Gæfan er fallvölt. Stundum má litlu muna

Um mánaðarmótin lá ég í nokkra daga á heilsugæslustöð hér í Lílongve. Líklega mátti ekki miklu muna að illa færi.

Þetta hófst allt föstudaginn 25. maí. Við Gulla höfðum deginum áður keyrt 240 km til Malaví-vatns, en þar var kveðjupartí fyrir vinnufélaga minn sem fluttist til Íslands núna um mánaðarmótin, en hann hefur starfað hér í fjögur ár. Þar var glatt á hjalla, spjallað og hlegið. Sumir malavísku samstarfsmanna okkar eru svo kátir og léttir í skapi að þeir slá sér á lær og taka síðan bakföll í mestu hláturrokunum. Við Gulla gistum þarna og svo átti ég eitt erindi í Mangochi-bæ. Lögðum svo af stað heim um tíuleytið.

Ferðin var tíðindalítil, en þó var vandamálamjöðmin, sú hægri, að gera mér lífið leitt. Þetta er ekki nýtt, og lenti ég nokkrum sinnum í þessu í Namibíu, er þar voru stundum dagsbíltúrar i kringum 750 km. Fór ég þá að pína mig til að taka tíu mínútna pásu á 150 km fresti. Hér í Malaví eru aksturleiðir okkar í vinnunni 200 til 260 km. Læt ég yfirleitt eitt stopp duga einhvers staðar um miðbik ferðar. Gerði það líka þarna.

Nema hvað, ég gat varla stigið í fótinn þegar heim var komið. Sem ég geng inn um dyrnar fer ég að hríðskjálfa og enda bara í bælinu. Og klukkan eitthvað í kringum þrjú eftir hádegi. Um nóttina svaf ég lítið, var kvalinn í mjöðmum og lærum. Laugardagurinn var svipaður, en ég taldi mig sjá einhverja betrumbót á ástandinu. Næsta nótt var svipuð þeirri fyrri, nema Gulla fékk miklar áhyggjur. Hún var að reyna að tala við mig, en ég svaraði víst bara út í hött og Hróa.

Stóra vandamálið í þessu var að yfirmaður minn á Íslandi var að lenda hjá okkur á sunnudeginum. Og ætlaði að vera fram til fimmtudags. Ég sagðist bara verða að dröslast í gegnum prógrammið sem ég hafði búið til fyrir hann. Í prógramminu fólst heimsókn niður að Malaví-vatni, tveir fundir þar snemma mánudags, heimsókn á héraðsspítalann og heimsókn á heilsugæslustöð 35 km eða svo frá Mangochi-bæ.

En við lögðum sem sagt af stað. Ég hafði þó vit á því að biðja einn bílstjórann okkar að keyra okkur. Það var góð ákvörðun. Ég var frekar framlágur þegar við komum á áfangastað. Við fengum okkur kvöldmat og svo í bælið. En undur og stórmerki gerðust þessa nótt. Ég svaf hana næstum alla. Flott, hugsaði ég, þetta er allt að koma til.

En á fyrsta fundi fann ég að ég gekk ekki alveg á öllum. Skyrtan mín varð rennblaut, svo blaut að ég þurfti að afsaka það fannst mér. Ég dröslaðist í gegnum næsta fund og gekk eins og uppvakingur um fæðingardeild héraðsspítalans og svo barnadeildina. En þetta hafðist. Svo hófst þessi 35 km akstur. Hann var eftir þvílíkum moldarvegi að ég hélt mér dauðahaldi og vonandi að þetta færi að enda. Ofboðslegir skorningar og holur í veginum eftir regntímann. En þetta tókst, við skoðuðum þessa stöð, þar sem meiningin er að aðstoða við byggingu mæðradeildar, en tilvonandi mæður fara nú eftir þessum moldarvegi, kannski sitjandi á bögglaberanum á leigureiðhjóli.

Svo ókum við til baka heim og komum þangað rétt fyrir myrkur. Yfirmanni mínum var hætt að lítast á blikuna. Og mér eiginlega líka. Þú verður að komast til læknis og finna út hvað þetta er, sagði hann. Við áttum fund næsta morgun með einum ráðuneytisstjóra, en svo kom nokkra tíma gat í prógramminu. Ég lofaði að fara að fundi loknum. Sem ég og gerði.

En þá nótt svaf ég aftur illa. Var á sífelldu rápi milli klósetts og vatnsflaskna. Dröslaðist svo á fundinn. Hann var ekki langur, svo fór ég heim og Gulla keyrði mig á heilsugæslustöð. Þar er einhver sem hefur vinnu af að greina blóðsýni. Já, sagði hann, þú ert með malaríu!

Malaríu! Þessi ömurlegi sjúkdómur sem berst manna á milli með hjálp moskítóflugna. Á árinu 2010 er áætlað að 655 þúsund manns hafi dáið úr þessum sjúkdómi. En tölurnar eru þó ekki öruggari en svo að menn telja sig nokkuð vissa um að rétt dánartala sé á milli 537 þús til 907 þúsund!

Ég talaði svo við lækninn. Sá sagði mér að ég þyrfti á fá vökva í æð og það tæki svo þrjá tíma.

Ég hringdi á skrifstofuna, og bað um að einhver hlypi í skarðið á næsta fundi. En vökvagjöfin og fundurinn myndu klárlega skarast. Svo lagðist ég á bekk og lá í þrjá og hálfan tíma. En ekki leið mér neitt betur. Þá var mér tilkynnt að búið væri að biðja um sjúkrabíl sem færi með mig í snatri á aðra heilsugæslustöð, sem væri betur búin til að taka við erfiðum málum...

Á hinni stöðinni var tekið vel og fagmannlega á móti mér. Mér skellt upp í rúm, teknar fleiri blóðprufur og meiri vökvi í æð.

Stóri-dómur: „Malaría 4 plús (sem er háalvarlegt) - þú ert heppinn að hún er ekki farin að ráðast á líffærin í þér. Kínín í æð er það eina sem blífur.“

Þarna lá ég í þrjá daga og þrjár nætur. Stanslaus vökvi í æð, fimm eða sex skammtar af kíníni. Kínín er mesti óþverri. Bölvað eitur, hreinlega. Enda var ég farinn að fá ofskynjanir, sá hluti hreyfast þar sem ekkert var, og var einnig með suð fyrir eyrum og ofheyrnir.

Veran þarna var ekki skemmtileg. Mér fannst ég nú vera alveg með allt á hreinu, en þegar ég lít til baka yfir þessa daga, þá var ég nú líklega ekki alveg með „fulde fem“ þennan tíma.

En þetta hafðist. Það náðist að hreinsa mig alveg af malaríunni, en slappur var ég orðinn. Fékk svo að fara heim á föstudeginum, 1. júní.

Þegar ég kom heim, þá lufsaðist ég einhvern veginn í gegnum daginn. Var á lyfjakúr fyrstu dagana, en mest voru áhrifin af kíníninu að angra mig. Ég hafði ekki nokkurt einasta þol. Gat varla fært mig milli stóla, hvað þá meir.

Svo hafði ég ekki áhuga á nokkrum einasta hlut. Sat bara og starði út í loftið. Nennti ekki að horfa á sjónvarp, nennti ekki að lesa, nennti ekki að kíkja á fréttir á netinu, nennti ekki að kveikja á tölvunni. Nennti bara ekki nokkrum sköpuðum hlut. Var bara hundfúll í skapinu.

En smátt og smátt fór ég að lagast. Fann alltaf smádagamun á mér til hins betra. Á morgun verða tvær vikur frá því ég kom heim. Ég er kominn svona 60% í lag. Vonast eftir að ein vika í viðbót geri gæfumuninn.

Svo er að vona að ég læri af reynslunni. Ef ég finn fyrir hitavellu, þá beint í blóðprufu. Ef malarían finnst strax, þá er hún eins og flensa. Nokkrir dagar heima og svo búið. Ef hún hins vegar fær að grassera í nokkra daga... ja, ég veit núna hvað gerist þá.

Níu holur í fyrsta sinn

Þessa dagana er staddur hér vinnufélagi minn frá Íslandi, Hannes að nafni. Hann er mikill golfáhugamaður og heldur því fram sem staðreynd að inni í mér sé dulinn golfspilari. Ég hef ekki látið glepjast af þessu rausi.

Ekki enn.

En þar sem Rúnar Atli hefur stundað golfíþróttina af miklum móð síðan í haust var ákveðið að hann og Hannes færu saman níu holur á vellinum hér í Lílongve og að ég kæmi með sem kylfusveinn sonarins og myndatökumaður. Rúnar Atli hefur aldrei spilað þetta margar holur í einu. Tekið eina eða tvær á sumum æfingum. Ég var svolítið forvitinn að sjá hvernig hann stæði sinn, skal ég viðurkenna.

Í gær mættum við því hjá golfklúbbi Lílongve og ætluðum að leggja af stað. Ekki var nú kálið sopið þótt í ausuna væri komið. Kom í ljós að hvorugur golfspilaranna uppfyllti kröfur um klæðaburð. Annan vantaði kraga á bolinn og hinn vantaði sokka. Kylfusveinninn, þ.e. ég, þurfti því að stökkva upp í bílinn, bruna heim og ná í viðeigandi klæðnað. Fyrsta lexía mín var því að kylfusveinninn er eins og rótari hjá hljómsveit; allsherjar reddari.

En svo var haldið út á fyrstu braut og farið að slá.

Hér er Rúnar Atli að slá upphafshögg. Ekki kann ég að dæma stílinn, en mér þótti guttinn almennt bera sig flott að á golfvellinum.

Svo þurfti að pútta.

Hér er golffélaginn, Hannes. Ekkert dregið af sér, höggkrafturinn þvílíkur að kylfan náðist ekki á mynd. Takið svo eftir sokkunum flottu sem kylfusveinninn reddaði.

Hér er Rúnar Atli á öðru höggi á miðri braut. Með kylfu númer fimm. Ein af mínum lexíum var að læra muninn á kylfum númer fimm, sjö og níu. Kylfusveinninn þarf jú að veita kylfingnum góð ráð öðru hvoru. Þá verður að kunna skil á mismunandi kylfum. Annars er allt í tómu tjóni og kylfusveinninn missir vinnuna.

Ég hef lítinn samanburð, en mér þótti þessi golfvöllur skemmtilegur og umhverfið fallegt. Takið t.d. eftir stóra trénu sem er á miðri braut hér á myndinni að ofan. Það setur skemmtilegan svip á brautina. Og svo þarf að komast framhjá því.

Hér á næstu mynd sést að sonurinn komst framhjá trénu. Ekki nóg með það, heldur náði að vippa yfir sandgryfjuna sem er fyrir aftan hann á myndinni. Svo er að vippa boltanum inn á flötina. Til þess er kylfa númer níu hentugust. Að áliti kylfusveinsins, a.m.k.

Svo þurfti auðvitað að pútta. Einbeitingin mikil og spenna skín úr augum þeirra sem á horfa.

Á endanum komumst við allar níu holurnar. Tók það tvo tíma. Kylfingurinn ungi var orðinn nokkuð þreyttur þegar þar var komið sögu. En rétt er að taka fram að fyrr um daginn var hann á tveggja tíma fótboltaæfingu. Líklega hefðu sex holur verið mátulegar að þessu sinni.

Þetta var skemmtilegt, verður að viðurkennast. Hvort ég láti undan pressu og fari að leggja stund á þessa íþrótt skal ósagt látið. En ég skil þó betur en áður hvert aðdráttaraflið er.

Vísir að nagla?

Í karate þykir flott að gera armbeygjur á hnefunum.

En það er ekki auðvelt.

Í hópnum sem æfir með Rúnari Atla eru nokkrir krakkar með brúna beltið. Þau þurfa að gera armbeygjurnar á hnefunum.

Það þykir syni mínum flott.

Því verður að reyna. Hann réðist ekki á garðinn þar sem hann er lægstur. Reyndi þetta á grjóthörðum flísum

 

Er þetta vísir að grjóthörðum nagla framtíðar?

Vonandi kemur síðar myndband sem sýnir framfarir.

 

Þá er komið að körfunni

Alltaf er maður að leita að einhverjum íþróttum til að stunda. Þótt maður sé orðinn miðaldra. Er það ekki einmitt þá sem maður vill halda í ungdóminn og fer að gera allskyns hluti sem maður gerði í kringum tvítugt? Og stórslasar sig í kjölfarið. Einhvern tímann hef ég heyrt svoleiðis vitleysu haldið fram.

Í mínu tilviki er ég alltaf að leita að einhverju til að gera með ungum syni mínum. Hvað annað? Hafa ofan af fyrir honum. Hann er jú ágætlega aktívur. Æfir karate þrisvar í viku og golf einu sinni í viku. Við tökum stundum fótboltaspretti í garðinum og nýlega fór hann að mæta á fótboltaæfingar á laugardagsmorgnum. Og ég elti eins og rogginn hani.

Ekki má gleyma hjólreiðunum. Reyndar hefur orðið aðeins minna úr þeim en til stóð, en mér tókst fyrir endemis klaufaskap að skemma annan petala-arminn á nýja hjólinu mínu. Í miklu ofboði tókst að finna nýjan í S-Afríku og koma hingað, en strandað hefur á nauðsynlegu verkfæri. Ég hef nokkuð góða von til þess að verkfærið komi í leitirnar á morgun og þá verði hægt að hjóla á ný.

Sonurinn er sem sagt aktívur og ég reyni svona eitthvað að hökta með ef tækifæri gefst.

Um skeið hef ég leitað að körfuhring og -spjaldi. Það er ágætis stétt fyrir framan húsið okkar og ég sé fyrir mér hvar hægt er að festa körfuspjald upp. En erfiðlega hefur gengið að finna svoleiðis. Reyndar ýmis staðir sem selja hringinn, en spjaldið er hins vegar vandfundið. Körfuboltahugmyndin hefur því ekki gengið upp.

Þar til í dag.

Eða reyndar í gær. Þá sá ég auglýsingu frá fólki sem er að flytja aftur heim til Bandaríkjanna. Þarf það að selja ýmsa hluti. Þar á meðal var frístandandi karfa. Einhver eðalgripur fluttur hingað frá Bandaríkjum Norður Ameríku. Með NBA merkinu og alles. Ég tvínónaði ekkert við þetta, brunaði heim til fólksins, skoðaði gripinn og festi kaup á honum. Sótti hann svo í dag, eftir vinnu.

Þessi karfa er alveg brillíant. Hægt er að hækka hana og lækka eftir vild á mjög auðveldan hátt. Þetta er svona alvöru. Við Rúnar Atli fórum í asna, en þann leik þekkti hann ekki. Svo dunduðum við okkur við að skiptast á að skjóta á körfuna. Mjög skemmtilegt.

Við verðum örugglega orðnir svakalega góðir eftir ár. Eða tvö. Verðum líklega svona mulningsvél, feðgarnir saman. Þessir guttar úr neðra-Breiðholtinu munu ekki eiga séns. Ísak Máni hvað? Logi Snær? Aldrei heyrt á hann minnst...

En hér er guttinn að taka skot. Með boltanum sem hann fékk frá Óskari á sínum tíma í Namibíu. Augnabliki eftir að myndavélin smellti af þá söng í netinu. „Nothing but net!“ eins og sagt er á ameríkönskunni.

50% gengisfall

Nú í morgun tilkynnti seðlabanki Malaví um 50% gengisfall malavíska kvakans. Jæja, bankinn sagði reyndar 49%, en tölurnar eru þvílíkar að mér finnst betra að rúnna þær. Fyrstu fréttir benda líka til að gjaldeyrissalar muni færa gengið enn neðar.

Stærsti peningaseðillinn er 500 kvakar. Það jafngilti um 400 krónum ef ég tók pening úr hraðbanka. Nú er hann jafnvirði 200 króna.

Ekki veit ég hvernig áhrif 50% gengisfelling hefur á manns daglega líf. En ég kemst sjálfsagt að því á næstu dögum. Stóra spurningin er auðvitað hvað gerist fyrir verðlag.

Fróðlegt fyrir hagfræðimenntaðan manninn að fá að fylgjast með þessu.

Hjólandi á villigötum

Um síðustu helgi skruppum við Rúnar Atli í okkar fyrsta hjólatúr saman hér í Malaví. Vildum nú ekki fara neitt sérstaklega langt. Ekki svona í fyrsta sinn. Ég var búinn að sigta út mátulega leið á Google maps. Byrja í vesturátt, út úr borginni, en við búum við suðvestur útjaðar hennar. Þaðan moldarstíg til suðurs, svo til austurs í smástund og að lokum til norðurs til baka heim. Ágætis hringur og tvisvar farið yfir Lílongve-ána sem liggur rétt hjá húsinu okkar.

Þetta var mjög skemmtilegt. Holóttir moldarstígar, stundum upp í móti, stundum niður í móti, en mest þó jafnsléttir. Stundum lentum við í sandi og teymdum hjólin og stundum vorum við á einstigi.

Einu sinni endasteyptist Rúnar Atli, þegar hann missti afturdekkið ofan í skorning. Smárispur á annað hnéð og lófa, en það gleymdist fljótt. Einu sinni þurftum við að vaða yfir lækjarsprænu, en það var gaman. Stundum hjóluðum við í gegnum húsaþyrpingar og vöktum þá oft athygli barna. Þau komu oft hlaupandi, hrópandi og kallandi, til að sjá þessa sjaldséðu hrafna sem þarna voru á ferð.

Þegar við vorum búnir að vera á ferð góða stund var mig farið ad lengja eftir síðustu beygjunni. Þessari í norður. Sá aldrei neinn stíg sem mér leist á. Að lokum beygðum við þó. Létum flakka. Komum loks að brú, þ.a. við vorum komnir réttu megin við Lílongve-á. Eftir nokkra stund komum við að malbikaðri alfaraleið. Á vegamótunum hvíldum við auma afturenda á meðan ég reyndi að ná áttum. Fannst mér ég þekkja mig, en fannst staðsetningin þó ekki passa, því þá værum við komnir svo óralangt framyfir planaða beygju. Til að gera langa sögu stutta var staðsetningin rétt hjá mér. Við hjóluðum sem sagt um sex km lengra í austur en áætlað var. Vorum við vel rassaumir þegar túrnum lauk. Þremur og hálfum tíma eftir að ferðin hófst.

Eins gott við vorum í buxum með púðum á réttum stöðum...

Þá skal hjólað!

Eftir góða hjólaskorpu í fyrra seig mjög á ógæfuhliðina eftir flutninginn til Lílongve. Frá seinni hluta apríl í fyrra og fram í ágúst, ja, eiginlega fram á síðasta dag áður en við fluttum, þá hjólaði ég næstum upp á hvern einasta dag. Til og frá vinnu, 8-12 km hvora leið eftir því hversu miklu stuði ég var í. Svo tók ég stundum langa hjólatúra um helgar. Skemmtilegast var þegar Rúnar Atli fór að hjóla með mér.

En svo fluttum við til Malaví. Þar er mikið hjólað. Má segja að varla sé þverfótað fyrir hjólreiðafólki. Reiðhjólin, hins vegar, þættu ekki fínn pappír á Íslandi. Eins ódýr og hægt er að finna. Flest frá Indlandi. Níðþungir hlunkar sem virðast með slæmu jafnvægi margir hverjir. Handbremsurnar á mörgum hjólum eru ekki með víra frá handfanginu til bremsunnar, heldur málmstangir. Enda sýnist mér mörg hjólanna hérna vera bremsulaus. En svoleiðis smámunir eru ekki settir fyrir sig.

Að kaupa hjól eins og seld eru í íslenskum hjólabúðum er ekki auðvelt. Þess háttar hjól fást einfaldlega ekki í búðum hér. Hins vegar er til á netinu spjallrás fyrir Lílongve-búa og þar eru stundum auglýst góð fjallahjól. Yfirleitt eru eigendurnir útlendingar sem eru að flytja aftur heim og vilja losa sig við hitt og þetta.

Ég hef um nokkurt skeið fylgst með spjallrásinni og núna loksins var auglýst hjól. Reyndar tvö. Í gær fórum við Rúnar Atli að skoða. Konan sem var að selja hjólin er suður-afrísk og er að flytja aftur heim eftir 12 ára veru í Malaví. Hún er kennari við skólans hans Rúnars, þ.a. hann átti ekki í erfiðleikum með að halda henni á snakki á meðan ég prufaði hjól.

Þessi kona er hjólanörd. Það er eina lýsingarorðið sem mér dettur í hug. Pabbi hennar á hjólabúð í Jóhannesarborg og hún ólst upp í allskonar hjólastússi. Hefur tekið þátt í mörgum hjólreiðakeppnum. Hún var svo heilluð af syni mínum að hún náði í fullan kassa af notuðum hjólafatnaði og gaf Rúnari Atla tvær hjólreiðakeppnistreyjur og hjólastuttbuxur með púðum á réttum stöðum. ,,Sonur þinn er æðislegur,'' hvíslaði hún að mér þegar við fórum. ,,Eins og pabbinn," hugsaði ég, en sagði ekki...

En ég keypti annað hjólið af henni. Tveggja ára gamalt Giant Iguana hjól, sem pabbi hennar átti. Þetta er án efa langsamlega flottasta hjól sem ég hef nokkurn tímann átt. Skítlétt með 27 gírum og framdempurum. Þrusuflott. Eina vandamálið er að pedalarnir eru fyrir ,,klíta", hjólaskó sem festast við pedalana. Þótt hægt sé að hjóla í venjulegum skóm á þessum pedölum finnst mér það óþægilegt því þeir eru svo mjóir. Það er auðveldara hér að kaupa nýja pedala frekar en hjólaskó og ég geri það örugglega. Kannski kíki ég í hjólabúð næst þegar ég kem til Jóhannesarborgar og fjárfesti í svona skóm.

Við Rúnar Atli skutumst lítinn hring um nágrennið í gær og svo skaust ég í tíu mínútna túr áðan. Ég verð smástund að læra á hjólið, því það er aðeins frábrugðið gamla hjólinu mínu.

En við Rúnar Atli erum farnir að skipuleggja lengri ferð. Líklega notum við sunnudagsmorguninn í hana.

Hér sést svo stoltur kappi með nýja hjólið sitt.

 

Kvikmyndaklassík

Eftir síðasta beltapróf hjá Rúnari Atla í karate hefur áhugi hans á íþróttinni tvíeflst. Hann stundar æfingar af mikilli alvöru. Í páskafríinu féllu niður æfingar í skólanum hans, en krakkarnir máttu mæta á æfingar hjá sama þjálfara annars staðar í bænum. Held ég að guttinn hafi ekki misst úr æfingu.

Á daginn er hann endalaust að æfa hinar og þessar hreyfingar, högg og spörk. Eigum við Gulla stundum fótum fjör að launa.

Okkur Gullu finnst skemmtilegt að fara á æfingar og fylgjast með, því krakkarnir virðast allir fullir áhuga og stunda æfingarnar af mikilli alvöru. Þjálfarinn er líka áhugasamur og akkúrat. Um daginn var hann að kenna krökkunum virðingu fyrir búningnum og beltinu sínu. Alltaf að laga hann til þegar tækifæri gefst og passa að beltið sé rétt bundið. Í gær var ákafinn hjá Rúnari Atla fullmikill í einni sparkæfingunni og hann missti jafnvægið. Tveir félagar hans hlógu aðeins, svona eins og maður á til að gera þegar félaga manns verður á klaufaskapur. Kennarinn leit ísköldum augum á þá tvo og sagði: „Í karate hlæjum við ekki hvert að öðru! Tíu armbeygjur fyrir ykkur tvo.“ Þeir gerðu armbeygjurnar möglunarlaust.

Einhvern tímann á síðasta ári rakst ég í einhverri búð á „költ“myndina, Í klóm drekans með Bruce Lee. Ekki alveg sú nýjasta, framleidd 1973. En jú undanfari allra þeirra austurlensku slagsmálamynda sem síðar komu. Fjárfesti ég í eintaki af myndinni.

Í gærkvöld tókum við Rúnar Atli okkur til og horfðum á myndina. Fyrsta skipti hans. Skemmtum við okkur þrælvel. Auðvitað er þetta B-mynd að svo mörgu leyti, en það breytir ekki því að Bruce Lee er alveg stórkostlegur í sínu hlutverki. Sveipaður dulúð um leið og hann er náttúrulegur töffari fram í fingurgóma.

Helsti munurinn á þessari mynd og slagsmálamyndum síðari ára er að þarna eru engar brellur eða sjónhverfingar notaðar. Öll sú fimi sem Bruce sýnir er hans eigin. Engin trikk til að láta hann svífa þrisvar sinnum lengur í loftinu en mannlega er mögulegt eða taka sjöfalt heljarstökk. Nei, í þessari mynd veit maður að fimin er raunveruleg. Það er frískandi að horfa á þannig mynd.

Mikil synd að Bruce Lee skyldi falla frá áður en myndin var frumsýnd. Ég get ekki annað en velt fyrir mér hvernig hans ferill hefði orðið ef hann hefði lifað lengur.

Rúnari Atla fannst Bruce flottur. Hvað annað? Ég á allt eins von á að þurfa að horfa fljótlega aftur á þessa mynd og þurfa að ræða sum atriðin út í þaula.

En það er bara skemmtilegt.

Ætli þurfi ekki að reyna að grafa upp hinar myndirnar sem Bruce Lee gerði á undan þessari?

Ein mynd af goðinu að lokum:

Notaleg kvöldstund feðga

Gulla er alltaf í einhverju félagsmálastússi. M.a. er hún í stjórn foreldrafélags skólans hans Rúnars Atla. Í kvöld var stjórnarfundur. Því vorum við feðgarnir einir heima. Við höfðum það notalegt. Lögðumst upp í hjónarúmið með eina af nýju bókunum hans og flettum henni fram og til baka. Fimmhundruð hugmyndir fyrir Legókrakka heitir bókin, eða eitthvað í þá áttina. Margt fannst Rúnari Atla mjög flott. Efast ég ekki um að á laugardaginn mun hann setjast niður með alla kubbana sína og reyna að herma eftir hugmyndunum þarna.

Á meðan hlustuðum við á John Denver. Rúnar Atli kom nefnilega heim úr skólanum um daginn sönglandi ,,Take me home, country roads." Ég fór að forvitnast um þetta lag hjá honum. Kom í ljós að krakkarnir hafa verðið að læra um John Denver í tónmennt og Rúnari Atla finnst þetta lag æðislegt.

Ég keypti mér því safndisk með John. Diskur gefinn út 1973! Greinilega klassík sem yfirvinnur öll kynslóðabil.

Kvöldstundin var hin notalegasta. Skyldi Rúnar Atli muna eftir henni eftir 30 ár ef hann heyrir lag með John Denver?

 

Bókaormur

Okkur Gullu finnst báðum gaman að bókum. Fátt er skemmtilegra en að lesa góða bók, nú eða blaða í flottri fræðibók. Sem betur fer haf börnin okkar erft þennan áhuga. En í Lílongve er skortur á bókabúðum. Auðvitað er hægt að panta bækur í gegnum Amazon. Stundum gerum við það. Tvisvar, þrisvar á ári kemur Rúnar Atli með bókapöntunarlista úr skólanum. Síðast töpuðum við okkur alveg og pöntuðum margar bækur fyrir soninn. Í dag fékk hann svo sendinguna.

Fimmtán bækur! Og það flottar og veglegar bækur. Hér sést drengurinn umvafinn nýju bókunum sínum.

Sáttur með lífið.

Því skyldi hann ekki vera það? Í bunkanum er alfræðiorðabók, bók um regnskóga, matreiðslubók, bók sem segir frá alls konar íþróttum, bók fyrir upprennandi njósnara og margt fleira.

Hann er núna í kvöld búinn að vera að blaða í bókunum og var ekki alveg sáttur þegar ég slökkti ljósið. En í staðinn lofaði ég honum að hann mætti skoða bækurnar sínar annað kvöld eins lengi og hann vill.

Það er skemmtilegt að vera bókaormur.

Horft á kassann

Ekki veit ég hvort Rúnar Atli sé einmana í páskafríinu. Kannski má draga þá ályktun af þessari mynd sem ég náði af honum áðan. Hann og kisan Sallý að horfa saman á sjónvarpið.

Páskaegg að hætti Ítala

Ítalir virðast sólgnir í súkkulaði og ég sá nokkrar litlar súkkulaðisérverslanir í Tórínó. Í einni þeirra ákvað ég að kaupa eitt páskaegg og taka sénsinn á að koma því óbrotnu heim. Afgreiðslustúlkan, sem upprunnin var í Rúmeníu, tók að sér að pakka því vandlega inn. Ekki get ég kvartað yfir handverki hennar, því eftir eins-og-hálfs sólarhringsferðalag kom eggið nær óskemmt upp úr ferðatöskunni.

Ítölsku páskaeggin finnast mér falleg útlits og í raun listaverk. Brjóstsykur notaður til að gera mynd framan á eggið.

Hér bíður Gulla spennt eftir að myndatöku ljúki svo megi fara að gæða sér á dýrindunum.

Myndin framan á egginu er af tveimur fuglum á flögri í kringum trjágrein.

Ekki skemmir að súkkulaðið er gott á bragðið.

Flottur Juve-gaur

Í einhverri vímu eftir leikinn á Júventusvellinum þá keypti ég Júventusgalla handa syninum. Hann er mjög ánægður með gallann og tekur sig vel út í honum.

Léttir og skemmtilegir félagar frá fjarlægum slóðum

Í fyrrakvöld fór ég ásamt „bekkjarfélögum“ mínum út að borða. Þetta var í boði námskeiðshaldara og lá leiðin í rútu niður í miðbæ Tórínó. Þar fórum við inn á veitingastað sem ég því miður veit ekki hvað heitir.  Maturinn var fínn og þetta var hið skemmtilegasta kvöld. Setið var við fjögur stór hringborð. Umhverfis borðið mitt vorum við tólf. Er við settumst voru þrjár rauðvínsflöskur á borðinu. Eftir smástund rann upp fyrir mér skemmtilegt ljós. Þrír af okkur sem sátum þarna voru kristnir, Íslendingur, Simbabvebúi og Bosníumaður. Einn líklega hindúi, Pakistani, og átta múslímar. Múslímarnir voru frá Írak, Egyptalandi og Nígeríu. Það skemmtilega við þetta var aðeins þrír okkar, þessir kristnu, drekka vín. Og einhvern veginn æxlaðist þetta þannig að við sætaniðurröðunin var að hver okkar þriggja var með vínflösku beint fyrir framan sig.

Vínflaska á mann. Ekki slæmt.

En, þið trúið ekki hvað var gaman að Írökunum og Egyptunum. Þeir voru sko glaðir og lifandi allt kvöldið. Heimtuðu að fá kók og sprite á borðið. Helltu gosdrykkjunum svo í vínglös og skiptust á að taka myndir hver af öðrum þar sem þeir héldu á fullu vínglasi í annarri hendi og rauðvínsflösku í hinni.

Hlógu svo þvílíkt að undir tók í veitingahúsinu. Þessar myndir átti að sýna vinum og samstarfsfólki heima fyrir. Og sjálfsagt segja lygasögur í leiðinni.

Á leiðinni aftur „heim“ í rútunni fór einn Írakinn með farsímann sinn að míkrafóninum í rútunni og spilaði arabíska tónlist fyrir okkur öll sem í rútunni voru. Og þvílík gleði og læti í þeim. Sungið, klappað og trallað og svo urðu vonbrigðin mikil þegar rútan renndi í hlað.

Stúlka frá Aserbaídjan hvíslaði að mér að það væri eins gott að þeir mættu ekki drekka. „Sjáðu hvað þeir eru hressir án áfengis. Hvernig heldurðu að þeir yrðu eftir nokkra drykki?“

Við spurningunni átti ég ekki svar.

En menningar- og trúarbragðamunurinn hamlaði hópnum ekkert í að skemmta sér saman.

Þannig á lífið að vera.

Ekki mitt dót...

„Pabbi, ekki skilja dótið mitt eftir, en þú getur skilið dótið hennar mömmu eftir!“ voru skilaboðin sem ég fékk frá syni mínum í morgun. Hann frétti nefnilega að ég væri í vandræðum með að koma farangrinum ofan í töskuna...

Villi á vellinum!

Búinn að fara á völlinn í Tórínó. Þvílík upplifun. Þetta var skemmtilegt.

Ég lagði af stað tveimur tímum fyrir leik. Veitti ekki af. Ferðalagið í strætó tók ríflega klukkutíma og svo tók hálfan klukkutíma að komast inn á völlinn. Þurfti að finna minn inngang, svo að bíða í röð. Þá var nafnið á miðanum borið saman við skilríki. Því næst önnur röð. Þá var aðeins klappað á vasana til að sjá hvort ég væri með eitthvað hættulegt. Svo önnur röð. Þá í gegnum eitthvað málmleitartæki og miðaskönnun.

Þá kominn inn.

Völlurinn er flottur.

Eins og geimskip á að líta. Svipað og Leiknisvöllurinn. Nema að stúkan nær hringinn á Júventus vellinum. Og er líklega fimmtíu raðir upp í topp. Ekki fimm. Annað er svipað...

Svo var að finna sætið. Það gekk vel. Ég sat á fínum stað. Fyrir miðjum öðrum vallarhelmingnum. Og þvílík læti þarna inni. Ég segi inni, þótt völlurinn sé úti, því stúkan er yfirbyggð, auðvitað. Maður fékk alveg gæsahúð þegar glumdi JUVE, JUVE um allt. Þetta var allt öðrum vísi upplifun en að horfa á leik í sjónvarpinu. Hávaðinn svakalegur. Ég heyrði yfirleitt ekki í flautu dómarans, ekki nema hann væri mjög reiður og blési þar af leiðandi fastar í flautuna.

Svo gerði Júventus mér sérstaklega þann greiða að spila ekki í KR búningum í kvöld. Mikið var það fínt. Bleikar treyjur eru líka miklu flottari en svart-hvítar.

En, Júventus var sem sagt að spila við Napólí í kvöld. Napólí er nú ekkert sérstakt lið. Enginn Maradona þar lengur. Ég verð að viðurkenna að ég þekkti ekki eitt einasta nafn í þessu Napólíliði.

En það kom ekki að sök. Það var auðvitað Júventus sem ég kom til að sjá. Þar eru nokkrir leikmenn sem ég er mjög ánægður yfir að hafa séð í eigin persónu. Fyrstan ber að nefna Gianluigi Buffon, markvörð þeirra. Sá maður er goðsögn í lifanda lífi. Hann þurfti nú ekkert að taka á stóra sínum í þessum leik, enda slappir mótherjar. En, ég hef a.m.k. séð hann.

Svo er það hann Alessandro Del Piero. Hann er síst minni goðsögn er Buffon. Hefur verið lengi í Júventus og er greinilega í guðatölu í Tórínó. Hann kom inn á þegar 10 mínútur voru eftir og allt varð vitlaust á vellinum. Allir sem einn stóðu á fætur og hylltu goðið. Svo í fyrsta skipti sem hann fékk boltann þá sólaði hann þrjá Napólímenn upp úr skónum og lagði upp lokamark Júventusmanna. Eins og að drekka vatn. Hann hefði síðan átt að skora eitt sjálfur, en var óheppinn.

Síðast en ekki síst dauðlangaði mig að sjá Andrea Pirlo. Hann hefur lengi verið einn minn uppáhaldsleikmaður, enda spilaði hann lengi með AC Mílan. Sem er jú mitt lið á Ítalíu. En, einhverra hluta vegna var hann seldur til Júventus fyrir yfirstandandi tímabil. Það ætti þó ekki eftir að koma í bakið á þeim frá Mílanó? Hver veit.

En Pirlo er snillingur. Hann er allt í öllu hjá þessu Júventus liði og það er greinilegt að áhorfendur vita það. Hann fékk mestu hrópin og klöppin þegar liðið var kynnt. Helst Buffon sem var nálægt honum í þessu.

Hér er mynd af kappanum að undirbúa aukaspyrnu á hættulegum stað...

 ... en ekkert kom reyndar úr henni.

Ég prófaði að taka vídeó með litlu myndavélinni minni og náði næstum því marki.





Leikurinn var frekar daufur í fyrri hálfleik. Ég dundaði mér með myndavélina og fylgdist með áhorfendum. Þeir algjörlega lifa sig inn í leikinn. Völlurinn var þéttsetinn, einhver sæti laus, en ekki mörg. Þarna inn komast ríflega 40.000 manns og ekki vantaði mikið upp á. Napólí-áhangendur fengu smáflís af áhorfendabekkjunum og mikið heyrðist í þeim í upphafi. Svo dró úr kappi þeirra. Þegar dró nær leikslokum þá tók ég eftir að voru komnir lögreglumenn á milli Júventus og Napólí-áhangendanna. Svo þegar leiknum lauk þá færðu þeir sig í jafnri línu og ýttu Júventus-áhangendunum inn í útgöngustigann. Nokkuð fagmannlega gert.

Talandi um öryggi. Það voru a.m.k. 70 öryggisverðir sem sátu hringinn í kringum völlinn með bakið í hann. Allan leikinn.

Í seinni hálfleik ákvað ég að lifa mig inn í leikinn. Pakkaði myndavélinni, færði mig fram á brún sætisins og fór að hrópa og kalla öðru hverju. Sessunautur minn annar gjóaði stundum augunum til mín. Líklega ekki vanur að heyra: „Júve - koma svo!“ hrópað fullum rómi...

Svo fóru mörkin að koma. Þrjú urðu þau þegar upp var staðið. Öll skoruð af Júventusmönnum í rétt mark. Og þegar mark var skorað, maður minn. Allt varð auðvitað klikkað. Ég komst að því að einhver Júventus maður hefur horft á íslenska landsliðið í handbolta. Þeir notuðu sama trikkið. Þulurinn hrópað fornafnið á þeim sem skoraði og allur völlurinn hrópaði eftirnafnið. Þetta var endurtekið þrisvar sinnum í hvert sinn sem mark var skorað.

Þulurinn: Leonardo... og áhorfendur: BONUCCI! en hann skoraði fyrsta markið.

Mér kom á óvart að stóru sjónvarpsskáirnir voru ekkert notaðir til að sýna úr leiknum. Ekki einu sinni endurtekningar á mörkunum. Skrýtið, fannst mér.

Svo að leik loknum tók við löng heimferð. Bið eftir fyrsta strætó, sá tafðist vegna umferðaslyss, þ.a. ég missti af þeim næsta. Ég lagði því land undir fót og kom heim 20 mínútum seinna ég áætlað. 20 mínútur fyrir eitt að morgni. Sex tímar fóru í þetta ævintýri.

En ef við ættum heima í ítalskri borg með seríu A lið, þá myndi ég örugglega kaupa ársmiða fyrir mig og Rúnar Atla. Og auðvitað Gullu ef hún hefði áhuga.

Að lokum. Mynd af mér á vellinum:

FORCA JUVE!

Miðinn kominn í hús

Þá styttist í leik helgarinnar. Júventus gegn Napólí! Ekki átti ég nú von á að fara á fótboltaleik á Ítalíu, ja, a.m.k. ekki fyrr en Dagmar Ýr fer í hönnunarskóla í Mílanó og ég get búið í kjallaranum og farið á San Síró. Hvenær sem það nú verður.

Áðan fékk ég miðann í hendurnar:

Sá er meira að segja með nafninu mínu í suðvestur horninu. Ætli maður verði ekki að hafa vegabréfið sitt með? Svona ef maður þarf að sanna hver maður er.

Kíkti á heimasíðu Júventus og fann upplýsingar um völlinn þeirra. Völlurinn er splunkunýr, opnaður í september í fyrra og virðist mjög flottur. Datt niður á þetta myndband frá opnuninni.

Svo virðist ég hafa fengið miða á besta stað. Aðeins austan við vallarmiðju í 25 röð og sæti 10. Það getur ekki verið slæmt.

En segi meira frá þessu þegar þetta er allt yfirstaðið.

Fallegt í Tórínó

Í Tórínó er núna vor í lofti. Svalt á morgnana, ríflega 8 gráður kannski, en um hádegisbilið er hitinn kominn eitthvað yfir 20 gráðurnar. Mjög þægilegt veður að mínu mati.

Ég hef komist í tvo göngutúra um nágrenni menntamiðstöðvarinnar þar sem ég bý þessa dagana. Það verður að segjast að það sem ég hef séð af Tórínó er fallegt. Hér eru nokkrar myndir til að styðja mál mitt.

Fyrir utan menntamiðstöðina

Hinum megin við götuna er lystigarður og þar er þessi steinbrú, án tilgangs, eftir endilangri tjörn

Flott tré

Tórínó-búar virðast nota Pó-ána nokkuð til útivistar. Í göngutúr meðfram ánni sá ég keppnisróðrarbáta á æfingu - líklega 8 metra langir hver um sig.

Töffarar par exellans

Hvernig stendur á þessum töffaraskap hjá ítölskum karlmönnum?

Um eftirmiðdaginn í gær fór ég í góðan göngutúr hér í Tórínó. Hafði veður af verslanamiðstöð í nágrenninu og ákvað að rölta þangað í rólegheitum og virða fyrir mér mannlífið. Þar var allt troðfullt af fólki. Enda sunnudagur og mér virðist sem Ítalir hafi gaman af að sýna sig og sjá aðra. Leið mín lá í gegnum lystigarð og þar var heilmikið af fólki í sunnudagsgöngutúr og greinilega er eitt sportið að hitta kunningjana og spjalla um daginn og veginn með þessu flotta handapati sem Ítölum er svo skemmtilega eiginlegt.

En ég ætlaði að skrifa um töffara.

Það er bara einhvern veginn þannig að töffaraskapurinn lekur af ítölskum karlmönnum. Ekki skilja mig þannig að ítalskar konur séu á einhvern hátt lummulegar. Alls ekki. Þær eru upp til hópa flottar í klæðaburði og allt það. En kallarnir..., já, kallarnir slá þeim algjörlega út þarna.

Mér virðist sem svo að fjórir af hverjum fimm ítölskum karlmönnum álíti að þeir séu aðaltöffarinn í bænum. Þetta einhvern veginn kemur fram í öllu við þá. Flottir í tauinu og allt útspekúlerað. Rétt tegund af sólgleraugum og merkjavörunni er auðvitað gert hátt undir höfði. Allir í flottu skótaui, sem passar við restina af klæðnaðinum. Hárið greitt vandlega á óskipulagðan hátt og meistaraverkið gert ódauðlegt þann daginn með hárgeli. Svo slyttast þeir einhvern veginn áfram á gríðarlega töffaralegan hátt. Það er eiginlega engin leið að lýsa þessu.

Auðvitað er ég bara drulluöfundsjúkur.

Fjölþjóðlegt námskeið

Margra grasa gætir í hópi þátttakenda á námskeiðinu sem ég er núna á í Tórínó. Þátttakendur eru nær 40 og koma frá 14 löndum. Um helmingur kemur frá Austur-Evrópu og tveir-þriðju af rest frá Austurlöndum nær. Sjö erum við frá Afríku. Ég er semsagt talinn frá Malaví. Það er ábyggilega flottara upp á tölfræðina en að vera frá Íslandi.

Ég hef núna í fyrsta skipti sem ég man eftir hitt fólk frá Albaníu, Moldóvu, Aserbaídsjan, Kirgisistan, og ekki má gleyma sessunauti mínum frá Bútan.

Þetta er skemmtilegt.