Bara alltaf í Amsterdam

Í fyrradag flaug ég til Amsterdam. Ég var reyndar á leiðinni til Úganda, en til að komast þangað er ágætt að nota Schiphol flugvöllinn sem stökkpall. Konunglega hollenska flugfélagið, betur þekkt sem KLM, flýgur beint frá Amsterdam til Entebbe í Úganda. Iðulega á ferðum mínum til Afríku hef ég þurft að millilenda tvisvar og skipta um flugvélar og finnst mér miklu muna að þurfa bara að skipta einu sinni um vél. Annað sem mér finnst ágætt við þetta KLM flug er að það er dagflug. Mér finnst betra að fljúga að deginum til heldur en að nóttu til. Þá er ég ekkert að reyna að sofna og dunda mér frekar við lestur eða sjónvarpsáhorf. Nú, eða jafnvel reyni að skrifa bloggpistil.

Ekki er óalgengt að Afríkuflugin mín séu á milli 8 og 11 klukkutíma. Næturflugin lenda snemma morguns og þá er ég yfirleitt frekar illa fyrirkallaður. Illa sofinn en á heilan dag framundan. Ekki er gott að fara þá að sofa, því það ruglar mig svolítið í ríminu. Nei, dagflugið finnst mér betra. Þá lendir vélin að kvöldi til og þá er einfaldlega tími til að fara að sofa. Síðan er sofið í heila nótt svo ég vakna hress og kátur næsta morgun.

En ég ætlaði að skrifa eitthvað um Amsterdam. Vegna flugtenginga þurfti ég að gista eina nótt þar. Morgunflugin frá Íslandi lenda í Amsterdam um hádegisbilið, en Entebbe flugið fer skömmu fyrir 11 að morgni. Ég bókaði því herbergi á Hilton hótelinu sem er á Schiphol flugvelli. Mjög fínt hótel fyrir einnar nætur stans, því ekki þarf einu sinni að fara út undir bert loft, heldur er gengið eftir löngum gangi að anddyri hótelsins. Ætli göngutúrinn sé ekki um 6-8 hundruð metrar eftir að búið er að sækja farangurinn. Á sama gangi er líka Sheraton hótel, en ég hef aldrei gist þar.

En ég var með plön fyrir Amsterdam. Ég var búinn að finna reiðhjólaverslun sem mig langaði að heimsækja. Ég hjóla jú iðulega til og frá vinnu og að sjálfsögðu þarf græjur af ýmsu tagi til svoleiðis hluta. Auðvitað eru búðir á Íslandi sem selja hjólagræjur, en stundum finnst mér úrvalið takmarkað og svo verður hreinlega að segja að margt kostar meira heima á Fróni en í útlandinu. Eftir að stúdera götukortin hjá hr. Gúgli þá ákvað ég að kíkja í verslun sem heitir Kaptein tweewielers. Þótt ég kunni nú ekki hollensku þá má líklega þýða búðarheitið sem ,,skipperinn tvíhjólandi." Ekki veit ég hvað ykkur finnst, en svona skipper hlýtur að vita lengra en nef hans nær um hjólreiðar.

Hr. Gúgull sagði mér líka hvernig best væri að komast frá hótelinu að þessari verslun. Ég sagðist vilja nota almenningssamgöngur og fékk tvo valkosti. Ég valdi þann fljótari, auðvitað. Hann fólst í að taka lest frá flugvellinum að stórri skiptistöð. Þar ætti ég síðan að taka borgarlestarvagn, sem kallast trammi, en hann fer um á teinum og tengist raflínum einhverja metra yfir götum borgarinnar. Þetta er svona hollenskt borgarlínudæmi. Svo þrjár stoppistöðvar og þar væri bara búðin mín mjög skammt undan. Tæplega hálftíma ferðalag frá hótelinu og á leiðarenda.

Borgarlestarvagn í Amsterdam

Ég byrjaði á því að finna sölustað fyrir samgöngukort. Borgaði ég 16 evrur fyrir sólarhringskort sem hægt er að nota í lestum, borgarvögnum og venjulegum strætisvögnum innan Amsterdam. Þetta eru snertilaus kort sem mjög þægilegt er að nota. Maður skannar til að komast inn á lestarstöðvar og einnig til að komast út. Í strætóunum eru skannar inni í þeim og skannar maður þegar maður kemur inn í vagninn og svo aftur þegar maður fer út. Þetta svínvirkaði hjá mér.

Ég fann síðan brautarpallinn minn og þar var lestin við það að fara. Svo á skiptistöðinni beið ég í nokkrar mínútur. Þarna voru skjáir sem sýndu hvaða vagnar væru að koma og hversu langt væri þangað til. Stoppistöðvarnar fyrir borgarlestarvagnana eru oft á eyjum á miðjum götum svo maður þarf að fara yfir götu til að komast á áfangastað. Ég snerist í tvo, þrjá hringi fyrir utan stoppistöðina þar sem ég fór úr vagninum, gjörsamlega áttavilltur, en svo sá ég Kafteininn! Eins og hr. Gúgull hafði sagt þá var hann steinsnar frá.

Inni í versluninni var margt hægt að fá sem tengdist hjólreiðum. Greinilega eru þeir sem vinna þarna hjólagúrúar sem hafa gaman að hjólreiðum og vita margt. Mér tókst nú ekki að finna allt sem ég var að leita að því vetrarklæðnaður selst ekki mikið á þessum árstíma í Hollandi! Það er reyndar ekki undarlegt, en það var 26 gráðu hiti úti þegar ég var þarna. En einn gúrúinn fór inn á lager og gróf upp einhverja kassa með vetrarjökkum.

Þegar ég var búinn að versla og kom út á götu, sé ég ekki hvar vagninn ,,minn" er að renna frá stoppistöðinni. En það var ekki mikið vandamál því sá næsti kom innan við fimm mínútum seinna. Á stóru skiptistöðinni beið ég svo í tvær mínútur eftir lestinni minni. Já, ég hef oft talað um mikilvægi þess að tíðni vagna sé ör, því þá er möguleiki að fólk fari meira og meira að nota almennissamgöngur. Það gengur ekki að þurfa að bíða í hálftíma ef maður missir af vagni.

En á hótelið komst ég aftur áfallalaust. Þegar þarna var komið sögu var hálfleikur í leik Englendinga og Svía í átta liða úrslitum á HM í knattspyrnu. Ég horfði á seinni hálfleikinn á BBC 1 og naut þess að hlusta á ensku þulina lýsa leiknum af mikilli innlifun.

Reiðhjól og síki

Eftir rúman sólarhring í Amsterdam þá er helst tvennt sem mér finnst einkenna borgina. 

Annars vegar síkin, sem liggja í sívaxandi hálfhringjum frá stóru vatnsflæmi sem nefnist IJ og er víst borið fram eins og ei í íslensku. Síkin setja sérkennilegan svip á borgina því þau eru út um allt. 

Hins vegar reiðhjól sem þjóta um götur borgarinnar í, að mér finnst, ótölulegum fjölda. Mergð þeirra er illskiljanleg. Mér finnst gaman að hjóla en ég er ekki alveg viss um hversu tilbúinn ég sé til að hjóla í þessari borg. Ég myndi líklega æfa mig fyrst á kvöldin áður en ég myndi treysta mér í þetta á annatíma.

Í gær lá nokkrum sinnum við að við Gulla værum hjóluð niður. Fyrst og fremst vegna ókunnugleika okkar á hjólreiðunum hér. En nú höfum við varann á og horfum í allar áttir. 

Breiðstræti borgarinnar eru mörg hver samansett af gangstéttum, hjólabrautum, venjulegum akreinum og svo borgarlínureinum. Fyrir gangandi vegfarendur er ekki einfalt að komast yfir þessi stræti, því ekki er óalgengt þurfi að komast í gegnum þrenn umferðarljós og stundum þarf til viðbótar að komast yfir hjólabrautir sitt hvoru megin. Kannski er því ekki að undra að við höfum lent í vandræðum á fyrsta degi.

Skroppið í frí

Ég sit um borð í flugi FI500 á leið til Amsterdam. Ekki einn á ferð, heldur erum við hjónin á leið í frí. Við byrjum í Amsterdam, en þar eigum við náttstað í tvær nætur. Þaðan fljúgum við síðan til Lissabon og gistum í eina nótt þar. Síðan höldum við austur á bóginn í bílaleigubíl og ætlum að búa um okkur, fram á föstudag, í litlum bæ sem heitir Évora. Á föstudag förum við að vinna okkur aftur heim á leið með einnar nætur stans í Amsterdam. Ævintýrinu lýkur svo á laugardaginn eftir viku þegar flug FI501 snertir niður í Keflavík.

Okkur Gullu reiknast til að þetta sé í fyrsta sinn sem við ferðumst saman ein í flugvél! Það er magnað eftir 31 ár í hjónabandi og hafandi átt heimili í sex löndum í þremur heimsálfum. En er samt alveg dagsatt.

Svona er nú lífið stundum skrýtið.

Það er nú þetta með gps-tækin

Fyrir einhverju síðan keyptum við okkur gps-tæki fyrir bíl. Við höfum iðulega tekið bíla á leigu í Jóhannesarborg og fengið gps-tæki með. Þau hins vegar voru iðulega ekki góð, bæði illa uppfærð kort  og bara léleg og gömul tæki. Því keyptum við okkur eitt og höfum ekki séð eftir því. Fyrir tæknisinnaða er þetta Garmin Drive tæki, týpa 60LM. Virkilega gott tæki sem við tökum með okkur í ferðalög á framandi slóðir.

Þegar við komum til Svíþjóðar á sunnudaginn var þá var tækið með í handfarangrinum. Um leið og lykillinn að bílaleigubílnum var kominn í okkar hendur þá var Garmin tækið fest innan á framrúðuna og þar með var allt tilbúið.

Sumir vita að Rúnari Atla þykja McDonald's hamborgarar hnossgæti og er einn af hápunktum hvers ferðalags að komast á svoleiðis eðalstað. Var búið að lofa drengnum að það fyrsta sem við myndum gera í Svíaríki væri að fara og kaupa hamborgara. Því sló ég inn „McDonald's“ í gps-inn og, viti menn, slatti af stöðum birtist á skjánum. Sá nálægasti í ríflega fjögurra kílómetra fjarlægð frá Arlanda flugvellinum.

Ég ýtti á „Go“ og við af stað. Gps-daman, þessi elska, fór að lóðsa mig um göturnar. Slæmt var þó að Gulla, Dagmar Ýr og Rúnar Atli voru komin í hrókasamræður, enda hafði Dagmar ekki hitt þau hin lengi. Drukknaði yndisfagra rödd gps-dömunar því stundum í hávaðanum. Ég, eins og aðrir karlmenn, á erfitt með að fylgjast með mörgu í einu og því fór það þannig að þegar um 800 metrar voru eftir á McDonald's staðinn að ég tók of krappa beygju. Í stað þess að renna ljúflega til hægri út af hraðbrautinni og upp á hæð og yfir, þá fór ég yfir á hægri beygjuakrein og var allt í einu kominn á aðra hraðbraut, sem lá þvert á þá fyrri.

Úpps!

Var ég svolítið gramur út í sjálfan mig fyrir þetta klúður en hugsaði nú að gps-daman myndi nú, eins og venjulega, redda mér einn, tveir og þrír út úr vandanum. Jú, jú, hún sagði mér að aka áfram og taka u-snúning ... eftir ... 14 kílómetra!

Æ, æ, þetta varð aðeins lengra ferðalag en til stóð. 800 metrar urðu í einu vetfangi að 28 kílómetrum...

En nú er ég búinn að redda þessu skal ég segja ykkur:

Máltækið segir jú að betur sjái augu en auga - sem ég yfirfæri þá að betur vísi veginn leiðsagnir en leiðsögn.

Eða hvað?

Alvöru sumarfrí!

Þá á að taka almennilegt sumarfrí! Yfirleitt eru „sumarfríin“ okkar tekin um jólin og að mestu eytt á Fróni. En, ekki í þetta sinn. Nú er komið að sjö vikna fríi, hér og þar um Evrópu. Rúsínan í pylsuendanum verður í Lundúnum undir lok júlí. Ég skrifa kannski um það síðar. Ísland er auðvitað í Evrópu - þótt ekki í Evrópusambandinu sé - svo við komum þar við líka.

En, við lögðum af stað á sunnudaginn var. Flugum með Flugleiðum Katar frá Mapútó til Dóha og svo þaðan með sama flugfélagi til Arlanda flugvallar í Stokkhólmi. Við erum sem sagt í Svíþjóð núna og ætlum að vera hér í viku, eða svo.

Alltaf gaman á flugvöllum - að þessu sinni í Mapútó

Hér er svo ein flugvél frá Flugleiðum Katar

Eins og margir vita þá er smávegis diplómatískur taugastrekkingur í Mið-Austurlöndum og hefur Katar - að eigin sögn - lent í einelti nágranna sinna. Ég ætla nú ekkert að tjá mig um þau mál, nema að vegna þessa strekkings þá varð flugið okkar frá Mapútó til Dóha klukkustund lengur en annars. Í kringum níu tíma í stað um átta. Þarf að taka smá krók út af þessu veseni öllu. Í stað þess að flúga eins og rauða línan á myndinni hér að neðan, þá sýnir sú græna flugleiðina. En í staðinn var þá styttri bið á flugvellinum. Ævinlega að sjá björtu hliðarnar.

Neibb, rauða leiðin er úr sögunni í bili, en betri er krókur en kelda

Þrátt fyrir lengri leið þá var bara gaman í vélinni

Sumir voru nú þreyttir í Dóha, enda lentum kortér yfir eitt að morgni og flugum aftur af stað rétt fyrir klukkan átta sama morgun.

Ha, vakna?

En á leiðarenda komumst við.

Á Arlanda beið Dagmar Ýr eftir okkur, en hún kom frá Íslandi u.þ.b. 40 mínútum fyrr en við. Þar urðu fagnaðarfundir. Svo sóttum við bílaleigubíl og ókum til Oxelösund, þar sem Doddi mágur býr jú. Við ákváðum að forðast hraðbrautina og fórum lengri leið um sveitavegi, sem var gaman, enda Svíþjóð fallegt á að líta. Og við fundum húsið.

Húsið er sem sagt fyrir aftan póstkassann

Ekki er hægt að segja annað en við höfum sofið vært fyrstu nóttina í Svíþjóð, eftir langt ferðalag. Svo í dag var skroppið í bíltúr um sveitirnar, en ekki fyrr en búið var að fá sér hádegismat.

Stuð í hádeginu. Ellen er þarna líka en faldi sig - myndatökumótþróaskeið

Já, er þetta vinnan? Ég er veikur í dag...

Nei, nei, hann tók sér frídag.

Í alvörunni.

En eins og ég sagði - fallegt land hún Svíþjóð

Búsældarlegt og ægifagurt

Sumum leist nú reynda ekkert á blikuna...

Ha?! Á ég að vera í bíl með Dodda? Þykir foreldrunum ekkert vænt um mig??

... á meðan aðrir voru í sólskinsskapi.

Sko, sólgleraugun hjálpa til, látiði ekki svona

Dagurinn var fínn. Og er það reyndar enn. Sit núna úti á svölum með gin og tónik í glasi. Einhver að elda kvöldmat.

Hversu betra gæti þetta verið?

Hitabylgja í vændum

Úff!

Veðurstofan mósambíska spáir hitabylgju í dag og á morgun í Mapútó-fylki og Gasa-fylki, sem liggur norðan við Mapútó. Á bilinu 36 til 39 gráður á Selsíus.

Aftur úff!

Í gær var hitinn í kringum 32 gráður yfir hádaginn. Loftið var kyrrt og mikill raki. Enda var maður ekkert mikið í líkamsrækt og átökum. Nei, maður liggur í híði eins og birnirnir.

Ég efast þó um að birnirnir hafi loftkælingar til að liggja undir...

Vatn eða ekki vatn

Þá er maður kominn úr jólafríinu. Mættur til vinnu og allt að hrökkva í gírinn. Skólinn byrjaði í gær hjá Rúnari Atla. Honum þótti það skemmtilegt. Gulla er þessa vikuna í afleysingakennslu í skólanum hans Rúnars. Sem sagt nóg að gera.

Svolítil voru viðbrigðin að koma úr vitleysisveðrinu á Fróni. Hér í Mapútó náðu selsíusgráðurnar upp í þrjátíu-og-eina í dag. Samt var skýjað fram eftir degi. Eitthvað rigndi á meðan við vorum í burtu, því tréin eru grænni og laufmeiri en fyrir rúmum mánuði. Svo eru miklu fleiri holur í malbikinu en þá.

Þrátt fyrir rigninguna er vatnsskortur í höfuðborginni og nágrenni. Uppistöðulónið sem sér okkur fyrir vatni er nefnilega að verða tómt. Mig minnir að hafa séð einhvers staðar að vatnsmagnið sé 14% af því mesta mögulega. Svona hefur ekki sést frá því uppstöðulónið var fyrst tekið í notkun 1987. Meginorsök vandamálsins er að Úmbeluzi áin, sem skaffar lóninu vatnið, á upptök sín í Svasílandi, en þar hefur sáralítið rignt undanfarin tvö til þrjú ár.

Nýi tankurinn sem hlýtur að fylla
klósettkassa eða tvo

Nú er búið að tilkynna að vatn verði skammtað næstu vikurnar, þ.a. maður fær vatn annan hvern dag. Vatnsveitan birti tilkynningu um þetta í vikubyrjun og fylgdi með tafla með tveggja vikna skömmtunaráætlun. Í töflunni voru listuð hin ýmsu hverfi borgarinnar og annar hver dagur er hvítur og hinn dagurinn blár. Hins vegar var ekki sagt hvor liturinn þýddi að maður hefði vatn og hvor þýddi að maður hefði ekki vatn. Nú ríkir því svolítill spenningur um þetta.

Samkvæmt tilkynningunni hófst skömmtunin í gær, en þá höfðum við vatn. Í dag höfum við líka vatn, svo maður lifir enn í „litaóvissu.“ En ekki þýðir annað en að hafa vaðið fyrir neðan sig og því fjárfestum við í 210 lítra forðatanki. Maður verður nú að geta sturtað niður úr klósettinu...

Undanfarin ár höfum við nokkrum sinnum upplifað bæði vatns- og rafmagnsleysi. Verður að segjast að vatnsleysið er töluvert verra. Engin spurning. Að komast ekki í sturtu þegar maður vill er virkilega pirrandi. Að ekki sé talað um klósettmálin. Við vonum hins vegar að skipulag vatnsveitunnar haldi, því það er nú ólíkt betra að vita hvenær ekki er vatn, heldur en að vakna upp við vondan draum.

Svo vonum við auðvitað að fari að rigna í Svasílandi!

Komnir gestir

Haldiði ekki að það séu komnir fyrstu gestir til Mapútó! Já, 20 dögum eða svo eftir að við mætum á svæðið, þá eru komnir gestir. Geri aðrir betur.

Gestirnir koma frá Svíaríki, Doddi mágur og Ingela, heitmey hans, svo maður noti nú fína íslensku. Þau eru búin að vera í Suður Afríku í tíu daga eða svo. Skoða dýralífið í Kruger þjóðgarðinum og svoleiðis. Núna í morgun renndu þau yfir landamærin og voru komin til Mapútó skömmu fyrir hádegi. Hér verða þau fram á fimmtudag, en þá fetja þau sig aftur til Jóhannesarborgar og fljúga undir lok mánaðar til Svíaríkis.

Þau lentu reyndar í löggunni, sem sagði að Doddi hefði ekið yfir á rauðu ljósi. Hann hefur ekki hugmynd um hvort það var rétt eða ekki. Þetta gerðist um það leyti sem þau komu inn í borgina og umferðin þótti Dodda frekar ævintýraleg og snerist aksturinn mikið um að forðast aðra bíla. Þ.a. kannski sá hann ekki umferðarljósin. Nú, eða kannski sáu löggurnar tækifæri í bíl með suður afrískar númeraplötur. Hvað veit maður?

Það er þetta með sængurverin

Yfirleitt er nú ágætishiti í henni Afríku. Reyndar finnst manni stundum nóg um. Stærstan hluta ársins er sæng engin nauðsyn. Oft sofum við bara með sængurver ofan á okkur, svona bara af því að manni finnst óþægilegt að hafa ekkert ofan á sér á nóttunni. Skrýtið, en svona er það samt.

En, núna er vetur. Þá er í kaldara lagi á nóttunni og gott að hafa sæng. Við skildum sængurnar okkar eftir í Lílongve þegar við fluttumst til Mapútó. Enda frekar þunnar og orðnar hálfslappar. Eitt af fyrstu verkunum á nýjum stað var því að kaupa sængur og kodda. Ekkert mál var að finna svoleiðis.

Svo þarf auðvitað sængurver. Fyrir Rúnar Atla var það ekkert mál. Stjörnustríðssængur- og koddaver. En, fyrir okkur Gullu varð þetta svolítið meira mál. Við keyptum okkur sitthvora einbreiða sæng. En sængurverin? Öll í tvöfaldri breidd eða drottingarbreidd.

Ég held við séum búin að fara í fjórar búðir að leita. Og spyrja. Fólk heldur að við séum fávitar. Að hægt sé að fá sængurver fyrir mjórra en tvíbreidd? Neeeeiiii, svoleiðis er bara ekki til. Og enginn virðist nokkurn tímann hafa heyrt um svoleiðis lagað.

Ég skil þetta bara ekki. Af hverju selja einbreiðar sængur, en engin sængurver sem passa?

Við höfum því sofið undanfarið með sængurnar án sængurvera. En það er ekki gott. Hreint út sagt óþægilegt.

Við sáum sæng okkar því upp reidda...!! (sáuð þið þennan brandara nokkuð fyrir???)

Í dag gáfumst við upp og fórum í nýjan leiðangur. Við Gulla höfum verið gift það lengi að við vitum að það þýðir ekkert að vera með sömu sængina. Tvær tvíbreiðar voru því keyptar - og það besta - ný sængurver!

Sængurverin fóru í þvottavélina áðan og svo þurrkarann. Eru núna komin utan um sængurnar.

Við hlökkum þvílíkt til að fara upp í rúm!

Allt fram streymir

Jæja, einhvers lags rútína er að komast á hjá okkur. Vaknað skömmu eftir klukkan 5 á morgnana. Ég stekk á fætur, nú eða dröslast framúr, fer í sturtu og útbý morgunverð fyrir okkur feðgana. Skömmu eftir klukkan sex erum við tveir sestir við morgunverðarborðið og spilum kasínu og ólsen-ólsen á meðan við borðum. Gulla stendur í nestisgerð á meðan. Svo rétt fyrir klukkan sjö leggjum við tveir af stað í skóla og vinnu. Það tekur nú ekki nema góðar fimm mínútur að komast í skólans hans Rúnars Atla, kannski átta mínútur. Hann á að vera mættur 7:15 í skólann og kennsla hefst hálfátta. Um það leyti er ég að leggja bílnum fyrir utan sendiráðið.

Já, lífið er í raun ekkert öðrum vísi í Afríku en á Íslandi. Ja, nema kannski að veðrið er yfirleitt þægilegra hjá okkur á suðurhvelinu. En kannski er það afstætt.

Í skólanum var „Stuðdagur“ síðasta klukkutímann eða tvo. Allskonar leikir og þess háttar til að „hrista hópinn saman“ eins og sagt er. Fór þetta fram í splunkunýju íþróttahúsi sem er við skólann. Þvílíkt gímald að það hálfa væri heljarinnar hús.

Í hádeginu í dag rölti ég í sælkerabúð sem er rétt hjá sendiráðinu. Eftir fimm ár í Lílongve er maður enn að venjast að hafa aðgang að þessum líka fínu sérverslunum sem eru hér í Mapútó. Þarna skoðaði ég mygluosta, snobbkex og mexíkóskar salsasósur. Já, og ekki má gleyma fínu guðaveigunum. Í þessari búð eru risavaxnar Dom Perignon kampavínsflöskur í efstu hillu og eldgamalt Hennessy koníak þar við hliðina. Ég hef nú ekki enn lagt í að spurja hvað þær dásemdir kosta.

Líka kíkti ég í bókabúð sem er á svipuðum stað í bænum. Þar fann ég fína portúgalska orðabók og líka sagnbeygingabók. Þarna inni voru allskonar bókmenntir á portúgölsku, frá teiknimyndasögum upp í heimsbókmenntir. Ætli maður kíki eftir oftar þarna inn þegar maður fer að slípast í málinu.

Við flutning eins og okkar er ýmis konar skriffinnska sem þarf að sinna til að fá landvistarleyfi og hin og þessi skilríki. Dagurinn í dag var góður í þeim skilningi að skírteini streymdu í hús. Bæði fengum við nafnskírteini sem eru nauðsynleg til að geta sótt um hina og þessa þjónustu og svo fékk Rúnar Atli skólaskírteinið sitt. Í gær fékk ég eitthvert kort sem er nauðsynlegt fyrir fjársýslu. Já, það er bjart inn á milli þess sem maður rífur hár sitt og skegg yfir að skilja ekki fólk og það ekki mann.

Svo fer að styttast í gáminn sem við sendum frá Lílongve með okkar persónulegu munum. Þegar hann kemur hættir vonandi að bergmála í húsinu.

Fyrsti skóladagurinn

Í morgun var vaknað snemma. Fyrsti dagurinn í mósambískum skóla hjá Rúnari Atla. Sá heitir American International School of Mozambique og, eins og nafnið bendir til, var upprunalega fyrir bandaríska krakka sem bjuggu í Mapútó. Það hefur smátt og smátt breyst, en mig minnir að hafa heyrt að um 10% nemenda séu frá Bandaríkjunum. Skólinn á víst 25 ára starfsafmæli á þessu ári.

Húrra! Enginn skólabúningur!!!

Allt skólastarf fer fram á ensku og er fylgt sömu aðferðafræði og hjá skólanum sem Rúnar sótti í Lílongve. Hann þekkir því kerfið. En þessi nýi skóli er miklu flottari en skólinn í Lílongve, mikið af nýlegum byggingum, og tölvur og annað virðist meira og minna splunkunýtt.

Sýnishorn af skólalóðinni

Skiljanlega var Rúnar Atli svolítið taugatrekktur í morgun. Ég fór með hann í skólann og hjálpaði honum að finna skólastofuna. Við hittum umsjónarkennarann hans og einnig stærðfræðikennarann. Báðir eru konur sem voru ósköp almennilegar. Ég skal alveg viðurkenna að ég fann svolítið til, fyrir Rúnars hönd, að skilja hann eftir aleinan, ekki þekkjandi eina einustu manneskju. Skólinn byrjar hálfátta á morgnana og kennsla er til hálfþrjú. Þegar skólinn verður kominn í fullan gang, þá mun hann oft verða lengur í íþróttum og ýmsu frístundastarfi.

Svo sótti ég drenginn klukkan hálfþrjú. Það er heilmikið mál að komast inn á skólalóðina. Háar girðingar og öryggishlið. Maður þarf aðgangskort og eru krakkarnir með nafnspjöld með mynd. Spjaldið opnar hliðið og þá skráist í tölvukerfið að nemandinn sé mættur. Og svo þegar nemandinn fer, þá skráist sjálfkrafa að nemandinn sé farinn af skólalóðinni. Mér skilst að við foreldrar fáum auðkennislykil til að komast inn og út. Með þessu kerfi á alltaf að vera vitað hversu margir, og þá hverjir, séu inn á skólalóðinni. Ef t.d. kviknar í þá er hægt að sjá hvort einhvern vanti.

Þar sem ég er ekki með aðgangslykil enn, þá þarf ég að sýna skilríki og fylla inn ýmsar upplýsingar í þar til gerða bók. Fæ síðan gestalykill til að komast inn.

Þegar ég kom inn á lóðina þá fór ég að salnum sem ég vissi að framhaldsskólinn átti að enda daginn. Heyrði mikinn söng og gleðilæti þaðan, kíkti inn og sá hóp nemenda syngja það sem er víst stuðlag skólans.

Hitti svo Rúnar Atla. Hann er búinn að eignast einn vin, strák frá Tansaníu sem heitir Eric. Sonur minn virtist mjög ánægður með daginn. Það óð þvílíkt á honum að ég þurfti að stöðva hann til að skilja margt sem hann sagði. Niðurstaða mín var að fyrsti skóladagur gekk framar vonum. Það er gott.

Við skruppum síðan í ritfangaverslun, því ýmislegt sem þarf fyrir skólann vantar enn.

Svo er dagur númer tvö á morgun.

Vindur

Nú sitjum við í eldhúsinu. Kvöldmatartími að nálgast. Gulla sker niður grænmeti af ýmsu tagi. Mér sýnist verða hollustumatur í kvöld. En ekki veit ég af hverju hún er bæði með iPad og tölvu á eldhússkenkinum í einu...

 
Rúnar Atli dundar sér við að fara í gegnum nýtt skóladót, blýanta, strokleður, yddara og svoleiðis. Á morgun byrjar jú skólinn. Fyrsti dagur í nýjum skóla.

Það verður eitthvað.

Í morgun var reyndar kynningardagur, bæði fyrir nýja nemendur og foreldra þeirra. Sá gekk vel og líst okkur vel á skólann. Allt virðist skipulagt í þaula og verður forvitnilegt að sjá hvernig næstu vikur þróast.

En ég ætlaði að tala um vind. Flest kvöld eftir að við komum hingað, fyrir einni viku og einum degi, hefur verið nokkur vindur á kvöldin. Núna í kvöld virðist hvassara en fyrri kvöld. Næðir inn um glugga og var kuldalegt úti, svona rétt fyrir sólsetur. Gulla og Rúnar Atli keyptu sér teppi í dag, svona til að geta kúrt undir á meðan horft er á ólympíuleikana.

Svo er bara að hita sér te.

Súputeningarnir!

Áðan skruppum við í göngutúr um nágrennið okkar. Ég var búinn að stúdera næstu götur svolítið á kortavef hr. Gúguls og var kominn með áætlun um gönguleið. Sú stóðst bara nokkuð vel.

Hér steinsnar frá okkur er lítill lystigarður. Sá heitir Parque as Cronistas, sem ég held megi þýða sem Rithöfundagarðurinn. Ég ætti þó að nefna að portúgalskan mín er á byrjendastigi, svo stundum gæti mér förlast í þýðingum. Í garðinum eru bekkir hér og þar og síðan er ítalskur veitingastaður þar, sem heitir Campo de Fiori, ja, Blómvangur gæti hann kallast á íslensku. Töluvert af fólki var í garðinum, en þó ekki of mikið.

Við gerðum ekki stans þarna, því markmið mitt var kaffihús og bakarí nokkrum götum frá garðinum. Fundum við þann stað á vandræða, Taverna Doce, sem ég ætla nú bara að kalla Kaffi huggulegheit. Þar fengum við okkur smábakkelsi.

Ég er alveg kolfallinn fyrir espressókaffinu hér, virkilega gott. Ég fæ mér venjulega einn espressó og sódavatn með. Prímagott.

Þar rétt hjá fundum við pínulitla matvörubúð, sem greinilega er rekin af Kínverjum. Þetta er önnur svona búllan sem ég hef komið í hér, hillurekkarnir eru svo nálægt hvor öðrum að maður rétt getur skáskotið sér framhjá fólki sem þar er inni. En, viti menn, þarna rak ég augun í súputeninga!

Súpukraftur heitir greinilega caldo á portúgölsku. Caldo de galinha er kjúklingakraftur og caldo de carne nautakjötskraftur. Maður lærir eitthvað nýtt á hverjum degi hér.

Á bakaleiðinni heim sáum við síðan snyrti- og nuddstofu. Sú var opin þótt væri sunnudagur. Gulla pantaði sér tíma í næstu viku og verður forvitnilegt að sjá hvernig það gengur, því einungis ein kona þarna virtist tala ensku.

Þetta var sem sagt ævintýri dagsins.

Ég var ekkert að bulla

Hér er ein mynd til staðfestingar á að breiðstrætið hans Kims Il Sung er til í alvörunni.

Þín verslun, eða ykkar

Fyrsti laugardagurinn í Mapútó. Rólegheitadagur. Skruppum reyndar í bílaskoðun - vonandi fer að komast niðurstaða í þau mál - og svo innkaupaleiðangur í stórmarkað. Sáum að líklega er best að fara ekki í svoleiðis verslun á laugardagsmorgni. Langan tíma tók að komast út af bílastæði búðarinnar, en okkur lá svosum ekkert á.

Uppgötvuðum seinnipartinn að við höfðum gleymt að kaupa súputeninga og eitthvað annað smálegt. Ákváðum að leita að „kaupmanni á horninu“ í nágrenni hússins okkar. Fundum ágætis búð, og urðum aðeins hissa að sjá nafnið hennar: Vosso Supermercado. Það má útleggja sem „Ykkar verslun“ á íslensku. Ætli þetta sé sama keðja og Þín verslun? Kannski ekki. En merkileg líkindi samt sem áður.

Svo fundust ekki súputeningar... og orðabókin í símanum hjálpaði ekki, svo við gátum ekki spurt eftir þeim. Við vitum sem sagt ekki hvernig maður segir súputeningar á portúgölsku. Komið verkefni fyrir næstu ferð.

Breiðstrætin

Skoðuðum einn bíl í dag. Ágætis bíll alveg, en kannski aðeins minni en við höfðum í huga. Við sofum á þessu í nótt eða tvær. Reynda er notalegt að komin sé helgi. Fyrsta helgin okkar hér í Mapútó. Ekki að eitthvað merkilegt standi fyrir dyrum, en helgartilfinningin er notaleg samt.

Þessa dagana hef ég spáð svolítið í götuheitin hér í Mapútó. Ekki skrítið ef haft er í huga að maður er nýfluttur hingað og að reyna að ná áttum. Þá er nú betra að hafa einhverja þekkingu á götunöfnunum og hvar hver gata er miðað við hver aðra.

Margar götur nefnast Avenida en það útleggst sem breiðstræti á því ylhýra. Iðulega er það réttnefni því mörg breiðstrætin hér eru með tvær akreinar í hvora átt og eyju á milli. Eins og oft er í Afríku þá eru margar götur nefndar eftir fólki. Einhverju fólki sem hefur afrekað eitthvað merkilegt á ævinni. En, auðvitað er huglægt hvað telst nægjanlega merkilegt til að „gefa manni“ götu, tala nú ekki um breiðstræti.

Svo ég nefni nú heiti nokkura breiðstræta, en langt í frá að vera tæmandi listi, þá er hér í Mapútó eitt breiðstrætið skírt í höfuðið á Maó Tse Tung, sem auðvitað var hinn merkilegasti maður. Þvergatan - auðvitað breiðstræti - sem Maó endar á er kennd við ekki minni mann en Vladimir Lenín (Lenine upp á portúgölsku). Örlitlu fjær er síðan breiðstrætið hans Karls Marx. En ætli uppáhaldið mitt sé ekki strætið sem mín litla gata endar á, nefnilega breiðstrætið hans Kims Il Sung.

Mörg eru mikilmennin.

Samband!

Nú er sko gaman að vera til! Klukkan hálfníu í morgun mættu sjónvarps- og netgaurarnir og fóru að tengja okkur við umheiminn. Greinilega vanir menn því þetta tók ekki mjög langa stund. Nú er kominn einhvers lags ljósleiðari í húsið með alveg fínu neti, að mér sýnist, og slatti af sjónvarpsstöðvum.

Reyndar er eitthvað ólag á fjarstýringunni með afruglaranum, en kannski er það bara rafhlöðuvandamál.

Á morgun eigum við stefnumót til að skoða bíl. Það verður forvitnilegt.

Þá er að leita að bíl

Óhætt er að segja að fyrsta nóttin í nýju húsi hafi gengið vel. Eina sem truflaði svefninn var hundur í nágrenninu. Greinilega stór hundur með virkilega djúpt gelt. Minnti mig stundum á þennan úr 101 dalmatíuhundi:

En, ef læra má eitthvað af árunum í Afríku þá er það að maður hættir að heyra hundgá á nóttunni.

Reyndar uppgötvaðist seint í gærkvöldi að heita vatnið vantaði í húsið! Sama hvað vatnið rann, aldrei hitnaði það. Maður rakaði sig því uppúr köldu vatni, en sleppti sturtunni í morgun. Bara ískaldur hárþvottur. En í dag kom o canalizador - píparinn - og reddaði málum.

Ég er búinn að vera að svipast um eftir bíl handa okkur. Hér þýðir ekki, frekar en annars staðar, að vera bíllaus. Eftir hádegið í dag fórum við og skoðuðum einn og prufukeyrðum. En sá var orðinn gamall og lúinn, svo þetta var ekki bíllinn... En, eigandinn var forvitnilegur náungi. Tyrki, sem vinnur í tyrkneska sendiráðinu hér. Hann er búinn að vera hér í átta mánuði og núna er búið að kalla hann heim. Það vantar diplómata til að vinna í ráðuneytinu heima, sagði hann okkur, það er búið að segja svo mörgum upp í kjölfar misheppnuðu valdaránstilraunarinnar um daginn. Honum þótti greinilega leiðinlegt að vera að fara núna, sagði að sér hefði liðið mjög vel í Mapútó. Rúnar Atli sagði síðan: „Leiðinlegt að hann sé að fara.“ Ég var alveg sammála, því þetta var skemmtilegur náungi.

En, við þurfum að halda áfram að leita að bílum.

Svo fékk ég símtal áðan. Klukkan átta í fyrramálið mætir svo lið sem ætlar að láta okkur fá almennilegt internet og sjónvarpsaðgang.

Þá verður nú gaman að lifa.

Flutt inn í nýja húsið

Í morgun skráðum við okkur út af Avenida hótelinu í miðbæ Mapútó og fluttum okkur yfir í nýja húsið. Fyrir forvitin Gúgul möppudýr þá heitir gatan okkar Rua Damião de Góis. Einstefnugata að stórum hluta, sem er líklega gott því gatan er þröng og bílum lagt beggja vegna. Ekki mikið pláss til að mæta öðrum bílum. Nokkur sendiráð eru í kringum okkur og er það bandaríska steinsnar frá nýja húsinu.

Dagurinn fór annars í snatt og allskonar tilfæringar. Ég tengdi þvottavélina, en svo áttuðum við okkur á því að húsið virtist vatnslaust og tók nokkra stund að uppgötva hvað olli. Fann ég út að skrúfað var fyrir vatnið við dæluna sem pumpar vatni inn í húsið og upp hæðirnar þrjár. Innan stundar var vatn farið að streyma um allt hús með miklum krafti. Ýmis svona smámál vöfðust fyrir okkur. Það er merkilegt hvað hitt og þetta er öðrum vísi milli nágrannalanda.

Eitt ævintýrið í dag var að finna stærðarinnar Spar verslun sem er ekki langt frá okkur. Hins vegar var Garmin tækið ekki alveg að fatta hvert við vildum fara. Stúlkan í tækinu benti okkur á eina búð, en eftir nokkurn bíltúr sáum við að þetta var ekki búðin sem við vildum. Síðan harðneitaði daman að finna réttu búðina. Var líklega móðguð yfir vanþakklætinu. En við vorum sem betur fer með farsíma sem var til í að leiðbeina okkur á réttan stað.

Í búðinni vorum við í góða klukkustund að versla allskonar í eldhúsið. Stærðarinnar innkaupavagn dugði eiginlega ekki - við keyptum víst 187 hluti samkvæmt búðarkassanum. Enda var strimillinn langur.

Síðan lá leið mín í fyrirtæki sem skaffar tengingar fyrir internet og sjónvarp. Æ, ég var nú ósköp sáttur við að finna afgreiðslumann sem var flinkur í enskunni. Það er þreytandi endalaust að ströggla við að skilja aðra og skiljast illa sjálfur. En þarna samdi ég um kaup á svona tengingum og ættum við að verða orðin tengd hinn daginn. Kannski á morgun, en líklega þó ekki.

Svo tókum við uppúr ferðatöskunum, en við ferðuðumst með sex stykki frá Malaví. Tvær á mann, ekkert svona einnar tösku bull eins og hjá Flugleiðum.

Ég hef góða tilfinningu fyrir húsinu, mér finnst andinn í því góður.

En ætli maður fari ekki að vinna eitthvað í fyrramálið.

Fyrsti dagurinn í Mapútó

Þá er farið að skyggja í Mapútó. Klukkan rúmlega sex, en hér er jú vetur og því dimmir snemma. Dagurinn var alveg ágætur. Ég þurfti að reiða mig svolítið á portúgölskukunnáttuna mína, en hún er nú svona frekar slöpp. Við fórum að fá farsímanúmer handa Gullu og farsímakort í ferðahnetuna okkar. Það gekk að lokum, en portúgalskan er erfið.

Við fórum í nýja húsið okkar, en þar var slatti af húsgögnum frá forvera mínum. Þau húsgögn þurfti að færa til og voru þrír mósambíkanar sem hjálpuðu okkur. Þeir töluðu aðeins portúgölsku og því reyndi aftur á. Þetta tókst allt með samblandi af minni bjöguðu portúgölsku og bendingum.

Húsið er mjög fínt. Það er þriggja hæða raðhús, en svoleiðis hús sýnist mér nokkuð algeng hér. Lóðir virðast almennt ekki stórar og því byggt upp. Mér er sagt að hús af þessu tagi séu algeng í Portúgal. En þetta verður smábreyting að þurfa að hlaupa upp og niður stiga endalaust. Líklega er það bara hið besta mál, svona heilsunnar vegna.

Síðan fórum við að leita að sængum og þess háttar hlutum. Handklæði þarf jú og herðatré. Þetta fannst allt í suður-afrísku risakeðjubúðinni Game.

Við ætlum að vera á hóteli í nótt og svo flytjum við á morgun. Þá þarf að gera stórmatarinnkaup og eitthvað fleira í þeim dúr.

En í kvöld ætlum við út að borða.