Baráttan mikla um svefnherbergið

Í gærkvöldi fór ég snemma upp í rúm. Svona um níuleytið. Venjulegur háttatími í Namibíu er tíu til hálfellefu, því hér er dagurinn tekinn snemma. En ástæðan fyrir þessum asa mínum að komast í rúmið var að mér áskotnaðist að láni bók á íslensku, Skipafréttir eftir Annie Proulx. Alltaf er tilhlökkun þegar mér berast í hendur bækur á því ylhýra.

Svo um ellefuleytið heyri ég eitthvað hljóð. Átti erfitt með að átta mig á hvað þetta var. Klórhljóð sem barst að mér virtist frá náttborðinu mínu. Voðaflott náttborð með skúffu og skáp og ná hliðar alveg niður í gólf. Svo hætti hljóðið.

En, Adam var ekki lengi í paradís. Aftur hófst þetta klór. Datt mér einna helst í hug mús, en þótti það nú ótrúlegt. Ýtti þó borðinu alveg þétt upp að veggnum, ef vera skyldi að ég hefði rétt fyrir mér. Músin, ef þetta væri nú mús, væri þá lokuð undir borðinu. Svo mætti eiga við þetta í fyrramálið. Síðan fór svefninn að sækja á.

En, enn hófst klórið. Nú var eiginkonan búin að átta sig á því að eitthvað var ekki eins og átti að vera. Ég lagðist á hliðina, hreyfingarlaus, og fór að fylgjast haukfránum augum með gólfinu. Og viti menn. Sé ég ekki músarhöfuð gægjast fram við hliðina á náttborðinu. Skýst músin svo að poppskál sem stóð á gólfinu og er eitthvað að gera sig heimakomna við hana. Um leið og ég hreyfði mig, þaut hún til baka í öruggt skjól.

Æ, svona lagað er allt annað en skemmtilegt. Ekki síst í kringum miðnætti þegar svefninn er farinn að gera vart við sig. En að áeggjan Gullu lét ég mig hafa það að skrönglast framúr, fara í stuttbuxur og síðan í vopnaleit.

Kom ég til baka allvígalegur með fötu í annarri hendi og pappaspjald í hinni. Dró svo náttborðið frá veggnum - undir það var komin álitleg hrúga af poppi - og eftir smástund var músarræfillinn króaður af úti í horni. Skjálfandi á beinum, sú litla. Voðalega krúttleg mús, hefði ýmsum sjálfsagt fundist. En ég sýndi enga miskunn, enda músin komin í mitt konungsríki. Og það óboðin. Ég skellti fötunni á hvolf yfir hana, renndi pappaspjaldinu undir fötuna, sneri svo öllu klabbinu við, og var þar með búinn að ná yfirhöndinni í þessari baráttu.

Músin endaði í árfarvegi hinum megin við girðinguna okkar. Hún tók á sprett frá húsinu, frelsinu fegin.

Ég fór aftur í rúmið, adrenalínið alveg á fullu og ætlaði aldrei að sofna. En, huggaði mig þó við það að hafa unnið baráttuna miklu um svefnherbergið.

Samskipti ungdómsins í dag

Áðan komu loksins ferðalangarnir í hús. Þar á meðal voru Ellen og Olivia, tvíburafrænkur hans Rúnars Atla. Síðast þegar þau hittust voru þau svo lítil að þau rekur ekki minni til þess. En það háði þeim ekkert og eftir skamma stund voru þau farin að leika sér saman.

Nútímaleiki þar sem innbyrðis samskipti eru í fyrirrúmi...

Frá vinstri: Olivia, Rúnar Atli og Ellen.

Dæmdir namibískir sauðaþjófar

Sé í Namibian í morgun að í gær féll dómur yfir tveimur sauðaþjófum. Þeir gerðu sig seka um að stela ellefu sauðum 15. janúar 2008. Þetta voru sauðir af svonefndu karakúl-kyni og var verðmæti þeirra 6.600 Namibíudalir. Á þess tíma gengi jafngilti það rúmum 62.000 krónum. Á gengi dagsins í dag væru þetta nærri því 120.000 krónur.

En dómurinn féll sem sagt í gær. Hvor um sig fékk 20 ára fangelsisdóm, þar af eru níu ár skilorðsbundin. Þeir þurfa því að sitja 11 ár í fangelsi pottþétt. Eitt ár fyrir hvern sauð.

Hvernig væru þessir dómar yfirfærðir á íslenska fjárglæframenn?

Kannski við ættum að flytja inn namibíska dómara...

Allt er þegar þrennt er

Sjaldan er ein báran stök. Tinna Rut lenti í vandræðum með flug fyrir mjög stuttu. Síðan lenti Dagmar Ýr í hrakningum í gær og tafðist um heilan sólarhring í Lundúnum. Og núna var Doddi að missa af Air Namibia vélinni frá Frankfurt til Windhoek. Þannig var víst að þegar átti að leggja af stað frá Stokkhólmi kom í ljós að yfir Frankfurt var þrumuveður með eldingum. Tafðist vélin því um góða klukkustund. Dugði til að tengiflugið náðist þar með ekki. En nýjustu fréttir eru að flug fékkst i gegnum Jóhannesarborg. Doddi og dætur hans komast því á leiðarenda skömmu eftir hádegi á morgun.

Það góða við þetta klúður er að við hjónin þurfum ekki að rífast um hvort okkar ,,fengi" að sækja Dodda og föruneyti klukkan 5:10 í fyrramálið.

Stóra spurningin er síðan hvort álög hvíli á gestum okkar. Hver leggur í að koma næst?

Vetrar í Windhoek

Kalt í Windhoek þennan morguninn. Klukkan sjö sat ég úti á verönd með jarðarberjajógúrtina í ekki nema 4,5 gráðu hita. Úff, veturinn nálgast. Enda ríða kvefpestir röftum hér í höfuðborginni og fólk hóstar og hnerrar hægri, vinstri.

En um daginn heyrði ég að fingur- og táneglur vaxi hægar að vetrinum. Einhverjir plúsar fylgja því fallandi hitastigi.

Enn stress vegna flugferða

Enn er vesen vegna flugferða dætra. Dagmar Ýr að þessu sinni. Hún á að leggja af stað til Namibíu í fyrramálið.

En, enn er askan að flækjast fyrir. Mér er sagt að nú sé gömul aska sökudólgurinn. Þ.e. aska sem fór til Evrópu fyrir einhverjum vikum sé nú að snúa til baka.

Ekki er nú öll vitleysan eins.

Vandamálið núna var að Dagmar átti að lenda í Lundúnum um hádegi og fljúga áfram um hálffjögur, en nú verður fyrst flogið til Skotlands. Svo verður ekki lent fyrr en hálffimm í Lundúnum. Þar með er ferðalagið í uppnámi.

En með lagni og peningaúlátum hefst þetta. Líklega.

Okkur tókst að finna flug frá Glasgow sem Dagmar ætti að ná og kemur henni nægjanlega snemma til Lundúna. Síðan virðist Lufthansa ætla að setja Dagmar í seinni vél frá Lundúnum. Við erum því bjartsýn. Eins og er.

Ég má nú til með að hrósa starfsfólki Icelandair. Ég er búinn að hringja þangað nokkrum sinnum undanfarið og finnst viðmótið til fyrirmyndar. Vilja allt fyrir mann gera og er aðdáunarvert hversu vel er tekið á móti manni í símann. en ég vona að ég þurfi ekki að hringja oftar. Þrátt fyrir gott viðmót.

Bóndinn og venjulega fólkið

„Pabbi, það væri gott að vera bóndi með traktor,” sagði sonur minn áðan.

„Nú,” sagði ég og leit upp frá tölvunni.

„Já, bóndi en ekki svona venjulegur maður eins og þú,” sagði sá stutti.

„Jæja,” hljóðaði mitt gáfulega svar, um leið og ég velti því fyrir mér hvaða kosti drengurinn sæi við bóndastarfið.

„Já, því þá þarftu ekki að keyra í vinnuna.”

Ókei. Þá veit ég það. Ætli sé einhvers staðar jörð til sölu?

Loksins komin á leiðarenda

Þá er hún Tinna Rut okkar loksins komin heim til foreldranna á nýjan leik. Við erum nýkomin frá flugvellinum að sækja hana. Ferðalagið gekk vel hjá henni. Tíðindalítið. Það eru líka bestu ferðalögin. Þau tíðindalitlu.

Mjög gaman var að sjá hana á ný eftir fjögurra mánaða aðskilnað. Svo eftir tíu daga eða svo, þá kemur Dagmar Ýr í heimsókn og þá verður öll fjölskyldan saman á ný.

Langferðalangur

Í þessum skrifuðum orðum þá situr Tinna Rut í flugvél SA235 frá Suður-Afríku-flugleiðum og bíður eftir flugtaki. Skv. brottfararupplýsingum frá Heathrow er vélin að „taxa” að flugbrautinni.

Tinna Rut yfirgaf Ísland tuttugu mínútur fyrir átta í morgun. Lenti í Lundúnum um hádegi og hefur beðið á Heathrow síðan. Hún lendir í Jóhannesarborg sjö í fyrramálið að staðartíma - fimm að íslenskum tíma - og bíður þar í sex tíma eða svo. Síðan er tveggja tíma flug til Windhoek. Hér lendir hún rúmlega tvö að okkar tíma.

Við Rúnar Atli erum að undirbúa komu Tinnu Rutar. Bökuðum við dýrindis skúffuköku áðan.

Spurningin er bara hversu mikið af henni verður eftir þegar Tinna Rut mætir á svæðið.

Sopnar hveljur í namibískri rigningu

Nú er veðrið skrýtið í Namibíu. Miðað við árstíma, það er. Um fimmleytið hófst þessi líka úrhellisrigning með tilheyrandi þrumum og eldingum. Lýsist himininn upp öðruhverju í látunum. Allajafna rignir ekki undir lok apríl. Næstu rigningar ættu að koma í október eða nóvember. En veðrið hefur verið undarlegt síðustu vikur.

Eins og ég hef nefnt áður komast allir hér í gott skap þegar rignir. Ég er orðinn það mikill Namibíumaður í mér að ég kætist líka þegar rigningin lætur á sér kræla. Rigningin hófst skömmu áður en ég lagði af stað heim eftir vinnu. Skrúfaði ég niður hliðarrúðuna í bílnum og söng hástöfum með sígildri íslenskri dægurtónlist og trommaði með fingrum utan á bílhurðina.

Þegar rignir hér, þá hafa niðurföllin ekki við að taka á móti öllu regnvatninu. Göturnar eru lagðar þvert yfir árfarvegi og lendir maður oft í skemmtilegum akstri í gegnum straumharðar ár (sjá myndir í færslu frá í fyrra).

Sem ég syng og tromma í rigningunni við opinn bílglugga, mæti ég bíl. Hittist þannig á að um leið og við mætumst ekur hinn ofan í poll. Veit ég ekki fyrr en stærðarinnar gusa hitti mig beint í andlitið!

Saup ég hveljur, að sjálfsögðu, en hló svo að þessu og hélt áfram að syngja og tromma.

Það er ekki hægt að vera fúll í namibískri rigningu.

Leiðarendi... ja... að hluta.

Í gærkvöldi, á slaginu ellefu, bárust þær fregnir að Tinna Rut væri lent í Keflavík. Ferðalagi sem átti að taka 19 klukkustundir, eða svo, lauk þar með. 36 tímum eftir að það hófst, ef mér reiknast rétt til. Plús aksturinn til Reykjavíkur.

Daman fær svo einn dag í Reykjavík áður en haldið verður í seinni hluta leiðangursins. Vonandi gengur sá betur. Við hér í Windhoek hlökkum til að fá hana til okkar á laugardaginn.

Léttir!

Vorum að fá tölvupóst frá Tinnu Rut! Hún er í Glasgow - gott að fá staðfestingu á því - og er á leið um borð í vél sem stefnir til Keflavíkur. Skv. dömu sem ég ræddi við áðan hjá Flugleiðum er áætluð lending milli tíu og hálfellefu á eftir.

Léttir hjá foreldrunum. Ekki hægt að neita því.

Áhyggjufullir foreldrar

Úff, það er ekki gott að vita af „litla” barninu sínu einu einhvers staðar á flugvelli og geta ekki haft neitt samband. Jafnvel þótt „litla” barnið sé orðið 18 ára. Nú þarf að gera áætlun svo svona lagað gerist ekki aftur. Helst græða GPS-kubb einhvers staðar í krakkann. Maður veit þá allavegana hvar hann er...

Nei, kannski fullmiklar öfgar, en í það minnsta kaupa símakort sem hægt er að nota hvar sem er.

Þetta er agalegt að vita ekki neitt og hafa engin ráð til að hafa samband. En skv. Flugleiðum styttist í brottför vélarinnar frá Glasgow til Akureyrar.

Svo er bara að vona að „litla” barnið sé um borð í vélinni...

Fullfljótur að fagna

Æ, æ, nú er búið að beina vélinni hennar Tinnu Rutar til Glasgow. Svakalega fúlt. Síðan er haldið að Akureyri verði áfangastaðurinn á Íslandi. Alveg hrikalega svekkjandi að hanga marga tíma í Seattle til að geta lent á Íslandi og fá svo þetta í hausinn.

Arrggghhh.

Flug að koma til

Þá situr Tinna Rut í FI680 á leið frá Seattle og allt stefnir í lendingu í Keflavík rúmlega hálfeitt. Fimm tímum og fimmtíu mínútum á eftir áætlun. En, lendir þó á réttum stað. Í stað fjögurra og hálfs tíma stopps á flugvellinum í Seattle, þá varð biðin þar rúmir tíu klukkutímar. En það er þó betra en að fljúga framhjá landinu, þurfa að vesenast í Glasgow og síðan taka rútu annað hvort frá Egilsstöðum eða Akureyri.

Flugvöllurinn í Seattle er ágætur. Einna best er að þar er frítt þráðlaust net, í boði Google ef ég man rétt. Ef tölvan er með í för þá lætur vafrið tímann líða hraðar.

Það rættist sem sagt úr flugi á réttum tíma fyrir Tinnu Rut.

En viðbúið er að mín verði þreytt eftir hádegið í dag.

Er Dohop að klikka?

Ég hef nokkrum sinnum keypt flugmiða í gegnum Dohop og líkað ágætlega. Man ég eftir að finna þar flugmiða milli Keflavíkur og Seattle nokkuð ódýrari en á Flugleiðasíðunni, þótt Dohop miðinn væri með Flugleiðum. Hef líka keypt miða hingað á suðurhvelið með aðstoð Dohop og þótt verðið gott. Ég hef ágætis samanburð því ég kaupi oft vinnutengda miða í gegnum ferðaskrifstofur og yfirleitt stendur Dohop sig betur.

En undanfarna daga hef ég leitað miða fyrir Dagmar Ýr milli Keflavíkur og Windhoek. Ég var ekki alveg sáttur við Dohop niðurstöðurnar. Þótti verðið í hærri kantinum og skrýtnar flugleiðir. Tók mig því til áðan og fór að púsla sjálfur saman flugferð með því að fara inn á síður ýmissa flugfélaga. Með þessu móti tókst mér að finna flugmiða næstum því 40.000 krónum ódýrari en sá ódýrasti á Dohop. Gerir það um 20% verðmun.

Munar um minna.

En hvað skyldi klikka hjá Dohop?

Einn sit ég og ...

Sit þennan daginn heimavið. Þetta er samkvæmt ráðum hnykkjarans. Eða kannski vilja hnykkjarar kalla sig kírópraktora? Veit það ekki. Hvað um það, ég er búinn að vera með pirring í baki undanfarið. Líklega vegna löngu bíltúranna sem ég hef farið í síðustu vikur. Núna í morgun kíkti ég til hnykkjarans. Leist honum ekki vel á ástandið á mér. Stakk í mig tveimur nálum í þetta sinn. Merkileg tilfinning þegar verið er að stinga í mann nálum. Núna líður mér ágætlega. Síðan vill hann fá mig aftur seinna í vikunni og svo í þeirri næstu. Hann hlustar ekkert á nöldrið í mér að verið sé að hafa mig að peningaþúfu. Enda bara í nösunum á mér. Hnykkjarar eru einhver gagnlegasta starfsstétt sem ég þekki. Alveg með ólíkindum að geta tekið kengbogið fólk og rétt úr því með 15-20 mínútna meðferð.

En, nú sit ég semsagt heima við og glápi á tölvuna á milli þess sem ég rölti hring eða tvo um húsið. Verð að halda mér liðugum.

Aðaláhyggjuefnið þessa dagana er ferðalag Tinnu Rutar frá Prince George til Íslands. Ferðin, sem hefst snemma þriðjudagsmorguns að staðartíma í Prince George, liggur í gegnum Vancouver og Seattle. Svo núna virðist Glasgow-borg vera búin að bætast við ferðalagið. Ég krossleg fingur að hægt verði að fljúga til Keflavíkur frekar en Akureyrar. Ekki að Akureyri sé slæmur staður. En Tinna Rut á einungis tveggja daga stopp á Íslandi áður en hún heldur af stað til Namibíu. Fúlt að þurfa að eyða stórum hluta þess í rútuferð milli Akureyrar og Reykjavíkur, í ofanálag við miklu lengra flugferðalag en til stóð.

Nei, Akureyri er ágæt. En maður vill velja sjálfur hvenær maður fer þangað. Ekki satt?

Veðrabrigði og lasleiki

Á sama tíma og Íslendingar fagna fyrsta degi sumars, þá líður að hausti hér á suðurhveli jarðar. Af einhverjum undarlegum orsökum erum við aldrei tilbúin þegar fyrsti kaldi gusturinn kemur. Þetta ár var engin undantekning.

Um miðja síðustu viku kom fyrsti næðingur haustsins. Vöknuðum við með glamrandi tennur og napurlegt var að koma sér framúr. Svo var farið að leita að rafmagnsofnum og fundust þeir undir þykku ryklagi. Í samband var nokkrum þeirra stungið, svo næsta nótt var ekki jafnslæm og sú fyrri. Þessar nætur fór hitastigið utandyra niður í sjö gráður. Innandyra kannski svona 14 gráður. Ég fæ hroll við að skrifa þessar tölur.

En versta var að Rúnar Atli fékk einhverja pest í kjölfarið. Á föstudagskvöldið var hann orðinn slappur og þá um nóttina kastaði hann tvisvar upp. Var heitur eins og kolamoli. Ekki var laust við hann væri með óráði, því það sem hann sagði við okkur um nóttina tengdist á engan hátt því sem var að gerast í kringum hann.

Núna, rétt eftir hádegi á sunnudegi, er hann loksins að hressast. Í sjónvarpinu er Tomma og Jenna maraþon, en honum finnast þeir fírar skemmtilegir. Reyndar erum við feðgarnir tveir einir heima því Gulla fór með gestina okkar til Omaruru, tæplega þriggja tíma akstur frá Windhoek. Þar verður næstu nótt eytt og stefnan er síðan Swakopmund á morgun. Við strákarnir þurfum því að hafa ofan af hvor fyrir öðrum. Það gengur örugglega vel, sér í lagi ef pestin er að lagast.

Sjávarréttaspjót, par excellance

Í gærkvöldi gerðum við okkur dagamun og fórum út að borða. Kubata nefnist veitingastaðurinn. Þarna eru réttir portúgalskrar ættar í fyrirrúmi, en þar teljast með réttir frá Mósambík og Angólu.

Sjávarréttir eiga sinn sess á matseðlinum. Pantaði ég mér sjávarréttaspjót. Rækjur, smokkfiskur og kingklip voru uppistaðan á því. Ég vissi ekki alveg á hverju ég átti von, en framreiðslan sveik ekki. Var komið með stærðarinnar spjót sem stóð á borðinu fyrir framan mig. Undir spjótinu var síðan diskur með léttsoðnu grænmeti. Lak safi af sjávarréttunum ofan á diskinn og gaf grænmetinu einstakt bragð.

Smakkaðist þetta dásamlega vel og get ég hiklaust mælt með þessum stað. Þjónustan var líka góð og bið eftir matnum frekar stutt.

Aldrei þessu vant skolaði ég sjávarréttunum niður með rauðvíni, Beyerskloof Pinotage. Fór það bara vel með matnum.

Í kvöld hins vegar verðum við heimakær. Ætla ég að grilla spjóthafurssteik (e. oryx) sem núna liggur í bláberjalegi. Ég er strax farinn að hlakka til.

Biðin vel þess virði...

Páskarnir komu og fóru.

Ekkert kom páskaeggið handa honum Rúnari Atla blessuðum.

En síðan kom frelsandi engill í gervi Beggu. 

Guttinn varð ánægður, svo ekki sé kveðið fastar að orði.