Forskot á sæluna

Eftir rétta viku rennur upp stór dagur. Þá verður Rúnar Atli fimm ára. Merkisdagur verður það. En um síðustu helgi var tekið forskot á sæluna. Þar sem bæði Doddi og Dagmar Ýr fóru aftur til sinna heima áður en afmælisdagurinn skall á, var ákveðið að halda litla afmælisveislu fyrir þau. Ég skellti í eina súkkulaðitertu og Gulla útbjó tartalettur og meira gúmmelaði.

Auðvitað fékk drengurinn pakka frá systur sinni og frænda. Mikil var gleðin þegar legókubbar komu í ljós og síðan græjur eins og Benni tíundi (Ben 10) notar óspart í teiknimyndum í sjónvarpinu. Gaman að því hversu fölskvalaus gleðin er á þessum aldri: „Vá, vá, vá, vá,“ heyrðist frá drengnum trekk í trekk.




Síðan verður jú veisla á laugardaginn kemur - á sjálfan afmælisdaginn. Svo verður ábyggilega þriðja veislan helgina þar á eftir. Leikskólinn er nefnilega í frí næstu viku og ákváðum við því að reyna ekki að bjóða vinum hans þaðan fyrr en eftir að skólinn byrjar á nýjan leik.

Þrjár veislur - ekki slæmt.

Ferðin til Simbabve: 2. hluti

Annar dagur var tekinn snemma. Átti að sækja þrjú okkar fyrir klukkan sjö. Ég, Doddi og Dagmar Ýr ætluðum á kanó. Báðum við um að morgunmatur væri tilbúinn snemma og var það auðsótt. Til að komast á byrjunarreit kanóferðarinnar þurfti að hristast tvo tíma í bíl í þjóðgarði sem liggur meðfram Sambesi-ánni. En við vorum ekki komin út úr bænum þegar við ókum fram á stærðarinnar hjörð af buffölum. Man ég ekki eftir að hafa séð buffala áður, en þarna voru þeir í tugatali. Bara í rólegheitum rétt innan bæjarmarka að tyggja gras.

Að öðru leyti var bíltúrinn tíðindalítill. Þegar við komum í áfangastað þá voru dregnar fram veitingar, rúnnstykki og einhverjir drykkir. Gátum við þá aðeins spjallað við leiðsögumanninn og bílstjórann. Þeim fannst að ferðamennskan væri aðeins farin að taka við sér á nýjan leik, en þó væri enn langt í land miðað við áður fyrr. Ég spurði þá út í gjaldmiðilsbreytinguna og sögðu þeir að innistæður allra væru frystar í bönkunum. Enginn gæti tekið út neitt og enginn vissi hversu mikið fengist fyrir innistæðurnar þegar opnað yrði fyrir bankaviðskipti á nýjan leik. En að spjalli loknu tók alvaran við.

Frekar var kalt svona snemma morguns, eins og bersýnilegt er. Náttúrufegurðin var þó mikil, eins og annars staðar nálægt Viktoríufossum.

Hér er Dagmar Ýr svo til í allt.
Ég og Dagmar Ýr vorum saman í báti og Doddi var með bandaríkjamanni nokkrum. Síðan var leiðsögumaðurinn einn á báti. Ég var stýrimaður og sat því fyrir aftan dóttur mína. Það var ágætt, því hún sá þá ekkert þegar ég nennti ekki að róa...

„Pabbi, ert'ekk'a'róa?“

Doddi og Kaninn

Túrinn var mjög skemmtilegur. Við sáum nokkra litla krókódíla og heilmikið af flóðhestum. Sumir þeirra voru meira að segja uppi á bökkum að éta, þ.a. við sáum meira en bara nasir og augu standa uppúr vatninu. En ótrúlega eru þessi stóru, og að virðist klunnalegu, dýr snögg í hreyfingum. Eitt skiptið laumuðumst við að þar sem fjórir flóðhestar voru á eyju einni. Eitthvað vorum við komin of nálægt, að þeirra mati, því einn rumdi og á augabragði ruku þeir allir ofan í ána. Eldsnöggir. Svo sáum við nokkra fíla á árbökkunum.

Ferðin var nokkuð þægileg. Fórum þó í gegnum tvennar sæmilega straumharðar flúðir. „Annars stigs flúðir,“ sagði leiðsögumaðurinn. Á skalanum einn til fimm. Fyrir þá sem vilja, þá er hægt að fara í „alvöru“ flúðasiglingar þarna, en við gerðum það ekki að þessu sinni. Enginn tími til þess. Bara næst.

Svo lenti ég í því óhappi að missa myndavélina hennar Tinnu, sem ég hafði fengið lánaða hjá Dagmar Ýr, ofan í kanóinn. Hefði verið í lagi, nema fyrir ökkladjúpt vatn. Var ég þó eldsnöggur að veiða vélina upp og virðist hún vera í lagi. Sem betur fer.

Við komum aftur á gistiheimilið um hálftvö. Frekar þreytt og dösuð, en ánægð.

Ekki var nú slakað mikið á. Rúmlega þrjú vorum við sótt og farið með okkur á búgarð nokkra km fyrir utan bæinn. Búgarður þessi er litlar 6.000 ekrur, sem er víst langleiðina í 2.500 hektara. Ýmis dýr búa þarna og þar á meðal 16 afrískir fílar sem búið er að þjálfa sem reiðfíla. Við fórum sem sagt á fílabak.

Ekki vorum við ein um hituna, heldur voru þarna ábyggilega hátt í 20 manns að okkur meðtöldum. Eftir að klappa fílunum og hlusta á leiðbeiningar var farið á bak. Tveir á hverjum fíl að viðbættum stýrimanni. Gulla og Rúnar Atli fóru saman og ég og Dagmar Ýr. Þurfti að ganga upp stiga áþekkum flugvélastiga til að komast á bak. Fílar eru heldur engin smásmíði. Síðan sest maður klofvega á fílinn í einhvers konar stól sem útbúinn hefur verið í þessum tilgangi. Síðan var lagt af stað - „einn fíll lagð'af stað í leiðangur, lipur var hans fótgangur, takturinn fannst honum heldur tómlegur, svo hann tók sér einn til viðbótar.“ - sönglaði í kollinum á mér.

Rúnar Atli og Gulla á leið upp landgöngustigann

Mæðginin komin á bak

„Mamma, fer þetta ekki að verða búið?“

Feðginin, sitjandi á Miss Ellie

Við vorum á rölti þarna í u.þ.b. klukkutíma. Ekki var farið hratt yfir, rétt gönguhraði. Athygli okkar vakti að einn maðurinn í fylgdarliðinu var með riffil. Spurði ég stýrimanninn okkar hverju þetta sætti. Jú, eitthvað er af buffölum á búgarðinum og þeim og fílum kemur víst frekar illa saman. Ef buffalar sjást þá er skotið upp í loftið til að hræða þá í burtu.

Hmm.

Hvernig skyldu fílar bregðast við riffilskoti?

Sem betur fer reyndi ekki á það.

Ég verð nú að viðurkenna að þetta var ekki með skemmtilegustu klukkutímum lífs míns. Tíu mínútur hefðu verið alveg nóg fyrir mig. Reyndar voru stuttir lærvöðvar mínir að angra mig því fílar, verður að segjast, eru frekar sverar skepnur. Ég er alls óvanur að sitja jafnútglenntur og nauðsynlegt er til að haldast á fíl. Reyndi ferðin því mikið á mína stuttu lærvöðva. Þegar túrnum lauk átti ég síðan í mestu erfiðleikum með gang. Hlæ að því núna, en mér var ekki hlátur í hug fyrsta kortérið eftir að ég komst aftur niður á jörðina.

En, ég hef farið á fílsbak, sem er fyrir mestu.

Síðan gáfum við fílunum að borða og síðan fengum við eitthvað smávegis í gogginn áður en farið var með okkur í kvikmyndasal nokkurn. Þar var okkur sýnd stuttmynd af ferð okkar, en hana var hægt að kaupa fyrir þrjátíu bandaríkjadali. Auðvitað gerðum við það. Hvað annað?

„Gjörðu svo vel“

Þegar við komum aftur á gistiheimilið var ég gjörsamlega magnþrota. Nennti engan veginn út að borða, svo við fengum okkur bara samlokur á gistiheimilinu. Sofnaði ég snemma og var þannig um fleiri.

Sá á kvölina sem á völina

Í gær fékk Tinna Rut bréf í póstinum. Var það frá Dalhousie háskólanum í Halifax, sem er á austurströnd Kanada. Í bréfinu var henni tilkynnt að hún fengi inngöngu í skólann frá og með janúar á næsta ári.

Við feðginin settumst því niður í gærkvöldi og skoðuðum námið sem hún hefur áhuga á og fleiri þætti í skólastarfinu. Er skemmst frá að segja að nú er dóttir mín á báðum áttum. Upphaflega langaði hana mest í háskólann í norður bresku Kólumbíu, sem hún fékk líka inngöngu í.

En, Dalhousie er líka spennandi. T.d. býður deildin sem hún færi í upp á þann möguleika að eyða einu sumri við háskóla á Kúbu. Er það hluti af náminu. Annar möguleiki er að fara til Afríku í nokkra mánuði, t.d. Senegal eða Rúanda.

Þ.a. nú stefnir í erfiða ákvörðun.

Ferðin til Simbabve: 1. hluti

Þá er loksins tími til að segja aðeins frá ævintýraferðinni til Simbabve. Nóttina áður gistum við í Namibíu eins norð-austurlega og hægt er. Þaðan eru ekki nema um 70 km til landamæra Namibíu og Botsvana. Frá þeim landamærum ókum við í gegnum smáhluta af Botsvana, líklega 80 km eða svo. Þá komum við að landamærum Botsvana við Simbabve. Frá landamærunum eru um 70 km til bæjarins sem heitir eftir Viktoríufossum, og var heimili okkar næstu þrjár nætur.

Ekki er hægt að segja annað en að ferðalagið þennan daginn hafi gengið vel. Ekki þó laust við að skriffinnskan væri fullmikil. Ætli hafi ekki tekið okkur vel á sjötta tíma að komast milli gististaða. Síðan lentum við í smáævintýri, enda hvað er ferðalag án þess?

Þannig var að í Botsvana voru engar merkingar hvar landamærastöðvarnar væru. Við komum þó að stað þar sem var endalaus röð af flutningabílum, 37 stykki taldist Gullu til. Við ókum framhjá þeim og komum að landamæraskrifstofunni. Förum þar inn og skriffinnskan byrjar. Þarna þurfti að fylla út brottfararblöð út úr Botsvana og síðan þurfti tímabundið útflutningsleyfi fyrir bílinn. Loksins kláraðist þetta svo við skriðum af stað í áttina til landamæranna. Þarna komu einhverjir gaurar hlaupandi, æstir í að hjálpa okkur hinumegin við landamærin. Við sjáum að þarna þurfum við að fara með lítilli ferju yfir Sambesi-á. Mér leist ekki alveg á það, gat ekki munað eftir að hafa lesið um ferju. Fer síðan að tala við mann, sem virðist vinna við ferjuna og hann fer að tala um hvað við verðum að gera Sambíumegin við ána.

Sambíumegin?

Haldiði að við höfum ekki verið á rangri landamærastöð!

Við þurftum því að snúa við og fara aftur inn á landamærastöðina. Stutt ferðalag úr landinu það... En sem betur fer voru botsvanskir landamæraverðir mjög skilningsríkir. „Aktu 500 metra til baka og beygðu til vinstri, þá kemurðu að réttum stað,“ var mér sagt. Og mikið rétt, hægt var að beygja til vinstri, engin skilti, og þar kom í ljós önnur landamærastöð. Aftur þurfti að fylla út brottfararspjöldin, en tollvörðurinn var til í að nota sama skammtímaútflutningsvottorðið fyrir bílinn.

Þá var bara ein landamærastöð eftir. Simbabve. Ekki var laust við smáhjartaslátt: skyldu allir pappírar vera í lagi?

Jú, jú, allir pappírar voru í lagi, en þarna var mikið peningaplokk. Dagmar Ýr var sú eina sem var ekki komin með vegabréfsáritun áður en við lögðum af stað, og fyrir hana þurfti að borga. Síðan þurfti innflutningsleyfi fyrir bílinn. Fyrir það þurfti að borga. Síðan var mengunarskatturinn. Hann þurfti að borga. Ekki má gleyma bílaleigubílagjaldinu. Það kostar að koma á erlendum bílaleigubíl. Og það þurfti að borga. Að lokum þurfti að kaupa skammtímakaskótryggingu þar sem bíllinn var útlendur. Fyrir hana þurfti að borga.

Já, það voru ekki fáir bandaríkjadalirnir sem skiptu um eigendur þarna.

Næsta skref var að tala við hliðvörðinn.

Sá skoðaði alla pappíra í bak og fyrir og tók í sína vörslu smápappírsstubba sem hann bar ábyrgð á. Svo sagði hann allt í einu: „Hún var að taka mynd af mér - ætlið þið ekki að borga mér fyrir?“ Við komum alveg af fjöllum - Gulla kannaðist ekkert við að hafa tekið myndir og ekki Dagmar Ýr heldur. Komumst við seinna að þeirri niðurstöðu að konan væri Doddi! Enda lengi þótt kvenlegur í vexti og töktum, ha-ha. Hann hafði tekið einhverjar myndir fyrir utan landamæraskrifstofuna og líklega tók hliðvörðurinn eftir því og álitið okkur álitleg fórnarlömb. Við þóttumst bara ekkert vita hvað maðurinn var að tala um og sögðumst aldrei taka myndir af fólk án leyfis. Hann hleypti okkur síðan í gegn með semingi.

Og við þar með komin til Simbabve.

Hér er skiltið sem bauð okkur velkomin. Greinilega komið aðeins til ára sinna.



Ókum við svo af stað. Ekki vorum við komin nema einn, tvo kílómetra þegar við rákumst á fyrstu simbabvísku íbúana. Þrír fílar. Sem betur fer rákumst við ekki á þá í bókstaflegri merkingu. Hér er mynd af einum þeirra:


En þetta var eiginlega eina lífsmarkið sem við sáum þar til við komum til bæjarins. Ekkert fólk og engin skilti - ég veit ekki ennþá hver hámarkshraðinn í Simbabve á þjóðvegunum er.

Svo komum við til bæjarins og fundum gistiheimilið án vandræða. Mikið var gott að fá gin og tónik, skal ég segja ykkur. Gistiheimilið, Amadeus Garden Guesthouse, leit virkilega vel út. Við fengum hlýjar móttökur. Reyndar var allsstaðar tekið vel á móti okkur og greinilegt að Simbabvebúar kunna að meta ferðamenn. Katrín hét gestgjafinn okkar og vildi allt fyrir okkur gera. Við settumst niður með henni til að skoða hvað við gætum gert okkur til dundurs þessa þrjá daga. Sáum við fljótt að þrír dagar er alveg í það minnsta, enda margt hægt að gera. En þarna var útbúið prógramm fyrir dagana og sá Katrín síðan um að panta allt. Stóðst allt eins og stafur á bók.

Um kvöldið fórum við á veitingastað sem nefnist Boma. Þvílíkur staður. Ég er ekki viss um að hafa nokkurn tímann komið á veitingastað þar sem jafnmikið var í gangi. Ætli hafi ekki verið á sjötta tug gesta og sá ég ekki annað en allir hefðu skemmt sér þrælvel.

Þarna svignuðu borð undan mat. Vörtusvínarif voru æðislega góð. Sjást hér yfir hægum eldi.


Rúnar Atli hámaði í sig reyktan krókódíl og við Dagmar Ýr fengum okkur mopane-orma og hlutum viðurkenningar fyrir. Hér sést Dagmar Ýr taka við sinni viðurkenningu.


Öll fengum við andlitsmálningu og Dagmar Ýr lét gera nokkrar fléttur í hárið. Allir gestir fengu trommu í hendur og var frábær skemmtanastjóri sem tók okkur á stutt trommunámskeið.

Hér sést hluti af trumbusveitinni...

...og hér er Gulla í „full swing“


Þvílík stemming.

Það var varla að maður hefði tíma til að borða. Svo var sönghópur og síðan voru gestir dregnir út á dansgólfið.

Líklega tók kvöldmaturinn um þrjá klukkutíma og þetta var sannarlega peninganna virði.

Þeir lesendur sem eiga eftir að fara til Viktoríufossa: Ekki sleppa því að fara á Boma veitingahúsið. Alls ekki.

Tölvuvandræði

Hef átt í vandræðum með tölvuna mína undanfarna viku. Sá allt í einu að myndunum mínum fór hraðfækkandi á tölvunni. A.m.k. skv. forritinu sem heldur utan um myndirnar mínar. Þær voru ekki orðnar nema 4.000, en eiga að vera nær 14.000. Svo voru þær komnar niður í tvö þúsund, síðan níuhundruð og svo bara ekki ein einasta mynd. Ég viðurkenni að hafa fengið nett sjokk við þetta. En eftir að hafa blásið nokkrum sinnum í bréfpoka þá fór ég að leita á tölvunni og fann allar myndirnar. Sem betur fer.

Síðan fóru ýmsir furðulegir hlutir að gerast, þ.a. ég fór að leita aðstoðar mér reyndari tölvugúrúa. Þeir voru nú ekki alltof bjartsýnir, enda tölvan frá árinu 2002. Var sett saman í Quanta verksmiðjunni í Tævan í þrettándu viku þess árs. Hún er því orðin rúmlega sjö ára gömul.

En falleg er hún...


Ég fékk leiðbeiningar og fór að dunda mér í björgunaraðgerðum. Þurfti að „strauja“ tölvuna, þ.e. þurrka allt útaf henni og byrja alveg frá grunni. Þetta hefur tekið nokkrar kvöldstundir, og enn er eitthvað eftir. Góðu fréttirnar eru hins vegar þær að ekkert bólar á þeim vandræðum sem voru að hrjá mig. Líklega er tölvan því í góðu lagi og vesenið tengt einhverjum forritsstubbi sem hefur sýkst.

Útaf þessu hefur verið bið á Viktoríufossaferðasögunni, en nú styttist í hana.

Lykill, hvað?

Í gær komum við til Rúndú, bæjar austarlega í Namibíu við Kavangó-ána. Sú á skilur að Namibíu og Angólu. Áum við á snyrtilegu gistiheimili í Rúndú. Nú sit ég á verönd gistiheimilisins. Útsýnið er fallegt. Sé ég yfir grasi gróinn dal sem áin rennur í gegnum og hinum megin sé ég Angólu. Paradís lítur ábyggilega út í líkingu við þetta.

Mér á vinstri hönd er herbergisálman, en úr herbergjunum er gengið út í garðinn og þaðan hægt að komast á fyrrnefnda verönd. Fyrr í dag sátum við á veröndinni en Rúnar Atli var að stússast í herberginu okkar. Þótti mér óþægilegt að hann skildi hurðina eftir ólæsta þegar hann kíkti öðru hverju á veröndina til okkar hinna. Gekk ég því með honum að herberginu og sýndi honum hvernig hurðinni er læst. Æfði hann sig nokkrum sinnum og gekk vel. Skildu svo leiðir, ég settist á veröndina og hann fór að leika sér í herberginu. Nokkru síðar kemur hann gangandi.

,,Læstirðu hurðinni, kallinn minn?'' spurði ég.

,,Já, ég gerði það,'' var svar guttans.

,,Hvar settirðu lykilinn?'' var næsta spurning mín.

,,Hann er í skránni,'' kom svarið.

,,Ha, tókstu hann ekki með?''

,,Nei, af hverju?''

Kennslunni var greinilega ábótavant.

Meiriháttar ferðalag í uppsiglingu

Seinnipartinn á morgun leggjum við í meiriháttar ferðalag. Doddi mætir á svæðið rúmlega tvö og síðan verður haldið í 3.500 km ferðalag. Fyrsti hluti ferðarinnar er vinnutengdur, en á fimmtudaginn verð ég þeirrar ánægju aðnjótandi að afhenda þrjár skólastofur í nýjum skóla fyrir heyrnarlaus börn. Skólastofurnar eru byggðar fyrir íslenskt fé. Skólinn er á stað sem nefnist Eenhana og er rétt sunnan við angólsku landamærin. Síðan ökum við sem leið liggur til austurs til Rundu, en það er stærsti bærinn í Kavangó-sýslu. Þar á ég fund á föstudaginn. Síðan er ég kominn í viku frí.

Við höldum síðan enn austar, og förum inn í strípuna svokölluðu. Kapríví-sýsla. Áum við í tvær nætur í Kapríví húsbáta safaríi. Síðan hefst aðalævintýrið. Við höldum suður yfir landamæri Namibíu og Botsvana. Þaðan liggur leiðin enn í austur og nú til Simbabve, en við stefnum á Viktoríufossana. Fossarnir teljast jú eitt af náttúruundrum veraldar og er því nokkur tilhlökkun á bænum vegna þessa. Þarna verður við í þrjár nætur. Á fimmtudag í næstu viku höldum við aftur til Namibíu og tekur okkur tvær nætur til viðbótar að komast aftur til Windhoek.

Því miður kemst Tinna Rut ekki með, því skólinn gengur fyrir.

Gleði í kofanum

Þá er Dagmar Ýr komin á staðinn. Rúnar Atli er mjög ánægður með það. Við morgunverðarborðið í morgun spurði ég hann hvort hann væri í góðu skapi.

,,Já, Dagmar Ýr kemur á eftir."

Þurfti ekki að segja neitt meira.

En eftir smástund bætti hann við: ,,Þegar hún fer aftur til Íslands, þá verð ég leiður."

Æi, já.

Hún er á leiðinni.... alltaf á leiðinni...

Þá situr Dagmar Ýr á Heathrow. Rúmur klukkutími í brottför hjá henni. Hún lendir í Jóhannesarborg snemma í fyrramálið og verður komin til Windhoek 20 mínútur fyrir ellefu. Við hlökkum öll mikið til.

Kleinubakstur

Stundum þarf lítið til þess að koma manni í gang. Var að blaða á snjáldurskjóðunni áðan og einhver minntist á kleinur.

Meira þurfti ekki til.

Ég leitaði að kleinuuppskrift á netinu, sendi Tinnu út í búð að kaupa plöntuolíu, og síðan var ráðist í bakstur.

Auðvitað þarf aðstoðarbakara. Báðir með svuntur og svo er hrært eins og lífið eigi að leysa.

Tilheyrir ekki að smakka? Hvorum skyldi frekar langa í bita?

Eitthvað var deigið slepjulegt, en það er bara skemmtilegra.

Kleinurnar tókust vel.

Stjörnuskoðun

Fyrir nokkru uppgötvaði Rúnar Atli stjörnukíkinn hennar Tinnu Rutar. Kíkirinn hefur verið geymdur ofan í kassa í mörg ár. Guttinn hefur hins vegar séð svona græju í búðum hér og þykir mikið til koma. Vildi endilega kaupa eitt stykki, en föðurnum þótti skynsamlegra að ná í kíki systurinnar úr geymslu.

Fyrr í dag þá var kíkirinn prufukeyrður. Fyrst þurfti þó að klæða sig í múderingu. Kalt í Windhoek þessa dagana og svo er eitt vandamál sem þurfti að leysa. Nefnilega hversu erfitt er að loka bara einu auga og nota hitt til að horfa í kíki.

En á vandamálinu fannst lausn.

Svo þarf að stilla fókusinn.


...og síðan kíkja.
Kíkirinn er auðvitað fyrst og fremst til stjörnuskoðunar. Glöggir lesendur hafa sjálfsagt tekið eftir að kíkirinn er ekki alveg í réttri stöðu til að skoða himintunglin. Enda er verið að prufukeyra gripinn og því auðveldara að byrja á garði nágrannanna...

Háskólapælingar

Er að kíkja aðeins á háskólann sem Tinna Rut fékk inni í. Byrjaði á kortavef Google og náði í meðfylgjandi mynd. Títuprjónninn með A-inu sýnir Prins Georg. Töluverð fjarlægð frá Íslandi. Tala nú ekki um frá Namibíu. En fjarlægð er nú ekki endilega vandamál. Tímamunurinn er töluverður og hann getur pirrað mann allhressilega. Sjö til átta tíma munur á Íslandi og Prins Georg og einum til tveimur meira við Namibíu.

En staðurinn er nú fallegur. Ég fann meðfylgjandi mynd á netinu:

Þarna er háskólasvæðið og bærinn í bakgrunni. Þessi mynd er tekin á fallegum haustdegi í september. Spurning hversu snjóþungt er yfir háveturinn. Hún dóttir mín ætti a.m.k. að geta lært á skíðum.

Fann hér mynd tekna að vetri til. Bara temmilegur snjór. En byggingin er glæsileg.

Sá aðra mynd. Tekin af Tekönnu-fjalli. Veit nú ekki alveg hvar það er, en útsýnið er frábært.

Jú, ábyggilega verður stórkostlegt ævintýri fyrir elsku dóttur mína að fara á þennan stað. Breska Kólumbía er útivistarparadís, svo kannski endar dóttir mín sem fjallgöngu- og útivistargella. Hver veit?

Fagnað með Tinnu Rut

Í gærkvöldi fékk Tinna Rut gleðifréttir. Hún hefur fengið inni í háskóla þeim sem hana langaði mest til að komast í. Háskóli Norður Bresku Kólumbíu heitir sá. Er lengst í rassgati, í tæplega 80 þúsund manna bæ sem nefnist Prince George, eða Prins Georg á því ylhýra.

Hún er að vonum ánægð og það erum við foreldarnir líka. Auðvitað verður erfitt að sjá af ,,barninu'' í burtu og það enga smávegalengd. En það er gaman þegar draumarnir rætast og verða að veruleika smátt og smátt.

Við keyptum því freyðivínflösku í tilefni fréttanna og Tinna Rut fékk að opna flöskuna.



,,Bíddu á ekki eitthvað að gerast?''


... og þá flaug tappinn eitthvert út á bílaplan. Eins gott við höfðum vit á að opna flöskuna úti á verönd :-)


Hér erum við þrjú svo að skála. Rúnar Atli var myndasmiðurinn að þessu sinni

Útilegufrásögn

Á mánudaginn var lögðum við af stað í útileguna okkar. Ég þurfti að skoða vatnsveitur sem hafa verið útbúnar fyrir íslenska peninga. Svæðið þar sem þetta er hefur ekki gistiheimili á hverju strái og því var tjald í för.

Fyrsti dagurinn fór í akstur til Opuwo og sátum við í bílnum í átta tíma. Aðeins 750 km þann daginn. Næsti dagur hófst með fundarsetu, en skömmu fyrir hádegi lögðum við af stað inn í óbyggðirnar. Við eina vatnsveituna hafði ég mælt mér mót við jarðfræðing sem stýrir borunum fyrir okkur. Þegar þarna var komið sögu þá var degi farið að halla og því kominn tími á að finna næturstað.

Komum við okkur fyrir í árfarvegi nokkrum, en eins og sum ykkar kannski muna, þá eru namibískir árfarvegir þurrir mestan hluta árs. Þarna skelltum við upp tjaldinu og fórum að huga að kvöldverði. Tandoori kjúklingur og búapylsa. Ekkert slor.

Svona leit tjaldstæðið út:


Rúnar Atli skemmti sér konunglega. Þótti alveg stórkostlegt að vera undir berum himni með foreldrunum. Hann var ekki í vandræðum með að fá útrás, spilaði fótbolta, gróf sjálfan sig ofan í djúpa holu og stundaði síðan skógarhögg...

Hér er öxin munduð...


... og svo heljarinnar sveifla


Síðan fljótlega eftir sex fór að skyggja og þá var prílað upp í tjald. Rúnar Atli var kominn í bælið rúmlega sjö, en við hjónin sátum nokkuð lengur við varðeldinn. Alltaf notalegt að horfa í eldinn. Síðan fórum við líka í bælið.

Ég hef velt svolítið fyrir mér hvenær ég fór síðast í útilegu. Ég er einna helst á því að það hafi verið árið sem ólympíuleikarnir voru haldnir í Atlanta, árið sem æviráðning ríkisstarfsmanna var að mestu afnumin, flug TWA 800 fórst rétt hjá Nýju Jórvík. Já, árið var 1996.

Næsta morgun var vaknað rétt eftir sólarupprás, svona kortér yfir sex. Þá kom meiriháttar klúður í ljós. Þannig var að ég ætlaði að baka kanadískar pönnukökur í morgunmat. Gætti þess að hafa hina ýmsu vökva með sem þurfti, s.s. vanilludropa, súrmjólk og auðvitað egg. Þessu átti svo að hræra saman við þurrefnablönduna sem ég útbjó fyrir brottför.

Eða útbjó ég blönduna?

Nei, haldiði að ekki hafi uppgötvast að þurrefnablandan gleymdist...

Sem betur fer hafði Gulla bakað jólaköku og marmaraköku og möffin. Morgunmaturinn var því fínn, þótt planið hafi aðeins klikkað. En þetta gengur bara betur næst.

Svo var lagt af stað. Á fyrsta stoppi eignaðist Rúnar Atli ágætis vin:


Ekkert asnalegt við þetta.

Þessi hluti Namibíu er frumstæður að mörgu leyti. T.d. er ekki farsímasamband þarna. Ja, eða hvað? Á ferðalagi okkar komum við að merkilegum steini. Á honum stóð ,,MTC er hér'' en MTC er stærsta farsímafyrirtækið í Namibíu. Ef prílað er upp á steininn þá næst sem sagt samband við umheiminn í gegnum farsíma.


Ég get alveg séð Himbana fyrir mér labbandi um allt með farsímann á lofti að leita að sambandi :-)

Ýmislegt forvitnilegt bar fyrir augu. Til dæmis rákumst við á kirkjugarð stórmenna út Himba-ættbálkinum. Þarna báru flestir ættarnafnið Tjambiru, en flestir höfðingjar á þessum slóðum bera það nafn.


Til að sýna ættgöfgi þeirra sem grafnir eru þarna, þá eru hafðar nokkrar hauskúpur af nautgripum við grafirnar. Eru útbúnir rekkar sem hauskúpunum er raðað í.


Síðan ókum við fram á stórmerkilegt tré. Var það eins og steinn viðkomu.


Vegakerfið á þessum slóðum er ekki upp á marga fiska. Tók okkur þrjá klukkutíma að aka 36 km kafla. Meðalhraði 12 km! Stöðvaði ég í einni beygju og tók mynd. Vegslóðarnir eru mjög stórgrýttir og holóttir. Er maður stóránægður að komast í annan gír - tala nú ekki um þriðja.


Seinna útilegukvöldið, þá tjölduðum við hjá trjálundi nokkrum. Rúnari Atla fannst stórkostlegt að geta klifrað í tréi sem var þar. Gekk það þó ekki þrautarlaust fyrir sig. Í eitt skipti rann hann aðeins til. ,,Er allt í lagi,'' kallaði ég til hans. ,,Já,'' svaraði hann ,,eða nei! Hjálp!!!'' Þurfti ég að hlaupa til og bjarga honum. Hruflaðist hann aðeins á framhandlegg og þótti honum mikið til koma um sárabindið sem móðir hans setti á sárið. Þarf hann enn að fá sárabindi, þremur dögum seinna. Er greinilegt að hann stefnir á að hafa sárabindisvafning á hendinni á mánudaginn í leikskólanum.


Sumum var frekar kalt seinni morguninn:


Landslagið þarna er tiltölulega hrjóstrugt. Svæðið er mjög þurrt og ekki mikið af gróðri umfram runna og gróft gras. Einna leiðinlegast er allur sandurinn sem er þarna og sandrykið sem fylgir. En sumstaðar er greinilega vatn í jörðu og birtast allt í einu pálmatré, eins og skrattinn úr sauðarleggnum. Þetta risavaxna pálmatré rákumst við á og þótti þess virði að hægja á okkur. Úr 12 km meðalhraða niður í ekki neitt.


Á fimmtudagskvöldið komum við aftur til Opuwo. Gott var að komast í sturtuna. Síðan á föstudeginum var lagt af stað aftur til Windhoek og komum við í bæinn rétt fyrir myrkur.

Eftir ferðalagið er ég þrælspenntur fyrir fleiri útilegum. Rúnar Atli er á sama máli. Jú, og Gulla bara líka.

G & T

Komin aftur a fína hótelið í Opuwo. Tvær skemmtilegar útilegunætur að baki. En núna gin og tónikk í glasi. Lífið er ljúft

Mætt til Opuwo

Átta tíma akstri lokið og 750 km að baki. Sitjum nú úti á verönd á fína hótelinu og höfum það gott. Hlýrra en í Windhoek. Útilega annað kvöld...

Útilega

Þá erum við að undirbúa lítið ferðalag. Ég þarf að fara til norðvestur Namibíu og skoða vatnsból þar sem íslenskir þróunarpeningar hafa verið notaðir til vatnsborana. Ætla Gulla og Rúnar Atli að koma með. Tvær nætur gistum við í tjaldi, sem er líklega fyrsta útilegan okkar í fjórtán ár eða svo. Útivistarfólk par excellance!

Fyrsta verk morgunsins er að fara í tjaldaleigu og fá tjald ofan á bílinn. Síðan verður lagt af stað.

Fréttir koma í lok ferðar.

Flottur forseti

Hér í Windhoek-borg eru til samtök er nefnast Samtök maka diplómata. Samtök af þessu tagi eru til í flestum ríkjum þar sem eitthvað er af sendiráðum erlendra ríkja. Þegar Gulla fluttist hingað alflutt 2007 þá gekk hún fljótt í þessi samtök. Eftir því sem ég get best séð eru tvö meginmarkmið með samtökunum. Annars vegar reyna meðlimirnir að styðja við bakið á hver öðrum, enda oft erfitt að koma á nýjan stað þar sem þú þekkir engan. Oft bætir ekki úr skák að makinn er önnum kafinn. Því funda samtökin reglulega. Hins vegar stunda samtökin ýmis konar góðgerðarstarfsemi. Beinist stuðningurinn einkum að konum og börnum. Er af nógu að taka þar.

Gulla hefur verið aktíf innan samtakanna. Varð fljótlega ritari þeirra og núna fyrir skömmu síðan var hún kosinn forseti samtakanna. Þetta er nokkur heiður og er maki hennar stoltur yfir frúnni.

Í síðustu viku stóðu samtökin fyrir fjáröflunarhádegisverði. Ekki er laust við að síðustu vikur hafi algjörlega snúist um undirbúninginn. Tinna Rut spurði fyrir nokkrum dögum: „Eruð þið alveg hætt að versla í matinn?“ Æ, stelpugreyið.

En í mörg horn þurfti að líta og var titringur í undirbúningsnefndinni þegar stóri dagurinn rann upp. Margar hendur voru lagðar á plóginn. Nær allur matur var útbúin af meðlimunum og var reynt að koma með þjóðlega rétti frá sem flestum löndum. Frá Íslandi var graflax. Öllu þurfti að raða á borð, en ekkert mátti fara úrskeiðis. Heiðursgesturinn var nefnilega ekki af lakari kantinum, sjálf forsetafrú Namibíu. Síðan mætti eiginkona forsætisráðherrans, en hún er verndari samtakanna.

Hér sjást Gulla, forsetafrúin, forsætisráðherrafrúin og eiginkona indónesíska sendiherrans, en boðið fór fram á heimili indónesísku sendiherrahjónanna.

Auðvitað þurfti forseti samtakanna að halda ræðu og fórst henni Gullu það vel úr hendi. Virtist hún þaulvön í ræðuhaldi og lét ekkert á sig fá að þarna voru sjónvarpsupptökuvélar og blaðaljósmyndarar. Að ógleymdum rúmlega 100 gestum. Var ég að rifna úr stolti.

Starfmenn indónesíska sendiráðsins, og makar þeirra, spiluðu síðan nokkur lög á stórfurðuleg hljóðfæri. Eru hljóðfærin úr leggjum bambusviðar og hef ég aldrei áður séð svona hljóðfæri. Lögin voru velþekkt og skemmtu gestirnir sér vel við tónlistina og sönginn.


Síðan stilltu fyrirmennin sér upp til ljósmyndatöku.

Ekki er ofsögum sagt að borð hafi svignað undan veitingunum. Verst var að ómögulegt var að smakka á öllu, þótt maður fengi sér bara lítið af hverju. Þvílíkt var úrvalið.


Allir namibískir starfsmenn Þróunarsamvinnustofnunar mættu að sjálfsögðu, enda „þeirra manneskja“ í forsvari fyrir makasamtökunum.

Ötullega var gengið fram í því að safna verðlaunum í hlutaveltu. Voru nær 20 vinningar í boði, hver öðrum glæsilegri. Fór aldrei svo að forseti samtakanna dytti ekki í lukkupottinn og vann nuddtíma, eða eitthvað svoleiðis. Hér sést hún taka fagnandi á móti umslaginu.

Málsverðurinn tókst frábærlega. Ekki er búið að birta tölur ennþá, en ég skýt á að hátt í 20.000 Namibíudalir hafi safnast, en það jafngildir 320.000 krónum. Nú byrjar alvaran, því koma þarf peningunum þangað sem þörfin er mest. En undir styrkri stjórn Gullu efast ég ekki um að það takist.

Til hamingju Gulla með frábæra samkomu.