Tekið eina eða tvær á sumum æfingum. Ég var svolítið forvitinn að sjá hvernig hann stæði sinn, skal ég viðurkenna.

Í gær mættum við því hjá golfklúbbi Lílongve og ætluðum að leggja af stað. Ekki var nú kálið sopið þótt í ausuna væri komið. Kom í ljós að hvorugur golfspilaranna uppfyllti kröfur um klæðaburð. Annan vantaði kraga á bolinn og hinn vantaði sokka. Kylfusveinninn, þ.e. ég, þurfti því að stökkva upp í bílinn, bruna heim og ná í viðeigandi klæðnað. Fyrsta lexía mín var því að kylfusveinninn er eins og rótari hjá hljómsveit; allsherjar reddari.

En svo var haldið út á fyrstu braut og farið að slá.

Hér er Rúnar Atli að slá upphafshögg. Ekki kann ég að dæma stílinn, en mér þótti guttinn almennt bera sig flott að á golfvellinum.

Svo þurfti að pútta.

Hér er golffélaginn, Hannes. Ekkert dregið af sér, höggkrafturinn þvílíkur að kylfan náðist ekki á mynd. Takið svo eftir sokkunum flottu sem kylfusveinninn reddaði.

Hér er Rúnar Atli á öðru höggi á miðri braut. Með kylfu númer fimm. Ein af mínum lexíum var að læra muninn á kylfum númer fimm, sjö og níu. Kylfusveinninn þarf jú að veita kylfingnum góð ráð öðru hvoru. Þá verður að kunna skil á mismunandi kylfum. Annars er allt í tómu tjóni og kylfusveinninn missir vinnuna.

Ég hef lítinn samanburð, en mér þótti þessi golfvöllur skemmtilegur og umhverfið fallegt. Takið t.d. eftir stóra trénu sem er á miðri braut hér á myndinni að ofan. Það setur skemmtilegan svip á brautina. Og svo þarf að komast framhjá því.

Hér á næstu mynd sést að sonurinn komst framhjá trénu. Ekki nóg með það, heldur náði að vippa yfir sandgryfjuna sem er fyrir aftan hann á myndinni. Svo er að vippa boltanum inn á flötina. Til þess er kylfa númer níu hentugust. Að áliti kylfusveinsins, a.m.k.

Svo þurfti auðvitað að pútta. Einbeitingin mikil og spenna skín úr augum þeirra sem á horfa.

Á endanum komumst við allar níu holurnar. Tók það tvo tíma. Kylfingurinn ungi var orðinn nokkuð þreyttur þegar þar var komið sögu. En rétt er að taka fram að fyrr um daginn var hann á tveggja tíma fótboltaæfingu. Líklega hefðu sex holur verið mátulegar að þessu sinni.

Þetta var skemmtilegt, verður að viðurkennast. Hvort ég láti undan pressu og fari að leggja stund á þessa íþrótt skal ósagt látið. En ég skil þó betur en áður hvert aðdráttaraflið er.

Vísir að nagla?

Í karate þykir flott að gera armbeygjur á hnefunum.

En það er ekki auðvelt.

Í hópnum sem æfir með Rúnari Atla eru nokkrir krakkar með brúna beltið. Þau þurfa að gera armbeygjurnar á hnefunum.

Það þykir syni mínum flott.

Því verður að reyna. Hann réðist ekki á garðinn þar sem hann er lægstur. Reyndi þetta á grjóthörðum flísum

 

Er þetta vísir að grjóthörðum nagla framtíðar?

Vonandi kemur síðar myndband sem sýnir framfarir.

 

Þá er komið að körfunni

Alltaf er maður að leita að einhverjum íþróttum til að stunda. Þótt maður sé orðinn miðaldra. Er það ekki einmitt þá sem maður vill halda í ungdóminn og fer að gera allskyns hluti sem maður gerði í kringum tvítugt? Og stórslasar sig í kjölfarið. Einhvern tímann hef ég heyrt svoleiðis vitleysu haldið fram.

Í mínu tilviki er ég alltaf að leita að einhverju til að gera með ungum syni mínum. Hvað annað? Hafa ofan af fyrir honum. Hann er jú ágætlega aktívur. Æfir karate þrisvar í viku og golf einu sinni í viku. Við tökum stundum fótboltaspretti í garðinum og nýlega fór hann að mæta á fótboltaæfingar á laugardagsmorgnum. Og ég elti eins og rogginn hani.

Ekki má gleyma hjólreiðunum. Reyndar hefur orðið aðeins minna úr þeim en til stóð, en mér tókst fyrir endemis klaufaskap að skemma annan petala-arminn á nýja hjólinu mínu. Í miklu ofboði tókst að finna nýjan í S-Afríku og koma hingað, en strandað hefur á nauðsynlegu verkfæri. Ég hef nokkuð góða von til þess að verkfærið komi í leitirnar á morgun og þá verði hægt að hjóla á ný.

Sonurinn er sem sagt aktívur og ég reyni svona eitthvað að hökta með ef tækifæri gefst.

Um skeið hef ég leitað að körfuhring og -spjaldi. Það er ágætis stétt fyrir framan húsið okkar og ég sé fyrir mér hvar hægt er að festa körfuspjald upp. En erfiðlega hefur gengið að finna svoleiðis. Reyndar ýmis staðir sem selja hringinn, en spjaldið er hins vegar vandfundið. Körfuboltahugmyndin hefur því ekki gengið upp.

Þar til í dag.

Eða reyndar í gær. Þá sá ég auglýsingu frá fólki sem er að flytja aftur heim til Bandaríkjanna. Þarf það að selja ýmsa hluti. Þar á meðal var frístandandi karfa. Einhver eðalgripur fluttur hingað frá Bandaríkjum Norður Ameríku. Með NBA merkinu og alles. Ég tvínónaði ekkert við þetta, brunaði heim til fólksins, skoðaði gripinn og festi kaup á honum. Sótti hann svo í dag, eftir vinnu.

Þessi karfa er alveg brillíant. Hægt er að hækka hana og lækka eftir vild á mjög auðveldan hátt. Þetta er svona alvöru. Við Rúnar Atli fórum í asna, en þann leik þekkti hann ekki. Svo dunduðum við okkur við að skiptast á að skjóta á körfuna. Mjög skemmtilegt.

Við verðum örugglega orðnir svakalega góðir eftir ár. Eða tvö. Verðum líklega svona mulningsvél, feðgarnir saman. Þessir guttar úr neðra-Breiðholtinu munu ekki eiga séns. Ísak Máni hvað? Logi Snær? Aldrei heyrt á hann minnst...

En hér er guttinn að taka skot. Með boltanum sem hann fékk frá Óskari á sínum tíma í Namibíu. Augnabliki eftir að myndavélin smellti af þá söng í netinu. „Nothing but net!“ eins og sagt er á ameríkönskunni.

50% gengisfall

Nú í morgun tilkynnti seðlabanki Malaví um 50% gengisfall malavíska kvakans. Jæja, bankinn sagði reyndar 49%, en tölurnar eru þvílíkar að mér finnst betra að rúnna þær. Fyrstu fréttir benda líka til að gjaldeyrissalar muni færa gengið enn neðar.

Stærsti peningaseðillinn er 500 kvakar. Það jafngilti um 400 krónum ef ég tók pening úr hraðbanka. Nú er hann jafnvirði 200 króna.

Ekki veit ég hvernig áhrif 50% gengisfelling hefur á manns daglega líf. En ég kemst sjálfsagt að því á næstu dögum. Stóra spurningin er auðvitað hvað gerist fyrir verðlag.

Fróðlegt fyrir hagfræðimenntaðan manninn að fá að fylgjast með þessu.

Hjólandi á villigötum

Um síðustu helgi skruppum við Rúnar Atli í okkar fyrsta hjólatúr saman hér í Malaví. Vildum nú ekki fara neitt sérstaklega langt. Ekki svona í fyrsta sinn. Ég var búinn að sigta út mátulega leið á Google maps. Byrja í vesturátt, út úr borginni, en við búum við suðvestur útjaðar hennar. Þaðan moldarstíg til suðurs, svo til austurs í smástund og að lokum til norðurs til baka heim. Ágætis hringur og tvisvar farið yfir Lílongve-ána sem liggur rétt hjá húsinu okkar.

Þetta var mjög skemmtilegt. Holóttir moldarstígar, stundum upp í móti, stundum niður í móti, en mest þó jafnsléttir. Stundum lentum við í sandi og teymdum hjólin og stundum vorum við á einstigi.

Einu sinni endasteyptist Rúnar Atli, þegar hann missti afturdekkið ofan í skorning. Smárispur á annað hnéð og lófa, en það gleymdist fljótt. Einu sinni þurftum við að vaða yfir lækjarsprænu, en það var gaman. Stundum hjóluðum við í gegnum húsaþyrpingar og vöktum þá oft athygli barna. Þau komu oft hlaupandi, hrópandi og kallandi, til að sjá þessa sjaldséðu hrafna sem þarna voru á ferð.

Þegar við vorum búnir að vera á ferð góða stund var mig farið ad lengja eftir síðustu beygjunni. Þessari í norður. Sá aldrei neinn stíg sem mér leist á. Að lokum beygðum við þó. Létum flakka. Komum loks að brú, þ.a. við vorum komnir réttu megin við Lílongve-á. Eftir nokkra stund komum við að malbikaðri alfaraleið. Á vegamótunum hvíldum við auma afturenda á meðan ég reyndi að ná áttum. Fannst mér ég þekkja mig, en fannst staðsetningin þó ekki passa, því þá værum við komnir svo óralangt framyfir planaða beygju. Til að gera langa sögu stutta var staðsetningin rétt hjá mér. Við hjóluðum sem sagt um sex km lengra í austur en áætlað var. Vorum við vel rassaumir þegar túrnum lauk. Þremur og hálfum tíma eftir að ferðin hófst.

Eins gott við vorum í buxum með púðum á réttum stöðum...

Þá skal hjólað!

Eftir góða hjólaskorpu í fyrra seig mjög á ógæfuhliðina eftir flutninginn til Lílongve. Frá seinni hluta apríl í fyrra og fram í ágúst, ja, eiginlega fram á síðasta dag áður en við fluttum, þá hjólaði ég næstum upp á hvern einasta dag. Til og frá vinnu, 8-12 km hvora leið eftir því hversu miklu stuði ég var í. Svo tók ég stundum langa hjólatúra um helgar. Skemmtilegast var þegar Rúnar Atli fór að hjóla með mér.

En svo fluttum við til Malaví. Þar er mikið hjólað. Má segja að varla sé þverfótað fyrir hjólreiðafólki. Reiðhjólin, hins vegar, þættu ekki fínn pappír á Íslandi. Eins ódýr og hægt er að finna. Flest frá Indlandi. Níðþungir hlunkar sem virðast með slæmu jafnvægi margir hverjir. Handbremsurnar á mörgum hjólum eru ekki með víra frá handfanginu til bremsunnar, heldur málmstangir. Enda sýnist mér mörg hjólanna hérna vera bremsulaus. En svoleiðis smámunir eru ekki settir fyrir sig.

Að kaupa hjól eins og seld eru í íslenskum hjólabúðum er ekki auðvelt. Þess háttar hjól fást einfaldlega ekki í búðum hér. Hins vegar er til á netinu spjallrás fyrir Lílongve-búa og þar eru stundum auglýst góð fjallahjól. Yfirleitt eru eigendurnir útlendingar sem eru að flytja aftur heim og vilja losa sig við hitt og þetta.

Ég hef um nokkurt skeið fylgst með spjallrásinni og núna loksins var auglýst hjól. Reyndar tvö. Í gær fórum við Rúnar Atli að skoða. Konan sem var að selja hjólin er suður-afrísk og er að flytja aftur heim eftir 12 ára veru í Malaví. Hún er kennari við skólans hans Rúnars, þ.a. hann átti ekki í erfiðleikum með að halda henni á snakki á meðan ég prufaði hjól.

Þessi kona er hjólanörd. Það er eina lýsingarorðið sem mér dettur í hug. Pabbi hennar á hjólabúð í Jóhannesarborg og hún ólst upp í allskonar hjólastússi. Hefur tekið þátt í mörgum hjólreiðakeppnum. Hún var svo heilluð af syni mínum að hún náði í fullan kassa af notuðum hjólafatnaði og gaf Rúnari Atla tvær hjólreiðakeppnistreyjur og hjólastuttbuxur með púðum á réttum stöðum. ,,Sonur þinn er æðislegur,'' hvíslaði hún að mér þegar við fórum. ,,Eins og pabbinn," hugsaði ég, en sagði ekki...

En ég keypti annað hjólið af henni. Tveggja ára gamalt Giant Iguana hjól, sem pabbi hennar átti. Þetta er án efa langsamlega flottasta hjól sem ég hef nokkurn tímann átt. Skítlétt með 27 gírum og framdempurum. Þrusuflott. Eina vandamálið er að pedalarnir eru fyrir ,,klíta", hjólaskó sem festast við pedalana. Þótt hægt sé að hjóla í venjulegum skóm á þessum pedölum finnst mér það óþægilegt því þeir eru svo mjóir. Það er auðveldara hér að kaupa nýja pedala frekar en hjólaskó og ég geri það örugglega. Kannski kíki ég í hjólabúð næst þegar ég kem til Jóhannesarborgar og fjárfesti í svona skóm.

Við Rúnar Atli skutumst lítinn hring um nágrennið í gær og svo skaust ég í tíu mínútna túr áðan. Ég verð smástund að læra á hjólið, því það er aðeins frábrugðið gamla hjólinu mínu.

En við Rúnar Atli erum farnir að skipuleggja lengri ferð. Líklega notum við sunnudagsmorguninn í hana.

Hér sést svo stoltur kappi með nýja hjólið sitt.