Drottningarvígsla

Verður að viðurkennast að þrátt fyrir að vera sigldur maður þá hef ég nú ekki oft verið viðstaddur vígslu á drottningu. Ja, ef satt skal segja, þá man ég bara ekki eftir því að vera viðstaddur þess háttar viðburð. Verð ég því ekki að segja frá?

Allt byrjaði þetta með ferð í loftbelg. Reyndar eru loftbelgjaferðir ekki heldur hversdagsviðburður. Elli hafði pantað slíka ferð fyrir mörgum mánuðum. Útgerð þessi er frá Swakopmund, og fróðir menn segja að þetta sé besti loftbelgjaflugstaður í öllum heimi, því eyðimörkin í kringum bæinn er svo stór. Því er alltaf hægt að finna stað þar sem hagstætt er fyrir flug af þessu tagi.

Lagt var af stað um sex að morgni páskadags og ekið í austurátt. Loftbelgjastjórinn, gamall flugmaður, fæddur í Keníu og flaug víst lengi í gömlu Ródesíu - Simbabve nútímans - stöðvaði bílinn öðru hverju og sleppti litlum afmælisblöðrum upp í loftið til að meta vindátt, -hraða og kannski eitthvað meira. Loksins fann hann stað sem lofaði góðu og þá var farið að blása upp belginn.


Tók uppblásturinn góða stund, enda belgurinn stór. Síðan var prílað um borð og belgurinn lyftist frá jörðu.

Að sumu leyti minnti þetta mig á Parísarhjól. Leiðindatilfinning þegar verið er að komast af stað, en svo svífur maður bara um loftin blá og finnur ekkert fyrir hæðinni. Ja, ekki nema maður halli sér út yfir körfubrúnina og horfi beint niður.

Elli var þarna...


...og líka Gulla.


Allir skemmtu sér vel og lendingin gekk tiltölulega vel fyrir sig.

Síðan var tekið til við að taka belginn saman, en við sáum það ekki. Með okkur var nefnilega skroppið í smábíltúr og síðan var dúklagt borð fyrir okkur. Jæja, kerran var dúklögð, en morgunmaturinn sem okkur var boðið upp á stóð vel fyrir sínu. Eins og sést höfðu Gulla og Elli það ósköp gott.


En það var þetta með drottingarvígsluna. Með okkur í loftbelgnum var namibísk kona. Ósköp létt kona sem skellihló að öllu sem sagt var. Öllu. Jamm, ein af þeim.

Hvað um það, loftbelgjastjórinn komst að því að kona þessi fæddist í bæ sem heitir Grootfontein. „Hmm, þar hefur aldrei verið drottning?“ spurði stjórinn. Nei, ekki hélt konan það. „Jæja, er ekki tími til kominn að vígja drottningu þar?“ sagði kallinn, um leið og hann settist í stól og var að baksa við að opna kampavínsflösku. „Ég held að þú sért tilvalin í það.“ Og frúin flissaði og hló yfir þessari hugmynd, en var greinilega ekkert ósátt við þetta.

„Hallaðu þér þá aðeins fram á við,“ sagði stjórinn, og þegar frúin varð við þeirri beiðni skaut hann tappanum úr kampavínsflöskunni beint í afturendann á frúnni, sem þar með var vígð drottning.

Og ekkert smá hló konan, því megið þið trúa.

En ég náði fínni mynd af vígslunni.


Takið eftir tappanum, á leið í mark.

Hér er búið að súmma aðeins inn svo þið sjáið þetta betur.


Svo var skálað í kampavíninu. Og aftur og aftur.

Og klukkan ekki nema rétt um tíu að morgni.

Matgæðingurinn hann Elli, eða hvað?

Um daginn vorum við á ferð í Himbalandi ásamt Ella og Allý og krakkagrislingunum þeirra. Athygli okkar vakti hversu mikið var af litskrúðugum lirfum í trjánum og veit ég að Allý var eitthvað að mynda þær. Einhverju seinna voru hún og Gulla á röltinu og þá voru starfsmenn hótelsins að tína eitthvað upp af jörðinni, líklega eitthvað að taka til, hugsuðu þær tvær.

Svo fer að líða að kvöldmat. Við sátum öll út á verönd á hótelinu með gin og tónik, eins og tilheyrir, þegar hótelstjórinn kemur til okkar, ábúðarfullur, og vill bjóða okkur forrétt, svona rétt til að skerpa aðeins á matarlystinni. „Ókeypis,“ sagði hann.

Elli fór auðvitað að sleikja útum og strjúka vömbina... þar til diskurinn kom á borðið


„Mópane ormar, mikið lostæti,“ sagði hótelstjórinn. Og viti menn, þarna voru komnar fínu lirfurnar í allri sinni dýrð. „Léttsteiktar og ljúffengar,“ sagði hótelstjórinn og sporðrenndi einum ormi um leið.

„Hvaða andsk... ógeð er þetta eiginlega,“ var greinilega það sem Elli hugsaði.


„Allý mín, viltu ekki prófa einn svona orm?“


Hún hélt nú ekki.

En ekki gafst Elli upp. „Rúnar Atli minn, þú býrð nú í þessu landi, vilt þú ekki smakka?“


Ekki lét sá stutti plata sig.

„Ari minn, elsku kallinn, fáðu þér nú bita...“


„Reyndu pabbi...“

Þannig að undirritaður þurfti að sýna hvernig fara ætti að þessu. Fyrst pósa fyrir myndavélina...


...og svo bara bíta í.


Ekki svo slæmt skal ég segja ykkur. Brakaði svolítið þegar tennurnar brutust í gegnum skelina, og aðeins kitluðu margfætlufæturnir í tunguna, en fínt á bragðið.

Ég lét ofan í mig fjóra, Elli einn smábita annað hvort af haus eða óæðri enda, en hún Ingunn... já hún Ingunn renndi niður einum. Reyndar fyrir hundrað Namibíudali, en ofan í hana fór hann samt.

En Elli matgæðingur klikkaði illilega þarna. Jamm og já.

Nýasti tölvufíkillinn

Þegar við fluttum til Namibíu þá fylgdi með í farangrinum eldgömul tölva. Makki að sjálfsögðu, keyptur í Kanada 1994, eða jafnvel 1993. Mamma var með þessa tölvu um tíma, en hún hefur verið í kassa í einhver ár. Tölvan, það er að segja...

Ástæðan fyrir að tölvan kom með var fyrirsjá. Auðvitað þarf Rúnar Atli að læra á tölvu, svo þegar hann, 16 mánaða gamall, fluttist suður á bóginn þá var tölvan tekin með.

Nú loksins er svo búið að dusta rykið af kassanum og koma gripnum í gang. Gekk það ekki alveg þrautalaust, því rafhlaða nokkur sem er inni í tölvunni var búin og þurfti því að hafa upp á nýrri. Tókst það. Er skemmst frá að segja að Rúnari Atla finnst æðislegt að hafa sína eigin tölvu. Hann var eldsnöggur að ná að tengja milli örvarinnar á skjánum og músarinnar á borðinu og þar með er björninn unninn. Hellingur af leikjum er á gripnum, leikjum sem Dagmar Ýr og Tinna Rut léku sér í á sínum tíma. Þeir hafa vel staðist tímans tönn.

Ekki er laust við að Tinna Rut fari í endalaus hvörf í barnæskuna: „VÓH, ég man eftir þessum leik...“


Takið síðan eftir glæsilegri hönnun á skrifborðssamstæðunni. Eitt borð handa húsmóðurinni og eitt handa húsbóndanum, tölvuborð handa syninum og síðan annað skrifborð handa honum til að teikna og lita á.

Hver skyldi hafa smíðað...?

Sambandsleysi...

Húrra, loksins kominn í samband á nýjan leik. Við höfum verið án nettengingar heimavið frá 1. apríl - ekkert gabb, sko - en núna er loksins búið að lagfæra vandamálið. Kostaði reyndar bréf til forstjóra namibíska símans, en ekki meir um það.

Um helgina stendur til að bæta úr þögninni og tæpa á því helsta sem á dagana hefur drifið undanfarið.

Skattframtalið

Húrra, húrra, þá er búið að skila skattframtalinu. Ég hef nú verið óvenjusnemma á ferðinni núna, hófst handa við þessa árlegu kvöð í byrjun mars og var síðan að dunda mér kvöld og kvöld í þessu. Þetta er nú ekki mjög flókið hjá okkur hjónunum, en þó þarf að skella inn ýmsum upplýsingum varðandi fasteignaviðskipti, dagpeninga og sitt lítið af hverju.

Ég útbjó framtalið líka fyrir Dagmar Ýri og skilaði hennar framtali kl. 20:47 að íslenskum tíma, en okkar framtali kl. 21:14. Sem sagt 27 mínútur liðu á milli. Skv. móttökunúmerinu sem uppgefið er við skil, þá skiluðu 234 framtali á þessum tíma, þ.e. næstum níu manns á mínútu. Greinilega gaman hjá Íslendingum þessa stundina.

En alltaf er ósköp gott þegar þetta er búið.

Akstur á ferðalagi

Ekki er laust við að ýmislegt komi upp á þegar eknir eru nær 3.000 kílómetrar á nokkrum dögum. Ekkert alvarlegt gerðist, þótt reyndar hefði litlu mátt muna að Elli lenti aftan á okkur þegar hann kom fljúgandi yfir hæð nokkra. Hinumegin við hæðina hafði ég nefnilega snarhemlað því beljandi stórfljót var yfir veginn og fannst mér skynsamlegra að skella í fjórhjóladrifið áður en lagt væri af stað. Ella hafði hins vegar tekist að ná Nissan brakinu sínu á sæmilega ferð, aldrei þessu vant, og brá því nokkuð þegar hann kom yfir hæðina og sér mig vera að baksa eitthvað við framhjólin á bílnum. Hann ætlar að skella bílnum niður í annan gír, en þar sem hann var ekki alveg kominn á hreint með það að sitja hægra megin í bílnum fór hann að fálma í hurðinni sinni, því honum fannst að gírstöngin ætti að vera hægra megin við sig... En hann náði nú að sveigja framhjá og stöðva bílinn með látum.

Haft er fyrir satt að hann Ari hafi sagt eitt orð á meðan þessu stóð... : „Shittt!“

Ekki veit ég hverslags uppeldi er á þessum dreng að kenna honum ekki að nota kjarnyrt íslensk blótsyrði við svona aðstæður.

En allt fór þetta nú vel.

Hér sést Elli vera að skríða yfir eina á. Þarna situr einn bíll fastur, en fjórhjóladrifið dugði okkur í allar þær torfærur sem við lentum í. Ekki hef ég tölu á þeim ám sem við þurftum að fara yfir á þennan hátt. Þær voru margar. En krakkarnir skemmtu sér þeim mun betur sem meira vatn sullaðist upp á glugga.


Ekki er fjarri lagi að við Elli höfum skemmt okkur ágætlega líka þegar vatnið sullaðist.

Um tíma voru konur í öðrum bílnum og karlmenn í hinum. Gulla og Allý voru nokkuð góðar með sig, eins og sjá má. Ætluðu að vera búnar að snúa sér nokkrum sinnum í sólbaði áður en karlpeningurinn mætti í Etosha.


Okkur hinum leist nú ekki alveg á blikuna, því sama hvað reynt var að koma Nissan brakinu áfram þá var þessi sýn alltaf fyrir augunun: afturendi á Toyota pallbíl út við sjóndeildarhringinn.


Góð ráð voru dýr. Okkur leist þannig á að eitt áhlaup mætti gera rétt áður en til Etosha kæmi. Ein tilraun og aðeins ein. Svona svipað og þegar ljón eru á veiðum, koma bráðinni á óvart.

U.þ.b. 5 km fyrir utan Etosha, þá setti Elli aftansönginn í gang (þetta orð aftansöngur kemur frá Allý, og ætla ég ekkert að útskýra það frekar). Síðan notuðum við Elli aðferð Stuðmanna úr Með allt á hreinu og fórum að róa í gráðið. Taktfast.

Og viti menn. Smátt og smátt fór Nissaninn að auka hraðann og bilið milli bílanna minnkaði jafnt og þétt. Náðist síðan að rúlla fram úr rétt við hliðið að Etosha og þar með sat kvenfólkið eftir með sárt ennið.

Börnin voru nokkuð góð á meðan á öllum akstrinum stóð. Þó kom fyrir að eitthvað heyrðist og þá var bara farið að ráðum Namibíumanna og öllum óþekktargemlingum hent í skottið. Hér sést þegar þeim er hleypt út, skömmustulegum, í Etosha.


Dýr eru nokkuð fyrirferðarmikil á vegunum í norðanverðri Namibíu. Nautgripir eiga það til að vera á þjóðveginum og þykir undarlegt að við mannfólkið seum að æsa okkur eitthvað yfir því.


Svo eru það geiturnar...


...og svo fleiri nautgripir.


En heim komumst við heilu og höldnu að lokum.

Gestagangur og ferðalag

Fyrir góðri viku þá birtust hér á tröppunum gestir frá Íslandi. Þar voru Elli og Allý mætt ásamt barnahópi sínum. Næsta dag var lagt af stað í langt ferðalag, sjö nátta ferð þar sem eknir voru a.m.k. 2.700 kílómetrar. Nálægt því tvær hringferðir um Ísland!

Ýmislegt gerðist í ferðinni og kemur ferðasagan í smáskömmtum næstu daga. Svona rétt til að vekja forvitni ykkar þá mun verða rætt um ormaát, ástæðuna fyrir því að Himbafólkið rífur úr sér framtennur í neðri góm, flóð, dýrasögur, akstur á namibískum malarvegum, loftbelgjaflug, drottningarvígslu og líklega sitthvað fleira.

Ég þarf bara fyrst að sortera í gegnum þær 600 myndir sem teknar voru í ferðalaginu svo hægt sé að sýna svart á hvítu að hlutirnir áttu sér virkilega stað.

En, ætli ég byrji ekki á einni mynd af gesti okkar. Ekki veit ég hvort hún lýsi einhverju um hversu skemmtilegir gestgjafarnir eru... Dæmi hver fyrir sig.

Ævintýri á vettvangsför

Alla síðustu viku var ég á ferðalagi í norðurhluta Namibíu. Var að koma til mín nýr starfsmaður og einnig var hér starfsfélagi frá aðalskrifstofu. Því var farið í vettvangsferð til að sýna verkefni okkar hér og skoða möguleg framtíðarverkefni.

Reyndar styttist ferðin um tvær nætur því á einn stað komust við ekki. Hafa verið svo gríðarlegar rigningar sem og flóð frá Angólu að ár eru stútfullar af vatni og vel betur. Einn Namibíumaður sem vinnur með okkur var búinn að bíða í þrjá daga við á eina sem hann þurfti að komast yfir. Var loksins lagt í ána, en þá vildi ekki betur til en að straumurinn hreif bílinn með sér. Stöðvaðist hann loksins á tréi og náðu ferðalangarnir með snarræði að binda bílinn við tréð þar til hjálp barst. Leist mér ekki alveg á að hætta mér úti í svona ævintýramennsku og því héldum við heim á leið fyrr en áætlað.

Lentum þó í okkar eigin ævintýri. Það tók reyndar bara þrjár klukkutíma, ekki þrjá daga. Við vorum að skoða nokkra leikskóla í Omusatisýslu, og þurftum að víkja af alfaraleið. Ekki vill betur til en að leiðsögumaðurinn festir bílinn sinn. Ætla ég því að kippa í hann, en þegar ég er að koma mínum bíl í rétta stöðu þá finn ég allt í einu að bíllinn tekur að síga! Já, hann sökk bara niður og lagðist á „magann“ og hreyfðist ekki hvorki fram né til baka.

Þarna var landið orðið gegnsósa af vatni og ef ég stappaði niður fæti þá kom vatn upp. Í raun vorum við í hálfgerðu feni þarna, en ekkert sást fyrr en bíllinn var sokkinn.

Nú voru góð ráð dýr. Smátt og smátt kom fólk þarna að og fór að hjálpa okkur. Ekki gekk nú vel til að byrja með, enda var bíllinn þungur og djúpt sokkinn. Sem betur fer var ég ágætlega búinn tækjum. Var t.d. með stærðarinnar tjakk sem gerður er fyrir nákvæmlega svona aðstæður. Verst var þó að bíllin sem ég var á er úr ótrúlega miklu plastdrasli og því erfitt að finna stað fyrir tjakkinn. En hér er þó búið að tjakka kaggann upp að aftan og farið að hlaða greinum undir dekkin.


Í upphafi voru einkum karlmenn sem voru að aðstoða, en eftir því sem á leið bættust konur í hópinn. Þær höfðu sig lítið í frammi til að byrja með, stóðu hjá og fylgdust með.


En smátt og smátt færðu þær sig upp á skaftið. Þótti greinilega ekki að aðferðir karlanna væru að skila neinu. Hér sjáið þið hóp fólks sem var að gera sig tilbúið til átaka og ófáar konur eru þar á meðal.


Síðan var ýtt og ýtt og svo tjakkað og tjakkað og málin rædd og rædd enn frekar. Alltaf bættist í hópinn og reiknast mér að á fjórða tug manna hafi verið kominn í málið áður en yfir lauk. Eins og sést gjörla lágu konurnar ekki á sínu liði við ýtingarnar.


Bíllinn náðist að lokum upp og má segja að fólkið hafi hreinlega borið hann úr feninu. Svo var bara gefið í til að ná á fast.

En mikill samtakamáttur var í fólkinu og var virkilega gaman að sjá hvernig allir lögðust á eitt að hjálpa bláókunnugu fólki.

Mikið var hlegið á meðan á þessu stóð og efast ég ekki um að ýmsar glósur hafi fokið til mín án þess að ég skildi. En kannski átti ég þær alveg skilið. Hver veit.

En lífsgleði er hér allstaðar og enda ég á einni mynd sem sýnir kátt fólk rétt utan við Opuwo í norðvesturhluta landsins.

Smíðar

Rúnar Atli hefur stækkað nokkuð á þessum tíma sem við höfum búið í Namibíu. Þrátt fyrir það hefur hann alltaf verið í sama rúminu. Rimlarúm, ja, í raun bara rúm fyrir lítil börn. Hann er sko ekkert lítið barn lengur.

Fyrir einhverju síðan fékk ég þá flugu í höfuðið að smíða rúm handa honum. Ég eyddi nokkrum kvöldum á veraldarvefnum og fann loks teikningu af fínu rúmi og fjárfesti í leiðbeiningunum. Síðan lá leiðin í timburverslun og efnið keypt. Frá því þetta var er liðinn nokkur tími. Hmm, ég myndi ekki mæla hann í dögum og ekki heldur vikum. Ætli
séu ekki einhverjir mánuðir síðan verkið hófst.

En nýlega fór allt í einu að komast skriður á málin. Höfum við Rúnar Atli eytt góðum hluta kvölda í þessum mánuði í bílskúrnum að dunda okkur við þetta. Hann var nú ekki alltof sáttur þegar einhver hávaðastarfsemi var í gangi. Þá vildi hann frekar leika sér í dótinu sínu. En þegar kom að málingarvinnu, þá var hann til í að hjálpa.

Tinna Rut átti það stundum til að kíkja á okkur, en eins og sést þótti henni ekkert sérstaklega spennandi að horfa á okkur.


Jafnskemmtilegt og horfa á málningu þorna, gæti hún verið að hugsa.

En svo fékk hún myndavélina í hendur og það fannst henni gaman. Hér erum við feðgarnir á fullu í málningarvinnunni. Höfum engan tíma til að líta upp.


Syninum fannst málingarvinnu eitthvað það skemmtilegast sem hann hefur gert og náði hann að mála stóran hluta af afskurðinum. Bar hann sig fagmannlega við þetta. Reyndar tókst honum í eitt skipti að sulla slatta af málningu yfir fótinn á sér, en það kvöldið var hann berfættur. Var hann eins og með eldrautt naglalakk í nokkra daga þangað til ég sá aumur á honum og þvoði honum upp úr terpentínu.


Svo skarst auðvitað Tinna Rut í leikinn...

En í dag var svo rúmið endanlega sett saman. Í dag kom nefnilega sérsniðna dýnan í hús og þá var jú gaman. Hér sést Rúnar Atli í nýja fína rúminu.


Já, bílarúm var það, hvorki meira né minna. Ég er ósköp ánægður með útkomuna. Alltaf gaman þegar tekst að gera eitthvað sem vekur ánægju og gleði hjá börnunum.

Sængurfötin eru síðan Leiftur McQueen og Krókur - hvað annað?


Ekki var mikið mál að koma drengnum í rúmið í kvöld. Vonandi sefur hann vel fyrstu nóttina.

Ég berst á fáki fráum...

Stundum tek ég Rúnar Atla á háhest. Finnst honum það mjög þægilegt, sér í lagi þegar búið er að labba mikið. Móðir hans, hins vegar, er ekki þekkt af því að gefa oft á sér „háhestafæri.“

Í morgun gafst þó Rúnari Atla einstakt tækifæri sem hann greip fegins hendi. Var hann nýkominn úr sturtu og sat mamma hans á rúmstokknum. Stökk hann þá af stað og áður en hendi væri veifað var hann búinn að klifra upp á axlir hennar.

Gobbedí, gobb og hott-hott!

Þau taka sig nú vel út og má vart á milli sjá hvort er ánægðara með sig.


„En, Rúnar Atli, hvernig ferðu niður?“


„Maaammmmaaaa, ertu alveg brjáluð? Pabbi gerir ekki svona!“


En allt er gott sem endar vel og hægt að hlæja að þessu. „Heyrðu, mamma, ekki kremja mig...“

Flóð

Þar til fyrir rúmri viku hefur ríkt þurrkaástand í Namibíu. Sáralítið hefur rignt, og bændur hafa ekki geta hafið gróðursetningu á mahangu, sem er maístegund er miklu máli skiptir í fæðu hins almenna Namibíumanns. Búpeningur hefur fallið í stórum stíl vegna vatns- og grasskorts.

En svo fór að rigna.

Og það ekkert smá.

Langt er síðan annað eins úrhelli hefur komið á jafnstuttum tíma. Á ferð okkar norður í land sáum við með eigin augum þvílíkt hörmungarástand ríkir. Alls staðar er vatn og er ekki skemmtilegt að reyna að komast gangandi á milli staða.


Ekki bætti úr skák á mikil flóð sem verið hafa í Angóla hafa náð suður fyrir landamærin, svo ekki er einungis um rigningar að ræða, heldur streymir vatn frá Angóla.

Hefur mikið af fólki þurft að yfirgefa húsnæði sitt, sér í lagi í Oshakati. Myndin hér að neðan er af vegi milli húsa. Já, vegi.


Ég hef aldrei séð þvílíkt vatn í Namibíu áður. Ekki eru íbúar norðurhéraðanna öfundsverðir.


Fyrirtæki fara ekki varhluta, en hér er mynd af plani fyrir utan bílapartasölu í Oshakati.


Síðan fylgir mikill harmleikur. Nú deyja skepnur í hrönnum, því þær hreinlega drukkna. Og mannfólkið drukknar líka. Vitað er um 13 manns sem hafa drukknað í flóðunum, allt frá því að lítil börn detta í tjarnir til að menn sem hafa fengið séð aðeins of mikið í staupinu ætla að stytta sér leið.

Síðan er búist við að sjúkdómar brjótist út í kjölfarið. Mikið vatn þýðir gósentíð fyrir moskítóflugur, og þá er viðbúið að malaríutilfelli aukist. Einnig kólera og fleiri sjúkdómar sem berast í vatni.

Alveg ömurlegt ástand.

Gengið gegnt rauðu...

Við Gulla sáum þessa konu í Oshakati í fyrradag, og ég gat ekki annað en myndað hana. Með barnið á bakinu og sittlítið af hverju í körfu á höfðinu arkandi yfir gatnamótin í rólegheitum. Gegnt rauðu ljósi, en hverju skiptir það?

Matarvenjur í Namibíu

Í fyrradag lögðum við Gulla í ferðalag. Ég þurfti að funda á tveimur stöðum norður í landi og bauð ég Gullu með. Við komum svo aftur heim í dag, litlum 1.850 km seinna. Engar venjulegar vegalengdir í Namibíu.

Á miðvikudaginn stoppuðum við í litlum krúttlegum námabæ, Tsumeb að nafni. Ýmislegt skemmtilegt sem fyrir augu ber, eins og þessi litlu lestarvagnar með pálmatrjám. Áreiðanlega hafa vagnar þessir farið margar ferðir inn í koparnámurnar sem þarna eru.


En ég ætlaði nú að ræða matseldina hér í Namibíu. Við stöðvuðum nefnilega í Tsumeb um hádegisbilið og skelltum okkur inn á sérlega huggulegan „bjórgarð“ eins og Namibíumenn nefna litla veitingastaði sem oft eiga þýskar rætur.

Eftir að skoða matseðilinn bið ég um hamborgara. Spyr hvort hann komi með frönskum. „Nei,“ er svar þjónustustúlkunnar. „Er hægt að kaupa franskar aukalega?“ álpast ég til að spurja. „Nei, við bjóðum ekki upp á svoleiðis!“

Ók, hugsa ég, en panta nú borgarann samt og datt í hug að kannski kæmi eitthvað annað með, salat t.d.

Og viti menn, með borgaranum var þetta fína salat...


...ekki verður af Namibíumönnum skafið að þeir vilja kjöt og eru lítið fyrir græna dótið...

Gulla komin í gang!

gulla-gulla.blogspot.com/

Rúbbí

Við Rúnar Atli skruppum á rúbbíleik í gær. Rúbbítímabilið í Suður-Afríku fer að hefjast og er undirbúningstímabilinu að ljúka. Mættu hingað tvö af betri rúbbíliðum deildarinnar s-afrísku, bláu nautin og gullnu ljónin, og hefur ríkt mikil eftirvænting hér í Windhoek vegna þessa. Við feðgarnir ákváðum að kíkja. Keyptum miða í gærmorgun, svona um 10-leytið. Okkur var sagt að leikurinn hefðist klukkan fimm, upphitunarleikir og skemmtiatriði klukkan tvö og byrjað að hleypa inn klukkan tólf á hádegi.

Við tókum þessu nú bara með ró og mættum svona korteri fyrir leik. Allt var stútfullt útúr dyrum og greinilega var þetta svona tveimur tímum of seint til að fá þokkaleg sæti. Við settumst niður fyrir aftan aðra endalínuna og sátum þar á jörðinni. Sáum mjög vel þegar eitthvað var í gangi nálægt okkar enda, en ekki nokkurn skapaðan hlut þegar leikurinn var á hinum vallarhelmingnum.


Nokkuð þótti Rúnari Atla koma til vélhjólasýningar sem var nokkrum mínútum fyrir leik. Þar voru mættir meðlimir allra vélhjólaklúbba bæjarins og þöndu vélar sínar til hins ýtrasta.


Við skemmtum okkur vel þrátt fyrir að vera ekki í ákjósanlegum sætum. Borðum nestið okkar og æstum okkur þegar skorað var og eins þegar slagsmál hófust milli leikmanna.

Hreyfing

Doddi var eitthvað að nöldra um daginn eins og honum er einum lagið. Skemmst er frá því að segja að lítið hefur verið um líkamsrækt undanfarnar vikur. Ekki hefði þó veitt af eftir Íslandsferðina því eitthvað af kílóum bættust á kappann. Alveg ótrúlegt hvað maður dettur oft í íslenskt sælgæti þegar maður skreppur heim. Jólin auðvitað ekki besti tíminn.

En, hreyfing hefur sem sagt verið af skornum skammti. Ég hef aðeins verið að dunda mér við smíðar á kvöldin í bílskúrnum, en ekkert annað. Þó fór eitt kíló í síðustu viku, hverju sem veldur.

Tók mig svo loksins til áðan og hugsaði mér til hreyfings. Dustaði rykið af reiðhjólinu mínu. Verður að segjast að í gegnum nokkra köngulóarvefi þurfti að berjast. Pumpaði í dekkin, þreif hjálminn, greip gemsann - ef ske kynni að maður yrði strandaglópur einhvers staðar - og hjólaði af stað.

Lenti reyndar í smáklemmu með hjólreiðafatnað. Á einhvers staðar þessar fínu hjólabuxur með svampi á viðeigandi stöðum, en þær eru líklega heima á Fróni. Æfingabuxurnar urðu því fyrir valinu, og rakst svo á sérkennilegan undirfatnað í skápnum mínum. Bláar buxur með einhverjum gulum kórónum á. Ákvað að nota þær þótt tilfinningin væri ekki alltof þægileg.

Var búinn að hugsa mér 20-30 mínútna túr svona í fyrsta skipti og kominn með leið í kollinn. Eftir 35 mínútur var enn heilmikið eftir að leiðinni svo ég sá mér þann kost vænstan að stytta mér leið. Ekki veit ég hvort ég er hreinlega orðinn svona slappur að hjóla, en þykir það nú ólíklegt, eða þannig sko. Gætu verið undirbuxurnar...

Einn galli er við að hjóla hér í Windhoek. Sá er hversu hæðótt borgin er. Auðvitað hefur það kosti, sér í lagi þegar hallar niðurímóti. Þá næ ég oft mikilli siglingu og vindurinn þýtur um eyru. Ekki fráleitt að ferðin sé milli 40 og 50 km á klst þegar best lætur. En ég er nú ekki frá því að gallarnir, þ.e. að hjóla mikið uppímóti séu nú verri en kostirnir. Staðsetning hússins okkar er efst upp á hæð og skiptir engu máli úr hvaða átt er komið, alltaf er brött og löng brekka í restina. Vippaði, ja, vippaði er nú kannski fullsterkt að orði komist, en notum það samt. Vilhjálmur, sem sagt, vippaði sér af hjólhestinum og staulaðist með hann upp síðustu brekkuna. Ja, fram að síðasta horni, því auðvitað varð að koma hjólandi í hlað. Hvað ef sonurinn hefði verið að horfa út um gluggann og séð karl föður sinn koma teymandi fákinn? Það hefði verið erfitt að útskýra.

En þetta hafðist að lokum og nú er ekki frá því að strengir séu að gera vart við sig.

Fyrsti í leikskóla

Ekki efast ég um að lesendur þessara dagbókarbrota séu miklir bókmenntaunnendur. Áreiðanlega eru fagurbókmenntir í miklu uppáhaldi hjá þeim. Því þarf ég varla að rifja upp söguþráð hinnar sígildu skemmtilegu smábarnabókar nr. 33, en hún nefnist auðvitað Kolur í leikskóla. Höfundur er hin geysivinsæla og eitursnjalla Lucille Hammond og íslenskan texta útbjó Stefán Júlíusson af stakri snilld, eins og honum einum er lagið.

Fyrir þá sem þessi bók hefur rykfallið hjá, þá er runninn upp merkisdagur hjá aðalsöguhetjunni, hvolpinum Koli. Hann á nefnilega að fara í leikskóla í fyrsta sinn. Ekki er hvolpur alveg sáttur við það. Vill ekki fara, og reynir ýmis brögð til að komast undan þessu. En ekkert múður þýðir við móðurina og í leikskólann fer hann. Auðvitað verður þessi dagur stórskemmtilegur og Kolur hlakkar mikið til næsta dags í bókarlok.

Stórbókmenntir.

Bók þessi hefur verið í miklu uppáhaldi hjá Rúnari Atla undanfarnar vikur. Rúnar Atli er svolítill dellukarl og bækur detta í uppáhald hjá honum og þýðir ekkert að reyna að stinga upp á öðrum bókum til lestrar fyrir svefninn.

Ekki veit ég hvort Kolur hefur haft einhver áhrif á son minn, en um nokkura daga skeið hefur Rúnar Atli sagt okkur að hann vilji ekki fara á leikskólann. „Ég vill'ill ekki, ekki fala í gólann,“ hefur verið vinsæl setning ef leikskólann ber á góma.

Í dag rann svo upp merkisdagur í lífi Rúnars Atla. Hann átti að fara í nýjan leikskóla. Kannski ekki beint nýjan, en þar sem hann er vaxinn upp úr litlubarnadeildinni þá flyst hann í stórubarnadeildina, sem er ekki í sama húsi og sú fyrrnefnda. Auk þess eru gjörsamlega ókunnar fóstrur. Segir maður kannski leikskólakennarar? Hún MM hlýtur að segja mér hvað sé rétt í þeim efnum.

Fjölmenntum við Gulla á staðinn í morgun. Mættum sem sagt bæði. Þarna var hópur af krökkum og einhverjar fóstrur, nú eða leikskólakennarar. Eftir nokkrar mínútur látum við Rúnar Atla vita að foreldrarnir séu að hverfa á braut og spyrjum hvort það sé ekki í lagi.

„Kem ég heim á eftir?“ spyr sá stutti.

Jú, jú, pabbi hans ætlaði að koma í hádeginu.

„Allt í lagi.“

Og þar með var allt búið og hann hafði bara engan meiri áhuga á foreldrum sínum. Vildi bara vera viss að foreldrarnir myndu ekki gleyma sér.

Harður nagli.

Hella fyrir eyrum

Við flugtak frá Keflavík í gær þá sá ég að Rúnar Atli var að nudda eyrun. Spurði ég hann hvort hann finndi til í eyrunum og samsinnti hann því. Sagði ég honum að svona eyrnaverk mætti laga með tyggjói. Fór ég á stúfana og í einni tösku fannst tyggjópakki. Rétti ég honum eitt tyggjóstykki. Tók hann tyggjóið og stakk því umsvifalaust í eyrað!!

Sem betur fer ótuggið...

Komin aftur til Windhoek

Rétt um hálftíu í morgun að namibískum tíma, hálfátta að íslenskum, lentum við á alþjóðaflugvellinum í Windhoek. Brottför frá Keflavík var um 19 tímum fyrr og er þetta með því stysta sem gerist á þessari leið.

Ferðin gekk vel og í raun frá litlu að segja. Innritun í Keflavík var sem smurð og þar sem okkar vél var sú eina sem yfirgaf Ísland í kringum hádegið þá var lítið af fólki í fríhöfninni. Heiðskýrt var og því var útsýni gott yfir Reykjavík og meðfram suðurströnd landsins.

Á Gatwick beið okkar heilmikill göngutúr, eins og alltaf. Þó sagði flugstjórinn að aðkomuhliðið væri nálægt miðju vallarins og því stutt að fara. Ekki vorum við alveg sammála fjarlægðarmati hans.

Við innskráningarborðið hittum við konu eina frá Windhoek sem rekur vínbúð. Hverju sem veldur kannaðist hún við okkur. Kannski kaupum við okkur of oft vín með matnum, hver veit...?

Komumst svo inn á brottfararsvæðið og eyddum nokkrum klukkutímum þar. Síðan var farið um borð og flogið af stað.

Rúnar Atli svaf mestan hluta ferðarinnar, en við hin sváfum minna. Gott var síðan að koma á leiðarenda, en allt var hér með kyrrum kjörum.

Styttist...

Þá er Íslandsförin að renna sitt skeið. Kláraði að pakka um miðnætti, ja, Tinna Rut er eitthvað að drolla.

Keypti kardimommudropa og sósulit áðan, en þessir hlutir fást ekki í Namibíu. Engar kleinur á kardimommu...

Fimm mínútur yfir hádegi á morgun förum við í loftið. Mæting um 10, sem er flottur tími. Ekkert að vakna klukkan fjögur að morgni eins og þegar flogið er með Flugleiðum.