Kvíði og eftirvænting

Jæja, þá er Tinna Rut flogin á vit ökuprófa. Hún er kvíðafull en um leið full eftirvæntingar. Foreldrunum er ekki alveg um og ó, því í fyrramálið þarf litla telpan okkar að finna rútu fyrir utan Gatwick-flugvöllinn og koma sjálfri sér til Heathrow-flugvallar. Ábyggilega gengur þetta vel.

Sunnudagsmorgunn

Eitthvað er að kólna hér í Windhoek. Reyndar búið að vera kalt undanfarnar nætur. Í morgun kveikti ég hreinlega upp í arninum. Einhverjar 15 gráður inni í húsi. Miklu mun heitara úti. Les ég í fréttum að einhver kuldabylgja frá Höfðaborg sé að valda þessu.

Horfðum á kosningasjónvarpið í gær. Æ, ég læt þetta nú hljóma betur en það var. Einhverra hluta vegna var bara hægt að horfa á svona þrjár til fimm mínútur skammlaust í einu. Þá fór myndin að óskýrast og hljóðið datt út. Því var sífellt verið að endurhlaða RÚV síðuna. Reyndar ótrúlegt hvað við entumst lengi í þessu. Að lokum var skipt yfir á rás 1. Miklu betra. Veit ekki hvaða vesen var á netinu, en grunar að þetta hafi verið eitthvað vandamál Íslandsmegin. Ég náði að sitja til rúmlega tvö að namibískum tíma, rúmlega eitt að íslenskum tíma. Sem betur fer svaf Rúnar Atli til rúmlega 10 í morgun. Hann fór ekki í rúmið fyrr en eftir miðnætti.

Hlustaði svo í beinni í morgun þegar síðustu tölur komu í norðausturkjördæmi. Svakaspenna þegar síðustu tölur setja hringekjuna af stað. Framsóknarmenn hljóta að hafa verið illir að tapa manni svona á síðustu metrunum. Ekki síst vegna þess að tölurnar komu frá þeirra höfuðvígi.

Ég met það svo að vinstri-grænir og borgarar hafi unnið stærsta sigra. Frammararnir eru örugglega sáttir. Samfylkingin orðin stærst, en þó hlýtur aðeins að svíða að lokatölur voru nokkuð verri en fyrstu tölur. Sjálfstæðisflokkurinn í tómu tjóni, enda virðist þeim ganga hrikalega illa að skilja að nýja menn þarf. Ungir menn eru ekki sama og nýir menn.

Kannski er þó kvennabylgjan einna merkilegasta fréttin. Þar líka eru sjálfstæðismenn úti að aka og fylgjast engan veginn með því sem er að gerast.

Jæja, nóg um stjórnmálin. Fengum okkur beikon og kanadískar pönnukökur í morgunmat og nú eru allir saddir og sáttir við lífið. Eldurinn í arninum yljar og Magga Blöndal hljómar í útvarpinu. Hvað þarf meira?

Afmæli!

Í dag varð yngri dóttirin 17 ára gömul. Aðeins.

Eins gott maður á einn fjögurra ára gutta - annars gæti maður haldið að maður væri að eldast.

Þvílík della sem það nú væri.

En, hún Tinna Rut á sem sagt afmæli í dag. Auðvitað var ráðist í stórbakstur í tilefni dagsins og hér sést afmælisbarnið blása af innlifun á kertin.


Skrýtið með bakstuðninginn... skyldi blásturinn verða meiri fyrir vikið?

En 17 ára - þá eru pakkarnir ekki jafnmargir og áður fyrr. Þó voru þeir nokkrir. Hér sjást systkinin með sængurverasett sem Rúnar Atli gaf systur sinni. Já, gjöfin var í þá áttina og til að taka af öll tvímæli þá var nákvæmlega þetta munstur á óskalistanum.

Ég ætla nú ekkert að tala meira um gjafirnar. Afmælisbarnið hlýtur að gera það sjálft.

Hins vegar voru stórátök að opna suma pakka, eins og meðfylgjandi mynd ber svo sannarlega með sér.


Til hamingju með daginn Tinna mín.

Ferðalag og svaðilfarir

Þá erum við komin aftur heim eftir norðurför. Áttum við skemmtilega ferð og fórum við Tinna Rut í svaðilför.

En fyrst smáljósmyndasnilli. Tinna Rut er í ljósmyndun í mynd- og handmennt í skólanum og er alltaf að taka myndir. Allt í einu verða til fullt af myndum af mér, en frekar sjaldan er ég með á myndum. Hér er til dæmis undirritaður allvígalegur, ekki satt?

En, takið eftir spegilmyndinni í gleraugunum. Hér kemur hún aðeins stækkuð:

Jú, þar er bara sjálfur ljósmyndarinn. CSI hvað?

En nóg um þetta. Á föstudaginn var keyrðum við að Rúakana-fossunum. Ekki í fyrsta sinn sem við komum þangað, en þegar vatn er í fossunum eru þeir stórkostleg sjón. Systkinin tóku sig vel út saman þar.

Við ókum síðan sem leið lá meðfram Kúnene-ánni. Frekar hægfarinn vegur, en við á fjórhjóladrifnu ökutæki svo það var ekki til vandræða. Áðum við síðan í tvær nætur á gististað með útsýni yfir ána sjálfa. Að sitja við þessa á, horfa á hana fljóta í átt til Atlantshafs, algjör þögn utan skordýrasuð, ekkert farsímasamband, hitinn tæplega 30 gráður, ja, manni dettur bara helst í hug aldingarðurinn Eden. Ef ég væri rithöfundur, þá væri þetta staðurinn þar sem ég sæti við skriftir.

Hér er ein mynd tekin af ánni rétt fyrir sólarlag.

En þarna var reyndar hægt að ná upp innspýtingu á adrenalíni. Við Tinna Rut fórum nefnilega í svokallaða flúðasiglingu. Þá er farið að stórum gúmmíbát og róið niður flúðir og vonað að maður komist á leiðarenda í bátnum. Í svona reisu fer maður ekki með myndavél, en hér er ein mynd sem ég stal frá vefsíðu gistiheimilisins.

Við vorum átta í borð í bátnum, tveir atvinnumenn og sex ferðalangar. Er við vorum sest í bátinn, hófust æfingar til að við myndum nú bregast á réttan hátt við skipunum: Hægri hlið róa áfram! Vinstri hlið róa afturábak! og þar fram eftir götunum. Síðan stöðvuðum við bátinn og annar leiðsögumaðurinn lítur á mig og segir: "Herra minn, stökktu útbyrðis!¨ Nú, og ég varð auðvitað að hlýða. Skipstjórinn ræður. Henti mér fyrir borð á bólakaf í drulluskítuga Kúnene-ána. Angólumegin, ef það skiptir máli. Síðan var ég halaður um borð. Allir þurftu að skella sér útbyrðis þarna. Tilgangurinn var jú að kenna okkur hvernig við ættum að komast aftur um borð ef ske kynni að við þeyttumst fyrir borð þegar á hólminn væri komið.

Var ég búinn að nefna að í Kúnene-ánni eru krókódílar? Hér er mynd sem ég tók seinna sama dag...

Sjáið þið illskulegar glyrnur krókódílsins gægjast upp úr vatninu? Ekki skrýtið þótt við Tinna Rut værum ekki alltof æst í að detta útbyrðis.

Svo var lagt af stað niður ána. Fyrstu flúðirnar voru tiltölulega auðveldar viðureignar. Við fengum nokkrar gusur yfir okkur og aðeins átti báturinn til að hallast, en þetta gekk nú allt vel.

Náttúran þarna er ægifögur. Þarna eru kolsvartir hamraveggir á báða kanta, en svo inn á milli koma gulllitaðar strendur og stórkostlegur trjágróður. Það er eiginlega ómögulegt að lýsa þessu, maður verður að sjá þetta með eigin augum.

Eftir kannski klukkutíma siglingu var áð. Áningarstaðurinn var fullkomin baðströnd. Bogadregin strandlengja og aftur þessi gulllitaði sandur. Þegar við renndum að ströndinni, spurði leiðsögumaðurinn hvort við heyrðum ekki einhverjar drunur. Jú, ekki var laust við það. Já, sagði hann, þetta eru næstu flúðir - Dómsdagshylur! Þar með var ekki mikið hægt að slappa af yfir hádegismatnum.

Svo var lagt af stað í dómsdagshylinn. Búið var að undirbúa okkur, en þarna áttum við að snúa bökum saman, grúfa okkur niður og halda dauðahaldi í reipi sem strengt er hringinn í kringum bátinn. Ekki sleppa reipinu, hvað sem á dyni. Svo leggjum við af stað og báturinn tekur að dansa í flúðunum. Náunginn hrópar til okkar að grúfa okkur niður, en eitthvað var þetta lengi að síast inn í kollinn á okkur öllum. Nema hvað, báturinn tekur risadýfu með tilheyrandi hliðarveltu og gusugangi. Við Tinna Rut áttum fullt í fangi með að halda okkur um borð, en tókst þó. Hins vegar, þegar báturinn kemur upp úr dýfunni, þá vantar tvo fremstu farþegana. Par, sem hafði verið mjög kokhraust fyrir ferðina, breskur náungi og kona frá Púertó Ríkó. Sáum við þau skjóta upp kollinum aðeins neðar í ánni. Var nú róinn lífróður til að ná þeim og tókst það giftusamlega. Sem betur fer, því þarna eru stórhættulegir klettar rétt undir vatnsborðinu og því gæti þetta hafa farið illa. Konan fékk hálfgert áfall við þetta og var í góða stund að jafna sig.

En þetta voru síðustu flúðirnar og síðan var flotið í rólegheitum niður ána þar til komið var á áfangastað.

Ég hafði ekki verið viss um hvort ég ætti að leggja í þessa ferð, en núna er ég kominn með bakteríuna. Ef tækifæri gefst til að fara í aðra flúðasiglingu, þá mun ég grípa það hiklaust.

Úrvinda ferðalangur

Erum núna á flakki í norðurhluta Namibíu. Á stað sem heitir Ondangwa. Ég þarf að fara á nokkra fundi hér og við ákváðum að gera fjölskylduferð úr þessu. Sér í lagi þar sem páskar nálgast og þá er meira að segja löng helgi hjá Tinnu Rut. Hún kemur til fundar við okkur á fimmtudag.

En við eignuðumst fyrir nokkru alveg meistaragræju. DVD spilari sem hægt er að spenna aftan á höfuðpúða í bíl. Stingst hann í innstunguna fyrir sígarettukveikjarann. Græjan kom virkilega að góðum notum í gær, en við vorum í bílnum meira og minna í níu klukkutíma.

Syninum þykir spilarinn með svalari tækjum sem hann hefur komist í tæri við. Núna áðan fór hann upp í rúm á hótelherberginu með græjuna með sér. Ekkert mál að fara í rúmið þegar maður fær að horfa á dvd.

Enda sofnaði hann vært...

Hver ræður hverju?

Fyrir einu eða tveimur kvöldum heyri ég hávaðarifrildi þar sem ég var að raka mig. Voru það mín ástkær eiginkona og elskulegur sonur okkar að skætast.

Hvað er eiginlega í gangi, vildi ég vita.

Jú, sagði sá stutti, mamma sagði að ég ráði ekki hvað eigi að gera, en ég segi: jú, ég ræð!

Nú, nú, sagði ég.

Svo bað ég hann að fara fram og elda matinn...

Ha??? Ég kann ekki að elda mat, sagði hann.

Jú, en sá sem ræður, verður að elda matinn. Og líka fara út í búð. Farðu nú og keyptu kartöflur í búðinni.

Ég get það ekki, svaraði Rúnar Atli.

Já, en þú segist ráða, sagði ég. Sá sem ræður verður að gera þetta líka.

Drengurinn hugsaði sig aðeins um.

Já, en pabbi, ég ræð bara hvað ég má leika mér...

Styttist í páska

Bráðum koma blessaðir páskarnir. Einn fylgifiskur þeirra er föndur á leikskólanum. Í morgun sáum við Gulla að við áttum að koma með sex útblásin egg í skólann. Áttum við víst að koma með þau núna í morgun, en einhverra hluta vegna hafði tilkynningin farið fram hjá mér.

Við fengum eins dags frest.

En þá tók ekki betra við. Hvernig í ósköpunum blæs maður út egg? Höfum bara aldrei nokkurn tímann gert þess háttar gjörning. Tinna Rut var því send á netið og gúgglaði eggjaútblástur.

Gerið gat á eggið, takið sprautu með nál og stingið í gatið...

Ha?! Við eigum enga sprautu. Engir sprautufíklar hér á bæ.

Ókey, gúggla meira.

Gat sitthvoru megin, stinga með nál í rauðuna og blása svo í breiðari endann á egginu. Þessi fornaldaraðferð hljómaði betur en sprautuleiðin.

Gulla galvaska reið á vaðið. Blés og blés.

En eitthvað var árangurinn slælegur.

Tinna táningur var næst í röðinni.



Það gerðist bara ekki nokkur skapaður hlutur...

Arrgh, þetta er bara ekki hægt!!!


Þá var röðin komin að Villa villta. Ekki voru átökin spöruð, enda orðspor karlmanna að veði.

Blásið var hrauslega...


... og út kom eggið. Hvað annað!?

En átökin voru mikil. Hnykklaðar augabrýr og allt gefið í þetta. Eitthvað heyrist af veðmáli hvort kæmi fyrst, eggið eða reykur úr eyrum. Þær eru svo innilega fyndnar þessar stúlkur í fjölskyldunni.

Kom því í hlut minn að blása út öll sex eggin. Jæja, fimm og hálft, því Gulla komst svolítið áleiðis.

Að verki loknu áttaði ég mig á snilld kvenfólksins.

Þykast ekkert geta. Allt lendir á okkur karlmennunum...

Fagn

Húrra, búinn að skila inn skattaframtalinu. Suður-afrísk rauðvínsflaska opin í tilefni þess!!

Góðir vinir

Gamlir taktar

Við komum í hús um daginn vestur í Hvalaflóa. Stóðst Gulla ekki mátið að fá að gefa litlu barni pela.


En frekar er svipurinn á syninum óræður...

Gengið á vatni

Óhætt er að segja að sonurinn er gæddur ýmsum merkilegum hæfileikum...

Sótsvartur...

Hmm, þarf nokkuð að segja? Ja, kannski þó það að drengurinn var ekki heima hjá sér...

Gatnakerfið

Eitthvað var Davíð nú að gera grín að „off-road“ ævintýrum okkar hér í Namibíu. Staðreyndin er hins vegar sú, að það þarf nú ekki að aka langt til að komast í hann krappan.

Í gegnum hverfið okkar, sem heitir Litla Vindhúkk, liggur árfarvegur. Litla Vindhúkk áin, nefnist áin að sjálfsögðu. Sjaldnast er vatnsdropi í ánni og tekur maður bara eftir henni vegna þess að göturnar síga aðeins þegar ekið er yfir árfarveginn. Núna, hins vegar, þegar búið er að rigna upp á hvern einasta dag svo vikum skiptir, þá er hins vegar vatn í ánni.

Og stundum ekkert smá.

Fyrir nokkrum dögum fór ég á stjá og tók nokkrar myndir. Fylgja þær hér. Allt er þetta sama áin, en við fjórar mismunandi götur.

Ekki nema von að ein og ein númeraplata týnist.

Ef klikkað er á myndirnar þá koma stærri myndir.

Fyrsta myndin er frá Von Eckenbrecher stræti. Einu sinni bjuggum við aðeins ofar í götunni en þessi mynd er tekin.

Svo er það Nelson Mandela-vangurinn. Ein helsta umferðaræð borgarinnar gjörsamlega ófær. Ég hef aldrei nokkurn tímann séð svona mikið vatn á þessum stað. Ekki kæmi mér á óvart að dýptin þarna hafi verið rúmlega metri og nokkuð öflugur straumur.

Metje stræti, en þar mjókkar áin aðeins sem þýðir auðvitað miklu meiri kraftur í rennslið. Þetta er sú mynd sem best sýnir lætin í ánni.

Að lokum Schanzen vegur, en þar ek ég flesta daga. Ekki þó þennan dag. Þurfum við að taka á okkur heljarinnar krók til að komast milli heimilis og miðbæjarins.

Þannig að ekki er alltaf sólin í Afríkunni.

Sönnunin!

Gulla búin að gista á fína hótelinu í Swakopmund. Algjört æði. Hér er mynd af henni og Rúnari Atla við brottför. Ó, ekki má gleyma Tobba Lobba Súpermanni, en hann fékk að vera með á myndinni.

Hættur í umferðinni

Þetta er mynd af sólgleraugunum mínum. Fékk þau í jólagjöf frá eldri dóttur minni. Virkilega góð gleraugu sem ég nota mikið. Takið þó eftir nefhlífunum. Nokkuð hvassar útlits...

Hmm, af hverju er ég að segja ykkur frá hvössum nefhlífum?

Jú, helginni eyddum við hjónin, ásamt syninum, í Swakopmund. Ókum niðureftir á föstudaginn og ákváðum að taka útsýnisleiðina. Tiltölulega fáfarinn malarvegur, sem liggur í gegnum fjöllin vestan við Vindhúkk. Útsýnið á stundum stórfenglegt.

Hins vegar hefur rignt meira hér í Namibíu undanfarinn mánuð en elstu menn muna. Öll áveitulón 100% full, sum meira að segja 106% full. Ár, sem yfirleitt eru þurrar, eru nú í rennsli og ein afleiðing er að ýmsir vegir eru sundurskornir og illa farnir. Þegar styttast tók til Swakopmund, þá kom um 50 km kafli þar sem vegurinn var vægast sagt slæmur. Á stundum varla hægt að sjá hvar vegurinn lá. Gulla var undir stýri og allt í einu birtist hvarf í veginum án nokkurs fyrirvara. Við hjónin tókum heljarinnar hopp inni í bílnum og var ég svo léttur á mér að stanga þakið á bílnum. Væri nú vanalega ekki í frásögur færandi, nema fyrir þá staðreynd að ég var með fínu sólgleraugun. Þó ekki á nefinu, því ég hafði rennt þeim upp á höfuð til að fylgjast betur með veginum. Fór ekki betur en svo að önnur nefhlífin stakkst á bólakaf ofan í höfuðkúpuna á mér.

Hafiði heyrt um fáránlegra slys??

Fossblæddi úr sárinu, en mér tókst þó að stökkva út úr bílnum áður en blóðslettur sulluðust út um allt inn í bílnum. Sem betur fer var sjúkrakassi í bílnum og fannst þessi fína grisja með böndum. Líklega sérhönnuð fyrir höfuðmeiðsl, en varla vegna sólgleraugna.

Rúnar Atli náði í myndavélina og náði þessari fínu mynd af pabba sínum:

Ég lít svona út eins og skæruliðaforingi - ekki satt?

En sem betur fer þá var þetta ekki alvarlegur skurður og allt á góðum batavegi. Bíllinn dældaðist ekki einu sinni.

Þrautaganga

Ekki hefur brauðgerðin gengið þrautalaust fyrir sig. Næturbökunin virkaði vel að því leytinu að græjan fór í gang. Brauðið hrundi hins vegar. Prófaði aðeins að breyta uppskriftinni. Sama sagan. Breytti aðeins meir, en útkoman alltaf sú sama.

Orðið slatti af hveiti sem hefur farið í þetta...

Í dag breytti ég uppskriftinni enn. Viti menn, út kom þetta fína brauð. Í sjöttu tilraun :-) Það smakkaðist virkilega vel. Helsti gallinn finnst mér vera að lagið á brauðum úr svona brauðvél er óhentugt. Sneiðarnar eru mjög stórar og erfitt að skera brauðið þegar það er nýtt.

Skýringin á bökunarvandræðunum virðist vera rakinn sem er hér nú. Það rignir dag eftir dag eftir dag. Í miklum raka þarf sem sagt að minnka aðeins vatnið sem sett er í deigið. Ég á nú alveg von á því að þurfa að bæta við vatni síðar meir, því rakinn núna telst til undantekninga.

En nú erum við komin í gang. Svo er bara að fikta sig áfram með mismunandi brauðtegundir.

Kanntu brauð að baka?

Eitt af því sem angrar okkur geðgóðu hjónin eru brauðmál í borginni. Ekkert mál er að skreppa út í búð og kaupa volg rúnnstykki eða splunkunýtt brauð. Gallinn er hins vegar sá að næsta morgun eru þessi sömu rúnnstykki orðin þvílíkt seig undir tönn að áhuginn fyrir að fá sér brauðmeti með morgunteinu er sára, sáralítill.

Um daginn vaknaði sú hugmynd hjónanna að fá sér brauðvél. Reyndar höfum við einu sinni átt þvílíkan grip. Var það í Vankúver fyrir mörgum, mörgum árum síðan. Þar var mikil samkeppni verslana á milli, sem lýsti sér meðal annars í því að innan mánaðar frá kaupum á heimilistækjum mátti skila þeim. Kvittunin þurfti að sjálfsögðu að fylgja með, og líka pakkningin. Engar útskýringar þurfti að gefa, bara mæta og skila og var endurgreitt möglunarlaust.

Brauðvélinni var skilað.

Við komumst aldrei upp á lagið með að nota hana. Í Vankúver var líka hægt að kaupa brauð með þvílíku magni af rotvarnarefnum að brauðið hélst sem nýtt væri í a.m.k. tvær vikur.

En nú eru hjónin orðin miklu reyndari og þroskaðri. Ákváðum við því að ráðast í kaup á gæðabrauðvél. Kenwood BM210 fyrir kunnáttufólk. Alls kyns stillingar sem hægt er að nota. Líka tímarofi, þ.a. hægt er að vakna við ilmandi brauð í morgunsárið.

Verður þó að viðurkennast að notkun vélarinnar er ekki alveg eins einföld og af er látið. Við fórum meira segja á Jútjúb og fundum þar heilmikið af kennslumyndum um notkun brauðvéla. Greinilegt er að bandarískum húsmæðrum leiðist mörgum hverjum á daginn. Virðast þær því stunda það að framleiða fræðsluefni úr sínu eigin eldhúsi og setja á netið. Okkur hinum til gagns og gamans.

Jæja, en í gær var fyrsta tilraun gerð. Hún tókst ekki vel. Einhverra hluta vegna setti ég of lítið af hráefnum í vélina. Deigið náði sér aldrei á strik og var bakað of lengi. Sem sagt, lítill samanþjappaður brauðkubbur með svakalega harðri skorpu var útkoman. Þó mátti með góðum vilja finna að brauðið var nokkuð gott á bragðið. Ja, svona inn við miðju. Svona svipað og þegar sagt er að fólk sé gott inn við beinið. Vitavonlaust, en einhvern ljósan punkt þarf að finna.

Ekki þýddi að gefast upp. Komst ég að því að það eru til ótrúlegustu afsakanir til að útskýra hvers vegna bökun í brauðvél klikkar. T.d. get ég haldið því fram að hafa gleymt því að vera í 1.600 metra hæð yfir sjávarmáli. Sá sem prófaði uppskriftina var örugglega niður við sjávarmál og þarf að taka tillit til þess. Nú svo hefur rignt mikið, þ.a. rakastig í Vindhúkkborg er nokkuð hátt. Það hefur örugglega haft sitt að segja.

En í hádeginu var hent í aðra uppskrift. Fyrstu tveir og hálfu klukkutímarnir lofuðu mjög góðu. Brauðið lyfti sér sem aldrei fyrr og spenningurinn var mikill. Þegar ég kom heim úr vinnunni, stökk ég inn og tók þrjú þrep í hverju skrefi. Aðeins þó til að sjá elsku konuna mína miður sín. Brauðið féll...

Of mikið hráefni í þetta sinn, hljóðaði Salómonsdómurinn.

Þegar þetta er ritað, er búið að setja í þriðju vél. Ekki þýðir að gefast upp. Fórum milliveg að þessu sinni. Nú mun það takast. Vélin byrjar að hnoða um tvöleytið í nótt, þ.a. þegar ég fer framúr, svona skömmu fyrir hálfsex, verður þetta líka gæðabrauð tilbúið.

Ég er strax farinn að sleikja útum...

Leti, en kannski ekki bara

Lítið hefur farið fyrir skrifum undanfarnar vikur. Leti hefur sjálfsagt sitt að segja þegar orsaka er leitað. Einnig hefur verið hálfgerð gúrkutíð í lífi okkar undanfarið. Já, frekar lítið í gangi.

Reyndar gerði bakið allhressilega vart við sig á föstudag fyrir viku síðan. Er búinn að vera skakkur og skældur síðan, en er smátt og smátt að réttast við á nýjan leik. Búinn að fara reglulega í hnykkingar og þær hjálpa til. Vegna bakverkja eyddi ég síðustu helgi að langmestu leyti í bælinu. Las líklega fimm bækur þá helgina. Las Ofsa og Auðnina og síðan tvær bækur eftir Paulo Cuelho. Síðan var ég orðinn svo langt leiddur að ég var kominn með námsbók frá Tinnu Rut í hendurnar. Reyndar skáldsaga sem hún las í ensku. Bók eftir höfund frá Nígeríu. Bara nokkuð góð.

Tinna Rut er komin á lokaár í skólanum. Svo blasir bara háskólanám við. Hún er að skoða ýmsa möguleika á ýmsum stöðum á hnettinum. Nei, Elli, hún er ekki farin að skoða Rússland enn...

Já, hún Tinna Rut stækkar. Fær stundum að keyra til að æfa sig fyrir bílprófið sem hún ætlar að taka á Íslandi um mánaðarmótin apríl maí. Henni gengur aksturinn ágætlega.

Rúnar Atli er algjörlega búinn að týna sér í Legókubbum. Við höfum keypt fyrir hann kubba öðru hverju. Hann liggur í þessu endalaust. Fer nákvæmlega eftir leiðbeiningunum. Þegar hluturinn er kominn saman, þá er hann rifinn sundur og byrjað upp á nýtt. Ótrúleg þolinmæði.

Svo uppgötvaði ég í gær að 25 ára stúdentsafmælið er núna í vor. Auðvitað er búið að koma á laggirnar fésbókarhópi. Þar rakst ég á svolítið af myndum frá menntaskólaárunum. Ég bara gapti. Þvílíkir krakkar... Ég man ekki betur en hafa fundist ég vera hokinn af reynslu og kunnáttu á þeim árum. Örugglega ekki einn um það. En, viðurkennast verður að útlitið benti ekki til reynslubolta og kunnáttumanna.

Svona er víst lífið.

Bóndadagur

Í tilefni bóndadagsins eldaði frúin lambakótilettur og -rif. Brakandi gott. Kannski hún stökkvi líka út í sundpollinn okkar með manninum sínum svona rétt fyrir miðnætti.

Hver veit?

Aftur í Namibíu

Þá erum við komin aftur til Namibíu. Ferðalagið gekk eins og best verður á kosið. Alveg án áfalla. Flugum frá Keflavík kl. hálf átta í gærmorgun. Stútfull vél. Sem betur fer skráði ég okkur inn á netinu kvöldið áður og gat þá valið þau sæti sem við vildum. Lentum í Frankfurt um hádegisbil að þýskum tíma.

Í Frankfurt var brunagaddur. Nálægt 10 gráðum í mínus. Við áttum hótelherbergi pantað á flugvellinum, enda með því verra að hanga í nær ellefu klukkustundir inni á flugvellinum. Því gátum við lagt okkur, horft á sjónvarp, lesið bækur, farið í sturtu og bara slakað á fyrir flugið langa.

Svo rétt fyrir ellefu í gærkvöld, hóf Namibíuflugvélin sig á loft. Náðum við að sofa nokkuð vel þessa ferðina og lentum í Namibíu á slaginu 10 nú í morgun.

Rétt fyrir lendingu spjallaði flugstjórinn við okkur. „Veðrið í Windhoek er nokkuð gott, þó frekar svalt, 18 gráðu hiti.“ Bætti svo afsakandi við: „En hitinn mun hækka hratt.“ Já, 18 stiga hiti þykir lítið. Peysuveður.

Nokkuð löng bið var eftir töskum, en allar skiluðu sér. Ókum svo í bæinn, en við geymdum bílinn á langtímastæði á flugvellinum. Kostnaðurinn við fjögurra vikna geymslu á afgirtu svæði með stöðugri gæslu var 300 namibíudalir. U.þ.b. 4.000 kr. á síðasta gengi. Mig grunar að hærra verð sé rukkað á Keflavíkurflugvelli...

Húsið var enn á sínum stað þegar við renndum í hlað um 12 leytið.

Tuttuguogníu tímum eftir brottför úr Æsufellinu.

Aðeins.

Grasspretta hefur verið góð síðustu fjórar vikur. Sér í lagi á hellulagðri innkeyrslunni. Svo hefur eitthvað af skordýrum dáið af fæðuskorti á meðan við vorum að heiman. En heilt yfir séð, þá var aðkoman góð.

Best var þó þegar ábreiðan var dregin af sundpollinum litla. Himinblátt vatn gladdi augu okkar og greinilegt að þær fyrirbyggjandi aðgerðir sem gerðar voru í síðasta mánuði virkuðu vel. Vatnið var 30 gráðu heitt og skelltum við okkur út í laugina. Meira að segja Gulla stökk út í. Þvílík endurnæring eftir langt ferðalag.

Á morgun mæti ég í vinnu og börnin í skólann á miðvikudag. Gulla hins vegar byrjaði í skólanum í síðustu viku og því nóg hjá öllum að gera.